III SA/Wr 300/20

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2021 r. sprawy ze skargi P.K., J.K. A.D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej w związku z brakiem realizacji zajęcia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika D.Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 1.500 (słownie: tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. K., J. K. i A. D. – wspólników Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego P. s.c. (dalej: strona skarżąca, dłużnik zajętej wierzytelności) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 20 maja 2020 r. znak sprawy 0201-IEE1.711.13.2020.11.KS utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu z 11 grudnia 2019 r. nr 0271.SEE.711.1394.2019.AK w sprawie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej w związku z brakiem realizacji zajęcia z 31 lipca 2019 r. nr [...].

Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu prowadzi wobec K. sp. z o.o. (zobowiązana) postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego.

Zawiadomieniem z dnia 31 lipca 2019 r. organ egzekucyjny dokonał u strony skarżącej zajęcia wierzytelności. Zawiadomienie to zostało zaadresowane na spółkę cywilną i doręczono na adres Z. [...], [...] R. Przesyłkę doręczono D. B., która była pracownikiem spółki.

W dniu 28 października 2019 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo, w którym dłużnik zajętej wierzytelności stwierdził, że firma nie posiada wobec zobowiązanej żadnych zobowiązań w związku z czym nie uznaje zajęcia.

Organ egzekucyjny ustalił, że zajęcie powinno zostać zrealizowane. Strona skarżąca posiadała wobec K. sp. z o. o. zobowiązania, co zresztą sama potwierdziła przedstawiając dowody wpłat dokonywanych w sierpniu i we wrześniu 2019 r. na rzecz zobowiązanej. Mając na względzie powyższe, postanowieniem z 11 grudnia 2019 r., nr 0271.SEE.711.1394.2019.AK, organ egzekucyjny określił stronie skarżacej kwotę nieprzekazaną w wysokości 73.357,20 zł.

Pismem z 23 grudnia 2019 r. dłużnik zajętej wierzytelności wniósł zażalenie żądając stwierdzenia jego nieważności bądź uchylenia.

Podniósł, że warunkiem powstania obowiązku realizacji zajęcia wierzytelności jest skuteczne doręczenie zawiadomienia o zajęciu. Zgodnie z przepisami prawa, doręczenie powinno nastąpić do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism. Skoro zawiadomienie nie zostało doręczone jednej z uprawnionych osób, to nie można zajęcia uznać za skuteczne. Powyższe oznacza, że określenie wysokości kwoty nieprzekazanej rażąco naruszyło przepisy prawa i strona skarżąca była uprawniona do regulowania swoich zobowiązań wobec zobowiązanej.

Ponadto dłużnik zajętej wierzytelności zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie przepisu art. 71 a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. – dalej u.p.e.a.) i wskazał, że niezrealizowanie zajęcia może być uzasadnione wystąpieniem stosownych okoliczności prawnych. W niniejszej sprawie taką okolicznością był fakt, iż wspólnicy spółki nie mieli świadomości co do nałożonych na nich obowiązków, co oznacza, że nie można im zarzucić bezpodstawnego uchylania się od ich wykonania. Strona skarżąca podniosła również, że należności wynikające z faktur zostały uregulowane, więc obciążenie jej po raz drugi koniecznością zapłaty spowoduje, że stanie się stroną pokrzywdzoną i może zachwiać jej płynnością finansową.

Zdaniem dłużnika zajętej wierzytelności, organ egzekucyjny powinien był przeprowadzić kontrolę, która umożliwiłaby mu wypowiedzenie się oraz wyjaśnienie wszelkich wątpliwości. Organ nie wskazał przepisu, który uprawniał go do odstąpienia od przeprowadzenia kontroli.

Na koniec dłużnik zajętej wierzytelności zarzucił, że postanowienie zostało doręczone nieprawidłowo - zostało bowiem skierowane do spółki cywilnej, zamiast do wspólników spółki cywilnej. Wskazał, że wspólnicy prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, a siedziba spółki nie jest jednocześnie miejscem ich zamieszkania. W związku z tym, doręczenie postanowienia pod adresem siedziby spółki należy uznać za nieprawidłowe. Fakt przesłania wspólnikom spółki tylko 1 egzemplarza postanowienia na adres siedziby spółki oznacza, że postanowienie zostało skierowane do podmiotu niebędącego stroną, a organ egzekucyjny naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując, że przepis art. 71a § 1 u.p.e.a. stanowi, że organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, z zastrzeżeniem § 2. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 71a § 9 u.p.e.a. jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty.

Zdaniem organu zarzut nieskutecznego doręczenia zawiadomienia o zajęciu nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności

zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług.

Zawiadomienie o zajęciu wysłano na wynikający z Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG) adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej PPHU P. s.c., czyli Z. [...], [...]R. Co istotne, powyższy adres jest jednocześnie adresem do doręczeń spółki. Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone pod ww. adresem w dniu 08.08.2019 r. pracownikowi spółki – D. B., która pokwitowała jego odbiór własnoręcznym podpisem.

Doręczenie zawiadomienia nastąpiło w trybie art. 45 k.p.a., zgodnie z którym jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Powyższy tryb doręczenia spółce cywilnej jest uznawany w orzecznictwie sądów administracyjnych za dopuszczalny. Organ wyjaśnił, że pojęcie osoby "upoważnionej do odbioru pism" jest pojęciem szerszym, niż pojęcie "pełnomocnika" czy "reprezentacji". Doręczenie nie musiało zatem nastąpić wyłącznie do rąk wspólników. Skutek prawny doręczenia pisma powstaje przez sam fakt jego odbioru dokonanego przez osobę upoważnioną.

Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy oznaczył stronę postępowania, wskazując, że jest nią spółka. Wskazanie w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności wyłącznie danych wspólników świadczyłoby o tym, że do jego realizacji zostali zobligowani wspólnicy, a w przypadku nieuprawnionego nieprzekazania kwot - ewentualna egzekucja mogłaby zostać przeprowadzona z ich majątków osobistych. Zajęcie powinno być dokonane w Przedsiębiorstwie Produkcyjno Handlowo Usługowym P. s.c. P. K., J. K., A. D. (i tak też zostało uczynione). Analogicznie należało oznaczyć stronę w postanowieniu. Skierowanie postanowienia (podobnie jak zawiadomienia o zajęciu wierzytelności) na adres zgłoszony w CEIDG, jako adres do korespondencji (który jest jednocześnie stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej przez wspólników) było prawidłowe.

W skardze skarżący zarzucili rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1.art. 89 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zajęcie wierzytelności dokonywane jest wobec spółki cywilnej, a nie jej wspólników prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej;

2. art. 67 § 2 pkt 2 u.p.e.a. przez niewłaściwe określenie dłużnika zajętej wierzytelności i uznanie że zajęcie wierzytelności dokonywane jest wobec spółki cywilnej a nie jej wspólników prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej;

3.art. 71b i art. 71a § 9 u.p.e.a. przez jego zastosowanie pomimo, że nie zostały wypełnione przesłanki w hipotezie tj. nie doszło do zajęcia wierzytelności dłużnika, a w konsekwencji nieuzasadnione określenie wysokości kwoty nieprzekazanej;

4. naruszenie art. 71a § 9 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dłużnik zajętej wierzytelności uchyla się od jej przekazania oraz że uchylenie ma charakter bezpodstawny, podczas gdy z uwagi na rażące naruszenie przepisów przez organ, wspólnicy nie mieli świadomości co do obowiązku nałożonego przez organ;

5.art. 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej k.p.a.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie że spółka cywilna jest stroną postępowania w zakresie zajęcia wierzytelności jak i wydania zaskarżanych postanowień podczas gdy spółka nie ma podmiotowości prawnej a stroną postępowania są jej wspólnicy;

6.rażące naruszenie art. 45 k.p.a. przez jego zastosowanie, w sytuacji z uwagi na status strony nie powinien on mieć zastosowania;

7. naruszenie art. 42 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji w której zgodnie ze statusem stron powinien znaleźć zastosowanie;

8.naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom strony, zgodnie z którymi żadnemu ze wspólników nie doręczono zajęcia wierzytelności, także nie wyjaśniając przyczyn dla których nie jest prowadzona egzekucja z majątku zobowiązanej;

9. naruszenie art. 8. k.p.a. przez przyjęcie, że skarżący odpowiedział pismem z dnia 28 października 2019 r. na zajęcie wierzytelności z dnia 31 lipca 2019 r. jak zdaje się sugerować organ i wysuwać wniosek o skuteczności doręczenia, a na inne pismo w sprawie;

10. naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe określenie strony – spółki cywilnej zamiast wspólników;

11. naruszenie art. 156 § 1 ust. 2 i 4 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności postanowienia, które zostało wydane bez podstawy prawnej, a także zostało skierowane do osoby niebędącej stroną;

12. naruszenia art. 138 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy zachodziły przesłanki uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania w pierwszej instancji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w

niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że naruszają ono prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie okolicznością bezsporną jest fakt prowadzenia przez organ egzekucyjny wobec zobowiązanej postępowania egzekucyjnego. Dokonanie powyższej czynności dawało zdaniem organu możliwość dokonanie zajęcia wierzytelności u strony skarżącej. Zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.

Jak stanowi art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług.

Z kolei § 3 pkt 1 powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;

Zgodnie zaś z art. 71a § 9 u.p.e.a. dotyczącym zasad kontroli prawidłowości zastosowanego środka egzekucyjnego jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty.

Konsekwencją niedoręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu jest niedopuszczalność wydania postanowienia w trybie art. 71a § 9 u.p.e.a.

Z powyższego wynika jednoznacznie, że kwestia prawidłowego oznaczenia dłużnika zajętej wierzytelności i doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu jest kluczowym i wyjściowym punktem do rozpatrzenia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej.

Po myśli art. 1a pkt 3 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o dłużniku zajętej wierzytelności - rozumie się przez to dłużnika zobowiązanego, jak również bank, pracodawcę, podmiot prowadzący działalność maklerską, trasata oraz inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego.

Dłużnik zajętej wierzytelności staje się podmiotem obowiązków procesowych nakładanych na niego w drodze władczej z drugiej jednak strony jest podmiotem prawa prywatnego z uwagi na wiążący go stosunek z wierzycielem prywatnoprawnym.

Wobec braku definicji w zakresie pojęcia dłużnika zobowiązanego stosować należy pojęcia zaczerpnięte z przepisów prawa cywilnego, zgodnie z którym dłużnikiem jest natomiast osoba zobowiązana do spełnienia świadczenia na rzecz innej osoby na podstawie łączącego je stosunku zobowiązaniowego.

Spółka cywilna jest umownym stosunkiem cywilnoprawnym o charakterze obligacyjnym, na mocy którego wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Spółka taka jest organizacją wspólników, związanych wspólnością celu gospodarczego i współwłasnością łączną w odniesieniu do zgromadzonego majątku spółki. Co do zasady zatem spółka cywilna nie może być podmiotem praw i obowiązków. Podmiotami takimi w stosunkach, w których spółka ta występuje są jej wspólnicy i to im może przysługiwać status strony określonego postępowania.

W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma unormowań, na podstawie których można byłoby konstruować odrębną i samoistną podmiotowość spółki cywilnej dla celów tej ustawy, w tym dokonania zajęcia wierzytelności pieniężnej czy określenia wysokości nieprzekazanej kwoty w przypadku bezpodstawnego uchylania się od przekazania zajętej wierzytelności, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a.

Spółka cywilna nie może zatem być stroną postępowania administracyjnego w omawianej materii w rozumieniu art. 29 k.p.a. Spółka prawa cywilnego nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 29 k.p.a.. Nie posiada osobowości prawnej i nie jest jednostką organizacyjną niebędącą osoba prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną. Podmiotowość prawną mają wyłącznie wspólnicy jej spółki. Wydanie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności czy też określenie wysokości nieprzekazanej kwoty następuje zatem wobec wspólników spółki cywilnej, nie zaś wobec spółki.

Tymczasem z wydanego w sprawie zawiadomienia oraz postanowień wynika, że organy obu instancji za stronę postępowania w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty uznały spółkę cywilną, a nie jej wspólników.

Konsekwencje powyższego mają znaczenie w zakresie prawidłowości doręczenia zajęcia oraz postanowień. Na wstępie należy wskazać, że kwestie te nie zostały uregulowane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dlatego na mocy art. 18 u.p.e.a. w drodze analogii należy stosować adekwatne regulacje zawarte w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego.

Po myśli art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Przepis art. 42 § 1 k.p.a. reguluje kwestię miejsca doręczeń pism osobom fizycznym. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

Zaś art. 45 k.p.a. reguluje doręczenie pism jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym. Jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism.

Powyższe przepisy ustanawiają odrębne zasady dla doręczania pism osobom fizycznym i adresatom, którzy nie są osobami fizycznymi.

W stosunku do osób fizycznych trybem doręczania pism jest art. 42 § 1 k.p.a. Mając na uwadze, że przedsiębiorcą jest każdy ze wspólników spółki cywilnej, to zajęcie czy też postanowienie doręczać należy każdemu ze wspólników spółki cywilnej zgodnie z zasadą doręczania pism osobom fizycznym, która wynika z przepisu art. 42 k.p.a. a nie art. 45 k.p.a. Skoro spółka cywilna nie jest jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 29 k.p.a. nie ma do niej zastosowanie przepis o doręczaniu jednostkom organizacyjnym w lokalu siedziby do rąk osób upoważnionych do odbioru pism. Wbrew twierdzeniom organu postępowanie powinno toczyć się z udziałem wszystkich wspólników, oni też powinni być adresatami zawiadomienia oraz postanowień, a pisma

należy doręczać każdemu ze wspólników. Nie można zgodzić się zatem ze stanowiskiem organów, że zarówno zajęcie jak i postanowienia należy doręczać spółce.

Wobec powyższego konieczne było uchylenie postanowień organów obu instancji, gdyż, jak już wyżej wykazano, spółka cywilna, jako nieposiadająca osobowości prawnej, nie mogła odpowiadać za nieprzekazanie zajętej wierzytelności, a ewentualne zawiadomienie o zajęciu wierzytelności powinno być skierowana do wspólników spółki cywilnej, gdyż jest to ich odpowiedzialność osobista.

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu w zakresie prawidłowego oznaczenia strony postępowania oraz doręczenia pism wszystkim wspólnikom spółki cywilnej.

Z powołanych wyżej przyczyn Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a, na które składa się wysokość uiszczonego wpisu.