III SA/Wr 277/24

III SA/Wr 277/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-10-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów /sprawozdawca/
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Katarzyna Borońska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1270
art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), , Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , , Protokolant: specjalista Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr SKO 4021.8.2024 w przedmiocie umorzenia opłaty dodatkowej za parkowanie I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. K. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 23 kwietnia 2024 r., nr SKO 4021.8.2024 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej: organ I instancji) z dnia 4 marca 2024 r., nr 65/WIM/2024 w sprawie nieudzielenia ulgi w formie umorzenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie.
Z akt sprawy wynika, że strona złożyła wniosek o umorzenie opłaty dodatkowej za parkowanie wystawionych na pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od 6 września do 12 października 2023 r. We wniosku wskazała, że jest osobą starszą (emerytem). W opisanym okresie przebywał w sanatorium, w związku z czym nie udało mu się wykupić abonamentu. Podniósł, że stać go na opłaty dodatkowe, niemniej wykupuje abonamenty.
W oświadczeniu o stanie majątkowym strona określiła swój dochód na kwotę 22 645,76 zł rocznie z tytułu emerytury. Wydatki na zamieszkanie to: czynsz 614,23 zł/m-c, energia elektryczna - 73 zł/m-c, woda - 63 zł/m-c i wywóz śmieci 44 zł/m-c.
Organ I instancji odmówił udzielenia ulgi. Stwierdził, że okoliczności sprawy nie wyczerpują przesłanek warunkujących udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie. Uznał, że sytuacja materialna strony sama w sobie choć trudna nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi w spłacie. Zwrócił także uwagę, że ewentualne prowadzenie przymusowej egzekucji należności objętych postępowaniem nie zagrozi egzystencji zobowiązanego, którego sytuacja prawna jest chroniona przez przepisy ustawy egzekucyjnej, która gwarantuje określone minimum egzystencji. Wyjaśnił przy tym pojęcie przesłanki interesu publicznego oraz wskazał, że strona nie przedstawiła okoliczności, które można by kwalifikować w ramach tej przesłanki.
SKO, w wyniku odwołania strony, utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazało, że informacje przekazane przez stronę są niepełne, ponieważ w złożonym oświadczeniu majątkowym nie przedstawiła wszystkich informacji o swoich wydatkach, a na podstawie złożonego oświadczenia nie można ustalić, czy wykazana kwota emerytury (około 1.887 zł) uwzględnia na przykład 13, 14 emeryturę, bądź inne źródła utrzymania. Wskazaną przez stronę kwotę emerytury przeanalizowano w aspekcie zadeklarowanych wydatków, uznając, że przy wykazanych kwotach na życie pozostaje mu około 1.092 zł. Tak wyliczoną należność Kolegium oceniono przez pryzmat minimum egzystencji, ustalonego na 2023 r. przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych, uznając zadeklarowane przez stronę dochody nie kwalifikują go do objęcia wsparciem społecznym. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie, Kolegium wyjaśniło też, że bez pełnego przedstawienia przez stronę aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej nie można ustalić, czy zaplata należności objętych zawiadomieniami zagrozi jego egzystencji. W konsekwencji Kolegium nie mogło ustalić, czy w sprawie wystąpiły przesłanki ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego, które warunkują udzielenie wnioskowanej ulgi w zapłacie w formie umorzenia. W konkluzji decyzji Kolegium podkreśliło, że niepełność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika z zaniechania organu pierwszej instancji, lecz z przedłożenia przez stronę niepełnych informacji o sytuacji i możliwościach finansowych. W aspekcie bardzo okrojonego materiału dowodowego i przedłożonych przez stronę dowodów nie można było również zweryfikować, czy przyczyny powstania należności objętych postępowaniem wynikają z okoliczności wskazanych we wniosku.
W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie decyzji Kolegium. W jej uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie zgadza się z decyzją nakładającą tak wysoką karę. Wyjaśnił, że jest osoba w podeszłym wieku (ma [...] lata), jest schorowany i posiada niskie dochody. Wskazał, że zapłata tak wysokiej opłaty zagraża jego egzystencji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie obecny skarżący wskazał, że należności z tytułu opłat parkingowych powstały po sprzedaży samochodu, za który miał opłacony roczny abonament. Wskazał, że wyjechał do sanatorium i nie zmienił danych rejestracyjnych w abonamencie parkingowym na dane nowo nabytego pojazdu. Ponadto podał, że ma problemy z [...] i [...] mnóstwo rzeczy – jest pod kontrolą [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
W toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją postępowania, Sąd stwierdził, że doszło do naruszenia przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi jest decyzja SKO z 23 kwietnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z 4 marca 2024 r. w sprawie nieudzielenia ulgi w formie umorzenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie. Przy tym jak wynika z akt sprawy na datę złożenia wniosku wysokość zaległych opłat wynosiła 2.160 zł.
Sąd wskazuje, że objęta wnioskiem o umorzenia należność stanowi opłatę (za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania w miejscu wyznaczonym do parkowania), do której ma zastosowanie ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320, ze zm., dalej: udp). Art. 13 ust. 1 udp stanowi, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 udp. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 udp, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. Stwierdzenie okoliczności faktycznej, polegającej na nieuiszczeniu opłaty parkingowej jest wystarczające dla ustalenia treści stosunku prawnego - obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w określonej wysokości. Przy tym opłata dodatkowa stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r., 1270 ze zm., dalej: ufp).
Jako prawidłowe ocenia Sąd stanowisko organu, że do rozpatrzenia wniosku o umorzenie wnioskowanej należności zastosowanie znajdzie art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp zgodnie, z którym organ może na wniosek zobowiązanego umorzyć w całości taką należność w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym.
Należy wyjaśnić, że organ rozpoznając wniosek strony o umorzenie należności na podstawie ww. przepisu działa w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że ustawodawca pozostawił organowi swobodę w stosowaniu umorzenia należności, nawet wówczas, gdy przesłanki ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego wystąpią. Sąd administracyjny nie rozstrzyga zatem o tym, czy należność ma być umorzona, ta kwestia pozostawiona jest decyzji organu. Zastrzec jednak należy, że uznanie nie oznacza dowolności organu w zakresie oceny okoliczności sprawy, które stanowią o ważnym interesie zobowiązanego czy interesie publicznym.
Decyzja "uznaniowa" podlega kontroli sądowej w pełnym zakresie co do jej zgodności z przepisami prawa. Sąd administracyjny jest uprawniony do oceny, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa, czy w ich kontekście prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych i, czy te ustalenia znajdują oparcie w wystarczającym materiale dowodowym sprawy oraz, czy wyprowadzone z tych ustaleń wnioski w zakresie merytorycznym, a więc dokonana ocena prawna sprawy, nie przekraczają zasady swobodnej oceny dowodów, a podjęte wnioski, czy są logiczne i poprawne. Sąd bada, czy postępowanie przeprowadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej w myśl, której organy zobligowane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a). Nadto, czy dowody oceniono zgodnie z zasadą swobodnej oceny (art. 80 k.p.a), czy zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a) oraz czy wydane decyzje odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności, czy uzasadnienie decyzji wskazuje przyczyny, dla których organ nie zastosował instytucji umorzenia należności (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 12 stycznia 2023 r., III SA/Wr 371/21).
Ponadto Sąd zwraca uwagę, że zrelatywizowanie zakresu kontroli sądowoadministracyjnej decyzji uznaniowych może być w pewnych sytuacjach niezbędne dla należytego wywiązania się przez sądy administracyjne z wynikającego z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. obowiązku sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mogą bowiem zdarzyć się sytuacje, gdy sposób skorzystania z uznania administracyjnego przez organ administracyjny budzi wątpliwości w kontekście realizacji zasady wyjaśniania (przekonywania) oraz zasady legalizmu, stanowiącej realizację wynikającej z normy zawartej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawnego. Niewątpliwie ewentualna ingerencja sądu administracyjnego w prawidłowość zastosowania uznania administracyjnego może być usprawiedliwiona tylko w sytuacjach wyjątkowych, w których rozstrzygnięcie, chociaż podjęte w granicach uznania, budzi zastrzeżenia ze względu na jego obiektywną niesprawiedliwość (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., II FSK 2427/14).
Wyjaśnić również trzeba, że ustawodawca w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp dla przyznania ulgi wymaga wystąpienia przesłanek "ważnego interesu zobowiązanego" lub "interesu publicznego". Z uwagi na brak legalnych definicji i nieostrość terminów "ważnego interesu zobowiązanego" i "interesu publicznego", a przez to ich szeroki zakres, zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Sądy administracyjne rozpatrując konkretne sprawy wskazują na przesłanki, których wystąpienie świadczyło o istnieniu "ważnego interesu zobowiązanego" lub "interesu publicznego". Przy definiowaniu tych pojęć zasadne jest również odwołanie się do poglądów wyrażanych przez sądy administracyjne na tle instytucji umorzenia uregulowanej w ustawie Ordynacja podatkowa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, który Sąd podziela, że przez ważny interes zobowiązanego należy rozumieć zdarzenia losowe oraz sytuacje osobiste, rodzinne, zdrowotne czy też ekonomiczne (dotyczące majątku, dochodów, wydatków, możliwości płatniczych), które w okolicznościach konkretnego przypadku nie pozwalają na spłatę należności publicznoprawnych bez szczególnej dolegliwości dla zobowiązanego w postaci nadmiernego obciążenia finansowego bądź innych ciężkich skutków. Przy czym pojęcia "ważnego interesu zobowiązanego" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonych należności, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków.
Z kolei przesłankę "interesu publicznego" interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi także wątpliwości, że interpretując ustawowy termin "interes publiczny" należy uwzględnić zasady konstytucyjne w tym: zasadę zaufania obywatela do państwa (wynikająca z art. 2 Konstytucji RP), zasadę uwzględnienia dobra rodziny, nakazująca państwu szczególną pomoc i opiekę dla rodzin niepełnych czy wielodzietnych, znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej (art. 71 ust. 1 Konstytucji RP), zasada zabezpieczenia społecznego dla osób, które pozostają bez pracy i bez środków utrzymania bez własnej winy (art. 67 ust. 2 Konstytucji RP). W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że zasady te winny być uwzględnione przez organy podatkowe przy badaniu istnienia przesłanki "interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2010 r., II FSK 689/09).
Nie jest kwestionowane także w orzecznictwie, że przy ocenie istnienia przesłanek "ważnego interesu zobowiązanego" i "interesu publicznego" należy uwzględnić nie tylko okoliczności powstania zaległości, ale także również aktualną w dacie orzekania sytuację podatnika, w tym również jego sytuację rodzinną i ekonomiczną (por. wyrok NSA z 31 października 2012 r., II FSK 510/11), a zatem, czy spłata zaległości, o umorzenie której wnosi zobowiązany, nie nastąpi kosztem zaspokojenia podstawowych potrzeb podatnika i jego najbliższych.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że organ odwoławczy naruszył prawo w zakresie wystarczającego zbadania i oceny wystąpienia przesłanek umorzenia. Stwierdził bowiem, że nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia. Niemniej - w ocenie Sądu - podejmując takie wnioski nie uwzględnił materiału dowodowego sprawy oraz co najważniejsze - pozostawiły poza swoimi rozważaniami argumenty wskazywane przez stronę. W tym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie wieku oraz stanu zdrowia (stan wynikający z załączonych do odwołania kopii dokumentów medycznych, które potwierdzają problemy zdrowotne związane z choroba [...]).
Organ odwoławczy skoncentrował się w sprawie na okoliczności braku wykazania przez skarżącego – stosownymi dokumentami - aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Niemniej od razu należy dostrzec, że jak wynika z motywów zaskarżonej decyzji oświadczenie strony co do wysokości uzyskiwanych dochodów oraz wydatków Kolegium uznało za miarodajne, co dało mu podstawę do wyprowadzania wiążących konsekwencji prawnych dla strony.
SKO przyjęło że strona "nominalnie" dysponuje wystarczającymi środkami na zapłatę należności w wysokości około 1.092 zł. Tak wyliczoną należność Kolegium oceniono przez pryzmat minimum egzystencji, ustalonego na 2023 r. przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych, uznając zadeklarowane przez stronę dochody nie kwalifikują go do objęcia wsparciem społecznym. W konsekwencji uznał, że jest to decydujące dla stwierdzenia braku ważnego interesu zobowiązanego.
Całkowicie pominął natomiast organ wszystkie pozostałe okoliczności obrazujące sytuację życiową i finansową strony, tzn. nie uwzględnił organ faktu, że strona jest samotną osobą w wieku [...] lat, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe oraz boryka się z określonymi problemami związanymi ze stanem zdrowia (co jest z kolei związane z podeszłym wiekiem).
Organ na podstawie powyższego wywiódł, że zapłata należności nie spowoduje naruszenia podstaw egzystencji strony także z uwagi na ochronę przepisami normującymi postępowanie egzekucyjne.
Sąd ocenia takie konkluzje jako nieuprawnione, ponieważ – co należy podkreślić – nie uwzględniają choćby zasad logiki oraz doświadczenia życiowego.
Organ odwoławczy nie dostrzegł, a wręcz zignorował organ fakt, że strona z uwagi na wiek nie ma możliwości poprawy swojej sytuacji finansowej (a na pewno takie możliwości ma istotnie ograniczone). Pozostała zaś do dyspozycji kwota musi uwzględniać zwiększone – z uwagi na wiek – wydatki na opiekę zdrowotną. Przy tym okoliczność taką należy wywieść z prawideł logiki niezależnie od konkretnego materiału dowodowego zaoferowanego przez stronę.
Dochodzona kwota stanowi 1/10 rocznych dochodów strony a zatem niewątpliwie będzie stanowiła bardzo dotkliwe dla niej obciążenie finansowe (można założyć, że przewyższające zadeklarowany miesięczny przychód). Emerytura strony nie jest wysoka, zwłaszcza biorąc pod uwagę wiek skarżącego, koszty życia we W. oraz możliwość wystąpienia zdarzeń związanych z koniecznością poniesienia wydatków, np. napraw sprzętów domowych czy wizyt lekarskich.
Organ powyższych okoliczności w ogóle nie uwzględnił a tym samym nie rozważył. To z kolei oznacza, że nie dokonano kompleksowej analizy sytuacji osobistej, rodzinnej, zdrowotnej oraz ekonomicznej, która jest niezbędna do prawidłowego odczytania właściwej treści pojęć "ważnego interesu zobowiązanego" i "interesu publicznego" na tle konkretnej sprawy.
Sąd nie kwestionuje generalnej zasady, że w przedmiotowej sprawie to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu wykazania przesłanek umorzenia należności. Rację ma również SKO, że bez pełnego przedstawienia przez stronę aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej nie można ustalić, czy zaplata należności objętych zawiadomieniami zagrozi jego egzystencji.
Niemniej – po pierwsze – określone wnioski można wywieść z faktów w niniejszej bezspornych, czyli wieku wnioskodawcy czy tez faktu pozostawania w jednoosobowym gospodarstwie domowym. Po drugie, organ administracyjny, którego obowiązki procesowe współwyznacza naczelna zasada prawdy obiektywnej dysponuje odpowiednimi narzędziami umożliwiającymi ustalenie stanu faktycznego sprawy w przypadku nieporadności strony, wywołanej wiekiem lub stanem zdrowia.
Nie ma zatem przeszkód do przeprowadzenia w sprawie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego z zastosowaniem instytucji przesłuchania strony, która to czynność może umożliwić organowi właściwe rozpoznanie stanu faktycznego sprawy przy czynnym udziale skarżącego (zob. art. 86 k.p.a.).
Wreszcie na zakończenie niezbędne jest wskazanie na cel ustanowienia strefy płatnego parkowania (SPP) i wprowadzenia opłat za parkowanie w strefie w wyznaczonych miejscach. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 2udp wskazał cel ustalania SPP, stanowiąc, że Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.
Zwraca Sąd uwagę, że strona korzysta z miejsca parkingowego w SPP niejako "na stałe" a nie rotacyjnie, ponieważ tam mieszka. Jak wskazywała strona wykupuje abonament corocznie.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że w sprawie doszło do naruszenia zasad procedowania, w tym określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ufp.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy zobligowany będzie uwzględnić stanowisko Sądu.
Ponadto Sąd mając na uwadze charakter uznaniowy instytucji umorzenia, jeszcze raz przypomina, że organ korzystając z przyznanego mu prawa do podjęcia decyzji w zakresie przyznania ulgi nie powinien tego uznania nadużywać. Rozstrzygnięcie, nawet podjęte w granicach uznania, nie może budzić zastrzeżeń ze względu na jego obiektywną niesprawiedliwość (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 12 stycznia 2023 r., III SA/Wr 371/21).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.