III SA/Wr 323/23

III SA/Wr 323/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-03-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Barbara Ciołek
Dominik Dymitruk
Katarzyna Borońska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 82a ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 26 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. Spółki z o.o. w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 lipca 2023 r. nr BP.501.1255.2022.2058.DL1.433573 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z 31 maja 2022 r. nr WITD.DI.0152.I0042/38/22 Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej DWITD, organ I instancji) nałożył na L. w L. (dalej: strona skarżąca, L.) karę pieniężną w wysokości 7000 zł (słownie: siedem tysięcy złotych), w związku zer stwierdzeniem następujących naruszeń:
1. niewskazanie, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli (naruszenie opisane w lp. 1.13 załącznika nr 3 do ustawy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 2201 ze zm. - dalej: u.t.d.)
2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd (naruszenie opisane w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Powyższą decyzję DWITD utrzymał w mocy Główny Inspektor transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy) skarżoną obecnie decyzją z 18 lipca 2023 r., nr BP. 501.1255.2022.2058.DL1.433573.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że 11 lutego 2022 r. dokonano kontroli drogowej na ul. [...] w L. pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3.5 tony. Pojazdem kierował J. P. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z 11 lutego 2022 r., który kierowca podpisał bez wnoszenia zastrzeżeń. Jak stwierdzono w tym protokole, pojazdem wykonywany był krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz L.. W związku z tym, że w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego jako zarządzający transportem, posiadający certyfikat kompetencji zawodowych, wpisani byli: J. L. oraz P. D., DWITD wezwał stronę skarżącą do podania danych personalnych i adresowych osoby zarządzającej transportem, ze względu na okoliczność wyznaczenia więcej niż jednego zarządzającego w rejestrze KREPTD. W pismach z dnia 10 i 28 marca 2022 r. skarżąca wyjaśniła, że wyznaczeni dwaj zarządzający transportem "pełnią funkcje zarządcze w dużym zakresie", natomiast jako odpowiedzialnego za stan techniczny pojazdów wskazano dyspozytora A. Z., który nie posiadał certyfikatu kompetencji zawodowych. Pismem z dnia 6 kwietnia 2022 r. organ I instancji zawiadomił stronę, że rozszerzył zakres prowadzonego postępowania o lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. W odpowiedzi spółka wskazała, że A. Z. jest osobą o której mowa w rozporządzeniu 1071/2009.
Organ odwoławczy przywołał w uzasadnieniu decyzji treść przepisów art. 2, art. 4 ust. 1 rozporządzenia Paralmentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE.L 2009.300.51 z 14 listopada 2009 r. ze zm.) – dalej: rozporządzenie 1071/2009 oraz art. 7c i art. 92a ust. 2 u.t.d i wskazał, że konsekwencją przyjętych w powyższych regulacjach rozwiązań jest treść lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niewskazanie, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi poddanymi kontroli karą pieniężną w wysokości 5000 zł .Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę za stwierdzone naruszenie. Przytoczone wyżej przepisy rozporządzenia 1071/2009 jednoznacznie wskazują, że zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Skoro strona wyznaczyła dwóch zarządzających powinna wskazać, który z nich sprawował realny nadzór nad daną operacją transportową. Ponadto strona ma obowiązek wyznaczyć osobę zarządzającą transportem i wskazać ją na żądanie uprawnionego organu. Przedsiębiorstwo błędnie zinterpretowało przepisy rozporządzenia mówiące o wyznaczeniu "innej osoby" co kierowane jest do przedsiębiorców będących osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobami fizycznymi.
W odniesieniu do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, opisanego w lp. 9.1 załącznika 3 do u.t.d. GITD wyjaśnił, że stosownie do treści art. 66 ust. 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego: 1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Zgodnie z art. 71 ust. 1 prd. dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Zgodnie zaś z art. 81 ust. 1 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego. Stosownie do art. 81 ust 5 ww. ustawy, okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Jak zaś stanowi art. 82 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA, podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego (...).
Jak wynika z kontroli drogowej nr [...] z dnia 11 lutego 2022, podczas kontroli stwierdzono, że badanie techniczne pojazdu [...] o nr rej. [...] było ważne do dnia 29 stycznia 2022 r. co oznaczało, że w dniu kontroli pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego. Ponadto kierowca nie przedstawił dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie badania technicznego ważnego w dniu kontroli. Strona w prowadzonym postępowaniu przed organem 1 instancji ani w postępowaniu odwoławczym nie przedstawiła dokumentacji potwierdzającej posiadanie badania technicznego aktualnego w dniu kontroli. Tym samym należało uznać, że bezsprzecznie doszło do stwierdzonego naruszenia na skutek niedopełnienia stosownych czynności przez stronę.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się także do przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92c u.t.d. podkreślając, że brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary.
W skardze na powyższą decyzję L. strona wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podniosła szereg zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania – art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. , art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zarzuciła, że organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, nie zbadał wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zignorował wyjaśnienia i wnioski składane przez skarżącą w toku postępowania. Zaskarżona decyzja nie została, zdaniem strony, wydana w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, opierała się na nieprecyzyjnie ustalonych faktach, naruszała zasadę swobodnej oceny dowodów i nie uwzględniała zasady słuszności interesu strony oraz przepisów art. 7a § 1 i art. 81a k.p.a. , a także art. 92c u.t.d. Organ, zdaniem skarżącej, dokonał również błędnej wykładni i zastosowania przepisu lp.13 załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożył karę w związku ze stanem faktycznym niespełniającym przesłanek określonych w tym przepisie. Strona skarżąca podkreśliła, że na żądanie organu dwukrotnie, w pismach z 10 i 28 marca 2022 r. wskazała osobę, której powierzono kierowanie operacjami transportowymi, a więc nie doszło do zaniedbania w tym zakresie obowiązków przewoźnika.
Odpowiadając na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie kara nałożona została na skarżącą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.), w skrócie "u.t.d.". Ustawa ta określa zasady podejmowania i wykonywania: krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego oraz niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawa określa również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego: a) podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, b) kierowców, c) osób zarządzających transportem, d) innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym.
Warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego określone zostały w rozporządzeniu nr 1071/2009, które, jak trafnie wskazał organ, ma zastosowanie do wszystkich przedsiębiorców, mających siedzibę we Wspólnocie i wykonujących zawód przewoźnika drogowego. Dotyczy ono również przedsiębiorców, którzy mają zamiar wykonywać zawód przewoźnika drogowego. Stosownie do art. 2 rozporządzenia 1071/2009 "zawód przewoźnika drogowego rzeczy" oznacza działalność każdego przedsiębiorcy wykonującego w celach zarobkowych transport rzeczy, środkami takimi, jak pojazd silnikowy lub zespół pojazdów". W stosunku do przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego zostały w art. 3 rozporządzenia 1071/2009 sformułowane wymogi, obejmujące posiadanie rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich; posiadanie odpowiedniej zdolności finansowej oraz wymaganych kompetencji zawodowych, a także cieszenie się dobrą reputacją.
Jednym z warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jest wyznaczenie zarządzającego transportem. Pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.
Jak wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która:
a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;
b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub. jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz
c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że:
a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy;
b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem:
c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz
d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy.
Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c (art. 4 ust. 3).
Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (art. 4 ust. 4).
Jednocześnie w art. 7c u.t.d. postanowiono, że przedsiębiorca może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Z przytoczonych przepisów wynika, że wyznaczenie zarządzającego lub zarządzających transportem i ujawnienie tej osoby lub osób organom wydającym zezwolenie i organom kontrolnym jest obowiązkowe. Funkcja zarządzającego transportem wiąże się z dużą odpowiedzialnością. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, a także osoba, o której mowa w art. 7c, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wykaz naruszeń określa załącznik nr 3 do ustawy. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych, (ust. 4).
Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że świetle przytoczonych regulacji nie ma przeszkód, by przedsiębiorca wyznaczył więcej niż jednego zarządzającego transportem – w dużych przedsiębiorstwach, z uwagi na znaczna liczbę prowadzonych operacji transportowych bywa to nawet konieczne. Strona skarżąca wyznaczyła takie osoby i, zgodnie wymogiem wynikającym a art. 4 ust. 4 rozporządzenia 1071/2009, dokonała ich zgłoszenia do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego. Tym samym powinna była, na wezwanie organu wskazać, która z wymienionych w tym Rejestrze osób (J. L. i P. D.) zarządzała operacjami transportowymi w przedsiębiorstwie, a w szczególności przewozem wykonywanym pojazdem poddanym kontroli. Pomimo jednak dwukrotnego wezwania przez DWITD do wskazania danych osoby zarządzającej transportem L. nie podała danych żadnej z ww. osób. Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, zawartym w piśmie z 10 marca 2022 r. (oraz podtrzymanym w piśmie z 28 marca 2022 r.), że wezwanie to było przedwczesne, bowiem dopiero toczące się postępowanie rozstrzygnie o tym, czy do naruszenia doszło oraz kto jest za nie odpowiedzialny. Wbrew temu, co wynika z treści powyższych odpowiedzi L. na wezwania organu, to nie przedsiębiorca bowiem decyduje o tym kto, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów dotyczących wykonywania transportu ponosi odpowiedzialność za ujawnione nieprawidłowości. Odpowiedzialność zarządzającego transportem (oraz osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009) za poszczególne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. naruszenia wynika z mocy prawa i wiąże się z przypisanym tej funkcji zakresem zadań, określonych zgodnie z ust. 1 lub 2 art. 4)
Nie można natomiast uznać za wykonanie obowiązku podania danych zarządzającego transportem wskazania innej osoby, niż wyznaczona w L. jako zarządzający transportem - w tym przypadku w osobie A. Z. (inspektor ds. technicznych – dyspozytor). Obowiązujące przepisy nie przewidują scedowania zadań przez zarządzającego transportem na inne osoby, w szczególności zaś na dyspozytorów zatrudnionych w przedsiębiorstwie. Nie dopuszczają tym bardziej przekazania części zadań zarządzającego transportem innym osobom. Umowa zarządzającego transportem z jednym z pracowników co do nadzoru nad konkretną operacją transportową czy w odniesieniu do określonego rodzaju obowiązków nie zwalnia zarządzającego transportem od odpowiedzialności przewidzianej w ustawie. W tym kontekście całkowicie chybione są argumenty skarżącej, że (cyt.) "przepisy stworzyły sytuację, w której najczęściej osoby posiadające certyfikaty kompetencji "użyczają" ich na potrzebę spełnienia wymogów formalnych i jako statyści pojawiają się w "pracy" raz na miesiąc. W tym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której zatrudniona w drodze umowy o pracę osoba, otrzymująca wynagrodzenie i wykonująca w sposób rzeczywisty i ciągły obowiązki utrzymania stanu technicznego pojazdów, w tym za terminowe przeglądy pojazdów (zgodnie z wyznaczonymi w umowie o pracę zadaniami zarządczymi) została wskazana przez przedsiębiorcę, jako odpowiedzialna za stwierdzone naruszenie. To nie można wbrew faktom twierdzić, że takiej osoby nie wskazaliśmy".
Istotą obowiązku wyznaczenia zarządzającego transportem jest to, by osoba taka w sposób faktyczny i ciągły zarządzała operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa i miała z nim rzeczywisty związek, nie zaś jedynie "użyczała" kompetencji celem stworzenia pozoru, że wymogi w zakresie zarządzania transportem zostały spełnione. Skoro L. wyznaczyło zarządzających transportem, to nie może się powoływać na to, że nie były to osoby faktycznie pełniące obowiązki w tym zakresie lub że nie pełniły niektórych obowiązków zarządzającego transportem. Natomiast gdyby strona skarżąca nie wyznaczyła zarządzającego transportem, to na podstawie art. 7c u.t.d. mogłaby wskazać osobę fizyczną, wyznaczoną w drodze umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu. Jednak - co należy podkreślić – osoba ta powinna spełniać warunki z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 tj. przede wszystkim spełniać wymóg posiadania wymaganych kompetencji zawodowych oraz cieszenia się dobrą reputacją (art. 4 ust. 2 pkt a), a ponadto umowa wiążąca przedsiębiorcę z tą osobą powinna precyzować zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określać zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem, które w szczególności powinny obejmować utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem (art. 4 ust. 2 pkt b). Osoba taka winna spełniać także warunki określone w pkt c i d art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009. Abstrahując od faktu, że w L. zostali wyznaczeni zarządzający transportem, w przypadku wskazywanego przez stronę skarżącą dyspozytora nie zostało również wykazane spełnienie powyższych warunków a art. 4 ust. 2 ww. rozporządzenia. Spełnienia tych warunków nie potwierdza, na co zresztą zwrócił uwagę organ odwoławczy, dołączona przez skarżącą do odwołania kopia zakresu praw i obowiązków A. Z.
Zgodnie zaś z treścią lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d., niewskazanie, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli karą pieniężną w wysokości 5.000,00 zł (słownie: pięć tysięcy złotych). Mając na uwadze powyższe, nałożona na tej podstawie na stronę skarżąca kara znajdowała oparcie w przepisach prawa.
W skardze nie podniesiono konkretnych zarzutów dotyczących stwierdzonego w trakcie kontroli drogowej naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Sąd w całości podziela natomiast zawartą w zaskarżonej decyzji GITD ocenę okoliczności faktycznych w tym zakresie oraz wnioski co do podstaw nałożenia kary na podstawie lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W sprawie było okolicznością bezsporną, że w trakcie kontroli kierowca nie okazał dokumentacji potwierdzającej posiadanie aktualnego badania technicznego. Podane przez stronę w wyjaśnieniach z dnia 10 marca 2022 r. okoliczności tj. fakt, że z powodu usterki pojazd nie przeszedł przeglądu w wyznaczonym terminie, zaś w dniu 11 lutego 2022 r. wykonywany był nim przewóz już po naprawie usterki ( a 12 lutego 2022 r. pojazd pomyślnie4 przeszedł badanie techniczne) , nie świadczą o tym, że nie doszło do naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego i nie zwalniają przedsiębiorcy z odpowiedzialności za to naruszenie. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, obowiązek przedstawienia pojazdu do badania technicznego wynika z art. 81 ust. 1 p.r.d., zaś pozytywny wynik tego badania powinien mieć odzwierciedlenie we wpisie kolejnego terminu badania technicznego w dowodzie rejestracyjnym (art. 82 ust. 2 p.r.d.), który jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu (art. 71 ust. 1 p.r.d.). Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest w lp. 9.1 załącznika 3 do u.t.d. karą 2000 zł. Tak więc strona skarżąca do momentu uzyskania aktualnego zaświadczenia o pozytywnym wyniku przeglądu technicznego lub potwierdzającego takie badanie wpisu do dowodu rejestracyjnego, nie spełniała warunku do wykonywania powyższym pojazdem transportu drogowego, a w konsekwencji ponosi odpowiedzialność za naruszenia powyższych wymogów.
Podkreślenia końcowo wymaga, że skarżąca jako podmiot profesjonalnie zajmujący się transportem drogowym powinna znać obowiązki i warunki wykonywania przewozów. Tym samym trafnie organ ocenił, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary, określone w art. 92 c u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. W przypadku sankcjonowanych w zaskarżonej decyzji naruszeń w każdym przypadku były one wynikiem świadomego i dobrowolnego działania strony skarżącej, które podjęła decyzję zarówno o tym, by dokonywać przewozu pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego, jak również która mimo dwukrotnych i jasnych w treści wezwań ze strony organu nie wskazała danych osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie.
Odnosząc się końcowo do podniesionych w skardze zarzutów natury procesowej, Sąd uznał, ze nie zasługują one na uwzględnienie. Organ oparł swoje ustalenia o sporządzony w dniu kontroli i podpisany bez zastrzeżeń protokół kontroli oraz o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu z udziałem strony skarżącej. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy i zastosowania odpowiednich przepisów prawa. Strona zaś podnosząc zarzuty naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. nie wskazuje, jakie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności lub dowody nie zostały uwzględnione przez organ. W uzasadnieniu decyzji organy obu instancji obszernie i wyczerpująco odniosły się do podnoszonych przez stronę okoliczności i argumentów wskazując wyjaśniając podstawy prawne i faktyczne decyzji, zaś wyprowadzone przez organ wniosku znajdują oparcie w materiale dowodowym, są spójne i logiczne – co czyni bezzasadnym także zarzut naruszenia art. 107 §3 k.p.a. Okoliczność, że dokonana przez organ wykładnia przepisów oraz ocena w ich światle ujawnionych okoliczności faktycznych nie były zgodne z prezentowanymi przez stronę, nie jest tożsama ze zignorowaniem jej stanowiska i nieuwzględnieniem okoliczności sprawy, ale przeciwnie – jest wyrazem realizacji obowiązku swobodnej oceny dowodów oraz działania na podstawie przepisów prawa. Wyrażona w art. 7a k.p.a. zasada interpretacji na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej nie znajdowała w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem chodzi w niej o rzeczywistą wątpliwość o obiektywnym charakterze, niedającą się usunąć w drodze wykładni przepisów, nie zaś jedynie o rozbieżność stanowisk pomiędzy stroną a organem co do ich interpretacji. Tymczasem znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości, zaś ich treść została przytoczona i wyjaśniona w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W sprawie nie zachodziły także niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, o których mowa w art. 81a § 1 k.p.a, zaś argumentacja strony sprowadzała się do prezentowania odmiennej od organu interpretacji znaczenia bezspornych okoliczności, jakimi było podanie w odpowiedzi na wezwanie organu do wskazania osoby zarządzającej transportem jedynie dyspozytora - A. Z. jako osoby odpowiedzialnej za stan techniczny pojazdów w przedsiębiorstwie.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.