III SA/Wr 24/23

III SA/Wr 24/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Dominik Dymitruk /sprawozdawca/
Magdalena Jankowska-Szostak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 99 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Asesor WSA Dominik Dymitruk (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 18 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 14 listopada 2022 r., nr SKO 4162/125/2022 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. B. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO, organ odwoławczy) z dnia 14 listopada 2022 r. (nr SKO 4162/125/2022) utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kłodzkiego (dalej: Starosta, organ pierwszej instancji) z dnia 19 września 2022 r. (nr KTD.5430.01262.12.2022.RK2) w przedmiocie skierowania na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy administracyjnej wynika, że Prokurator Rejonowy w Kłodzku (dalej: Prokurator) w dniu 31 sierpnia 2022 r. złożył do Starosty wniosek o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Wraz z wnioskiem Prokurator przedstawił opinie sądowo-psychiatryczne z dnia 18 czerwca 2021 r. oraz uzupełniającą z dnia 14 lutego 2022 r., sporządzoną przez biegłych lekarzy psychiatrów, stwierdzające m.in, że strona cierpi na [...].
Decyzją z dnia 19 września 2022 r., wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm., dalej jako: u.k.p.), organ pierwszej instancji skierował stronę na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (dalej też: badania lekarskie) ustalając, że strona posiada uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu wskazał, że w ramach wykonywania zadań własnych powziął uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy.
Od niniejszej decyzji skarżący wniósł odwołanie, po rozpoznaniu którego SKO, zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2022 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie zmierzające do skierowania strony na badania lekarskie zostało wszczęte przez organ pierwszej instancji na wniosek Prokuratora, a wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego wynikają z ww. opinii sądowo-psychiatrycznych stwierdzających, że strona cierpi na [...], a jej stan zdrowia charakteryzują także objawy [...]. Wyjaśnił, że uzyskanie takich informacji przez Starostę, które co do zasady mają istotny wpływ na kierowanie pojazdami, dało podstawę uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego i podstawę skierowania na badania w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p.
Powołując się z kolei na treść § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2019 r, poz. 1659 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierowców) oraz załącznik nr 4 do tego rozporządzenia, określający szczegółowe warunki badania lekarskie w zakresie układu ruchu, układu oddechowego, czynności nerek, stanu psychicznego, objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie, objawów wskazujących na stosowanie produktów leczniczych mogących mieć wpływ na zdolność do kierowania pojazdami, SKO wyjaśniło, że [...] mogą mieć wpływ na ocenę zdolności do kierowania pojazdami, natomiast badanie w tym zakresie przeprowadzają właściwe wojewódzkie ośrodki medycyny pracy.
Organ odwoławczy podkreślił także, że uprawnienie do kierowania na badania lekarskie należy do szeroko pojętej profilaktyki w zakresie bezpieczeństwa na drogach, a jego celem jest wyjaśnienie istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami bądź stwierdzenia, że takie przeciwwskazania nie występują.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty i umorzenie postępowania, a także zasądzenie kosztów postępowania, strona zarzuciła naruszenie:
1) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej: k.p.a.) przez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie zbadania i zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, bowiem obie decyzje oparto jedynie na opinii psychiatrycznej z postępowania karnego, która została sporządzona rok temu i mogła utracić na aktualności co do obecnego stanu zdrowia skarżącego;
2) art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne stwierdzenie, że w przypadku skarżącego istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia takiego rodzaju i o takim natężeniu, że uzasadniają one wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania na badania, podczas gdy postępowanie takie powinno stanowić wyjątek od zasady i być stosowane jedynie w wyjątkowych i mocno uzasadnionych przypadkach.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wnoszą o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że decyzja ta odpowiada prawu, a zarzuty skargi są bezzasadne.
W sprawie sporne jest zaistnienie przesłanki skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy cytowanej ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., gdy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie wydaje starosta. W myśl natomiast art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a. u.k.p. starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 z urzędu, na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. Stosownie zaś do art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.
Z powołanych przepisów nie wynika wprost, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, aby skierować kierowcę na przedmiotowe badanie lekarskie. Mowa jest w nich bowiem tylko o tym, aby były to zastrzeżenia "uzasadnione i poważne", co oznacza, że właściwy organ administracji po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość stan zdrowia kierowcy zobowiązany jest dokonać oceny, czy w tym konkretnym przypadku zgłoszone zastrzeżenia posiadają wyżej wskazane cechy i uzasadniają wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wątpliwości organu co do stanu zdrowia kierowcy, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. muszą dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, tak więc za uzasadnione i poważne zastrzeżenia można uznać jedynie takie, z których z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości dalszego jego udziału w ruchu drogowym, a charakter posiadanych dolegliwości daje podstawy i jest na tyle poważny, iż może zagrozić bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Wydanie decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie na ww. podstawie prawnej nie musi jednak łączyć się z "pewnością co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych" kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją, wystarczającym jest bowiem jedynie prawdopodobieństwo istnienia tych okoliczności. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii należy bowiem do uprawnionych w tym zakresie lekarzy, którzy przeprowadzą w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stosowne badania i ocenią, czy dany kierowca jest zdolny do prowadzenia pojazdów mechanicznych, czy też nie jest zdolny.
W kontekście art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. podkreśla się także, że jego wykładnia powinna mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, stąd zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy winny dotyczyć aspektów zdrowia mogących mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza, że winny opierać się na wiarygodnych podstawach. Psychofizyczna kondycja kierowcy, czy też stan wskazujący na uzależnienie kierowcy od alkoholu wymagający leczenia odwykowego jest natomiast bez wątpienia ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Stąd też – pomimo tego, że prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy – dopuszczalna jest w tym zakresie ingerencja prawna organów polegająca na doprowadzeniu do sprawdzenia stanu zdrowia kierowcy (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Olsztynie z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 397/22; w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1693/22; w Łodzi z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 411/22 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1051/16 - te i inne przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Co wymaga także podkreślenia, skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami, gdyż celem badania jest wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości. Powyższe może prowadzić do stwierdzenia istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami bądź stwierdzenia, że takie przeciwwskazania nie występują. Poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości, które powinny mieć zobiektywizowane uzasadnienie.
Biorąc pod uwagę podniesione przez skarżącego zastrzeżenia co do źródła pozyskania i wykorzystania informacji o stanie zdrowia strony przez organy obu instancji, Sąd wskazuje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zgodny pogląd co do tego, iż opinia sądowo-psychiatryczna dotycząca stanu zdrowia udostępniona przez prokuratora stanowi wystarczającą i zarazem wiarygodną podstawę do skierowania kierowcy na badania lekarskie. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że opinia taka została sporządzona na potrzeby innego postępowania, które nie ma związku z funkcjonowaniem skarżącego jako kierowcy w ruchu drogowym. Jeśli bowiem wynikały z niej uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to nie można skutecznie zarzucać, że wzięto pod uwagę zawarte w takiej opinii wnioski (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 1052/17). Najistotniejsze zatem pozostaje, że wniosek o skierowanie na badania nie może być dowolny, a dowody na podstawie których organ kieruje na badania lekarskie muszą uprawdopodabniać związek schorzenia z ewentualnym brakiem możliwości prowadzenia pojazdu lub z jego znacznym ograniczeniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt I OSK 65/20).
Zwrócić należy również uwagę, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, iż z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest obojętne, czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie się stykał na drodze. Bez znaczenia natomiast jest to, czy pojawiające się na tym tle dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy też cechy nieprawidłowej osobowości. Każda bowiem trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2704/12).
Podstawą do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nie jest kategoryczne i ostateczne ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje odpowiednie przewidziane prawem orzeczenie. Przy tym nie jest konieczne uzyskanie przez organ pewności co do istnienia takich przeciwwskazań, bowiem kwestia zdolności do prowadzenia pojazdu będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 514/19). Wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdów. Nie jest konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarczy wysokie prawdopodobieństwo ich istnienia. Jednocześnie ocena przesłanek uzasadniających wydanie danej osobie skierowania musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2019/14; z dnia 26 lipca 2018 r., I OSK 625/18). Z powyższego wynika więc, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami.
W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji w sposób prawidłowy zinterpretowały i zastosowały przywołane powyżej przepisy. Z treści przekazanych organom opinii sądowo-psychiatrycznych wynika, że skarżący cierpi na [...], której elementem jest między innymi sposób [...] i wnioskowania odmienny od ogólnie przyjętego, zaburzenia [...], zaburzenia [...] oraz inne cechy typowe dla proces [...], które spowodowały zniesienie zdolności rozpoznania i znaczenia czynu. Choć w opinii uzupełniającej z dnia 14 lutego 2022 r. wnioski te zostały podtrzymane, to zawarto jednocześnie stwierdzenie, że obecnie u skarżącego nie występują [...] ([...]). Okoliczność ta jednakże w żaden sposób nie mogła wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy.
Podkreślić należy – jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy – że stan [...] może mieć wpływ na ocenę zdolności skarżącego do kierowania pojazdami. Potwierdza to chociażby treść cytowanego rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierowców. Z treści § 4 ust. 1 pkt 9 tegoż rozporządzenia wynika, że w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie stanu [...]. W załączniku nr 4 określone zostały natomiast szczegółowe warunki badania lekarskiego w zakresie układu ruchu, układu oddechowego, czynności nerek, stanu psychicznego, oraz co istotne w sprawie - objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie, objawów wskazujących na uzależnienie od środków działających podobnie do alkoholu lub ich nadużywanie oraz stosowania produktów leczniczych mogących mieć wpływ na zdolność do kierowania pojazdami, co świadczy zdaniem Sądu, że ten aspekt zdrowia ma zdaniem ustawodawcy wpływ na zdolność do kierowania pojazdami. Zresztą z treści pkt 3 tego załącznika wynika, że oceniając stan zdrowia osoby badanej w zakresie stanu psychicznego uwzględnia się: 1) poważne zaburzenia psychiczne wrodzone lub spowodowane chorobą, urazem lub operacją neurochirurgiczną; 2) poważny niedorozwój umysłowy; 3) poważne zaburzenia zachowania spowodowane wiekiem lub [...] mające negatywny wpływ na ocenę sytuacji, zachowanie lub zdolności adaptacyjne. W przypadku istnienia u osoby badanej zaburzeń, o których mowa powyżej, można orzec brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jeżeli wskazuje na to opinia lekarza specjalisty w dziedzinie psychiatrii lub psychologa, oraz osoba ta przeprowadza regularne kontrolne badania lekarskie, właściwe dla każdego przypadku (pkt 4).
Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów, zgodnie z którym opinie sądowo-psychiatryczne stanowią informację wiarygodną, a zatem uzasadniającą wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p.
Biorąc pod uwagę, że przedstawione przez Prokuratora opinie sądowo-psychiatryczne nie rozstrzygają o zdolności skarżącego do kierowania pojazdami, lecz stanowią jedynie o istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia, mogły stanowić samodzielną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji bez konieczności dokonywania dalszej oceny stanu zdrowia kierowcy, w szczególności na podstawie innych dowodów.
Tym samym nie sposób przyjąć za skarżącym, aby organy uchybiły wskazanym w skardze art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż w świetle znajdujących w sprawie przepisów – wbrew twierdzeniom skarżącego – organy nie zostały ustawowo zobligowane do poszukiwania innych (niż opinie sądowo-psychiatryczne wydane przed biegłych lekarzy) dowodów, które mogłyby stać się podstawą do prawidłowego rozstrzygnięcia. Wystarczającą i wiarygodną podstawą – uprawdopodabniającą wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego mającego bezpośredni wpływ na kierowanie pojazdami – są bowiem ww. opinie, stanowiące podstawę zawiadomienia Prokuratora. I tylko uprawnieni do tego lekarze z wojewódzkich ośrodków medycyny pracy mogą przesądzić ostatecznie, na podstawie badania lekarskiego, na które skarżący został właśnie skierowany, czy istnieją w jego przypadku przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, czy też nie.
Z kolei ocena aktualności wniosków z tych opinii wynikających, w zakresie wpływu stanu chorobowego na zdolność do kierowania pojazdami, zostanie oceniona w trakcie badania lekarskiego. Należy także podkreślić, że skarżący w toku postępowania w żaden sposób nie podważył wniosków wynikających z powyższych opinii, natomiast sam zarzut dotyczący wydania zaskarżonej decyzji po upływie roku od dokonania oceny stanu zdrowia skarżącego przez biegłych psychiatrów w pierwszej opinii nie wpływa w ocenie Sądu na jej przydatność dla celów skierowania na badanie lekarskie. Upływ czasu nie usuwa wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy, który – jak prawidłowo orzekły organy obu instancji – winien podlegać kontroli przez uprawniony podmiot.
Z tych względów Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.