III SA/Wr 372/24

III SA/Wr 372/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj /sprawozdawca/
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Katarzyna Borońska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92a ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lutego 2025 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 lipca 2024 r. nr BP.501.264.2024.0993.DL1.597848 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD) nr BP.501.264.2024.0993.DL1.597848 z dnia 26 lipca 2024 r., która została wydana po rozpatrzeniu odwołania T. D. prowadzącego działalność gospodarczą T. D. "[...]", [...]-[...] P., [...] (dalej: skarżący, strona skarżąca) od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, DWITD) z 5 stycznia 2024 r. nr WITD.DI.0152.I1480/1/24 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Zaskarżoną decyzją GITD utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia była niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy administracyjnej wynika, że w dniu 13 listopada 2023 r. około godz. 9:50 w W. przy "ul. [...]" inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, podjęli kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki D. nr rej. [...] i naczepy marki S. nr rej. [...]. Wyżej opisanym zespołem pojazdów kierowca T. B. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu skarżącego na podstawie licencji T. dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wystawionej na firmę T. D. "[...]", [...]-[...] P., [...]. W trakcie kontroli pobrano i zabezpieczono dane z tachografu cyfrowego będącego na wyposażeniu kontrolowanego pojazdu oraz dane zapisane na karcie kierowcy. Przebieg i wyniki kontroli drogowej potwierdzono protokołem z 13 listopada 2023 r. nr WITD.DI.P.I1480/393/23. Z protokołu wynika, iż na podstawie analizy danych z tachografu cyfrowego będącego na wyposażeniu pojazdu inspektorzy ustalili, że:
- w dniu 21 października 2023 r. w godzinach od 08:58 do 11:06 nieznany kierowca prowadził bez rejestracji tej aktywności na karcie kierowcy i pokonał odległość 20 km ze średnią prędkością 31,58 km/h;
- w dniu 23 października 2023 r. w godzinach od 07:44 do 08:04 nieznany kierowca prowadził bez rejestracji tej aktywności na karcie kierowcy i pokonał odległość 8 km ze średnią prędkością 26,67 km/h;
- w dniu 4 listopada 2023 r. w godzinach od 09:38 do 12:24 nieznany kierowca prowadził bez rejestracji tej aktywności na karcie kierowcy i pokonał odległość 8 km ze średnią prędkością 39,04 km/h.
Wobec powyższego organ I instancji wszczął postępowanie, bowiem ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny został zakwalifikowany przez kontrolujących jako naruszenie określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2022 r. poz. 2201 ze zm.) — dalej: u.t.d. (niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi). W toku postępowania kontrolowany kierowca wyjaśnił, że nie wykonywał w wyżej oznaczonych dniach jazdy bez karty kierowcy. Skarżący natomiast poinformował organ I instancji, że w dniach 21 i 23 października 2023 r. i 4 listopada 2023 r. jazda bez zalogowanej karty kierowcy nie była wykonywana. Ponadto wyjaśnił, że w tych dniach pojazd o [...] był naprawiany w warsztacie i jazdę bez zalogowanej karty wykonywali pracownicy warsztatu w ramach testów po zakończonej naprawie. Przedłożył oświadczenie K. W. prowadzącego warsztat naprawczy, z którego wynika, że w dniach 21 i 23 października 2023 r. wykonywał on czynności serwisowe w pojeździe D. nr rej. [...] i na zakończenie wykonał jazdę bez zalogowanej karty.
Po zakończonym postępowaniu organ I instancji w dniu 5 stycznia 2024 r., na podstawie art. 92a ust. 1 i 5 u.t.d. w zw. z lp. 6.2.1 nr 3 załącznika do u.t.d., wydał decyzję nr WITD.DI.0152.I1480/1/24 o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 5000 zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 7, art. 77, w zw. z art. 107, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2023 r. poz. 775) — dalej: k.p.a. oraz art. 92a ust. 1 ust. 2 u.t.d. i art. 3 pkt g rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Jak dalej poinformowała strona skarżąca, w toku postępowania przed organem I instancji wniosła dowody z dokumentów w postaci oświadczeń wystawionych przez dwóch przedsiębiorców dokonujących napraw kontrolowanego pojazdu w swoich warsztatach w dniach 21 i 23 października 2023 r. oraz 4 listopada 2024 r. — na okoliczność wykonywania przez nich przejazdów kontrolnych po zakończonych naprawach. Następnie wskazała, że organ I instancji nie zachował zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania.
W wyniku odwołania GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po analizie akt sprawy stwierdził, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, co do zasadności nałożenia kary. Nie zgodził się z twierdzeniem strony, że naruszenie nie może być kwalifikowane do lp. 6.2.1. załącznika nr 3 u.t.d.. Według organu odwoławczego opis naruszenia zawarty w protokole oraz potwierdzony poprzez ponowną analizę materiału dowodowego — z uwzględnieniem danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego — jednoznacznie potwierdza, że w sprawie doszło do niewłaściwej obsługi tachografu poprzez rozpoczęcie jazdy bez zalogowanej karty kierowcy w dniach 21 i 23 października 2023 r. oraz 4 listopada 2023 r., co przełożyło się na nierejestrowanie na karcie danych dotyczących aktywności kierowcy, prędkości pojazdu oraz przebytej drogi. Podkreślił, że podobnie, jak organ I instancji, nie dał wiary twierdzeniom strony skarżącej, że jazdę bez zalogowanej karty kierowcy w okresie objętym kontrolą wykonywali pracownicy warsztatów w ramach naprawy pojazdu a oświadczenie właściciela warsztatu nie stanowi w rozpatrywanej sprawie dowodu, gdyż jest to dokument prywatny i osoba składająca oświadczenie nie została pouczona o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy. Zaznaczył, że jazda sprawdzająca pojazdem ciężarowym w ramach wykonywanych napraw nie stanowi podstawy do jazdy bez zalogowanej karty kierowcy, gdyż art. 3 lit. g rozporządzenia 561/2006 wyłączający obowiązek stosowania zalogowanej karty kierowcy do przewozu drogowego pojazdami w ramach napraw lub konserwacji, ma zastosowanie jedynie do pojazdów, które nie zostały dopuszczone do ruchu. Tymczasem kontrolowany pojazd w kontrolowanym czasie był dopuszczony do ruchu a strona skarżąca wykonywała za jego pomocą przewozy drogowe. Organ odwoławczy wskazał również, że odpowiedzialność przedsiębiorcy z art. 92a ust. 1 u.t.d. jest odpowiedzialnością obiektywną i powstaje, jeżeli zachodzi określone przepisami zdarzenie. Wówczas podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Jak dalej podkreślił, w konsekwencji tego artykułu, za naruszenia popełnione przez kierowcę wykonującego w imieniu przedsiębiorcy przewóz drogowy odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca. Okoliczności egzoneracyjne w tym przypadku stanowią zdarzenia niemożliwe do przewidzenia przez przedsiębiorcę lub takie, którym przedsiębiorca nie mógł zapobiec. Organ odwoławczy w zaistniałym stanie sprawy takich okoliczności nie dostrzegł. Uznał, że nawet samodzielna decyzja kierowcy o usunięciu karty kierowcy z tachografu, nie zwalnia przedsiębiorcy od odpowiedzialności z art. 92a u.t.d. Organ odwoławczy nie stwierdził więc w kontrolowanej decyzji DWITD naruszenia przepisów postępowania ani podstaw do zastosowania art. 92b oraz art. 92c u.t.d.
W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła naruszenie:
1. art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w zakresie przypisania stronie naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. (niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi;
2. art. 7, art. 77 §1 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, nienależyte uzasadnienie decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co skutkowało niewykazaniem w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń;
3. art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów, co przejawiło się w przyjęciu, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, należało uznać, że zasadne jest ukaranie karą w wysokości 5000 zł, podczas gdy z dokumentów przedstawionych przez stronę wynika bezspornie, iż nie miała ona obowiązku umieszczać karty kierowcy w tachografie w dniach 21 i 23 października 2023 r. i 4 listopada 2023 r., tj. przejazdów testowych/serwisowych pojazdem marki D. nr rej. [...];
4. art. 107 §3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, z pominięciem dowodów przedstawionych przez stronę, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia;
5. art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez ukaranie karą pieniężną w wysokości 5000 zł w związku z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego , podczas gdy nie naruszył obowiązków i warunków związanych z transportem drogowym;
6. art. 3 pkt g rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. poprzez przyjęcie, iż w trakcie przejazdu kontrolowanego pojazdu, który w dniach 21 i 23 października 2023 r. i 4 listopada 2023 r. poddawany był próbom drogowym w ramach napraw albo konserwacji, zachodziła konieczność rejestrowania czasu pracy na karcie kierowcy.
W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z decyzją organu odwoławczego i powtórzyła swoją argumentację zawartą w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Zaznaczyła, że w sytuacji, w której organ kwestionował złożony przez nią dowód z dokumentu (pisemne oświadczenie właściciela warsztatu mechanicznego), to powinien przeprowadzić dowód z przesłuchania świadków.
W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę rozpatrzenia skargi stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy unijne. Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy.
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE L z 201 r. poz. 60) – dalej: rozporządzenie nr 165/2014, określono obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym w celu weryfikacji zgodności z rozporządzeniem 561/2006 dyrektywą 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywą Rady 92/6/EWG. Tachografy muszą spełniać wymogi niniejszego rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) – dalej: rozporządzenie nr 561/2006. Na mocy art. 4 ust. 2 tiret pierwsze, tachografy i karty do tachografu spełniają m.in takie wymogi, że rejestrują dokładne i wiarygodne dane dotyczące kierowcy, czynności kierowcy oraz pojazdu.
Art. 32 rozporządzenia nr 165/2014 w ust. 1 nakłada na przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowców obowiązek zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów i kart kierowcy.
Art. 33 rozporządzenia nr 165/2014 stanowi, że przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów (...). Dalej – zgodnie z ust. 3 tego artykułu – przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji (...).
Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.
Pojęcie przewozu drogowego jest zdefiniowane w art. 4 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006, który przewiduje, że przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. W art. 2 rozporządzenia nr 561/2006 wskazano zakres zastosowania rozporządzenia - ma zastosowanie do przewozu drogowego (osób i rzeczy). Natomiast w art. 3 wskazane są sytuacje, w których rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego. Jednym z wyjątków jest sytuacja (na taką powołuje się strona w sprawie), z art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, zgodnie z którym rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu.
W rozpoznawanej sprawie, jak potwierdzają akta, w dniu 21 października 2023 r. w godzinach od 08:58 do 11:06 nieznany kierowca prowadził kontrolowany pojazd bez rejestracji tej aktywności na karcie kierowcy i pokonał odległość 20 km. Stwierdzono też, że 23 października 2023 r. w godzinach od 07:44 do 08:04 nieznany kierowca prowadził bez rejestracji tej aktywności na karcie kierowcy (odległość 8 km) oraz 4 listopada 2023 r. w godzinach od 09:38 do 12:24 również nieznany kierowca prowadził bez rejestracji tej aktywności na karcie kierowcy (8 km).
Trzeba podkreślić, że skarżący nie kwestionuje ustaleń kontroli (utrwalonych protokołem kontroli) w zakresie wykonywania jazdy bez zalogowanej karty kierowcy w dniach 21 i 23 października 2023 r. oraz 4 listopada 2023 r. Jak jednak podnosi, obydwa organy nienależycie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, przez co naruszyły art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Bowiem w uzasadnieniach decyzji brak jest według niego analizy dowodów z dokumentów w postaci oświadczeń wystawionych przez dwóch przedsiębiorców dokonujących napraw kontrolowanego pojazdu w swoich warsztatach w dniach 21 i 23 października 2023 r. oraz 4 listopada 2024 r. – na okoliczność wykonywania przez nich przejazdów kontrolnych po zakończonych naprawach.
W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Prawidłowo ustalono stan faktyczny, zgromadzono dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jako dowód dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zdaniem Sądu, nie było konieczności zebrania dodatkowego materiału dowodowego, co sugeruje strona skarżąca. Wbrew zarzutom skargi, z treści uzasadnień wydanych w obu instancjach decyzji wynika, że organ prawidłowo określił, jakie fakty uznał za udowodnione i prawidłowo wskazał podstawy oceny materiału dowodowego. Organy trafnie uznały – a organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wbrew temu, co w skardze podnosi strona skarżąca, szeroko to uzasadnił – że oświadczenie prowadzącego działalność gospodarczą: K. W. F. z siedzibą w S., [...]-[...] S., nie stanowi dokumentu urzędowego a na okoliczności w nim oświadczone nie przedstawiono dodatkowych dowodów. W tym miejscu należy podkreślić, że brak odniesienia organów do drugiego oświadczenia, na które skarżący powołuje się w skardze, może wynikać z faktu, że takiego oświadczenia skarżący nie dołączył do akt sprawy. Do swojego pisma z 18 grudnia 2023 r., dołączył jedynie jedno oświadczenie (k.17 akt adm.).
Odnosząc się zarzutu skargi w postaci naruszenia art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez organ poprzez bezpodstawne nałożenie sankcji na podstawie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 u.t.d., Sąd wskazuje, że zgodnie z dyspozycją art. 92a ust. 1 u.t.d., kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie na przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizuje przewozy. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., II GSK 2460/11, CBOSA), zatem sama ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej celem jest bowiem zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach. Nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10, CBOSA). Powyższy przepis ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Dlatego też co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przedsiębiorcy. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (por. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06 oraz wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2011 r., VIII SA/Wa 364/11).
Zdaniem Sądu, organy trafnie oceniły, że nie zachodzą okoliczności uwalniające stronę skarżącą od odpowiedzialności opisane w art. 92c u.t.d. W sprawie do naruszenia doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć. Wszystkie okoliczności sprawy były takimi, na które strona skarżąca, należycie kontrolując i nadzorując kierowców, miała wpływ i mogła je przewidzieć.
Zauważyć bowiem trzeba, że domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy możliwe jest do obalenia jedynie w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 u.t.d. Podkreślenia wymaga, że dla zwolnienia z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest ustalenie braku wpływu podmiotu wykonującego przewozy lub inne czynności na powstanie naruszenia. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d., powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca musi kontrolować na bieżąco czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń. Wpływ ten przejawia się między innymi w dokonywaniu kontroli oraz zatrudniania odpowiednich osób. To na przedsiębiorcy ciąży bowiem obowiązek ustalenia, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub działań świadomych tych osób, konsekwencją których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., CBOSA). W niniejszej sprawie, co słusznie podkreśliły organy żadnych takich obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności strona skarżąca nie wykazała.
Sąd nie podziela również argumentacji strony, że organ w zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. Przepis ten wskazuje sytuacje, w których rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego. I tak jednym z wyjątków jest sytuacja dotycząca przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Sąd podziela stanowisko organu, że powyższy przepis dotyczy pojazdów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu drogowego. Natomiast kontrolowany pojazd był w okresie objętym kontrolą dopuszczony do ruchu i wykonywał przewozy drogowe. Zatem jazda kontrolna po wykonywanej naprawie pojazdu kolejno w dniach 21 i 23 października 2023 r. oraz 4 listopada 2023 r. nie można zakwalifikować, jako sytuacji opisanej w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006.
Sąd dokonując kontroli legalności decyzji nie znalazł podstaw dla zakwestionowania stanowiska organów, że w sprawie wystąpiły naruszenia w postaci wykonywania przejazdów bez zalogowanej karty kierowcy, a strona nie wykazała, że wykonywanie jazdy bez użycia karty kierowcy było uzasadnione.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.