III SA/Wr 274/21

III SA/Wr 274/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-07-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Barbara Ciołek /sprawozdawca/
Katarzyna Borońska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 34/23 - Wyrok NSA z 2026-03-26
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 92a, art.  92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Anetta Chołuj, Barbara Ciołek (sprawozdawca), Protokolant starszy specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi "C" Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 marca 2021 r. nr BP.501.2131.2020.1278.DL1.963 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 166 (sto sześćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi C. Sp. z o.o. z/s w S. (dalej: strona, skarżąca, spółka) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ II instancji, organ odwoławczy, GITD) z dnia 2 marca 2021 r. nr BP.501.2131.2020.1278.DL1.963 - wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 753 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, ar. 39, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej uotd), Ip. 1.15, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11, art. 7, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1; dalej: rozporządzenie nr 561/2006), art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1, dalej: rozporządzenie nr 165/2014) – utrzymująca w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, DWITD) z dnia 28 października 2020 r. nr WITD.DI.0152.I0042/56/20 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4.150,00 zł.
Organ I instancji nakładając karę pieniężną wskazał, że podczas kontroli drogowej w dniu 25 sierpnia 2020 r. na drodze krajowej nr [...], pojazdu marki [...] nr rej. [...] którego masa całkowita przekraczała 3,5 tony wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] na rzecz i w imieniu strony. W trakcie kontroli udokumentowanej protokołem kontroli, stwierdzono: wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy (lp.1.15. zał. nr 3 uotd); niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis (lp. 6.3.8. zał. nr 3 uotd); niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy – za każdy dzień (lp. 6.3.11. zał. nr 3 uotd).
Uzasadniając decyzję organ I instancji przedstawił okoliczności w jakich stwierdzono zarzucane naruszenia. Do naruszenia lp. 1.15. zał. nr 3 uotd doszło z uwagi na okazanie przez kierowcę prawa jazdy wydanego w dniu 28 stycznia 2003 r. bez wpisanego kodu 95 oraz wpisanej daty w rubryce 11 i 12 prawa jazdy. Kierowca oświadczył, co potwierdził prezes firmy, że posiada ważne na dzień kontroli badania lekarskie i psychologiczne oraz świadectwo kwalifikacji zawodowych. W związku z powyższym organ zobowiązał stronę do przedłożenia ww. dokumentów. Przesłane do organu świadectwo kwalifikacji zawodowej nie potwierdziło jednak ww. twierdzeń. Świadectwo wydane w dniu 29 marca 2011 r. nie było ważne na dzień kontroli drogowej, co stanowi o naruszeniu art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6 uotd. W zakresie naruszenia lp. 6.3.8. zał. nr 3 uotd organ wskazał, że analiza zapisanych danych na karcie kierowcy i pamięci urządzenia wykazała, że kierowca nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzania danych na kartę kierowcy w postaci kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy w dniach: 28, 29, 30, 31.07.2020 r., 3-7, 10-14, 17-21, 24i 25.08.2020 r. w sumie 41 wpisów, co stanowi naruszenie art. 34 ust. 7 rozporządzenia 165/2014. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.11. zał nr 3 uotd wskazał organ, że analiza zapisanych danych wykazała, że kierowca nieprawidłowo operował przełącznikiem tachografu cyfrowego umożliwiającego zmianę aktywności kierowcy w dniach 11, 12, 21, 22, 23 i 24 sierpnia 2020 r. Kierowca wyjaśnił, że w czasie gdy tachograf rejestrował "inną pracę" w rzeczywistości kierowca odbierał wymagany przepisami odpoczynek dzienny i tygodniowy. Stwierdzona nieprawidłowość stanowi naruszenie art. 32 ust. 1, art. 33, art. 34 ust. 5 rozporządzenia nr 165/2014. .
Organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c uotd, strona nie wskazała na żadne okoliczności, których nie mogła przewidzieć ani na które nie miała wpływu.
W wyniku odwołania strony, organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, co do zasadności nałożenia kary. GITD nie stwierdził podstaw do zastosowania art. 92c uotd. Wskazał organ, że kwestia naruszenia w postaci wykonywania przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy jest bezsporna – co potwierdza prawo jazdy kierowcy i przedłożone przez stronę dokumenty. Jako uzasadnione ocenił organ nałożenie kary za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis. Wskazał GITD, że obowiązek dokonywania wpisów dotyczących krajów rozpoczęcia i zakończenia przewozów dotyczy jednakowo wszystkich przedsiębiorców wykonujących transporty drogowe, niezależnie czy są to przewozy krajowe czy międzynarodowe. Zaznaczył organ, że na podstawie tych wpisów można sprawdzić, czy przedsiębiorstwo wykonuje przewozy zgodnie z posiadanym uprawnieniem. Obowiązki w tym zakresie powinny być znane prawidłowo przeszkolonemu kierowcy i bez znaczenia jest, że kierowca zawsze rozpoczyna i kończy przewóz w tym samym miejscu. Brak wpisów uniemożliwia określenie, czy kierowca wykonywał przewozy zgodnie z posiadanym przez stronę zaświadczeniem na wykonywanie przewozów na potrzeby własne. Odnośnie naruszenia niepoprawnego operowania przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, wskazał GITD, że strona nie udowodniła, że to tachograf samoczynnie i automatycznie ustawiał "inną pracę" zamiast "odpoczynku", jak również w trakcie kontroli kierowca nie przedstawiał zaświadczeń. Nadto zaświadczenia mogły jedynie potwierdzić, że kierowca wadliwie operował selektorem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:
1) Art. 15 k.p.a. oraz art. 127 k.p.a przez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania jako gwarancji procesowej strony postępowania, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji;
2) Art. 6 k.p.a. w zw. z art. 34 pkt 7 rozporządzenia nr 165/2014 i lp. 6.3.8. zał. nr 3 uotd przez uznanie, że przewoźnik wykonujący wyłącznie przewozy krajowe ma bezwzględny obowiązek wpisu symbolu kraju rozpoczęcia i zakończenia przewozu;
3) Lp. 6.3.11 zał. nr 3 uotd w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. przez dowolną ocenę dowodów wyrażającą się w ustaleniu stanu faktycznego przez organ I instancji na podstawie tylko wyjaśnień kierowcy przez co opis naruszenia nie jest pełny i precyzyjny oraz nie pozwala na prawidłową kwalifikację i sposób nałożenia kar.;
4) Art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy a to przez orzekanie na podstawie domyślnych faktów bez kierowania się zasadą słuszności interesu oraz przepisami k.p.a. art. 7a § 1 i art. 81a, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania.
W uzasadnieniu skargi strona argumentowała, że wiadomym było że strona wykonuje przewozy krajowe i kierowca codziennie wracał do swojego domu. Strona wykonuje przewozy na potrzeby własne i nakładanie na stronę kary za niespełnienie wymogu manualnego wpisu kraju miejsca rozpoczęcia i zakończenia przewozu bez ustalenia charakteru tego przewozu jest kuriozalne i mija się z celem nakładania kary. Nakładanie kary za takie naruszenie w sytuacji, gdy strona zgodnie z zaświadczeniem wykonuje przewozy na potrzeby własne jest nieracjonalne i wbrew celowi przepisów.
Jako niezasadne wskazała strona również nałożenie kary za wadliwie operowanie przełącznikiem tachografu. Organ błędnie nałożył jednostkowe kary pieniężne za każdy przypadek naruszenia lp.6.3.11. zał. nr 3 uotd, wszystkie analizowane okresy bez wątpliwości były odpoczynkami dziennymi i tygodniowymi kierowcy, które są zawarte w okresie rozliczeniowym wynikającym z pierwszej zarejestrowanej aktywności kierowcy i końca tego odpoczynku, trwające 2 lub 3 dni. Zdaniem strony organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności, ponieważ kontrolujący nie odebrali wyjaśnień od kierowcy i nie wyjaśniono dlaczego kierowca nie okazał zaświadczeń.
Zarzuciła również strona, że organ nie rozważył kwestii zastosowania art. 92a ust. 1 i ar. 92c uotd.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie z zastrzeżeniem, że następuje to z powodów innych aniżeli powoływane w skardze.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo w zakresie nałożenia kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym naruszeniem niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis (lp. 6.3.8. zał. nr 3 uotd).
W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł z tytułu: - naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy (lp.1.15. zał. nr 3 uotd). Akta sprawy potwierdzają zasadność nałożenia ww. kary. Z akt wynika, że podczas kontroli drogowej w dniu 25 sierpnia 2020 r. na drodze krajowej nr [...], pojazdu marki [...] nr rej. [...] którego masa całkowita przekraczała 3,5 tony wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] na rzecz i w imieniu strony. W trakcie kontroli, co udokumentowano protokołem, kierowca okazał prawo jazdy wydane w dniu 28 stycznia 2003 r. bez wpisanego kodu 95 oraz wpisanej daty w rubrykę 11 i 12 prawa jazdy. Wobec oświadczenia kierowcy, że dysponuje ważnym na dzień kontroli badaniem lekarskim i psychologicznym oraz świadectwem kwalifikacji zawodowych, co potwierdzała również strona, organ zgodnie z przepisami, zobowiązał stronę do przedłożenia ww. dokumentów. Przedstawione świadectwo kwalifikacji zawodowej nr [...] wydane dla kierowcy w dniu 29 marca 2011 r. nie było ważne na dzień kontroli drogowej. Ustalony stan faktyczny, w ocenie Sądu, uprawniał organ do nałożenia kary za naruszenie art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6 uotd zgodnie z lp.1.15. zał. nr 3 uotd.
Nie kwestionuje Sąd również stanowiska organu w zakresie naruszenia z lp. 6.3.11. zał. nr 3 uotd dotyczącego niepoprawnego operowania przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy – za każdy dzień. Należy wskazać, że zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy.
Stosownie do treści art. 34 ust. 5 ww. rozporządzenia kierowcy:
a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu;
b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:
(i) czas prowadzenia pojazdu;
(ii)"inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim;
(iii)"okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE;
(iv)przerwy, odpoczynek, urlop wypoczynkowy lub zwolnienie lekarskie.
Konsekwencją powyższych uregulowań jest treść lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień 100 maksymalnie 1 000 zł.
Akta sprawy potwierdzają, że we wskazanych 6 dniach sierpnia 2020 r. doszło do nieprawidłowego operowania przełącznikiem tachografu, tj. w spornych dniach w czasie gdy tachograf rejestrował "inną pracę", w rzeczywistości kierowca odbierał wymagany przepisami odpoczynek. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy kierowca niepoprawnie operował przełącznikiem tachografu (selektorem), czego skutkiem było rejestrowanie niewłaściwej aktywności, tj. "innej pracy", zamiast "odpoczynku" organy prawidłowo uznały, że takie działanie wypełnia znamiona naruszenia określonego w lp.6.3.11 załącznika nr 3 uotd i wymierzyły karę pieniężną w łącznej wysokości 600 zł (6 dni/naruszeń x 100 zł). Wbrew zarzutom strony, naruszenie w postaci niepoprawnego operowania przełącznikiem tachografu ma charakter obiektywny w tym znaczeniu, że nawet niezamierzone wadliwe operowanie przełącznikiem tachografu jest przez ustawodawcę sankcjonowane. A zatem stwierdzenie przez organ, że do takiego niepoprawnego operowania przełącznikiem tachografu doszło - a tak bezsprzecznie stwierdzono w sprawie - uprawnia organ do nałożenia kary.
Jako naruszające przepisy ocenił natomiast Sąd wymierzenie kary za naruszenie w postaci niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis z lp. 6.3.8. zał. nr 3 uotd.
Wbrew zarzutom skargi, Sąd podziela stanowisko organów, że obowiązek z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 dotyczy wszystkich przedsiębiorców wykonujących transporty drogowe, niezależnie czy są to przewozy krajowe czy międzynarodowe. Słusznie wskazuje organ, że na podstawie tych wpisów organ ma możliwość sprawdzenia czy przewozy wykonywane są zgodnie z posiadanymi uprawnieniami.
Nie podziela Sąd natomiast stanowiska organów odnośnie kwalifikacji stwierdzonego naruszenia w zakresie przypisania takiemu naruszeniu poziomu przewinienia BPN – bardzo poważne przewinienie. Taki sposób ustalenia poziomu przewinienia pozostaje w sprzeczności z przepisami unijnymi - rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), dalej rozporządzenie nr 2016/403.
Mający zastosowanie w sprawie załącznik nr 3 do uotd w rubryce 4 powołuje się na Nr grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia nr 2016/403.
Wskazać należy, że rozporządzenie nr 165/2014 zgodnie z art. 1 określa obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym w celu weryfikacji zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, rozporządzeniami Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 15 , (WE) nr 1072/2009 16 , (WE) nr 1073/2009 17 , dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/15/WE 18 , dyrektywami Rady 92/6/EWG 19 i 92/106/EWG 20 oraz w zakresie delegowania pracowników w transporcie drogowym - zgodności z dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 96/71/WE 21 , 2014/67/UE 22 oraz (UE) 2020/1057 23 .
Tachografy muszą spełniać wymogi niniejszego rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania.
Zgodnie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy.
Od dnia 2 lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia.
Państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o wymogach dotyczących szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r.
Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8.
Z kolei rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), dalej rozporządzenie nr 2016/403 - w załączniku I pkt 2 określa Grupy naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (tachograf).
Zaznaczyć trzeba, że ustawodawca unijny w ww. rozporządzeniu podzielił naruszenia na trzy kategorie naruszeń według stwarzanego przez nie ryzyka śmierci lub ciężkich obrażeń bądź zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego.
W przypadku naruszeń z załącznika I pkt 2 ww. rozporządzenia dotyczących tachografu, Tabela określa: Podstawę prawną naruszenia, Rodzaj naruszenia oraz Poziom przewinienia z podziałem na NN – najpoważniejsze naruszenie, BPN – bardzo poważne naruszenie, PN – poważne naruszenie. Ustawodawca unijny dokonał również grupowania rodzajów naruszeń na dot. Instalacji tachografu – pkt 1 tabeli, Użytkowania tachografu, karty kierowcy lub wykresówki pkt 2 -19 tabeli, Przedstawianie informacji pkt 20-26, Wadliwe działanie pkt 27-28 tabeli.
W przypadku naruszenia art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 dokonano rozróżnienia na naruszenia z grupy Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki oraz na naruszenia z grupy Przedstawianie informacji.
Sporne w sprawie naruszenie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia, tj. brak wprowadzenia danych na kartę kierowcy w postaci kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy, w rozporządzeniu nr 2016/403 jest to naruszenie sklasyfikowanie w grupie Przedstawianie informacji pod pkt 22 tabeli i poziom tego przewinienia został określony jako PN (poważne naruszenie).
W sprawie w załączniku nr 3 lp. 6.3.8. uotd określone zostało naruszenie w postaci niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis, z oznaczeniem poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie) i powołaniem pozycji 2.17. rozporządzenia nr 2016/403.
A w rozporządzeniu nr 2016/403 załącznik I pkt 2, w tabeli 2 pod nr 17 wskazane jest naruszenie - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach, które dotyczy art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014.
W ocenie Sądu ujęte pod lp. 6.3.8. załącznika nr 3 uotd naruszenie niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis, nie uwzględnia rozgraniczenia naruszeń art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wprowadzonego w załączniku I pkt 2 rozporządzenia unijnego nr 2016/403; gdzie ustawodawca unijny rozgraniczając poszczególne naruszenia art. 34 (poz. Tabeli od 13 do 23) dokonał rozgraniczenia poziomu przewinienia dla poszczególnych naruszeń.
W ocenie Sądu organ w sprawie w sposób wadliwy dokonał wymierzenia kary za stwierdzone naruszenie, ponieważ wymierzona została kara jak dla naruszenia wg poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie), a według ustawodawcy unijnego rodzaj stwierdzonego naruszenia ma poziom przewinienia PN (poważne naruszenie).
Natomiast zdaniem Sądu, organy zasadnie wskazały, że strona nie wykazała okoliczności uwalniających ją od odpowiedzialności opisanych w art. 92c uotd. Stosownie do treści art. 92c ust. 1 pkt 1 uotd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Trafnie organy oceniły, iż strona nie wykazała okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność opisaną w art. 92c ust. 1 pkt 1 uotd. W sprawie do naruszenia doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć. Wszystkie okoliczności sprawy były takimi, na które strona, należycie kontrolując i nadzorując kierowców, miała wpływ i mogła je przewidzieć. Podkreślenia wymaga, że dla zwolnienia z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest ustalenie braku wpływu podmiotu wykonującego przewozy lub inne czynności na powstanie naruszenia. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 uotd, powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca musi kontrolować na bieżąco czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń. Wpływ ten przejawia się między innymi w możliwości prowadzenia odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli oraz zatrudniania odpowiednich osób. To na przedsiębiorcy ciąży bowiem obowiązek ustalenia, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub działań świadomych tych osób, konsekwencją których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wskazane w art. 92c u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się jedynie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 2163/14, z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2752/14, z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 205/14 z dnia 12 marca 2015 r., wyrok WSA w Opolu z dnia 2 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Op 186/14, CBOSA).
Nie znajduje Sąd podstaw do zakwestionowania dokonanej przez organ oceny, że powoływane przez stronę okoliczności o pozostawaniu kierowcy w przekonaniu, że ma ważne świadectwo oraz fakt uczestniczenia obecnie w kursie kwalifikacyjnym, jak również powoływanie się przez stronę na okoliczność, że spółka jest małą firmą, która nie dysponuje specjalnymi służbami, jak w dużych formach transportowych – nie stanowi podstawy do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 92c uotd
W ocenie Sądu, nie doszło również w sprawie do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie uwzględnić stanowisko Sądu w zakresie nieprawidłowej oceny odnośnie poziomu przewinienia stwierdzonego naruszenia (brak wprowadzenia danych na kartę kierowcy w postaci kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy).
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.