III SAB/Łd 15/26

III SAB/Łd 15/26 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2026-07-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk
Anna Dębowska /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Sentencja
Dnia 1 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. I. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy 1) zobowiązuje Wojewodę Łódzkiego do rozpoznania wniosku A. I. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z dnia 29 lipca 2025 roku w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że Wojewoda Łódzki dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy; 3) stwierdza, że bezczynność Wojewody Łódzkiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) oddala skargę w pozostałym zakresie; 5) zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącego – A. I. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
29 lipca 2025 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynął wniosek A.I., obywatela Białorusi o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, w którym jako główny cel pobytu cudzoziemiec wskazał pobyt z obywatelką Rzeczpospolitej Polskiej.
1 lutego 2026 r. strona złożyła do Wojewody Łódzkiego ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., tj. do 29 września 2025 r. Cudzoziemiec wskazał, że złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na połączenie z rodziną (żoną) i do chwili obecnej nie otrzymał decyzji ani nie został poinformowany o nowym terminie załatwienia sprawy.
Pismem z 6 lutego 2026 r. Wojewoda Łódzki w odpowiedzi na ponaglenie z 1 lutego 2026 r. poinformował stronę o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania na podstawie art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 337).
9 lutego 2026 r. cudzoziemiec wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z 29 lipca 2025 r. Podał, że pomimo ponaglenia z 1 lutego 2026 r., do dnia wniesienia do sądu niniejszej skargi wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został rozpoznany.
W dniu 12 lutego 2026 r. cudzoziemiec złożył do Wojewody Łódzkiego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. kolejne ponaglenie, w którym podniósł, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 112a ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 519 ze zm.), a nie ustawa z 12 marca 2022 r., która dotyczy obywateli Ukrainy.
Pismem z 16 lutego 2026 r. Wojewoda Łódzki w odpowiedzi na ponaglenie z 12 lutego 2026 r. poinformował, że na podstawie art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. d) cyt. ustawy ponaglenie pozostawione zostało bez rozpoznania.
17 lutego 2026 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynęło kolejne (trzecie) ponaglenie z 16 lutego 2026 r.
Pismem z 20 lutego 2026 r. Wojewoda Łódzki w odpowiedzi na ponaglenie z 16 lutego 2026 r. ponownie poinformował, że na podstawie art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. d) cyt. ustawy ponaglenie pozostawione zostało bez rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę z 23 lutego 2026 r. Wojewoda Łódzki wniósł o odrzucenie skargi lub jej oddalenie wskazując, że skarga dotyczy bezczynności Wojewody Łódzkiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 4 marca 2026 r., czyli w czasie obowiązywania w art. 100d wyżej cytowanej ustawy. Przepis ten przewiduje, że w wymienionym okresie nie rozpoczyna się bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących zezwolenia na pobyt czasowy, a przepisów o bezczynności organu w tym okresie nie stosuje się. Wobec powyższego ewentualne zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie ww. okresie nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących przewlekłości postępowania.
Wojewoda wskazał, że termin załatwienia sprawy nie wynika ze złej woli organu, czy z lekceważenia skarżącego lecz z ilości procedowanych spraw, które rozpoznawane są z zachowaniem kolejności składanych przez cudzoziemców wniosków. Wojewoda Łódzki wskazał również, że 28 stycznia 2023 r. wszedł w życie art. 100d ust. 1 ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, który stanowi, że w okresie do dnia 4 marca 2026 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących [...] udzielenia cudzoziemcowi [...] zezwolenia na pobyt czasowy w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Stosownie zaś do treści art. 100da ust. 3 tej ustawy, w okresie, o którym mowa w ust. 1 [...] przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się", zastępując tym samym art. 100c ust. 1 ww. ustawy.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że cudzoziemiec przebywa na podstawie udzielonej ochrony uzupełniającej przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 2 marca 2023 r. oraz karty pobytu ważnej do 20 marca 2027 r., a zatem jego pobyt na terenie Rzeczpospolitej Polskiej przez cały okres dotychczasowego postępowania jest legalny.
W piśmie procesowym z 17 marca 2026 roku, stanowiącym uzupełnienie skargi skarżący przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania podkreślił, że sprawa dotyczy łączenia rodzin, a przewlekłość organu narusza jego prawo do życia rodzinnego. Podtrzymał stanowisko, że specustawa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, zastosowanie znajduje art. 112a ustawy o cudzoziemcach, który stanowi o 60-dniowym terminie do załatwienia wniosku, który został rażąco przekroczony. Zarzucając naruszenie art. 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 112a ustawy o cudzoziemcach poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie 60 dni oraz naruszenie art. 141 § 1 i art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. przez rażące naruszenie terminów i brak załatwienia sprawy pomimo wniesienia ponaglenia i przewlekłe prowadzenie postępowania wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenie, że bezczynność/przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych i zwolnienie od kosztów postępowania w całości.
W piśmie procesowym z 26 czerwca 2026 r., w odpowiedzi na zarządzenie sędziego sprawozdawcy z 19 czerwca 2026 r., Wojewoda Łódzki poinformował, że w niniejszej sprawie nie została wydana decyzja o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejszą sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
W dalszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie zaś do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalne wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi wniosła do organu ponaglenie wyczerpując przysługujący jej środek zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już w chwili złożenia ponaglenia w organie (por. postanowienia NSA z 8 listopada 2013 r., II OSK 2654/13, LEX nr 1398173; z 25 maja 2018 r., II OSK 1210/18, LEX nr 2520783). W niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi spełnił powyższy wymóg formalny.
Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że nie każde przekroczenie przez organ terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (por. wyroki NSA: z 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11, Lex nr 818629; z 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3021/17, Lex nr 2547323). Nawet jednak w sprawach o skomplikowanym charakterze organ powinien działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że zgodnie z art. 112a ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 769 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku, decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. W myśl art. 112a ust. 2 ustawy, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń:
1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub
2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych, lub zostały one uzupełnione, lub
3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, że bieg terminu na załatwienie sprawy przez organ rozpoczyna się dopiero po wystąpieniu ostatniego z wymienionych w nim zdarzeń, tj. od momentu złożenia wniosku, który nie zawiera braków formalnych.
Postępowanie administracyjne, którego dotyczy zarzucana bezczynność zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego, który wpłynął do Wojewody Łódzkiego 29 lipca 2025 r. Wojewoda Łódzki nie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz do pobrania odcisków linii papilarnych. Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został rozpatrzony ani na dzień wniesienia do sądu skargi (tj. 9 lutego 2026 r.), ani na dzień orzekania (tj. 1 lipca 2026 r.), co dodatkowo potwierdził Wojewoda Łódzki w piśmie procesowym z 26 czerwca 2026 r.
W odpowiedzi na wniesioną skargę organ stwierdził natomiast, że aktualnie nie ma podstaw do stwierdzenia w sprawie bezczynności, powołując się na aktualną treść art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa.
Sąd z powyższym stanowiskiem się nie zgadza. W utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że art. 100d, a wcześniej także 100c ww. ustawy nie naruszają Konstytucji RP, prawa unijnego, w tym Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej KPP), jak również art. 6 i 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej EKPCz) (zob. np. wyroki NSA z 23 października 2024 r., II OSK 801/24; z 30 października 2024 r., II OSK 1961/24; z 26 lutego 2025 r., II OSK 1287/24; z 27 lutego 2025 r., II OSK 2470/24; z 2 kwietnia 2025 r., II OSK 2316/24;z 16 kwietnia 2025 r., II OSK 1280/24). Pogląd ten zachowywał swoją aktualność do 30 czerwca 2024 r. NSA zastrzegł bowiem w niektórych orzeczeniach, że konieczne jest, aby sformułowane wyżej oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w zaskarżonym wyroku (por. np. wyroki NSA: z 13 kwietnia 2023 r., II OSK 1985/22, z 18 listopada 2024 r., II OSK 926/24; z 21 stycznia 2025 r., II OSK 1123/24; z 20 lutego 2025 r., II OSK 2212/24 i II OSK 2146/24; z 27 lutego 2025 r., II OSK 2470/24; z 9 kwietnia 2025 r., II OSK 1188/24). Sygnalizowano więc, że ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d ww. ustawy. Rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą być bowiem uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy okoliczności te trwają. Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi zaś, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (por. np. wyrok TK z 22 września 2005 r., Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93).
Ostatecznie zatem w orzecznictwie NSA uznano, że przedłużenie obowiązywania art. 100d ww. ustawy na okres po 30 czerwca 2024 r. nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (zob. np. wyroki NSA z 19 maja 2025 r., II OSK 2921/24, z 3 lipca 2025 r., II OSK 3117/24, z 5 sierpnia 2025 r., II OSK 3111/24, z 5 sierpnia 2025 r., II OSK 2743, z 25 sierpnia 2025 r., II OSK 3109/24). Tym samym przedłużenie na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 854) nastąpiło z naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samym z naruszeniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 KPP. Podobną ocenę, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, należy przyjąć w odniesieniu do zmiany treści art. 100d dokonanej na mocy art. 10 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 1301), który w punkcie 1 stanowi, że w art. 100d w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy "do dnia 30 września 2025 r." zastępuje się wyrazami "do dnia 4 marca 2026 r." oraz
zmiany wprowadzonej na podstawie art. 17 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2026 r., poz. 2023), który w punkcie 50 stanowi, że art. 100d ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy "4 marca 2026 r.", zastępuje się wyrazami "4 marca 2027 r."
Oceny bezczynności albo przewlekłości w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 ustawy, należy zatem dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych od 1 lipca 2024 r., co też sąd w niniejszej sprawie uczynił. W rozpatrywanej sprawie wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, jak już wspomniano wpłynął do Wojewody Łódzkiego 29 lipca 2025 r., a zatem ocena bezczynności/przewlekłości postępowania organu powinna zostać dokonana przez pryzmat przepisów k.p.a. oraz ustawy o cudzoziemcach, a także przepisów prawa europejskiego regulujących problematykę udzielania cudzoziemcom zezwoleń pobytowych. Jednocześnie do dnia wyrokowania sprawa nie została załatwiona, co wynika z pisma organu skierowanego na wezwanie sądu.
Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Bezczynność określona została jako niezałatwienie sprawy w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód (formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy). Skarga na przewlekłość jest skargą na stan postępowania, w którym opieszałość organu powoduje niezałatwienie sprawy niezwłocznie lub szybciej, niż to wynika z art. 35 § 1 – § 3a k.p.a. lub z przepisów szczególnych (por. uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19).
Takim przepisem szczególnym jest cytowany powyżej art. 112a ust. 1-3 ustawy o cudzoziemcach. Przywołany przepis ustala termin na wydanie decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, który wynosi 60 dni, a ponadto ustala reguły liczenia tego terminu. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że chodzi o uzupełnienie wszelkich wymogów wynikających z ww. ustawy oraz jego braków formalnych.
Wobec przyjęcia, że norma art. 100d "ustawy pomocowej" obowiązywała do 30 czerwca 2024 r., termin 60 dni na załatwienie sprawy wynikający z art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach rozpoczął swój bieg od dnia wpływu do Wojewody Śląskiego złożonego przez cudzoziemca wniosku, tj. 29 lipca 2025 r., a zatem w dacie orzekania przez tutejszy sąd termin ten upłynął, ponieważ od daty złożenia wniosku upłynęło 11 miesięcy. W tym okresie organ nie podejmował żadnej istotnej aktywności, która sugerowałaby konieczność dłuższego procedowania, a przynajmniej nie wynika to z akt sprawy. Nie ulega wątpliwości, biorąc pod uwagę, że organ poprzestał jedynie na zawiadomieniu strony o pozostawieniu ponagleń bez rozpoznania, że działał co najmniej przewlekle.
Sąd w swej ocenie wziął jednak pod uwagę także treść rozwiązań prawnych przewidzianych w art. 5 ust. 2 akapit 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. (Dz.U.UE.L.2011.343.1), zgodnie z którym "Właściwy organ wydaje decyzję w sprawie kompletnego wniosku w najkrótszym możliwym terminie, lecz w każdym razie w terminie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku". Z tego względu, z uwagi na przekroczenie terminu wskazanego ww. aktem, sąd za usprawiedliwione uznał uznanie, że zwłokę organu należy kwalifikować jako bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Z powyższych względów sąd zobowiązał Wojewodę Łódzkiego do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami postępowania. Wobec znanych sądowi z urzędu realiów związanych z obsługą podobnych wniosków licznie składanych w Urzędzie Wojewódzkim w Łodzi, sąd nie znalazł podstaw, by bezczynność zaklasyfikować, jako przejaw rażącego naruszenia prawa.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, na które składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.
d.cz.