VI SA/WA 1752/06

VI SA/Wa 1752/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Stanisław Gronowski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Ż. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożono na Ż. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 8.500 zł.
Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Ponadto stwierdzono wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.
Powyższe naruszenia ujawniono w toku kontroli pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą o numerze rejestracyjnym [...], kierowanym przez Pana J. S. Kontrola miała miejsce w dniu [...] stycznia 2006 r. w Ł. na drodze krajowej nr [...]. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...].
Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. W odwołaniu od niniejszej decyzji skarżący podnosi, iż naruszono przepisy prawa materialnego w szczególności art. 14 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.2 załącznika do ustawy. Strona wyjaśnia, że przewoźnik jest zobligowany do zgłaszania zmian, które dotyczą zakresu określonego w art. 8 ustawy. Strona podkreśla, iż posiada licencję, a pojazd korzystał ze zgłoszenia do licencji. Na skutek rozwiązania umowy dzierżawy ciągnika o nr rej. [...] w jego miejsce w wykazie pojazdów objętych licencją wszedł kontrolowany w dniu [...] stycznia 2006 r., pojazd o nr rej. [...].
Odnośnie drugiego naruszenia strona podnosi, że przewóz w dniu kontroli był przewozem na potrzeby własne, wobec czego nie było podstaw do nałożenia kary w wysokości 8.000 zł. Wnosiła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi że:
zgodnie z art. 5 ust. 1 podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją".
Zgodnie z art. 11 ust. 3 organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15.000 zł.
Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.2. załącznika do w/w ustawy, która karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.7 załącznika do w/w ustawy, który karą 500 zł. sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.
W dniu [...] stycznia 2006 r. na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli pojazd marki D. o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazd był prowadzony przez Pana J. S. Prowadzący pojazd nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy lub wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane przedsiębiorstwu Ż. Sp. z o.o.
Organ I instancji zważył, iż wykonywano transport drogowy z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.
W toku postępowania ustalono, iż przedsiębiorca posiada licencję na międzynarodowy transport drogowy rzeczy Nr [...].
Strona w odwołaniu podnosi, że kontrolowany pojazd korzystał ze zgłoszenia do licencji. Na skutek rozwiązania umowy dzierżawy ciągnika o nr rej. [...] w jego miejsce w wykazie pojazdów objętych licencją wszedł kontrolowany w dniu [...] stycznia 2006 r., pojazd o nr rej. [...].
Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy bezspornie wynika, iż strona wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Powyższe potwierdza sama strona w odwołaniu podnosząc, że kontrolowany pojazd wszedł na miejsce poprzedniego samochodu, który był zgłoszony do licencji. Bezspornym jest, iż pojazd o nr rej. [...] nie figuruje w wykazie numerów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do licencji Nr [...].
Strona podniosła, że przewoźnik jest zobligowany do zgłaszania zmian, które dotyczą zakresu określonego w art. 8 ustawy. Wyjaśniła, że przewóz w dniu kontroli był przewozem na potrzeby własne, wobec czego nie było podstaw do nałożenia kary w wysokości 8.000 zł.
Organ odwoławczy zważył, iż zgodnie z art. 8 ustawy o transporcie drogowym, licencji udziela się na wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Ponadto do w/w wniosku załącza się wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych. Art. 11 ust. 3 stanowi, iż organ udzielający licencji wydaje wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Jednocześnie w myśl art. 33 ust 2 pkt 3 przedsiębiorca posiadający uprawnienia do wykonywania transportu drogowego nie jest zobowiązany do posiadania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne.
Organ II instancji podkreśla, iż przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji, a w praktyce wskazanymi we wniosku o udzielenie licencji. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1 przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca wykonując przewóz na potrzeby własne na podstawie uprawnień wynikających z licencji Nr [...], winien wykonywać działalność zgodnie z przepisami prawa. Słusznie stwierdzono, w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, iż przedsiębiorca nie zgłosił do licencji pojazdu o nr rej. [...]. W przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przewozu drogowego kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypis z licencji. Bezspornym jest, iż wykonywano transport drogowy rzeczy z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Wyjaśnienia strony zawarte w odwołaniu, iż kierowca nie posiadał w chwili kontroli wymaganego wypisu z licencji, gdyż z powodu awarii i zamieszania zapomniał go zabrać, nie mogą w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania. Ponadto kontrolowany kierowca oświadczył w chwili kontroli, iż nie otrzymał wymaganych dokumentów od nikogo odpowiedzialnego za przewozy drogowe w firmie.
Odnośnie argumentów strony co do wysokości kary, organ odwoławczy wyjaśnia, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może - w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie sposobu i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 117, poz. 791) - wystąpić ze stosownym wnioskiem w tym trybie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Ż. Sp. z o.o. zwany dalej skarżącym. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 14 w zw. z zał. pkt 1.2 i art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, a także art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 i art. 6 k.p.a. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji podał między innymi, że:
stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym "licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres (1), numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej (2), określenie rodzaju i zakresu, a w krajowym transporcie drogowym taksówką - także obszaru (3), rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji (4), czas, na jaki licencja ma być udzielona (5)".
Stosownie natomiast do treści art. 14 ustawy o transporcie drogowym "przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, a jeżeli powyższe zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji".
Z powyższego niewątpliwie wynika, iż przewoźnik jest zobowiązany do zgłaszania tylko zmian, które dotyczą zakresu danych wymienionych powyżej (art. 8 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).
Bezsporne jest, iż skarżący posiada licencję na dokonywanie międzynarodowego transportu drogowego nr [...] wydaną w dniu [...] lutego 2006 r., obejmującą [...] pojazdów. Wobec faktu rozwiązania umowy dzierżawy ciągnika siodłowego o nr rej. [...], w jego miejsce w wykazie pojazdów Ż. Sp. z o.o. objętych licencją na dokonywanie międzynarodowego transportu drogowego wszedł kontrolowany w dniu [...] stycznia 2006 r. ciągnik o nr rej. [...] - pojazd samochodowy takiego samego rodzaju.
W związku z powyższym uznać należy, iż nie doszło do zmiany informacji, o jakich mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w szczególności nie zmienił się rodzaj i liczba pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca (art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie samochodowym).
Wobec powyższego nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji jest całkowicie niezasadne, bowiem kontrolowany w dniu [...] stycznia 2006 r. pojazd korzystał ze zgłoszenia do licencji.
O ile zarzut, którego uzasadnienie zostało przedstawione powyżej, odnosi się do kwestii proceduralnych, o tyle zarzut błędnego zakwalifikowania przejazdu dokonanego w dniu [...] stycznia 2006 r. jako wykonywanie transportu drogowego, podczas gdy faktycznie był to przewóz na potrzeby własne, odnosi się do kwestii ustaleń faktycznych, chociaż dotyczy również naruszenia prawa materialnego - art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.
Stosownie do art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przez przewóz na potrzeby własne, czyli niezarobkowy przewóz drogowy "rozumie się każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników (a), przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi (b), w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin (c), nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych (d)".
Przejazd dokonany w dniu [...] stycznia 2006 r. spełniał wszystkie warunki niezarobkowego przewozu drogowego. Kontrolowany pojazd prowadzony był przez pracownika Ż. Sp. z .o.o. (umowa o pracę J. S. w aktach sprawy), skarżący posiada tytuł prawny do tego pojazdu, bowiem został on wydzierżawiony od [...] firmy G. (umowa dzierżawy w aktach sprawy), a przewożone w tym dniu rzeczy stanowiły własność skarżącego - były to [...] transportowane na teren budowy. Podnieść tu należy, iż podstawowym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa skarżącego są usługi [...], a więc przewóz [...] był dokonywany pomocniczo do podstawowej działalności skarżącego.
W przedmiotowym przejeździe nie było elementów międzynarodowego transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, zdefiniowanego jako "podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej", bowiem skarżący nie wykonywał działalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy — przedmiotowy przewóz był dokonywany niezarobkowo.
Całkowicie błędne jest założenie poczynione przez organ pierwszej instancji i powtórzone przez organ II instancji, stosownie do którego przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji, w związku z czym każdy wykonany przez niego przewóz na potrzeby własne musi zostać potraktowany jako transport zarobkowy. Bezzasadne i całkowicie sprzeczne z logiką jest twierdzenie zawarte w zaskarżonych decyzjach, zgodnie z którym jeżeli przedsiębiorca posiada licencję na wykonywanie zarobkowego transportu drogowego, to każdy przewóz dokonywany jest w ramach tej licencji.
Abstrahując od przedstawionej kwestii dotyczącej faktu, iż skarżący wykonywał przejazd pojazdem zgłoszonym do licencji, uznać należy, iż przedstawione powyżej założenie poczynione zarówno przez wojewódzkiego, jak i Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa.
Definicja przewozu na potrzeby własne znajduje się w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym i została przytoczona w niniejszej skardze. Każdy przewóz spełniający określone w ww. definicji warunki winien być potraktowany jak przewóz na potrzeby własne. Konsekwencją takiego założenia, jest przyjęcie odpowiedzialności za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez zgłoszenia.
Powyższe rozważania wskazują, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż kontrolowany w dniu [...] stycznia 2006 r. pojazd skarżącego wykonywał transport drogowy i nałożenia za to kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. W przedmiotowym stanie faktycznym organy prowadzące postępowania powinny uwzględnić wyjaśnienia kontrolowanego i uznać, iż przejazd był realizowany jako przewóz na potrzeby własne. W związku z powyższym organy winny odstąpić od nakładania kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Jednakże taka analiza nie została dokonana. Stanowi to naruszenie art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącego.
Co więcej, uznać należy, iż w związku z powyższym doszło do naruszenia art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa". W przedmiotowej sprawie zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji przy wydawaniu swoich decyzji rażąco przekroczyły swoje uprawnienia zakreślone przepisami prawa.
Zaskarżona decyzja stanowi ponadto naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w postaci braku obligatoryjnego elementu decyzji administracyjnej - uzasadnienia faktycznego.
Stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. decyzja administracyjna powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym, stosownie do § 3 uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji w żaden sposób - poza przytoczeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym - nie uzasadnił swojej decyzji. Brak jest uzasadnienia faktycznego decyzji w odniesieniu do kwestii wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, brak jest również wyjaśnienia, dlaczego organ drugiej instancji odmówił zakwalifikowania transportu dokonanego dniu [...] stycznia 2006 r. jako przewóz na potrzeby własne. Stanowi to rażące naruszenie ww. przepisów. Stosownie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r. (sygn. akt IV SA/Wa 626/2004) "W sytuacji, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji jest nałożenie na stronę postępowania określonej przepisami kary pieniężnej (a więc działanie represyjne) organ ten musi przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby w sprawie nie pozostawały żadne wątpliwości, a materiał dowodowy jednoznacznie, bez możliwości jego odmiennej interpretacji wskazywał na podmiot ukarany jako na sprawcę dokonanego naruszenia prawa, za które nałożono karę". Takie czynności nie zostały przez organy podjęte, w związku z czym z tego również powodu obie decyzje winny zostać uchylone.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi - nie będąc związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a zatem skarga nie mogła być uwzględniona.
Na skarżącą spółkę nałożona została kara pieniężna w kwocie 8.500 zł. Kara 500 zł. została nałożona za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Natomiast kara 8.000 zł. za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
W odpowiedzi na zawiadomienie organu z dnia [...] lutego 2006 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego skarżąca spółka pismem z dnia [...] lutego 2006 r. (K 15 akt administracyjnych) wyjaśniła, że w dniu [...] stycznia 2006 r. z powodu zamieszania wywołanego awarią naczepy kierowca nie zabrał odpowiedniego wypisu z licencji.
Ponadto podkreślono, że:
"... ilość posiadanych ciągników siodłowych zgłoszonych do dokonywania międzynarodowego transportu drogowego, jest zgodna z ilością posiadanych wypisów z licencji. W miejsce ciągnika siodłowego [...] oddanego właścicielowi, po rozwiązaniu umowy dzierżawy, wynajęto ciągnik nr [...] z [...] firmy G. Z przykrością przyznano, że nie dokonano procedury związanej z wymianą taboru. Aktualnie procedura ta została rozpoczęta...".
Pod powyższym pismem podpisał się prezes spółki skarżącej Pan T. K. Tak więc pismem tym skarżąca potwierdziła jedynie ustalenia kontrolne.
W odpowiedzi na kolejne pismo – zawiadomienie z dnia [...] lutego 2006 r. skarżąca nie negowała nałożonej kary pieniężnej w wysokości 500 zł., negowała natomiast słuszność nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. W ocenie skarżącej wobec faktu, że w przedmiotowej sprawie rodzaj i liczba pojazdów samochodowych objętych licencją nie uległa zmianie, niezasadne wydaje się nałożenie na Ż. Sp. z o.o. kary z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Skarżąca podniosła ponadto, że przedmiotem transportu wykonywanego w dniu [...] stycznia 2006 r. były [...] stanowiącego jej własność.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Zgodnie z art. 8 ustawy o transporcie drogowym.
1. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:
1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;
2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej;
3) określenie rodzaju i zakresu, a w krajowym transporcie drogowym taksówką - także obszaru;
4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji;
5) czas, na jaki licencja ma być udzielona.
3. Do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć:
1) odpis z rejestru przedsiębiorców albo z ewidencji działalności gospodarczej;
2) kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji statystycznej (REGON);
3) kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP);
4) kserokopię certyfikatu kompetencji zawodowych przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem drogowym w przedsiębiorstwie;
5) zaświadczenie z rejestru skazanych stwierdzające niekaralność osób, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1;
6) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3;
7) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2;
8) wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.
4. Przy składaniu wniosku o udzielenie licencji nie dołącza się dokumentów, o których mowa:
1) w ust. 3 pkt 4 i 6 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką;
2) w ust. 3 pkt 7 i 8 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego wyłącznie w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b.
Jak wynika z art. 14 przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których nowa w art. 8 nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, a więc nie tylko danych z ust. 2 powyższego przepisu (w skardze wskazano błędnie ust. 1).
Tak więc nie można podzielić poglądu skarżącej, że kontrolowany pojazd wszedł w miejsce pojazdu zgłoszonego do licencji bez stosownego zawiadomienia organu. Skarżący twierdząc, że "wobec rozwiązania umowy dzierżawy ciągnika siodłowego o nr rej. [...], w jego miejsce w wykazie pojazdów Ż. Sp. z o.o. objętych ww. licencją wszedł kontrolowany w dniu [...] stycznia 2006 r. ciągnik o nr rej. [...], który korzysta z pierwotnego zgłoszenia", był w błędzie, gdyż jak wyżej wykazano wszelkie zmiany danych o których mowa w art. 8 trzeba zgłaszać organowi w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
Słusznie, więc przyjął organ, iż przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienia, a więc zgłoszonymi do licencji, a w praktyce wskazanymi we wniosku o udzielenie licencji .
Skarżąca spółka podniosła, że w chwili kontroli wykonywany był przez nią przewóz na potrzeby własne. W myśl art. 33 ust. 2 pkt 3 przedsiębiorca posiadający uprawnienia do wykonywania transportu drogowego nie jest zobowiązany do uzyskania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Tak więc skarżąca wykonywała przewóz na potrzeby własne w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji Nr [...], jednak pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji i dlatego też organ słusznie na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.2 zał. do ww. ustawy nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8.000 zł. za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Zarzut skarżącej dotyczy wykonywania przewozu na potrzeby własne jest również chybiony, gdyż jak wyżej wykazano przewóz wykonywany był w oparciu o uprawnienia z licencji Nr [...] pojazdem do niej niezgłoszonym.
Jeżeli chodzi o karę pieniężną w kwocie 500 zł. to też została ona nałożona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. Skarżąca nie kwestionowała braku wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy do czego była obligowana treścią art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji. Dlatego też organ słusznie na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 oraz lp. 1.7 zał. do ustawy o transporcie drogowym nałożył powyższą karę.
W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 6, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż organ w sposób prawidłowy zgromadził i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, a następnie uzasadnił wydaną decyzję zgodnie z wymogami zawartymi z art. 107 k.p.a.
Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.