III SA/Wr 687/14

III SA/Wr 687/14 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2015-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Moskała
Maciej Guziński /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Miemiec
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1414
art. 18 ust. 5 pkt 2, art.4 pkt 1, art. 6 ust. 1 i 4, art. 12 ust. 2, art. 92a ust. 1,2 i 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Moskała, Marcin Miemiec, Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z dnia [...] kwietnia 2014 r., którą nałożono na K. K. (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości [...] złotych.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) - dalej u.t.d.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej k.p.a., art. 18 ust. 5, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 2.9 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym
i prawnym:
Dnia [...] lutego 2014 roku w miejscowości Ł. na drodze krajowej nr 8 miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował skarżący. Kierowca podczas kontroli okazał m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Kontrolujący stwierdzili, że na pojeździe umieszczono napisy "Licencjonowany Przewóz Osób [...]". Powyższe udokumentowano za pomocą aparatu fotograficznego. Podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadków dwie pasażerki: E. J. i M. R. Z dowodu z przesłuchania świadka – E. J. wynika, że w dniu [...] lutego 2014 roku ok. godziny [...]
w miejscowości B. na Osiedlu [...] wsiadła do pojazdu marki [...] koloru [...] o nr rej. [...] w celu przejechania do miejscowości W. Świadek uprzednio zadzwoniła pod numer [...] i umówiła się ze skarżącym na transport do W. z B. Po zajęciu miejsca w pojeździe zapłaciła za przejazd i otrzymała paragon fiskalny. Świadek zeznała jednocześnie, że korzystała już wcześniej z usług skarżącego i za każdym razem umawiała się telefonicznie na przejazd.
Z zeznań drugiego ze świadków, M. R., wynika, że w dniu [...] lutego 2014 roku ok. godziny [...] na zbiegu ul. P. i S. wsiadła do pojazdu marki [...] koloru [...] o nr rej. [...] w celu przejechania do miejscowości W. Podobnie, jak w przypadku pierwszego świadka M. R. wcześniej zadzwoniła pod numer telefonu [...]
i umówiła się ze skarżącym na transport do W. z D. Świadek dodała, że rozliczeń za przejazd dokonuje okresowo po odbyciu kilku przejazdów, na podstawie rachunków uproszczonych wystawianych przez skarżącego.
Okoliczności związane z przewozem zostały opisane w protokole kontroli nr [...] podpisanym przez skarżącego bez zastrzeżeń.
WITD w oparciu o powyższe ustalenia kontroli decyzją z [...] kwietnia 2014 r. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] złotych.
W odwołaniu skarżący zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie prawa procesowego
i naruszenie prawa materialnego oraz wniósł o uchylenie powyższej decyzji
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Podniósł w uzasadnieniu, że organ nie dokonał dogłębnej analizy stanu faktycznego sprawy, nie ustalił charakteru przewozu. W pojeździe bowiem nie znajdowało się żadne urządzenie, które wskazywałoby na świadczenie usług taksówkowych. Zamieszczanie zaś na pojeździe numeru telefonu czy innych identyfikujących przedsiębiorcę danych nie spełnia warunków niezbędnych do popełnienia naruszenia z lp. 2.9 załącznika nr 3 do u.t.d. W opinii strony intencją ustawodawcy nie było wyeliminowanie z rynku usług przewozu osób. Skarżący wskazał także, że jego pojazd nie był taksówką, ponieważ nie spełniał wymogów z § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.
Ponadto, zdaniem strony ciąg dziewięciu cyfr nie identyfikuje przedsiębiorcy. W tym zakresie zarzucił organowi, że nie wziął pod uwagę, iż napis "Licencjonowany przewóz osób" w połączeniu z ciągiem cyfr [...] może być potraktowane jako zadośćuczynienie obowiązkowi odróżnienia pojazdów wykonujących przewóz osób na podstawie licencji od pojazdów, którymi wykonywany jest transport drogowy taksówką. Skarżący zarzucił także, że organ nie wziął pod uwagę zastosowania
w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
GITD na wstępie zaskarżonej decyzji przywołał brzmienie przepisów mających zastosowanie w tej sprawie, tj. art. 18 ust. 5 oraz art. 92a ust. 1 u.t.d., a także lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Następnie organ odniósł się do naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą lub telefonem przedsiębiorcy.
Wyjaśniono, że we wskazanej w decyzji podstawie prawnej nie chodzi o dosłowne utożsamianie nazwy z firmą, pod którą przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze lub ewidencji. W obrocie gospodarczym przedsiębiorcy nadają różne nazwy wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym. Częstą praktyką jest, że są to nazwy które nie mają nic wspólnego z firmą danego przedsiębiorcy, chociaż bezsprzecznie jego działalności służą. Nie ma zatem znaczenia fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa "Licencjonowany Przewóz Osób" nie pokrywa się
z firmą przewoźnika. Organ podał, że w tym przepisie ustawodawca nie posłużył się pojęciem firmy zdefiniowanej w art. 43 i nast. Kodeksu cywilnego.
Odnosząc się z kolei do zakazu umieszczania numeru telefonu przedsiębiorcy organ powołał się na zeznania świadków – pasażerek z których wynika bezspornie, że pod umieszczonym na pojeździe numerem telefonu [...] można było zamówić przejazd.
Ustosunkowując się do podniesionego przez stronę w odwołaniu argumentu, zgodnie z którym oznakowanie kontrolowanego pojazdu jako wykonującego usługę przewozu osób powinno być potraktowane jako zadośćuczynienie obowiązkowi odróżnienia pojazdów wykonujących przewóz osób na podstawie licencji od pojazdów, którymi wykonywany jest transport drogowy taksówką, organ podniósł, że dokonanie takiego ustalenia naruszałoby treść zakazu płynącego z treści art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Gdyby bowiem przyjąć takie stanowisko za właściwe, to okazałoby się, że zakaz posługiwania się nazwą przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych jest zbędny. Tak jednak nie jest, gdyż zakaz ten wyraźnie odnosi się do wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Kwestia zaś "upodobnienia się" w nazwie tego rodzaju przewozów do taksówki pozostaje poza zakresem zainteresowania ustawodawcy, który nie zdecydował się na wprowadzenie w tym względzie ocennych przesłanek pozwalających na dokonanie takiej weryfikacji.
Ponadto zauważono, iż wskazanie na pojeździe określenia zawierającego nazwę "przewóz osób" jak i "taksówka", w obu przypadkach daje sygnał nieograniczonemu kręgowi adresatów do możliwość skorzystania z usług przewozowych właśnie ze względu na tę informację zawartą na pojeździe. Rolą
i celem zaś zakazu wynikającego z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. było pozbawienie przewoźników wykonujących przewozy okazjonalne pojazdami do 9 osób łącznie
z kierowcą takiej możliwości. Innymi słowy: jeżeli przewoźnik wykonuje tego rodzaju usługi przewozowe, to ma obowiązek całkowitego zakazu informowania o tym poprzez podejmowanie czynności określonych w art. 18 ust. 5 pkt 2 oraz 3 u.t.d.
W tejże regulacji prawnej nie chodzi bowiem o zakaz upodobniania się do przewozów taksówkowych, lecz przede wszystkim o zakaz informowania
o wykonywanych przez siebie usługach przewozowych, w sposób wymieniony w art. 18 ust. 5 pkt 2 oraz 3 u.t.d.
W konsekwencji powyższego bezspornym jest fakt naruszenia zakazu wynikającego z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy,
a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi. Według materiału zdjęciowego znajdującego się w aktach sprawy na pojeździe znajdowały się napisy "Licencjonowany Przewóz Osób [...]". Z treści zeznań świadków - pasażerek korzystających z usług strony wynika bezspornie, że numer telefonu zamieszczony na pojeździe służy do zamawiania pod nim usług przewozowych.
W końcowej części uzasadnienia podniesiono, że w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c u.t.d., mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. Skarżący bowiem nie przedłożył w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Podkreślono, że nieznajomość obowiązujących przepisów nie stanowi przesłanki określonej w art. 92 c u.t.d.
W skardze do tutejszego Sądu, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 92a ust 1, 2 i 6 w zw. z art. 18 ust 5, i niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach tej sprawy przepisu Ip. 2.9 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym
2. art. 7 k.p.a. i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady praworządności
i dążenia do prawdy obiektywnej, art. 9 k.p.a i art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylanie się organu I instancji
i organu odwoławczego od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych, dotyczących możliwej innej oceny spornego napisu na pojeździe;
3. przepisów postępowania art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., poprzez bezkrytyczne
i niepotwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym ustalenie, iż umieszczony na pojeździe napis jest nazwą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 18 ust. 5 ustawy
o transporcie drogowym, a nie oznaczeniem odróżniającym pojazdy świadczące usługi na licencji skarżącej od taksówek i innych przewozów osób;
4. art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu
I instancji a szczególnie wniosku o postępowanie wyjaśniające istnienie przesłanek uwalniających od odpowiedzialności.
Mając na względzie powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniesiono przede wszystkim, że organy nie oceniły, czy umieszczenie spornego oznaczenia może być traktowane jako zadośćuczynienie obowiązkowi odróżnienia pojazdów wykonujących przewóz osób na podstawie licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 u.t.d. od pojazdów którymi wykonywane są przewozy na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką
i również od pojazdów wykonujących takie przewozy nielegalnie, bez żadnych uprawnień. Z żadnego przepisu ustawy o transporcie drogowym nie wynika, aby pojazdy wykonujące przewóz osób nie mogły wyróżniać się względem pozostałych, szczególnie tych wykonujących przewozy osób nielegalnie, bez żadnych uprawnień
i umożliwienie potencjalnemu odbiorcy usługi przewozowej jednoznacznego odróżnienia przewozów wykonywanych przez taksówki od przewozu osób wykonywanych przez innych uprawnionych do tego przedsiębiorców. W ocenie skarżącego powyższe okoliczności nie zostały jednak w żaden sposób powiązane
z ustaleniami faktycznymi dokonanymi w toku postępowania, a nadto są całkowicie bezprzedmiotowe dla dokonania oceny, czy dopuścił się naruszenia przepisu.
W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny
w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., – zwaną dalej także p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przechodząc do oceny merytorycznej oceny skargi, to w ocenie Sądu nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.
Zdaniem Sądu, nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł, organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] lutego 2014 r. skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d.
W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie
i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5b ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.
Specjalnym rodzajem licencji jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 ust. 1 u.t.d. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto st. W. (art. 6 ust. 4 u.t.d.).
Analiza treści wymienionych przepisów wskazuje, że przewozy wykonywane na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób są odrębnym rodzajem przewozów niż przewozy dokonywane w ramach transportu drogowego taksówką.
Skutkiem tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji na przewozy okazjonalne w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 2 u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.
Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:
1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;
2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń
z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;
3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Zakazy te wprowadzono, z jednej strony, w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców niemających stosownej licencji oraz z drugiej strony, w celu ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do rodzaju wykonywanego przewozu. Podkreślenia wymaga, że istotą takiej regulacji było to, aby pojazdy wykonujące przewóz okazjonalny nie wyróżniały się względem pozostałych, a także i to, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, celem zawarcia umowy przewozu.
Zatem celem ustawodawcy było stworzenie całkowitego zakazu informowania przez przewoźników wykonujących przewozy okazjonalne pojazdami do 9 osób łącznie z kierowcą o wykonywanych przez siebie usługach przewozowych. Co istotne, ustawodawcy nie chodziło o ustanowienie zakazu upodobniania się do przewozów taksówkowych o czym świadczy brak wprowadzenia w tym względzie ocennych przesłanek pozwalających na dokonanie takiej weryfikacji. Treść zakazu
z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. nie została ograniczona więc do oceny, czy nazwa przedsiębiorcy odróżnia pojazd, którym wykonywana jest okazjonalna usługa przewozu osób, od usługi wykonywanej taksówką. Już samo bowiem posłużenie się zwrotem "przewóz osób" jest wystarczająco odmienne od "taxi". Różnica zatem jest oczywista. Tym samym nie można uznać argumentu skarżącego, że oznakowanie kontrolowanego pojazdu powinno być potraktowane jako zadośćuczynienie obowiązkowi odróżnienia pojazdów wykonujących okazjonalny przewóz osób na podstawie licencji od pojazdów, którymi wykonywany jest transport drogowy taksówką. Jeszcze raz zaakcentować należy, że celem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 pkt 2, było, aby tego rodzaju pojazdy w ogóle nie były oznaczane
i rozpoznawalne, na co też wskazuje literalne brzmienie art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d.
Zgromadzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentacji fotograficznej oraz zapisów protokołu kontroli podpisanego przez kierowcę zatrzymanego pojazdu potwierdza naruszenie zakazu umieszczania
w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy. Niewątpliwie bowiem na zewnątrz pojazdu skarżącego umieszczono napis "Licencjonowany Przewóz Osób [...]".
Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w art. 18 ust. 5 ust. 2 u.t.d. nie chodzi o to, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. W obrocie gospodarczym przedsiębiorcy nadają różne nazwy wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym. Częstą praktyką jest, że są to nazwy które nie mają nic wspólnego z firmą danego przedsiębiorcy, chociaż bezsprzecznie jego działalności służą. Nie ma zatem znaczenia fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa "Licencjonowany Przewóz Osób" nie pokrywa się z firmą przewoźnika. Interpretacja ta wynika także z faktu, iż ustawodawca w powołanych przepisach nie posłużył się pojęciem firmy, które ma swą definicję w art. 43 i nast. Kodeksu cywilnego.
Jednocześnie wskazać należy, że obowiązujący w dacie kontroli przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. zawiera rozszerzenie poprzedniego zakazu zadekretowanego
w uprzednim art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym, który zabraniał "umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy". W wyniku nowelizacji dokonanej art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. (Dz. U. poz. 661) zmieniającej ustawę o transporcie drogowym z dniem 29 czerwca 2012 r. dodano zdanie "...lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy...". W niniejszej sprawie umieszczony na zatrzymanym pojeździe napis z całą pewnością pozwala na bezproblemową identyfikację skarżącego jako przedsiębiorcy. Sformułowanie "Licencjonowany Przewóz Osób" wskazuje bowiem na podmiot wykonujący usługi transportowe.
Dodatkowo z zeznań świadków – pasażerek - wynika bezspornie, że pod umieszczonym na pojeździe numerem telefonu [...] można było zamówić przejazd. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1094/11 "Umieszczenie na pojeździe numeru telefonu, pod którym można zamówić usługę przewozu osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz nazwy przedsiębiorcy jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej stosownej licencji. Takie oznakowanie pojazdu jest natomiast zakazane dla wszystkich innych przedsiębiorców wykonujących okazjonalny przewóz osób."
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji, a mianowicie na pojeździe umieszczona jest nazwa albo adres albo telefon lub inne oznaczenia mające na celu identyfikację przedsiębiorcy.
Konstrukcja przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. pozwala zatem na stwierdzenie naruszenia choćby jednego z wymienionych w nim zakazów, aby wobec danego podmiotu został wymierzona kara pieniężna, co uzasadnia ratio legis tej regulacji. Wyjaśnia je Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 803/11 wskazując, że: "Ratio legis wprowadzenia zakazów, określonych
w art. 18 ust. 5 u.t.d., było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930). Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (w omawianym znaczeniu) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów.
Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą być przekonani, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką".
Reasumując stwierdzić należy, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego z jednoznacznym naruszeniem zakazu umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, organ administracji prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d.
w zw. z lp. 2.9. załącznika nr 3 do tej ustawy, nakładając karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia.
W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie
z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Z akt administracyjnych nie wynika, żeby skarżącemu ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. Wydając decyzję, organ zachował również zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Tym samym w sprawie nie doszło do naruszenia art. 9 k.p.a.
Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że ustalenia te skarżący interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, iż pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącego ustaleń oraz odmienna ocena spornego napisu na pojeździe, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia.
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 15 k.p.a., przewidującego dwuinstancyjność postępowania administracyjnego oraz art. 127 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał bowiem decyzję po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, merytorycznie rozstrzygając ponownie sprawę, rozpatrując wszystkie zarzuty strony i ustosunkowując się do nich w uzasadnieniu decyzji.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.