III SAB/GD 349/25

III SAB/Gd 349/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Alina Dominiak /przewodniczący sprawozdawca/
Janina Guść
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 769
art. 99 ust. 1a, art. 105 ust. 1 i 2, art./ 106 ust. 4
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
Dz.U. 2024 poz 572
art. 58 § 2 zd.2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę.
Uzasadnienie
M. K. (dalej: "skarżąca"), obywatelka Bangladeszu, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wojewody Pomorskiego (dalej: "organ") w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:
1/ art. 203 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki i nieodebranie od skarżącej odcisków linii papilarnych w dniu 15 maja 2025 r., kiedy osobiście stawiła się w urzędzie w tym celu, bez podania przyczyn i niewyznaczenia nowego terminu na ich złożenia;
2/ art. 9 k.p.a., poprzez niepoinformowanie skarżącej o przyczynach uniemożliwiających odebranie od skarżącej w dniu 15 maja 2025 r. odcisków linii papilarnych, mimo że skarżąca osobiście stawiła się w tym celu w urzędzie;
3/ art. 36 § 1 k.p.a., poprzez niezawiadomienie skarżącej o nowym terminie załatwienia sprawy, z podaniem przyczyn zwłoki i pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu 26 lipca 2024 r. złożyła wniosek o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Zgodnie z udzieloną informacją oczekiwała na wezwanie do złożenia odcisków linii papilarnych w siedzibie organu. Z uwagi na brak znajomości języka polskiego w marcu 2025 r. ustanowiła pełnomocnika. Pełnomocnik po zalogowaniu się do Portalu Klienta powzięła informację, że wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Skarżąca niezwłocznie stawiła się w urzędzie, gdzie została poinformowana, że w październiku 2024 r. została wezwana do złożenia odcisków linii papilarnych, jednak przesyłka nie została przez nią odebrana pomimo dwukrotnego awizowania. Dnia 28 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącej złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku. Organ w dniu 16 kwietnia 2025 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do wskazania, czy pismo z dnia 28 marca 2025 r. należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu, czy jako ponaglenie. Dnia 25 kwietnia 2025 r. pełnomocnik złożyła kolejny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych o udzielenie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z dnia 6 maja 2025 r. organ wezwał skarżącą do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni w celu dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku. Pomimo, że skarżąca stawiła się w urzędzie w dniu 15 maja 2025 r., odciski linii papilarnych nie zostały od niej odebrane bez podania powodów. Jednocześnie do dnia wniesienia skargi organ nie wyznaczył nowego terminu na ich złożenie. Skarżąca zwróciła uwagę, że od dnia złożenia wniosku o udzielenie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy upłynęło ponad 11 miesięcy. Skarżąca w dniu 3 czerwca 2025 r. wniosła ponaglenie do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców.
W związku z powyższym wniosła o zobowiązanie organu do wyznaczenia jej terminu złożenia odcisków linii papilarnych w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 1.000 zł oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając żądanie o przyznanie sumy pieniężnej skarżąca wskazała, że ewentualne uzyskanie korzystnego wyroku nie jest równoznaczne z wydaniem decyzji przez organ administracji publicznej, na czym zależy skarżącej. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych suma pieniężna ma przede wszystkim zapewnić skarżącemu swoiste zadośćuczynienie za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy. Podkreśliła, że w związku ze stawiennictwem na wezwanie organu poniosła koszty podróży z miejsca swego zamieszkania – S.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie.
Organ wskazał, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w dniu 26 lipca 2024 r. (do dnia 16 października 2024 r. miała zezwolenie na pobyt). W związku z niedopełnieniem obowiązku osobistego stawiennictwa przy złożeniu wniosku, w dniu 16 października 2024 r. organ wezwał skarżącą do jego dopełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W wezwaniu wskazano, iż podczas wizyty zostaną od skarżącej pobrane odciski linii papilarnych. Wezwanie skierowano na adres wskazany we wniosku, tj. ul. [...] w S. Skarżąca nie odebrała korespondencji (przesyłka była dwukrotnie awizowana, została uznana za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a.). Pismem z 20 marca 2025 r. organ poinformował skarżącą o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, wskazując jako przyczynę nieuzupełnienie ww. braków formalnych wniosku. Dnia 28 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o "przywrócenie odcisków linii papilarnych". Pismem z 16 kwietnia 2025 r. organ wezwał pełnomocnika do złożenia pisemnych wyjaśnień co do kwalifikacji wniesionego żądania. W odpowiedzi pełnomocnik wskazała, iż skarżąca wnosi o przywrócenie terminu do złożenia linii papilarnych. Organ wezwał zatem skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez dopełnienie osobistego stawiennictwa. Brak ten skarżąca uzupełniła w dniu 15 maja 2025 r. Postanowieniem z dnia 21 maja 2025 r. organ odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, na które w dniu 3 czerwca 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie wraz z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców postanowieniami z dnia 28 lipca 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie oraz uznał ponaglenie skarżącej za nieuzasadnione. Kwestia pozostawienia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania została wyjaśniona skarżącej w piśmie informującym o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, a następnie w postanowieniach organów obu instancji o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca nie podważyła fikcji doręczenia jej wezwania. Zdaniem organu odbierając od skarżącej odciski linii papilarnych w dniu 15 maja 2025 r. organ naruszyłby art. 61 a § 1 k.p.a. oraz art. 99 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach. Z tego względu organ poprzestał na odnotowaniu osobistego stawiennictwa skarżącej, bez którego jej wniosek o przywrócenie terminu z dnia 28 marca 2025 r. zostałby pozostawiony bez rozpoznania. Nie można przyjąć, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem prawidłowo pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga, zarzucająca bezczynność Wojewodzie Pomorskiemu , jest bezzasadna.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca, będąca cudzoziemką, w dniu 26 lipca 2024 r. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ( tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 769 ze zm., dalej jako "ustawa") jako zasadę przewiduje, że cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście ( art. 105 ust. 1 ustawy).
Z uwagi na to, że skarżąca nie złożyła wniosku osobiście, organ – zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy - wezwał ją do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni – w celu dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W myśl art. 106 ust. 4 ustawy od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się odciski linii papilarnych.
Zgodnie natomiast z art. 105 ust. 5 ustawy, w przypadku gdy z przyczyn zależnych od wojewody nie jest możliwe pobranie odcisków linii papilarnych od cudzoziemca w dniu, w którym nastąpiło jego osobiste stawiennictwo, wojewoda wyznacza termin na ich złożenie, nie krótszy niż 7 dni.
Konieczne jest w tym miejscu podkreślenie, że należy rozróżnić obowiązek osobistego złożenia wniosku ( osobistego stawiennictwa) od pobrania - podczas tego osobistego stawiennictwa - odcisków linii papilarnych od cudzoziemca. Są to dwie różne czynności, przewidziane przepisami ustawy, a ustawa z ich niedopełnieniem wiąże inne skutki. Jak już wskazano wyżej, brak dopełnienia obowiązku osobistego stawiennictwa skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania ( art. 105 ust. 2 ustawy). Z kolei art. 99 ust. 1a ustawy przewiduje, że gdy przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy albo w terminie, o którym mowa w art. 106 ust. 5, cudzoziemiec nie złożył odcisków linii papilarnych, cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W art. 99 ust.1a ustawy chodzi zatem o sytuację, w której to z przyczyn leżących po stronie cudzoziemca nie doszło do pobrania od niego odcisków linii papilarnych ("nie złożył").
Reasumując - brak osobistego stawiennictwa skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, a nie złożenie odcisków linii papilarnych (podczas osobistego stawiennictwa) – odmową wszczęcia postępowania.
Wystosowane przez organ do skarżącej w trybie art. 105 ust. 2 ustawy wezwanie do osobistego stawiennictwa w celu dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku, wysłane na prawidłowy adres, zostało dwukrotnie awizowane ( 21 i 29 października 2024 r. ) i zostało skarżącej skutecznie doręczone w trybie art. 44 § 1 pkt 1 oraz § 2- 4 k.p.a. Dodać jedynie należy, że skarżąca tak dokonanego doręczenia nie kwestionowała.
Z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do osobistego stawiennictwa , organ pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania ( pismem z dnia 20 marca 2025 r.).
Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu , prosząc o "przywrócenie terminu linii papilarnych" oraz podała, że nie otrzymała żadnych listów z urzędu , a myślała, że powodem tak długiego czekania jest to , że urząd zmieniał siedzibę.
W ocenie Sądu organ zasadnie potraktował jej wniosek jako wniosek o przywrócenie terminu do dopełnienia obowiązku osobistego stawiennictwa, bo właśnie z tej przyczyny – braku osobistego stawiennictwa - wniosek skarżącej pozostawiono bez rozpoznania.
Zauważyć należy, że zgodnie z art. 58 § 2 zd. 2 k.p.a., jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
W tej sytuacji organ zasadnie uznał, że merytoryczne rozpoznanie wniosku cudzoziemca o przywrócenie terminu do osobistego stawiennictwa jest możliwe , jeżeli dopełni on tej czynności, dla której określony był termin, czyli czynności osobistego stawiennictwa. Pobranie od skarżącej odcisków linii papilarnych mogłoby nastąpić dopiero wówczas, gdyby organ przywrócił skarżącej termin do dopełnienia obowiązku osobistego stawiennictwa.
Skarżąca stawiła się w wyznaczonym dniu, dopełniając tym samym czynności, dla której określony był termin. Nie było w tym momencie jednak podstaw do pobrania od niej odcisków linii papilarnych – nie taki był cel jej wezwania do organu na dzień 15 maja 2025 r. Podkreślić należy, że nie doszło w tym przypadku do sytuacji , określonej art. 105 ust. 5 ustawy, nie było zatem podstaw do wyznaczenia terminu w celu pobrania odcisków linii papilarnych od skarżącej.
Po dopełnieniu przez skarżącą warunku rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, określonego art. 58 § 2 zd. 2 k.p.a., organ rozpoznał ten wniosek postanowieniem z dnia 21 maja 2025 r., odmawiając przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z dnia 26 lipca 2024 r. Organ odwoławczy - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców - postanowieniem z dnia 28 lipca 2025 r. utrzymał to postanowienie w mocy.
Nadmienić jedynie należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie ma kognicji do oceny prawidłowości opisanych powyżej postanowień.
Dokonując oceny zasadności skargi Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uznania, że organ pozostaje w bezczynności. Na skutek braku dopełnienia przez skarżącą obowiązku osobistego stawiennictwa w wyznaczonym terminie, mimo prawidłowego powiadomienia jej o tym terminie, organ prawidłowo, w myśl art. 105 ust. 2 ustawy, pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania pismem z dnia 20 marca 2025 r. Nie doszło także do przywrócenia terminu do dopełnienia tego obowiązku.
W ustalonym stanie faktycznym organ nie miał podstaw do pobrania od skarżącej odcisków linii papilarnych w dniu, w którym stawiła się ona osobiście, czyli w dniu 15 maja 2025 r., ani też do wyznaczenia terminu na ich pobranie. Co więcej – nawet w przypadku , gdyby organ pobrał od skarżącej tego dnia odciski linii papilarnych, nie obligowałoby go to, z przyczyn powyżej wskazanych, do rozpoczęcia merytorycznego procedowania wniosku skarżącej.
Skarżąca wniosła ponaglenie w dniu 3 czerwca 2025 r. , a skargę na bezczynność - w dniu 7 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego). Skoro organ prawidłowo pozostawił wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania w dniu 20 marca 2025 r., to zarówno ponaglenie, jak i skarga na bezczynność zostały wniesione po dokonaniu przez organ tej czynności. W tym stanie rzeczy twierdzenie skargi, że organ pozostaje w bezczynności , jest chybione, bowiem organ nie ma podstaw do procedowania wniosku skarżącej.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.