III SA/Wr 332/25

III SA/Wr 332/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Barbara Ciołek /przewodniczący/
Katarzyna Borońska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1210
art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.d
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 29 maja 2025 r. nr SKO 4162/30/2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, A, B, B+E, C, C+E, D, D+E, T oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. C. (dalej: skarżący, strona, strona skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO, Kolegium, organ) z dnia 29 maja 2025 r. (nr SKO 4162/30/2025) o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Kłodzkiego (dalej: Starosta) z dnia 3 kwietnia 2025 r. (nr [...]) w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, A B, B+E, C, C+E, D, D+E, D1+E T i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie sprawy.
W dniu 28 lutego 2024 r. do Starostwa Powiatowego w Kłodzku wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu (dalej: komendant) z dnia 23 lutego 2024 r. (nr L.dz. [...]), który działając na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2328 z późn. zm., dalej: ustawa o zmianie), wniósł o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień wobec skarżącego. komendant we wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy poinformował, że strona (kierowca) otrzymał łącznie 38 punktów w okresie od 31 stycznia 2023 r. do 12 maja 2023 r. za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Decyzją Starosty z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr KTD.5430.01090.17.7.2024.RK2 orzeczono o skierowaniu strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego.
Kolegium decyzją z dnia 30 października 2024 r. nr SKO 4162/96/2024 po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi skarżącego, wyrokiem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 30/25 oddalił w całości skargę na wymienioną wyżej decyzję SKO z dnia 30 października o utrzymaniu w mocy decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Sąd w kwestii nieprawidłowości w naliczeniu skarżącemu punktów karnych orzekł, że organy w kontrolowanej sprawie związane były informacją, co do liczby punktów karnych podanych przez komendanta i wpisanych w ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi naruszających przepisy ruchu drogowego. Prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy nie miały kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Tylko komendant wojewódzki policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności. Kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy nie może być rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką rozstrzygnięcia innej kwestii – w tym przypadku skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Również w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi na ww. decyzję Sąd nie dokonuje kontroli prawidłowości takich wpisów.
W konsekwencji organy nie mogły weryfikować liczby punktów karnych wskazanych przez komendanta, gdyż ani Starosta ani SKO, prowadząc postępowanie w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy, ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Starosta rozpatrujący wniosek organu Policji jest bowiem związany danymi zawartymi w ewidencji. Podejmowane przecz skarżącego działania mające na celu podważenie prawidłowości wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego nie mogą być przedmiotem badania w postępowaniu o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdu (wyrok WSA we Wrocławiu z 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 30/25 i orzeczenia tam przywołane).
Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie przystąpił do egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy w wyznaczonym terminie tj. do dnia 29 października 2024 r.
Pismem z dnia 9 grudnia 2024 r. Starosta zawiadomił skarżącego, że zostało wszczęte wobec niego postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi stwierdzonych w dokumencie prawa jazdy nr [...] wydanym przez Starostę K., w związku z niezgłoszeniem się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Pismo doręczono stronie skarżącej 12 grudnia 2024 r.
Decyzją z dnia 3 kwietnia 2025 r. (nr [...]) Starosta na podstawie art.103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 r. ( Dz. U. z 2024r. poz. 1210 t.j.- dalej: u.k.p.) art. 18 pkt 1 i 3 ustawy o zmianie oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 t.j – dalej: k.p.a.) cofnął stronie uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AM, A B, B+E, C, C+E, D, D+E, D1+E T. w związku z niezgłoszeniem się przez stronę we wskazanym terminie na egzamin państwowy przeprowadzanym w trybie art. 49 ust. 1 pkt 1 lit. d u.k.p.
Od decyzji Starosty strona wniosła odwołanie.
Po przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, SKO decyzją z dnia 29 maja 2025 nr SKO 4162/30/2025, która jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 3 kwietnia 2025 roku o cofnięciu skarżącemu uprawnień kat. AM, A, B, B+E, C, C+E, D, D+E, T oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W ocenie Kolegium rozpoznającego odwołanie nie budzi wątpliwości, że skarżący został skierowany na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia w ciągu roku 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak też i to, że na ten egzamin się nie zgłosił. Sytuacja ta wypełnia przesłanki wymienione w ww. przepisach prawa. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo dokonał oceny zaistniałego stanu faktycznego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy sprawy, albowiem z jednej strony skarżący otrzymał decyzję o skierowaniu na egzamin sprawdzający kwalifikacje, która został utrzymana w mocy przez SKO, a z drugiej strony nie przystąpił do tego egzaminu w wyznaczonym terminie tj. do 29 października 2024 r. Obowiązujące przepisy prawa, mające na celu ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego, nakazują staroście podejmowanie decyzji mających na celu weryfikację uprawnień kierowcy pod względem kwalifikacji do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia 24 punktów w ciągu roku, za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ponieważ skarżący nie poddał się weryfikacji tych uprawnień, w ocenie Kolegium, mając na względzie ustalony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa, zaistniały przyczyny uzasadniające cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami z powodu nie poddania się egzaminowi kontrolnemu.
Kolegium podkreśliło też, że wszystkie podniesione w odwołaniu zarzuty skierowane są przeciwko decyzji Starosty z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr KTD.5430.01090.17.7.2024.RK2 orzekającej o skierowaniu odwołującego się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, która została utrzymana w mocy przez SKO, a następnie była przedmiotem rozpoznania przed WSA we Wrocławiu, który wyżej już wskazanym wyrokiem z dnia 5 czerwca 2025 r. oddalił skargę.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił, że naruszone zostały przepisy postępowania poprzez błędne pouczenie o trybie wniesienia odwołania przeciwko decyzji Starosty, w sytuacji gdy stroną postępowania odwoławczego jest komendant. Jak wskazał, w jego ocenie został błędnie pouczony, że sprawa powinna odbywać się w stosunku do decyzji Starosty a cała sprawa powinna być prowadzona w innym trybie. W postępowaniu administracyjnym organ prowadzący postępowanie ma obowiązek właściwego pouczenia stron o trybie postępowania. Z uwagi na błędne pouczenie, zasadny jest wniosek o kierowanie sprawy do właściwego trybu, a Kolegium miało obowiązek uchylić decyzję Starosty i skierować sprawę do właściwego trybu.
Podnosząc ten zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty, a także o przekazanie sprawy do komendanta w celu zweryfikowania sposobu naliczenia punktów karnych nałożonych w związku z rzekomymi wykroczeniami przeciwko bezpieczeństwu w ruchu pojazdów.
Uzasadniając swoje stanowisko powołał się też na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 30/25 wskazując, że z orzeczenia tego wynika, że postępowanie przed Starostą nie powinno być w tym trybie prowadzone, gdyż Starosta nie jest uprawniony do samodzielnego weryfikowania liczby punktów karnych przypisanych kierowcy. Wobec powyższego osoba której próbuje się przypisać punkty karne za naruszenie przepisów ruchu drogowego może zwrócić się do komendanta o sprawdzenie zasadności przypisania tych punktów. Od ewentualnej decyzji komendanta stronie przysługiwałoby wówczas prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi.
Następnie, skarżący złożył do akt sprawy pismo nadane w dniu 12 listopada 2025 r., w którym zaprzeczył, że popełnił wykroczenia drogowe będące podstawą naliczenia punktów karnych. Do pisma tego dołączył następujące dokumenty:
1. Pismo skarżącego z dnia 19 grudnia 2024 r. adresowane do Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu – Wydziału Ruchu Drogowego, w którym zwrócił się o umorzenie postępowania administracyjnego nr [...] prowadzonego przez Starostę na wniosek komendanta w sprawie cofnięcia ww. kategorii uprawnień do prowadzenia pojazdów;
2. Kopię wniosku komendanta do Starosty z dnia 23 lutego 2024 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy;
3. Odpowiedź Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu – Wydziału Ruchu Drogowego z dnia 15 stycznia 2025 r.;
4. Pismo skarżącego z dnia 9 lipca 2025 r. adresowane do Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu – Wydziału Ruchu Drogowego, w którym zwrócił się o szczegółową weryfikację zapisów w prowadzonej ewidencji punktów karny w związku z przywołanym już wyżej wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 30/25;
5. Odpowiedź Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu – Wydziału Ruchu Drogowego z dnia 29 lipca 2025 r.;
Jak wynika z powyższych dokumentów, skarżący zwrócił się pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. do komendanta o umorzenie postępowania administracyjnego nr [...] prowadzonego przez Starostę na wniosek komendanta w sprawie cofnięcia ww. kategorii uprawnień do prowadzenia pojazdów.
W odpowiedzi, pismem z dnia 15 stycznia 2025 r. komendant poinformował o dokonaniu na prośbę skarżącego ponownego sprawdzenia i weryfikacji zapisów odnotowanych w prowadzonej ewidencji. Szczegółowo przedstawił wyniki tej weryfikacji oraz je uzasadnił.
Kolejnym pismem z dnia 9 lipca 2025 r. skarżący ponownie zwrócił się do komendanta o szczegółową weryfikację zapisów w prowadzonej ewidencji punktów karnych w związku z wydaniem przywołanego już wyżej wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 30/25.
Po rozpatrzeniu ponownego wniosku o weryfikację dokonanych w ewidencji wpisów punktów karnych, pismem z dnia 29 lipca 2025 r. Komendant zapewnił skarżącego co do tego, że punkty ujawnione w przedmiotowej ewidencji są wpisane prawidłowo. W uzasadnieniu tego pisma Komendant opisał szczegółowo okoliczności sprawy oraz przedstawił obszerną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami odpowiada prawu.
Organ wydający decyzję, którym w tym wypadku jest Starosta, był zobowiązany przez prawo do wydania takiego rozstrzygnięcia w razie wystąpienia zdarzeń określonych w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d u.k.p. W tym znaczeniu decyzja Starosty ma charakter związany, to znaczy, że po stwierdzeniu wystąpienia danych okoliczności organ wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień i nie ma możliwości zastosowania uznania administracyjnego.
Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b u.k.p.
Kwestia prawidłowości skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego została już poddana kontroli WSA we Wrocławiu, który po rozpoznaniu sprawy, prawomocnym wyrokiem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 30/25 orzekł, że nie było podstaw do uchylenia decyzji dotyczącej Starosty w tym zakresie.
W myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Sąd w niniejszym składzie rozpoznający sprawę w przedmiocie cofnięcia uprawnień zna i w pełni podziela argumentację zaprezentowaną w tamtym orzeczeniu.
Mając zatem na uwadze, że skarżący został skutecznie skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, zobowiązany był zatem do złożenia tego egzaminu w terminie do 29 października 2024 r.
Ustawodawca jednoznacznie rozdzielił postępowanie w sprawie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji od postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień, a skoro tak, to ani organy administracji publicznej, ani także sąd administracyjny nie mogą zignorować tego rozgraniczenia. W konsekwencji, w postępowaniu w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami czynności sprawdzające ograniczone są tylko do zbadania: czy kierowca został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a jeśli tak to czy decyzja taka jest ostateczna (i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego), a jeśli tak to czy kierowca poddał się takiemu sprawdzeniu kwalifikacji. Ustalenia w tym (tylko) zakresie są konieczne - i wystarczające - do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., I OSK 1794/15, CBOSA). Żadnych innych okoliczności organy, a za nimi sąd, nie biorą pod uwagę (jak np. sytuacja materialna skarżącego, czy ilość punktów karnych i prawidłowość ich naliczenia, okoliczności, w jakich do tego doszło itd. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 września.2024 r., sygn. akr III SA/Łd 803/23, LEX nr 3758437).
Sąd stwierdził, że skarżący nie przedstawił dokumentu wskazującego na uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu kontrolnego, a zatem Starosta był prawnie zobligowany do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i wydania decyzji, którą skarżący uczynił przedmiotem niniejszego postępowania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd po przeprowadzonej weryfikacji zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., ocenił, że jest ona zgodna z prawem.
Podniesiony przez skarżącego zarzut błędnego pouczenia o trybie odwoławczym
od decyzji Starosty nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że w decyzji Starosty zawarto pouczenie o przysługującym stronie odwołaniu do SKO w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Zgodnie z art. 103 ust. 1 u.k.p. decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami z uwagi na niezgłoszenie się we wskazanym terminie na egzamin państwowy, który ma być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b u.k.p., wydaje starosta.
Jak stanowi natomiast art. 38 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 107 z późn. zm.), w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu decyzje wydaje starosta, chyba że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu. Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, służy odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Sąd wskazuje, że zawarte w decyzji pouczenie prawidłowo wskazywało organ wyższego stopnia właściwy do rozpoznania odwołania.
Mając natomiast na uwadze, że zawarty w skardze zarzut błędnego pouczenia o trybie odwoławczym miał de facto, na celu kwestionowanie prawidłowości naliczenia i ujawnienia w prowadzonej przez komendanta ewidencji punktów karnych przypisanych stronie skarżącej, o czym świadczą załączone do akt sprawy kolejne pisma skarżącego sporządzone w dniach 19 grudnia 2024 r., 9 lipca 2025 r. wniesione pismem z dnia 3 listopada 2025 r., Sąd podkreśla, że osoba, która naruszyła przepisy ruchu drogowego może podejmować próbę zakwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów w ewidencji w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje prawo wniesienia skargi na tę czynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego, za pośrednictwem właściwego organu Policji. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji, lecz następuje to w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Inny organ administracyjny w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i, jak już wspomniano, jest związany treścią danych zawartych w ewidencji (zob. Wyrok WSA we Wrocławiu z 17 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 92/25, LEX nr 3902553, Wyrok WSA we Wrocławiu z 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 30/25, LEX nr 3884104., Wyrok WSA w Łodzi z 13 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 74/25, LEX nr 3876446; por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. I OSK 1013/10).
Powołując się na wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 30/25 skarżący błędnie jednak zinterpretował treść tego orzeczenia wskazując, że jego odwołanie powinno skutkować przekazaniem sprawy do komendanta.
Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że zarzuty i argumentacja zawarta w skardze, które w istocie zmierzały do podważenia prawidłowości wpisów ujawnionych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego są niezasadne. Kwestie te, jak wyjaśniono powyżej, nie mogły być przedmiotem badania w postępowaniu o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie był uprawniony do weryfikacji przypisanych skarżącemu punktów karnych, ponieważ skarżący uczynił przedmiotem skargi decyzję SKO z 3 kwietnia 2025 r. (nr [...]), a nie czynność komendanta polegającą na dokonania wpisu punktów karnych do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego policji.
Jeżeli celem skarżącego jest kwestionowanie prawidłowości przypisanych mu punktów karnych, to ma możliwość wnieść do sądu administracyjnego skargi na działanie komendanta w postaci dokonania wpisu do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego policji jako czynności materialnoprawnej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Skarżący tego nie uczynił i wniósł odwołania do SKO na decyzję Starosty w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, a następnie decyzję Starosty w przedmiocie cofnięcia stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, A B, B+E, C, C+E, D, D+E, D1+E T.
W tej sytuacji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zakwestionowane rozstrzygnięcie z dnia 29 maja 2025 r., w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy jest zgodne z prawem.
Z powyżej przytoczonych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.