III SA/Wr 675/06

III SA/Wr 675/06 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-12-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Moskała /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na orzeczenie D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. – Oddział w W. z dnia 15 września 2006 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 15 września 2006 r. D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. – Oddział w W. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o barku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u Z. K. Orzeczenie to zostało wydane wskutek skierowania skarżącej na badania przez lekarza. Skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o ponowne przeprowadzenie badania, a orzeczenie lekarskie z dnia 15 września 2006 r. zostało przekazane Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w W.
Pismem z dnia 13 listopada 2006 r. Z. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na orzeczenie lekarskie z dnia
15 września 2006 r. (nr [...]) wnosząc o stwierdzenie u niej choroby zawodowej na podstawie dołączonej dokumentacji. Skarga ta została następnie uzupełniona przez Z. K. pismami z dnia 16 i 17 listopada 2006 r., w których skarżąca wskazała, że od 1977 r. jest leczona z powodu zmian skórnych, natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. niesłusznie orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, opierając się w tym zakresie na dokumentacji lekarskiej, a nie na charakterystyce miejsca pracy. Skarżąca dołączyła jednocześnie obszerną dokumentację dotyczącą przebiegu postępowania w przedmiocie stwierdzenia u niej choroby zawodowej, które toczyło się w latach 90-tych i zostało już prawomocnie zakończone. W dniu 11 grudnia 2006 r. wpłynęło do tutejszego Sądu kolejne pismo skarżącej dotyczące "wniosków z dnia 13 listopada 2006 r., 16 listopada 2006 r. i 17 listopada 2006 r. W piśmie tym skarżąca wskazała, że została skrzywdzona przez organy sanitarne, ponieważ od 1993 r. powinna jej przysługiwać renta zawodowa. Ponadto podniosła, że nie wyraziła zgody na powtórną konsultację dermatologiczną, ponieważ przeprowadzane testy są bardzo szkodliwe, a jej stan zdrowia od marca
2006 r. bardzo się pogorszył i wymaga leczenia.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 58 § 1 pkt) 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie Z. K. złożyła skargę na orzeczenie lekarskie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w sytuacji, kiedy w postępowaniu administracyjnym wszczętym wskutek skierowania skarżącej na badania, nie została jeszcze wydana żadna decyzja. Wskazać przy tym trzeba, że zaskarżone orzeczenie placówki naukowej jest środkiem dowodowym w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 k.p.a. i jako takie jest podstawą do orzekania w toku toczącego się postępowania administracyjnego dotyczącego choroby zawodowej. Orzeczenie takie nie kończy postępowania administracyjnego i nie przesądza jego wyniku, a stanowi jedynie merytoryczne oparcie dla organu orzekającego w sprawie. Natomiast obowiązkiem organu jest kontrolowanie prawidłowości wydania orzeczenia i jego ocena, przy czym organ administracyjny nie może wydać rozstrzygnięcia na podstawie orzeczenia sprzecznego z prawem.
Podnieść także trzeba, że zaskarżone orzeczenie nie należy do kategorii aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które to akty i czynności podlegają zaskarżeniu do Sądu administracyjnego. Orzeczenie takie bowiem nie potwierdza ani uprawnienia, ani obowiązku, nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej i nie zostało podjęte przez podmiot wykonujący administrację publiczną. Ponadto zgodnie z § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Wniosek o ponowne badanie składa się w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego za pośrednictwem jednostki orzeczniczej I stopnia, zatrudniającej lekarza, gdy wydał orzeczenie. W przypadku wystąpienia pracownika z wnioskiem o ponowne badanie, jednostka orzecznicza powiadamia o tym właściwego państwowego inspektora sanitarnego. Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Z przywołanego przepisu wynika, że skarżącej nie przysługiwała skarga do Sądu administracyjnego, a jedynie prawo do ponownego badania w jednostce orzeczniczej II stopnia.
Skoro zatem postępowanie administracyjne jest w toku i nie została jeszcze wydana decyzja ostateczna, to skargę Z. K. należało uznać za przedwczesną i jako taką odrzucić na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt) 6 p.p.s.a. Dopiero po zakończeniu postępowania administracyjnego i wydaniu ostatecznej decyzji stronie może przysługiwać skarga do Sądu administracyjnego.
Odnosząc się do przedstawionych przez stronę skarżącą zarzutów dotyczących zasadności i prawidłowości orzeczeń wydanych przez organy sanitarne w latach
90-tych, wskazać trzeba, że postępowanie to zostało już prawomocnie zakończone, bowiem wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 22 września 1994 r. (sygn. akt SA/Wr/741/94) oddalono skargę Z. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 7 lutego 1994 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. W sprawie tej ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia 29 kwietnia 1997 r. po wznowieniu postępowania odmówił uchylenia decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 7 lutego 1994 r., a Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy powyższą decyzję. W wyniku złożenia przez Z. K. skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd ten wyrokiem z dnia 26 marca 1998 r. (sygn. akt I SA 1413/97) skargę oddalił.
Mając powyższe na względzie orzeczono, jak w sentencji.