III SA/Wr 499/25

III SA/Wr 499/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska /sprawozdawca/
Barbara Ciołek
Katarzyna Borońska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 33 par. 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 15 września 2025 r., nr SKO 4122/13/2025 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Lądka-Zdroju z dnia 10 czerwca 2025r., nr WP.3162.25.2025.102; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 września 2025 r. (nr SKO 4122/13/2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO, Kolegium, organ) utrzymało w mocy postanowienia Burmistrza Lądka-Zdroju (dalej: Burmistrz, organ I instancji, wierzyciel) z dnia 10 czerwca 2025 r. (nr WP.3162.25.2025.102) w przedmiocie oddalenia zarzutu J. U. (dalej: skarżąca, strona, zobowiązana) w postępowaniu egzekucyjnym. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia SKO wskazało art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 - dalej: k.p.a.), oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 2, art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132 - dalej: u.p.e.a.).
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 15 maja 2025 r. wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...], które stanowiły podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji celem wyegzekwowania od skarżącej zaległych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dalej: opłata).
Pismem z dnia 26 maja 2025 r. skarżąca wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bystrzycy Kłodzkiej (dalej: organ egzekucyjny) zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, podkreślając, że uiściła opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi zarzut zobowiązanej celem jego rozpoznania.
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2025 r. Burmistrz oddalił zarzut skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z informacją otrzymaną od pracownika odpowiedzialnego za księgowanie wpłat za odpady, wszystkie wpłaty skarżącej zostały zaksięgowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podkreślił dodatkowo, że na dzień wystawienia tytułów wykonawczych skarżąca posiadała zaległości z poprzednich lat. Wskazał, że do postanowienia zostanie dołączone pismo z Wydziału Finansowo-Budżetowego wraz z wykazaniem wpłat i zestawieniem zaległości za okres od 2020 r. do 2025 r.
Pismem z dnia 20 czerwca 2025 r. skarżąca złożyła zażalenie na to postanowienie, w którym dodatkowo podniosła zarzut braku uprzedniego doręczenia jej upomnienia.
Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. SKO wskazało, że do zobowiązanej zostały wysłane upomnienia: nr [...] z dnia 17 maja 2024 r. (odebrane w dniu 21 maja 2024 r. – dalej: upomnienie nr [...]) oraz nr [...] z dnia 25 kwietnia 2025 r. (odebrane w dniu 29 kwietnia 2025 r.). Wobec nieuregulowania tych należności pieniężnych wierzyciel wystawił i skierował do organu egzekucyjnego tytuły wykonawcze. Tytuł wykonawczy nr [...] obejmuje nieuiszczone należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pod adresem pl. [...], [...] L. za okres (daty płatności) od 15 sierpnia 2023 r. do 15 grudnia 2023 r. wraz z odsetkami. Tytuł wykonawczy nr [...] obejmuje nieuiszczone należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pod adresem ul. [...], [...] L. z datą płatności w dniu 15 września 2024 r. wraz z odsetkami. Tytuł wykonawczy nr [...] obejmuje natomiast nieuiszczone należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pod adresem ul. [...], [...] L. za okres (daty płatności) od 15 stycznia 2025 r. do 15 kwietnia 2025 r. wraz z odsetkami.
Organ wskazał, że w dniu 4 lipca 2023 r. do Urzędu Miejskiego w Lądku-Zdroju wpłynęła deklaracja skarżącej o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla adresu pI. [...], [...] L., gdzie skarżąca zadeklarowała miesięczną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 144 zł (36 zł x 4 osoby). Dla adresu przy ul. [...], [...] L. deklaracja wpłynęła w dniu 10 stycznia 2024 r., gdzie skarżąca zadeklarowała miesięczną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 144 zł (36 zł x 4 osoby). Natomiast w dniu 17 lutego 2025 r. wpłynęła deklaracja dla adresu przy ul. [...], [...] L., skarżąca zadeklarowała miesięczną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 144 zł (36 zł x 4 osoby).
SKO oceniło, że zarzut skarżącej nieistnienia obowiązku podlega oddaleniu i wskazało, że wpłaty zobowiązanej z lutego, marca, kwietnia i maja 2025 r. zostały prawidłowo zaksięgowane na kartotece z pl. [...], gdzie zobowiązana nie mieszka od 5 października 2023 r. SKO podkreśliło przy tym, iż wszystkie wpłaty dokonywane przez skarżącą zostały zaksięgowane na kartotece o najstarszej dacie płatności. Jednocześnie Kolegium dodało, że do końca 2019 r. podatnik mógł wskazać, na jaką zaległą ratę powinna być zaliczona dokonana przez niego wpłata. Gdy tego nie robił, wpłata zaliczana była na ratę o najwcześniejszym terminie płatności. I tak np., jeżeli podatnik miał zaległe trzy raty podatku od nieruchomości, to mógł wskazać, że dokonuje wpłaty na trzecią ratę. W wyniku wprowadzonych zmian podatnik może wskazać jedynie podatek, na rzecz którego dokonuje wpłaty. Nie może już natomiast wskazać, na którą ratę dokonuje wpłaty. Wskazanie podatku przez podatnika skutkuje tym, że organ zalicza dokonaną wpłatę na najwcześniej wymagalną ratę w tym podatku (obligatoryjnie) (L. Etel [w:] E. Bobrus-Nowińska, R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, P. Pietrasz, M. Popławski, W. Stachurski, K. Teszner, L. Etel, Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. l-119zzk. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 62).
W dalszej części uzasadnienia SKO wyraziło stanowisko, że zmieniony przepis art. 62 § 1 ustawy ordynacja podatkowa obowiązujący od dnia 1 stycznia 2020 r. ma zastosowanie do wpłat dokonanych od dnia 1 stycznia 2020 r., bez względu na to czy podatnik uiszcza bieżące zobowiązanie powstałe w 2020 r., czy też wcześniejsze zaległości podatkowe. Przepis ten nie dopuszcza już takiej dowolności jak w poprzednio obowiązujących przepisach dotyczących zasad regulowania przez podatników zaległości podatkowych. Organ podatkowy w przypadku zaległości podatkowych ma obowiązek zaliczyć dokonaną przez podatnika wpłatę na poczet zaległości podatkowych o najwcześniejszym terminie płatności - nawet w przypadku, gdy podatnik wskazuje, że dokonuje zapłaty na poczet bieżącej płatności w tym podatku. Powołując się na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 158/21, SKO wskazało, że zmiana brzmienia art. 62 § 1 o.p. umożliwia dysponowanie przez podatnika dokonaną przez niego wpłatą (tj. dokonanie wyboru na poczet, którego zobowiązania podatkowego spośród wielu ma być zarachowana wpłata), ale dotyczy podatników, którzy terminowo, rzetelnie i systematycznie regulują swoje zobowiązania podatkowe. Dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty - wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego - jest zatem wiążąca dla organu podatkowego tylko w sytuacji, gdy podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął, z czym nie mamy do czynienia w okolicznościach analizowanej sprawy.
W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowiienia Kolegium i organu I instancji zarzucając naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz błędną ocenę materiału dowodowego, polegającą na bezkrytycznym przyjęciu za wierzycielem, że skarżąca posiada zaległości w opłatach za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres październik - grudzień 2023 r. pod adresem ul. [...], podczas gdy skarżąca wyprowadziła się z tego adresu w dniu 5 października 2023 r., co czyni naliczanie opłat za ten okres bezpodstawnym,
2. naruszenie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez oddalenie zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, podczas gdy skarżąca kwestionuje fakt skutecznego doręczenia upomnienia nr [...] z dnia 17 maja 2024 r., co jest warunkiem koniecznym do wszczęcia egzekucji administracyjnej,
3. naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji obowiązku nieistniejącego w części dotyczącej opłat naliczonych po zmianie miejsca zamieszkania skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zaliczenia bieżących wpłat skarżącej na poczet tych nienależnych zaległości (zgodnie z mechanizmem z art. 62 ordynacji podatkowej), tworząc sztuczny stan zadłużenia.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ pominął kluczową okoliczność zgłaszaną w toku postępowania administracyjnego, iż pod adresem: pl. [...] w L. nie zamieszkiwała od 5 października 2023 r. Pomimo tego wierzyciel naliczył opłaty za miesiące październik, listopad i grudzień 2023 r., co potwierdza zestawienie zaległości dołączone do akt sprawy. Jej zdaniem, skoro obowiązek uiszczenia opłaty powiązany jest z faktem zamieszkiwania, naliczanie opłat po wyprowadzce jest bezprawne, a więc dług za ten okres nie istnieje.
Zdaniem skarżącej, wierzyciel stosując automatyzm z art. 62 ordynacji podatkowej błędnie księgował dokonywane przez zobowiązaną bieżące wpłaty (dokonywane regularnie w 2024 i 2025 roku) na poczet tych "starych" tj. nienależnych zaległości z 2023 roku. Gdyby organy rzetelnie zweryfikowały okres jej zamieszkiwania, okazałoby się, że "starego długu" nie ma, a bieżące wpłaty pokrywają bieżące zobowiązania, co czyni egzekucję bezzasadną.
Dalej dodała również, że nie otrzymała upomnienia nr [...], a Burmistrz nie przedstawił w uzasadnieniu swojego postanowienia dowodu skutecznego doręczenia tego pisma. Jej zdaniem istnieje uzasadniona obawa, że upomnienie zostało wysłane na nieaktualny adres (pl. [...]), podczas gdy w dacie jego wystawienia (maj 2024 r.) zamieszkiwała już pod innym adresem, o czym organ I instancji wiedział, ponieważ naliczał opłaty na nowe adresy.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Kolegium nadmieniło, że upomnienie nr [...] zostało doręczone zobowiązanej w dniu 21 maja 2024 r. (dowód: znajdujące się aktach sprawy potwierdzenie odbioru). W kwestii braku zamieszkiwania strony od 5 października 2023 r. pod adresem przy pl. [...] w L., Kolegium wyjaśniło, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, deklaracja zerująca o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla wskazanego adresu wpłynęła do organu pierwszej instancji w dnia 10 stycznia 2024 r. W deklaracji tej wskazano jako datę wygaśnięcia obowiązku uiszczania opłaty styczeń 2024 r. Biorąc pod uwagę powyższe, SKO nie znalazło podstaw do uchylenia postanowienia organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżone postanowienie SKO jaki i postanowienie organu I instancji z 10 czerwca 2025 r. zostały wydane w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym wobec skarżącej zgodnie z przepisami ustawy u.p.e.a. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...].
Podkreślić należy, że postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego i w przypadku zgłoszenia przez zobowiązanej zarzutów, organy egzekucyjne rozpoznają sprawę w ich granicach (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 czerwca 2017 r., I SA/Gl 424/17 i przywołane tam orzecznictwo, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie: CBOSA).
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Skarżąca pismem z dnia 26 maja 2025 r. wniosła zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), a w zażaleniu na postanowienie Burmistrza z 10 czerwca 2025 r. wskazała ponadto na brak doręczenia jej upomnienia nr [...] (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.).
Należy zauważyć, że w uzasadnieniu postanowienia z 10 czerwca 2025 r. odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku Burmistrz wskazał, że zgodnie z informacją otrzymaną od pracownika odpowiedzialnego za księgowanie wpłat za odpady wszystkie wpłaty skarżącej zostały zaksięgowane zgodnie z obowiązującymi przepisami, ponieważ posiadała zaległości z poprzednich lat oraz, że do postanowienia zostanie dołączone pismo z Wydziału Finansowo-Budżetowego wraz z wykazem wpłat i zestawieniem zaległości za okres od 2020 r. do 2025 r., a wystawione tytuły wykonawcze są zasadne i na dzień ich wystawienia zaległości są aktualne. Wierzyciel nie omówił zatem konkretnie, kiedy i w jakiej wysokości skarżąca dokonywała wpłat, w jaki sposób, według jakiego mechanizmu kalkulacyjnego wpłaty te były rozliczane i na poczet jakich konkretnych zaległości. Nie jest natomiast rolą sądu administracyjnego, a tym bardziej skarżącej, poszukiwanie w załączonych do akt administracyjnych załącznikach w postaci tabel i wykazów uzasadnienia do naliczenia opłaty, jak też obliczenia jej prawidłowej wysokości i ustalania w jaki sposób dokonywane przez skarżącą wpłaty były księgowane. To bowiem z rozstrzygnięcia organu powinno klarownie wynikać skąd wynika dochodzony w egzekucji administracyjnej obowiązek, jak również dlaczego zarzut nieistnienia tego obowiązku podniesiony przez skarżącą podlegał oddaleniu. W konsekwencji, w ocenie Sądu, z uzasadnienia postanowienia wierzyciela nie wynika, czy w momencie wystawienia tytułów wykonawczych istniały należności, które zostały w nich ujęte.
Podkreślić trzeba, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie postanowienia ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), jak również zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Na podstawie tej zasady organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, tak aby jasne były motywy, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. To właśnie uzasadnienie powinno być więc elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 146/17, CBOSA).
Zaskarżonym postanowieniem SKO utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza, zaakceptowało stanowisko wierzyciela, z którego nie wynika w sposób jednoznaczny, czy egzekwowany obowiązek rzeczywiście istnieje. Postanowienie SKO ogranicza się w zasadzie do przytoczenia przepisów u.p.e.a., art. 6m ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 399 ze zm.) i stanowiska WSA w Gdańsku zawartego w wyroku z dnia 7 kwietnia 2021 r. (sygn. akt I SA/Gd 158/21) oraz powtórzenia argumentacji wierzyciela. Kolegium nie odniosło się także do podniesionej przez skarżącą w zażaleniu okoliczności podstaw naliczenia skarżącej zaległości w opłatach za okres październik - grudzień 2023 r. pod adresem pl. [...] w L., w sytuacji, gdy skarżąca twierdzi, że wyprowadziła się z tego adresu w dniu 5 października 2023 r.
Z kolei zawarte w zażaleniu twierdzenie skarżącej o tym, że nie otrzymała upomnienia nr [...] było w istocie rzeczy zarzutem w sprawie egzekucji administracyjnej określonym w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. Kolegium w tym zakresie wskazało, że do skarżącej wysłano upomnienie nr [...] z dnia 17 maja 2024 r., które zostało odebrane w dniu 21 maja 2024 r. W ten sposób Kolegium co prawda lakonicznie, ale jednak odniosło się merytorycznie do zarzutu egzekucyjnego sformułowanego w zażaleniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, że kolejne zarzuty, złożone w zażaleniu na postanowienie wierzyciela wydane w pierwszej instancji, nie mogą być rozpoznane po raz pierwszy w drugiej instancji, gdyż spowodowałoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania (por. prawomocne wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 672/22 oraz WSA w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 207/23, z dnia 29 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 289/23).
Powyższe prowadzi do wniosku, że organy - wierzyciel oraz SKO, które utrzymało w mocy wydane przez Burmistrza rozstrzygnięcie, naruszyły art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. SKO dopuściło się także naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W konsekwencji rozpoznając ponownie sprawę, rzeczą wierzyciela będzie zatem wykazanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, czy egzekwowany obowiązek istnieje poprzez konkretne wskazanie kiedy i w jakiej wysokości skarżąca dokonywała wpłat, w jaki sposób, według jakiego mechanizmu kalkulacyjnego wpłaty te były rozliczane i na poczet jakich konkretnych zaległości.
Reasumując, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie wydane w pierwszej instancji (pkt I sentencji wyroku).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.