III SAB/Gd 117/26

III SAB/Gd 117/26 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-05-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Maja Pietrasik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi V. S. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu V. S. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
W czerwcu 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga obywatela Indii V. S., który zarzucił Wojewodzie Pomorskiemu bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z dnia 29 maja 2024 r.
Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Gd 251/25 jako skarga na bezczynność Wojewody Pomorskiego w udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy.
W złożonej skardze, zarejestrowanej pod sygn. akt III SAB/Gd 251/25, reprezentowany przez radcę prawnego skarżący wniósł o: zobowiązanie Wojewody Pomorskiego do wydania w terminie niezwłocznym decyzji udzielającej zezwolenia na pobyt czasowy; stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa w postaci pozostawiania w stanie bezczynności; przyznanie skarżącemu, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., aktualnie t.j.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), od organu sumy pieniężnej w najwyższej możliwej wysokości; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wyrokiem z dnia 31 lipca 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 251/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Wojewodę Pomorskiego do rozpoznania wniosku skarżącego V. S. z dnia 29 maja 2024 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1 sentencji wyroku), stwierdził, że Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 sentencji wyroku), oddalił skargę w pozostałej części (punkt 3 sentencji wyroku). Oddalenie skargi w pozostałej części, co potwierdza uzasadnienie wyroku dotyczyło wniosku strony o przyznanie sumy pienieżnej. W punkcie 4 sentencji wyroku Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Wojewoda Pomorski skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia środka zaskarżenia i wywiódł skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku tutejszego Sądu z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt III SAB/Gd 251/25 (wyrok nieprawomocny). Akta sprawy zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem rozpoznania skargi kasacyjnej.
Następnie pismem datowanym na 22 stycznia 2026 r. V. S., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt z dnia 29 maja 2024 r. Skargę zatytułowano jako "skarga na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie wydania decyzji udzielającej zezwolenie na pobyt czasowy w sprawie wszczętej dnia 29 maja 2024 r.". Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Gd 117/26.
W złożonej skardze o sygn. akt III SAB/Gd 117/26 zarzucono organowi:
1/ naruszenie prawa materialnego, w postaci art. 112a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1079 ze zm.) poprzez niewydanie decyzji w terminie 60 dni od złożenia wniosku,
2/ naruszenie przepisów postępowania, w postaci art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.).
W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o: zobowiązanie Wojewody Pomorskiego do wydania w terminie niezwłocznym decyzji udzielającej zezwolenia na pobyt czasowy; stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa w postaci pozostawiania w stanie bezczynności; przyznanie skarżącemu, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w najwyższej możliwej wysokości; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, to jest wniosek złożony w dniu 29 maja 2024 r., nie został do tej pory rozpoznany, mimo że organ powinien go rozpatrzyć w terminie 2 miesięcy. Bezczynność organu skutkuje znacznymi ograniczeniami – skarżący nie może odwiedzić kraju rodzinnego i pogarsza się jego stan psychiczny.
Skarżący zaznaczył, że to druga skarga na bezczynność w toku tego samego postępowania bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokował już w tej sprawie stwierdzając rażącą bezczynności organu oraz zobowiązując organ do wydania decyzji w terminie 30 dni. Organ nie wykonał obowiązku wydania decyzji, ale podejmuje czynności pozorne, tj. zobowiązuje skarżącego do przedkładania oświadczeń, które były już składane na wcześniejszym etapie postępowania.
Do skargi dołączono dowód uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł z konta bankowego skarżącego.
W odpowiedzi na skargę zarejestrowaną pod sygn. akt III SAB/Gd 117/26 Wojewoda Pomorski wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na zawisłość sporu w sprawie poprzedniej skargi na bezczynność organu. Podkreślił, że wyrok w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 251/25 został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego i na dzień wniesienia kolejnej skargi postępowanie to nie zostało zakończone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki procesowe i materialnoprawne. Prowadzi to do powstania stanu sprawy w toku, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Powyższe odnosi się także w pełni do sporów zainicjowanych skargą na bezczynność w rozpoznaniu określonego rodzaju wniosku.
Instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Prowadzenie dwóch postępowań doprowadziłoby do wydania dwóch wyroków, z których jeden naruszałby zasadę res iudicata (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 482/15).
Taki stan trwa aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.
Jak wskazuje się w judykaturze i doktrynie, o istnieniu stanu sprawy w toku, bądź powagi rzeczy osądzonej przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, natomiast tożsamość przedmiotowa ma miejsce wówczas, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest zatem wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź o to samo działanie lub bezczynność, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji.
Odnosząc powyższe uwagi generalne do okoliczności sprawy niniejszej, Sąd zwraca uwagę, że zarówno skarga oznaczona sygn. akt III SAB/Gd 117/26, jak i skarga wniesiona przez pełnomocnika skarżącego wcześniej, to jest oznaczona sygn. akt III SAB/Gd 251/25, mimo odrębnego sporządzenia tych skarg przez pełnomocnika w określonym odstępie czasu, zostały wniesione w tym samym przedmiocie, to jest w przedmiocie bezczynności Wojewody Pomorskiego w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 29 maja 2024 r., poprzez który skarżący wystąpił do organu o wydanie decyzji udzielającej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP.
Dokonana przez Sąd analiza treści skarg zarejestrowanych pod sygn. akt III SAB/Gd 117/26 oraz akt III SAB/Gd 251/25, sporządzonych przez profesjonalnego pełnomocnika, wykazała ponad wszelką wątpliwość, że w sprawach tych zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, jak i przedmiotowa spraw.
Strona skarżąca wprost też wskazuje w skardze zarejestrowanej pod sygn. akt III SAB/Gd 117/26, że domaga się pozytywnego rozpoznania przez Wojewodę Pomorskiego swojego wniosku z dnia 29 maja 2024 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP poprzez wydanie stosownej decyzji. Sama również przyznaje, że jest to druga skarga na bezczynność w tej sprawie.
Ponieważ wcześniej skarga na bezczynność Wojewoda Pomorskiego w udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy odnosząca się do wniosku z dnia 29 maja 2024 r. została już rozpoznana przez tutejszy Sąd (wyrok z dnia 31 lipca 2025 r. w sprawie III SAB/Gd 251/25), należy uznać, że skarżący aktualnie złożył skargę w tym samym przedmiocie i pomiędzy tymi samymi stronami, która jest jeszcze w toku – w tym przypadku w toku instancji, w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku o sygn. akt III SAB/Gd 251/25 przez Wojewodę Pomorskiego. O stanie zawisłości sprawy decyduje więc okoliczność, że wskazany wyrok jest w dalszym ciągu nieprawomocny.
Zauważyć należy też, że obecnie pełnomocnik skarżącego formułuje w skardze o sygn. akt III SAB/Gd 117/26 tożsame żądania, jakie zostały zawarte już w skardze o sygn. akt III SAB/Gd 251/25. Do żądań tych Sąd odniósł się już w wyroku z dnia 31 lipca 2025 r. o sygn. akt III SAB/Gd 251/25 i nie może ponownie wyrokować w tym samym przedmiocie.
Jak wyjaśniono wyżej, w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz i nie można w takiej samej sprawie wszcząć skutecznie nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami.
Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. obowiązany był wniesioną w tej sprawie skargę odrzucić, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego (punkt 2 sentencji postanowienia).
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).