III SAB/Gd 169/24

III SAB/Gd 169/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik /sprawozdawca/
Alina Dominiak
Janina Guść /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust 1, art. 4, art. 6, art. 13 ust. 1, art. 14, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1 pkt 3, par. 1a, par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Wójta Gminy Krokowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zasądza od Wójta Gminy Krokowa na rzecz skarżącego B. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 26 lipca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła złożona w dniu 12 lipca 2024 r. skarga B. G. na bezczynność Wójta Gminy Krokowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z przedstawionej Sądowi dokumentacji wynika, że pismem z dnia 26 czerwca 2024 r. skarżący wystąpił do Wójta Gminy Krokowa z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W treści wniosku, powołując się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej w skrócie: "u.d.i.p.") wnioskodawca wniósł o udostępnienie pełnej informacji dotyczącej spotkania, które odbyło się dnia 27.05.2024 z udziałem Przewodniczącego Rady Gminy Krokowa w składzie M. K., J. M., B. K. oraz właścicieli gruntów nad rzeką P. W związku z tym wniósł o:
1. Udostępnienie pełnego protokołu ze spotkania.
2. Listę uczestników spotkania oraz sposób weryfikacji własności nieruchomości nad rzeka P.
3. Informację o podjętych ustaleniach i planowanych działaniach.
4. Wyjaśnienie, dlaczego nie został poinformowany o spotkaniu, mimo że jest właścicielem gruntów nad rzeką P.
5. Informację o podstawie prawnej organizacji takiego spotkania bez powiadomienia wszystkich zainteresowanych właścicieli gruntów, trybie i podstawie prawnej.
Ponadto, powołując się na art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniósł o:
6. Informację o planowanych zmianach w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczących obszaru rzeki P. oraz pozostałych obszarów mających wpływ na obszar rzeki P.,
7. Wyjaśnienie, w jaki sposób gmina zamierza zapewnić równy dostęp do rzeki oraz możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na równych zasadach dla wszystkich zainteresowanych podmiotów.
Wniosek wpłynął do urzędu obsługującego organ w dniu 26 czerwca 2024 r.
W dniu 12 lipca 2024 r. skarżący uzupełnił wniosek o wskazanie, że informacja ma zostać przesłana pocztą elektroniczną dowolnym formatem pliku elektronicznego.
Pismem z dnia 16 lipca 2024 r. skierowanym do skarżącego drogą poczty elektronicznej Wójt Gminy Krokowa udzielił następującej informacji:
Ad. 1. Gmina Krokowa nie była organizatorem spotkania w dniu 23.05.2024 r. Radni: M. K., J. M. i B. K. zostali zaproszeni przez grupę właścicieli gruntów nad rzeką P. Gmina Krokowa udostępniła organizatorom spotkania salę w Urzędzie Gminy Krokowa.
Ad. 2. Gmina Krokowa nie była organizatorem spotkania i nie posiada listy obecności z tego spotkania.
Ad. 3. Organizatorzy spotkania przesłali w dniu 27.05.2024 r. pismo do Rady Gminy Krokowa z wnioskiem o podjęcie pilnych działań zmierzających do poprawy sytuacji poprzez zmianę miejscowego planu. Wniosek został zarejestrowany pod nr [...]. Pismo to wraz z informacją o podjętych działaniach zostało przesłane Wnioskodawcy przez ePUAP w dniu 24.06.2024 r. jako załącznik do pisma [...].
Ad. 4. Gmina Krokowa nie była organizatorem spotkania i nie wysyłała informacji do uczestników spotkania.
Ad. 5. Udostępnienie sali narad na spotkanie organizowane przez grupę właścicieli gruntów nad rzeką P. jest realizacją art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 609 ze zm.)
Ad. 6. i 7. Wnioski z pkt. 6. i 7. realizowane będą w ramach procedury planistycznej wynikającej z art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 2023 r. poz. 972 ze zm.).
W skardze na bezczynność B. G. zarzucił organowi naruszenie:
1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;
2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;
3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, a ponadto o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący podkreślił, że termin do udostepnienia przedmiotowej informacji upłynął po 14 dniach od złożenia wniosku. Organ, pomimo upływu tego terminu, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, co czyni skargę zasadną.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Krokowa wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że dokumenty, o których mowa we wniosku stanowią informacje publiczną i podlegają udostępnieniu gdy organ dysponuje takimi dokumentami. W dniu 16 lipca 2024 r. organ poinformował skarżącego, że nie dysponuje żądaną informacją i wyjaśnił powody braku dysponowania tą informacją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność.
Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p.".
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie stoi na stanowisku, że decyzję administracyjną, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. o odmowie udostępnienia informacji, można wydać jedynie w sytuacji, gdy żądana informacja ma charakter informacji publicznej, lecz z przyczyn określonych w ustawie – takich jak ochrona informacji niejawnych, ochrona prywatności, ochrona tajemnicy przedsiębiorcy, niewykazanie szczególnie istotnego interesu dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej – dana informacja publiczna nie może zostać udostępniona. W sytuacji zatem gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej lub organ nie dysponuje danymi o charakterze informacji publicznej, brak jest wynikających z ustawy u.d.i.p. podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia takiej informacji. Jak wskazano wyżej, właściwą formą działania organu w takich okolicznościach pozostaje powiadomienie wnioskodawcy - zwykłym pismem informacyjnym.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy Krokowa jest podmiotem zobowiązywanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Nie było również kwestionowane przez organ, że informacje o udostępnienie których wnioskował skarżący stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (zob. np.: wyrok NSA z 28 lutego 2013 r., I OSK 2904/12).
Stosownie zatem do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) i f) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach zobowiązanych do jej udostępnienia, tj. o przedmiocie ich działalności i kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują. Z kolei, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i pkt 5 lit. c) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, jak również informacja o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.).
Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Co istotne, poza tym, że informacja publiczna musi odnosić się do sfery faktów, to dla jej udzielenia konieczne jest aby istniała w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt III SAB/Gd 137/23).
W przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił organowi bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 26 czerwca 2024 r. Organ, nie kwestionując charakteru informacji objętych wnioskiem jako informacji publicznej, pismem informacyjnym z dnia 16 lipca 2024 r., a więc już po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność, udzielił stronie informacji w odniesieniu do punktów 1., 3., 4. i 5. wniosku, zaś w odniesieniu do punktu 2. wniosku organ wyjaśnił, że nie posiada żądanej informacji, w końcu w zakresie punktów 6. i 7. wniosku wskazał, że informacje te będą realizowane w ramach procedury planistycznej wynikającej z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest jedynie ten podmiot objęty katalogiem z art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., który informację posiada. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Oznacza to, że jeżeli organ nie dysponuje informacją publiczną (nie posiada jej) wówczas informuje o tym wnioskodawcę pismem. Na gruncie u.d.i.p. informację publiczną udostępnia ten podmiot zobowiązany, który ją posiada. Z tych względów, zdaniem Sądu, organ załatwił więc powyższy wniosek w sposób zgodny z przepisami prawa. Powiadomienie wnioskodawcy o braku żądanych danych uwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności w sprawie, o ile odpowiedź została udzielona w terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie można bowiem oczekiwać od podmiotu zobowiązanego udzielenia informacji niebędącej w jego dyspozycji.
W zakresie odpowiedzi na pytania 5. i 6. należy wyjaśnić, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje szereg instrumentów prawnych, jakie mają zapewnić udział czynnika społecznego w tworzeniu planu miejscowego. W toku procedury planistycznej obywatelom przysługują uprawnienia, w ramach których mogą oni nie tylko bronić swych interesów, lecz także przekonać organy sporządzające projekt planu do uwzględnienia ich postulatów. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zabezpiecza interesy osób, które w związku z uchwaleniem planu miejscowego nie mają możliwości korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem (właściciel lub użytkownik wieczysty). Osoby te mogą skorzystać z rozwiązań wynikających z art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozycję podmiotów oraz reprezentowanych przez nich interesów prywatnych chronią też instrumenty prawne poza w/w ustawą. Jest to m.in. ustawa o dostępie do informacji publicznej, która pozwala uzyskać informację o projekcie planu miejscowego na wcześniejszych etapach niż wyłożenie go do publicznego wglądu, nie mniej jednak jako informacje publiczną można traktować wyłącznie informację i pewnych faktach istniejących. Jeżeli zatem wójt gminy nie przystąpił jeszcze do procedury planistycznej i nie została wytworzona żadna dokumentacja będąca podstawą do rozpoczęcia tejże procedury, to nie można zasadnie twierdzić, że organ taki dysponuje informacją publiczną w tym zakresie. Stanowisko Wójta Gminy Krokowa znajduje zatem swe uzasadnienia w brzmieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jak i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie udzielił żądanej informacji publicznej albo prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 listopada 2022 r. w spr. IV SAB/Wr 609/22, CBOSA). Przy czym, ocena bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej dokonywana jest według stanu faktycznego na dzień orzekania przez sąd administracyjny. Sąd zobowiązany jest badać czy w dacie wniesienia skargi adresat wniosku pozostawał w bezczynności. Sąd ma obowiązek uwzględniania zdarzeń, które powodują, że ewentualne zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. W takim przypadku sąd nie może zobowiązać adresata wniosku do podjęcia czynności, która została już podjęta przed dniem rozpoznania przez sąd skargi. Celem bowiem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, jak wyżej wskazano, jest doprowadzenie do podjęcia przez podmiot zobowiązany do określonego w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej działania.
W realiach rozpoznawanej sprawy zaistniała sytuacja tego rodzaju, że w dacie wnoszenia skargi organ pozostawał w bezczynności, gdyż mimo upływu w dniu 10 lipca 2024 r. terminu 14 dni, liczonego od daty złożenia wniosku z dnia 26 czerwca 2024 r. nie udzielił on informacji publicznej, ani też nie poinformował o tym, że nie dysponuje żądaną informacją. Organ odpowiedział na wniosek dopiero dnia 16 lipca 2024 r., co nastąpiło na skutek wniesionej w dniu 12 lipca 2024 r. skargi na bezczynność. Podkreślić w tym miejscu należy, że skoro we wniosku z dnia 26 czerwca 2024 r. skarżący nie wskazał sposobu udostępnienia żądanej informacji publicznej, to wobec wskazania w tym wniosku adresu zamieszkania, organ winien był udzielić odpowiedzi skarżącemu, kierując ją na ten właśnie adres. Nie sposób twierdzić, że termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek biegł od dnia uzupełnienia wniosku w dniu 12 lipca 2024 r. o podanie sposobu udostępnienia informacji poprzez przesłanie na adres poczty elektronicznej.
Oznacza to, że w dacie orzekania przez Sąd, stan bezczynności organu już nie istniał, gdyż informacja została w części udostępniona, w części zaś organ prawidłowo wyjaśnił, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną. W takim przypadku rozpoznanie skargi na bezczynność organu, polega na stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności, co stanowi uwzględnienie skargi.
Z kolei stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności obliguje sąd do oceny czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), a także stwarza możliwość wymierzenia organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. (zob. np. wyrok NSA z 7 czerwca 2019 r., I OSK 2660/18, CBOSA).
Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż udzielenie informacji w części (uwzględnienie wniosku) oraz wyjaśnienie w sposób uzasadniony i przekonujący, z jakich względów organ nie dysponuje żądaną informacja w pozostałym zakresie, nastąpiło z niewielkim przekroczeniem ustawowego terminu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), tj. sześć dni po wpływie ww. terminu. Z tych samych względów Sąd nie dopatrzył się podstaw do wymierzenia organowi grzywny jak i przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej.
W tych warunkach, na mocy art. 149 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. uznając zawinienie organu w bezczynności, która jednak nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1. sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów orzeczono jak w pkt. 2. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.