III SA/Wr 643/14

III SA/Wr 643/14 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2014-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Bogumiła Kalinowska
Magdalena Jankowska-Szostak
Marcin Miemiec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1414
pozycja 6.2.1. zał. nr 3 do ustawy
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8  art. 13
Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Protokolant Aneta Szmyt po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2013 r. w siedzibie przedsiębiorstwa "A" Polska Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: strona, spółka, skarżąca) przeprowadzono kontrolę mającą na celu zbadanie zgodności realizowanych przez stronę przewozów z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, rozporządzeniem Rady (WE) nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się transportu drogowego oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych transporcie drogowym oraz z innymi normami regulującymi materię transportu drogowego. W wyniku kontroli D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 5.500 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło skrócenie dziennego czasu odpoczynku kierowcy przy wykonywaniu przewozu drogowego, z tytułu którego kara wyniosła 500 zł, a także nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, z tytułu którego kara wyniosła 5.000 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji:
- naruszenie prawa materialnego przez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym;
- rażące naruszenie art. 7 k.p.a. przez nierzetelne i nieobiektywne rozpatrzenie materiału dowodowego;
- rażące naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez porzucenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego;
- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez niepełne i błędne uzasadnienie decyzji administracyjnej.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strona skorzystała z prawa czynnego uczestnictwa w postępowaniu. Złożyła wyjaśnienia i uwagi do zgromadzone materiału dowodowego sprawy i przedstawionych zarzutów. Organ prowadzący postępowanie odrzucił jednak w całości argumentację strony bez szczegółowego uzasadnienia. Według skarżącej postępowanie cechował więc brak rzetelności oraz obiektywności. Skutkiem tego wydano rozstrzygnięcia obu instancji niekorzystne dla skarżącej.
Strona zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., gdyż jej zdaniem organ nie podjął wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego sprawy. Świadczy o tym fakt, że naruszenie polegające na nierejestrowaniu przez urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w dniach [...] stycznia 2013 r. przez kierowcę J. I. wynikało z przyczyn technicznych leżących po stronie urządzenia rejestrującego. Strona informowała o tym organy administracji już przed wydaniem decyzji I instancji, a także w odwołaniu od decyzji. Chodzi o to, że w celu dokonania szczegółowej analizy powstałego naruszenia należało sporządzić wydruk danych technicznych i błędów urządzenia za okres od [...] do [...] stycznia 2013 r. i przekazać te dane do oceny w formie ekspertyzy sporządzonej przez kompetentną jednostkę.
Strona uznała za bezsporne, że kierowca realizował przewozy drogowe z poszanowaniem przepisów rozporządzenia 561/2006 także wtedy, gdy stwierdzono jazdę bez karty. Kierowca realizował wielodniową podróż bez wyjmowania karty kierowcy z tachografu. Najistotniejsze zdaniem skarżącej jest zdarzenie z dnia [...] stycznia 2013 r. z godziny 01:01, gdy tachograf zanotował "błąd uwierzytelniania kart do tachografów", nie notując jednak awaryjnego wyrzucenia karty. Stąd błędne jest twierdzenie organu II instancji, że kierowca wyjął wtedy swoją kartę z tachografu. Skarżąca stwierdziła, że w trakcie odpoczynku dziennego wykorzystywanego przez kierowcę miał miejsce bliżej nieokreślony błąd techniczny w funkcjonowaniu tachografu, nie powodujący wysunięcia karty. Z uwagi na to, że kierowca rozpoczynając zmianę roboczą o godzinie 4:30 w dniu [...] stycznia 2013 r. nie zauważył problemów z funkcjonowaniem tachografu, rozpoczął on przewóz drogowy. Nawet przyjmując, że kierowca w trakcie podróży mógł zostać poinformowany przez tachograf o jeździe bez karty, mógł uznać, że ma miejsce chwilowy nieistotny błąd tachografu (zdarza się to w tych konstrukcjach niezwykle często), gdyż karta znajdowała się cały czas w urządzeniu. Do okoliczności potwierdzających brak celowości naruszenia skarżąca zaliczyła przede wszystkim fakt, że zarejestrowane "bez karty kierowcy" aktywności w tachografie nie zawierają żadnego naruszenia w organizacji okresów aktywności - są w nim zarejestrowane właściwe okresy jazdy, przerw czy odpoczynków. Skarżąca nie rozumie zatem, jaki sens miałoby realizowanie jazdy bez karty w tachografie przy spełnieniu wszelkich warunków poprawnego organizowania czasowego procedury przewozowej.
Skarżąca zaznaczyła, że w świetle regulacji rozporządzeń nr 3821/85 oraz 561/2006 pracodawca i kierowca zapewnili poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzenia rejestrującego, a także karty kierowcy. Ani kierowca, ani tym bardziej pracodawca nie są jednak w stanie w pełni kontrolować urządzeń rejestrujących. Są to bowiem jedynie urządzenia techniczne, które w każdej chwili mogą przestać prawidłowo funkcjonować. Pracodawca nie ma możliwości kontrolowania tych urządzeń w trakcie przewozu. Funkcjonowanie urządzenia nie wzbudziło obaw czy wątpliwości u kierowcy, gdyż karta ciągle znajdowała się w urządzeniu. Kierowca sprawdził prawidłowe funkcjonowanie tachografu i karty stwierdzając obecność karty w urządzeniu. W związku z tym zdaniem skarżącej nie zachodziła konieczność dalszego szczegółowego sprawdzenia tych okoliczności już wystarczająco zweryfikowanych. Gdyby kierowca stwierdził awarię, z pewnością ręcznie rejestrowałby swoje aktywności. W rozpatrywanej sprawie organ II instancji powinien był zatem w ramach swojego doświadczenia życiowego umorzyć postępowanie w zaskarżonej części w oparciu o art. 92 ustawy o transporcie drogowym, którego treść skarżąca powołała.
Zdaniem skarżącej okoliczności sprawy jasno wskazują na to, że w rozpatrywanej sprawie podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Zarówno pracodawca, jak i kierowca nie mają bowiem wpływu na to, że urządzenie techniczne nagle przestało poprawnie funkcjonować, a sprawdzenie urządzenia nie dawało podstaw do stwierdzenia awarii. Strona nie mogła przewidzieć, że przy prawidłowym umieszczeniu karty w tachografie, urządzenie nagle przestało działać poprawnie, gdyż nie było to w żaden sposób zasygnalizowane. Ponadto należy zaznaczyć, że strona nie jest w stanie przewidzieć również czasu występowania awarii w urządzeniu.
Skarżąca stwierdziła, że organ zarzucił jej nieprzedłożenie dowodów na zaistnienie wskazanych okoliczności. W celu ich stwierdzenia strona wnosiła jednak w toku całego postępowania administracyjnego na podstawie art. 78 § 1 k.p.a. o przeprowadzenie dowodu, pozwalającego stwierdzić wyrażone przez nią stanowisko. W tym celu wniosła o przekazanie pliku cyfrowego pojazdu [...] zawierającego błędy rejestracji do posiadającego autoryzację producenta tachografów [...] Laboratorium Analiz Zapisów z Tachografów "A". Taka opinia rozwiałaby wątpliwości w ocenie sprawy. Organy obydwu instancji nie uwzględniły jednak tego wniosku, który skutkowałby uzyskaniem dowodu mającego wbrew przekonaniu organu II instancji wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Według skarżącej bezpodstawne jest zatem twierdzenie organu, że zgromadził wszystkie dowody w sprawie. Organy kontrolne być może mają wiedzę specjalistyczną w omawianym zakresie, jednak jest wątpliwe, czy zachowały obiektywizm w tej sprawie. Jedynie przeprowadzenie dowodu w sposób wskazany przez skarżącą pozwoliłoby na obiektywne przedstawienie stanu faktycznego. Bezpodstawne jest twierdzenie organu, że przeprowadzenie wnioskowanego dowodu przedłużyłoby postępowanie tym bardziej, że rozstrzygnięć organów orzekających nie wydano bez zbędnej zwłoki.
Odmowa przeprowadzenia dowodu i jej przyczyny powinny znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w aktach sprawy. Na tę okoliczność skarżąca wskazała orzecznictwo sądowe (teza druga wyroku NSA OZ w Gdańsku z 10 grudnia 1997 r., I SA/Gd 409/96, wyrok NSA OZ w Łodzi z 29 października 1996 r., SA/Łd 975/95, Lex nr 28349). Podniosła, że organ II instancji lekceważąc wniosek dowodowy uniemożliwił jej skorzystanie z pełni uprawnień wynikających z art. 10 § k.p.a., a także nie zgromadził materiału dowodowego zgodnie uprawnieniami wynikającymi z art. 7 i 77 § 1 Kpa.
W związku z tym w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy skarżąca wniosła o przeprowadzenie wskazanego dowodu. Pozwoli to na stwierdzenie, że nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia, które powstało wskutek zdarzeń, których nie mogła przewidzieć. Niespodziewana awaria tachografu nie dająca żadnych sygnałów jest okolicznością wyjątkową. Nie jest sprawiedliwe penalizowanie podmiotu za błąd urządzenia technicznego. Nawet prawidłowa organizacja czasu pracy kierowców prowadzona przez przedsiębiorcę oraz kontrola kierowców nie chroni przed tego typu zdarzeniami.
Skarżąca wskazała ponadto, że organy orzekające pominęły fakt, że ocena materiału dowodowego musi uwzględniać wszelkie okoliczności faktyczne ustalone w toku postępowania, a nie wybiórczo określać wagę poszczególnych fragmentów materiału dowodowego. Organy orzekające nie zwróciły uwagi na to, że zarzut naruszenia obowiązku prowadzenia rejestracji w aspekcie art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym winien być analizowany w odniesieniu do celu nierejestrowania tych danych. Czym innym jest bowiem celowe pomijanie obowiązku rejestracji dla ukrycia faktycznego czasu jazdy, a czym innym brak rejestracji w wyniku awarii urządzenia, która jest okolicznością związaną z brakiem możliwości przewidzenia takiej sytuacji bądź natychmiastowej reakcji pracodawcy. Organ odwoławczy miał więc obowiązek analizy sprawy w aspekcie art. 92 b i c powyższej ustawy, a tego nie uczynił.
Skarżąca zwróciła uwagę na to, że organ I instancji wskazał, że "w dniu [...] stycznia 2013 r. kierowca prowadził pojazd o nr rej. [...] od godziny 18:26 czasu UTC, stan licznika km 100896; następnie kierowca wykazuje odpoczynek od [...] stycznia 2013 r.; dnia [...] stycznia 2013 r. pojazd przejechał 612 km. Od godziny 5:28 czasu UTC stan licznika 100896 do godziny 18:38 do stanu licznika km 101508 km. Pojazd zmienił lokalizację z P. na N. i przejechał 612 km (...)." Na podstawie tego można zauważyć, że organy I i II instancji wbrew postanowieniom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. pominęły fakt, że w momencie rzekomego wyjęcia karty pamięci danych pojawił się incydent "błąd uwierzytelnienia karty do tachografu", a urządzenie nie zarejestrowało wyjęcia karty. Zdaniem skarżącej kierowca w żaden sposób nie wykorzystał faktu rzekomego braku karty w urządzeniu do wykonania przewozów z naruszeniem norm rozporządzenia 561/2006. Sytuacja ta nie prowadziła do sfałszowania, zlikwidowania czy zniszczenia danych. Kierowca nie zmanipulował urządzenia rejestrującego czy karty kierowcy, co mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych.
Skarżąca podkreśliła, że organ II instancji nie umotywował należycie i wystarczająco przesłanek jego stanowiska w sprawie nałożenia kary pieniężnej na spółkę za wszystkie stwierdzone naruszenia, nie uzasadniając dostatecznie przyczyn braku możliwości zastosowania wyżej omówionych wyjątków. Organ dopuszcza natomiast jedynie dowód, którego nie ma zamiaru przeprowadzić. Takie działanie godzi w zasady praworządności, obiektywności i rzetelności, określone w art. 7 i 8 k.p.a.
Biorąc to pod uwagę skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy sprawy jest kompletny. Stąd nie było podstaw do jego uzupełnienia. W toku przeprowadzonej kontroli w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy.
Organ powołał przepisy k.p.a. obowiązujące w tym zakresie. Zatem zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany zebrać i ocenić dowody na okoliczności faktyczne w jego ocenie istotne w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, zależy od uznania organu. Jest on jednak związany w tej mierze przepisami prawa materialnego, stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 371). Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się d wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, został sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Protokół kontroli jest według art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym, który sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt VI SA/ 871/10, Wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn. akt. II GSK 50/08). Wobec tego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego, że organ nie przeprowadził kompleksowego postępowania administracyjnego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny. Uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy. Strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu. Została pouczona o przysługujących jej prawach. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera bowiem wskazanie faktów, które organ uznał udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której jest mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 989/08) gdzie stwierdzono, że "okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć". Organ stwierdził, że jest to pogląd powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki: z 2 czerwca 2009 r. II GSK 989/08; z 20 października 2010 r. II GSK 936/09; z 27 sierpnia 2009 r. II GSK 4/09; z 2 lutego 2011 r. II GSK 140/10; z 13 października 2009 r. II GSK 93/09; z 17 listopada 2010 r. II GSK 976/09 i z 24 lutego 2011 r. II GSK 258/10). Brak wpływu na powstanie naruszenia musi zatem realnie zaistnieć i zostać udowodniony. Nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności.
Zdaniem organu m materiał dowodowy sprawy nie potwierdza spełnienia przez skarżącą jako przedsiębiorcę wymogów art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Strona nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów umożliwiających zastosowanie 92b ust. 1 pkt 1 i 2, art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Właściwa organizacja i dyscyplina pracy jest ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych i pociąga za sobą obowiązek bezwzględnego przestrzegania nakazu odbierania przez kierowców wymaganych przerw i odpoczynków oraz respektowania norm prowadzenia pojazdów. Przedsiębiorcy we własnym zakresie powinni na bieżąco weryfikować czas pracy kierowców.
Przedsiębiorca zarówno w trakcie kontroli jak i na etapie całego postępowania administracyjnego nie przedstawił żadnych dokumentów bądź danych, z których wynikałoby, że pracę planował w sposób, który nie dopuszczałby do skracania przez kierowcę odpoczynków dziennych. Ponadto przedsiębiorca w wyjaśnieniach ograniczył się do podnoszenia tez kwestionujących własną odpowiedzialność bez przytaczania dowodów na ich poparcie.
Organ zwrócił uwagę na art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006, według którego przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców tak, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 i przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje zatem polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 i przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko przedsiębiorca, ale także kierowcy przedsiębiorstwa. Obowiązkiem przedsiębiorcy jako profesjonalisty jest prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego i jego właściwa kontrola.
Organ powołał się na utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednak tej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy okoliczności "których nie można przewidzieć". Przedsiębiorca ma bowiem obowiązek organizowania kierowcy pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń. W konsekwencji brak było podstaw do zastosowania powołanej regulacji w niniejszej sprawie. Organ powołał na tę okoliczność orzecznictwo sądowe (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12.02.2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1402/12; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4.09.2013 r. sygn. akt II SA/G1 806/13; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 26.09.2013 r. sygn. akt II SA/Go 687/13; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 listopada 2013 r. II SA/Ol 637/13) .
Mając to na względzie organ stwierdził, że dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji stanowi stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie uchybia obowiązującemu prawu w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu.
Organ I instancji przeprowadził w dniu [...] marca 2013 r. kontrolę w przedsiębiorstwie skarżącego. Udokumentowano to w protokole kontroli, a następnie powołaną decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (pozycja 6.2.1. zał. nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U.2013 poz.1414, dalej także u.t.d.).
Z ustaleń dokonanych przez organ na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, szczególnie plików okazanych przez przedsiębiorcę z danymi z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], a także z danych zawartych na karcie kierowcy J. I. wynika, że w okresie objętym kontrolą ten kierowca nie rejestrował na karcie kierowcy wszystkich okresów aktywności. Prowadził on mianowicie pojazd bez prawidłowej karty w następujących okresach:
- dnia [...].01.2013 r. w godzinach 06:38-07:51 czasu UTC przez 1 godzinę i 12 minut,
- dnia [...].01.2013 r. w godzinach 11:03-13:00 czasu UTC przez 1 godzinę i 57 minut,
- dnia [...].01.2013 r. w godzinach 14:20-16:40 czasu UTC przez 2 godziny i 20 minut,
- dnia [...].01.2013 r. w godzinach 05:29-06:27 czasu UTC przez 58 minut,
- dnia [...].01.2013 r. w godzinach 07:20-08:05 czasu UTC przez 44 minuty.
Analiza danych z karty tego kierowcy wykazała, że prowadził on pojazd o nr rej. [...] dniu [...].01.2013 r. do godziny 18:26 czasu UTC do stanu licznika kilometrów wynoszącego 100896. Następnie do dnia [...].01.2013 r. miał odpoczynek. W dniu [...].01.2013 r. o godzinie 01:01 kierowca wyjął swoją kartę z tachografu i brak jest danych na karcie kierowcy odnośnie jego aktywności. W dniu [...].01.2013 r. pojazdem przejechano 612 km w godzinach 05:28 czasu UTC (stan licznika 100896) - 18:38 (stan licznika 101508). Pojazdem przemieszczono się z P. do N.
W dniu [...].01.2013 r. kierowca prowadził pojazd bez włożonej karty od godziny 05:28 czasu UTC i stanu licznika kilometrów wynoszącego 101508 do godziny 10:23 czasu UTC do stanu licznika wynoszącego 101718 km. Pojazdem pokonano 210 km.
Z zapisów w pamięci tachografu pojazdu o nr rej. [...] o godzinie 11:00 dnia [...].01.2013 r. kartę do tachografu włożył inny kierowca.
Niesporne w sprawie jest, że fakty powyższego braku rejestracji danych miały miejsce. Przedmiotem sporu między stronami jest natomiast przyczyna tego stanu rzeczy i wynikająca z tego odpowiedzialność skarżącej spółki jako przedsiębiorcy.
Skarżąca podnosi, że brak rejestracji wynikł z awarii tachografu, której kierowca nie był w stanie stwierdzić, gdyż w dniach [...] stycznia 2013 r., kiedy prowadził samochód, nie wyjmował on karty z tachografu. Nie miał więc możliwości stwierdzenia wadliwego działania tachografu. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego i na etapie postępowania sądowego wnioskowała o przeprowadzenie stosownego dowodu, polegającego na zbadaniu zapisów tachografu przez kompetentny w tym zakresie podmiot, co wykazałoby słuszność argumentacji skarżącej.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym przeprowadzenie wnioskowanego dowodu nie jest możliwe z uwagi na to, że art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jedynie przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów. W postępowaniu administracyjnym organ stwierdził natomiast na podstawie wyników kontroli uchybienie wymienione w pkt 6.2.1. zał. nr 3 do u.t.d., co skutkuje nałożeniem kary administracyjnej w kwocie 5.000 zł. Organ nie był natomiast obowiązany do zlecenia wnioskowanej ekspertyzy, na podstawie której skarżąca zamierzała się uwolnić od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Sporządzenie ekspertyzy mogła natomiast zlecić strona skarżąca i włączyć ją do materiału dowodowego sprawy. Skarżąca ograniczyła się jednak wyłącznie do żądań w tym zakresie i do wyrażania własnych poglądów i nieudowodnionych przypuszczeń odnośnie do przyczyn stwierdzonej nieprawidłowości.
Sąd podziela pogląd organu II instancji, że w sprawie nie można było zastosować art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2012, poz.1265). Stanowi on, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Taka sytuacja nie zachodziła w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym opartym na powołanych przepisach przedsiębiorca obowiązany jest do takiego zorganizowania działalności przedsiębiorstwa, która nie dopuszcza do naruszeń prawa. Okolicznością wyłączającą odpowiedzialność skarżącej spółki w świetle powołanego przepisu nie mogła być podnoszona przez nią bliżej niesprecyzowana awaria tachografu, której nie był w stanie stwierdzić kierowca.
Organ II instancji trafnie wskazał, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy obowiązani są zapewnić poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Kierowca przejmując pojazd powinien był więc przede wszystkim sprawdzić, czy tachograf działa prawidłowo i czy karta kierowcy nie jest uszkodzona. Taki obowiązek ciążył na kierowcy podczas całego okresu wykonywania zadania przewozowego. Należy podkreślić spostrzeżenie doknane przez organ II instancji, że przedmiotowy tachograf działał prawidłowo przed i po sygnalizowanym zdarzeniu (awarii), na które powoływała się skarżąca.
Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi postępowanie organów orzekających nie uchybiło obowiązkom z art. 7 k.p.a., według którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nie uchybiło także dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ II instancji w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. W rezultacie organ nie naruszył art. 80 k.p.a., gdyż ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności sprawy zostały udowodnione. Zaskarżona decyzja została także należycie uzasadniona, spełniając wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty strony skarżącej są zatem w tym zakresie bezzasadne.
Z uwagi na to Sąd stwierdza, że w sprawie nie zaszły okoliczności wyczerpujące dyspozycję art. 145 § pkt 1 lit.c p.p.s.a., czyli nie nastąpiło podnoszone w skardze inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.