Pełny tekst orzeczenia III SA/Wr 18/26

III SA/Wr 18/26 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj /przewodniczący/
Anna Kuczyńska-Szczytkowska /sprawozdawca/
Barbara Ciołek
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3 ustawy o f
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 59
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Barbara Ciołek, Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2025 r. nr 0201-IEE2.7192.94.2025.2 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 listopada 2025 r. (nr 0201-IEE2.7192.94.2025.2) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ II instancji) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu (dalej: Dyrektor ZUS, Dyrektor Zakładu, organ egzekucyjny) z 16 września 2025 r. (nr 470000/71/2025-RED-EG-ORZ-24-3) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec J. F. (dalej: skarżący) na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia DIAS wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 - dalej: k.p.a.) w związku z art. 18 i art. 59 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm. - dalej: u.p.e.a.) w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynika, że Dyrektor ZUS prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od marca 2017 r. do listopada 2017 r. W toku postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego w M. S.A. zawiadomieniem z 6 grudnia 2017 r. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono skarżącemu 11 grudnia 2017 r. Organ egzekucyjny 5 lutego 2018 r. zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne w związku z zawarciem 2 lutego 2018 r. umowy nr [...] o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek.
Dyrektor Zakładu pismem z 8 grudnia 2022 r. dotyczącym realizowanej umowy o rozłożenie na raty, wezwał skarżącego do zapłaty składek w łącznej kwocie 505,95 zł. Zaległości dotyczyły składki za 2015-06 z terminem płatności na 10 lipca 2015 r. (287,79 zł + odsetki 185 zł) oraz składki za 2017-12 (nieobjętej układem ratalnym) z terminem płatności na 10 stycznia 2018 r. (33,16 zł). W piśmie tym poinformowano skarżącego, że odsetki za zwłokę zostały naliczone od terminu płatności składek do dnia wystawienia pisma. Do podanej kwoty skarżący powinien doliczyć dalsze odsetki do dnia wpłaty włącznie. Wskazano jednocześnie, że odsetki za zwłokę skarżący może wyliczyć za pomocą kalkulatora odsetkowego, który jest na stronie www.zus.pl i że w kwocie skarżący powinien uwzględnić należności, które staną się wymagalne po wystawieniu pisma. Pouczono ponadto skarżącego, że jeżeli nie spłaci zaległości we wskazanym terminie, to ZUS rozwiąże z nim umowę o rozłożenie zadłużenia na raty. Będzie to skutkować wznowieniem postępowania egzekucyjnego. Do uregulowania pozostają raty od 59 do 76.
Wezwanie doręczono skarżącemu 12 grudnia 2022 r. Kwotę 505,95 zł skarżący uregulował 15 grudnia 2022 r.
W odpowiedzi na pismo skarżącego Dyrektor ZUS poinformował go, że rozliczył jego konto i na dzień 27 stycznia 2025 r. ustalił brak wpłaty na ubezpieczenie społeczne w wysokości 4.839,76 zł za okres od 2017-03 do 2017-11. Dyrektor ZUS wskazał, że skarżący nie uregulował 59 raty układu ratalnego z terminem płatności na 15 grudnia 2022 r. i następne raty zostały rozliczone jako wpłaty nieterminowe z odsetkami do dnia wpłaty.
Postanowieniem z 25 kwietnia 2025 r. Dyrektor ZUS podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne oraz dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego skarżącego na łączną kwotę 4.815,40 zł.
W piśmie z 16 maja 2025 r. skarżący wskazał, że układ ratalny został terminowo i w całości wykonany i nie doszło do naruszenia żadnych jego postanowień. Na dzień zawarcia umowy ratalnej organ nie podnosił okoliczności uniemożliwiających zawarcie układu, ze względu na zaległość za grudzień 2017 r., której termin wymagalności upływał 10 stycznia 2018 r., gdyż 5 stycznia 2018 r. została przez skarżącego zapłacona poleceniem przelewu na konto ZUS we Wrocławiu kwota 1.000 zł oraz uzupełniająco 15 grudnia 2022 r. kwota 33,16 zł. Ponadto skarżący dodał, że 15 grudnia 2022 r. uregulował składkę za 06.2015 w kwocie 287,79 zł oraz odsetki w kwocie 185 zł. Zwrócił też uwagę na przedawnienie składki za 06.2015 w dacie jej zapłaty 15.12.2022 r. Pismo to, po sprecyzowaniu przez skarżącego, zostało potraktowane jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Organ egzekucyjny postanowieniem z 1 lipca 2025 r. (nr 470000/71/2025-RED-EG-ORZ-24-2) odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem DIAS z 11 sierpnia 2025 r. (nr 0201-IEE2.7192.65.2025.2).
Dyrektor ZUS postanowieniem z 16 września 2025 r. (nr 470000/71/2025-RED-EG-ORZ-24-3) ponownie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...]. W uzasadnieniu wskazał, że przyczyną niewykonania układu ratalnego była niedopłata wynikająca z odsetek dotyczących zapłaconej 15 grudnia 2022 r. kwoty 505,95 zł, o którą Dyrektor Zakładu dodatkowo poza układem ratalnym wezwał skarżącego. Ponadto składka za czerwiec 2015 r. nie uległa przedawnieniu z uwagi na podejmowane działania w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, które zawieszały bieg przedawnienia. Dyrektor ZUS wskazał, że co do składki za czerwiec 2015 r. postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte 28 stycznia 2016 r. Składka za grudzień 2017 r. miała termin płatności 10 stycznia 2018 r. W momencie złożenia przez skarżącego wniosku o rozłożenie zaległości na raty i podczas przygotowywania umowy nie była ona jeszcze wymagalna. Przed podpisaniem umowy powinna być zapłacona, gdyż nie została ujęta w harmonogramie układu. Mimo wskazanej wady umowa została zawarta. Skarżący został poinformowany o braku wpłaty na należności nieujęte w układzie ratalnym pismem z 8 grudnia 2022 r. Organ egzekucyjny dokonał także analizy przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. i doszedł do wniosku, że żadna nie została spełniona.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił nieistnienie obowiązku z powodu zapłaty należności. Wskazał na wykonanie w całości układu ratalnego, zarzucając organowi, że żądanie w grudniu 2022 r. składki za czerwiec 2015 r. było bezprawne z uwagi na jej przedawnienie oraz podkreślił, że § 7 umowy o układ ratalny nie przewiduje jej rozwiązania w przypadku zaległości powstałych przed dniem podpisania umowy.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 listopada 2025 r. DIAS utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Na wstępie uzasadnienia podkreślił, że postępowania egzekucyjne zostały wszczęte wobec skarżącego przed 30 lipca 2020 r., a zatem zastosowanie będą miały przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Wskazał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka nieistnienia obowiązku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. zobowiązująca organ do umorzenia postępowania.
DIAS zauważył, że organ egzekucyjny w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wskazał, że składka za czerwiec 2015 r. nie uległa przedawnieniu z uwagi na podejmowane działania w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, które zawieszały bieg terminu przedawnienia ([...] z 20 stycznia 2016 r.). Ponadto, składka ta była ujęta w układzie ratalnym jako rata 58 i 59. Zgodnie z harmonogramem układu ratalnego rata 58 z terminem płatności na 15 listopada 2022 r. dotyczy składek za 05.2015-06.2015, natomiast rata 59 z terminem płatności na grudzień 2015 dotyczy składek za 06.2015-07.2015. Z kolei, składka za 12.2017 z terminem płatności na 10 stycznia 2018 r. nie została uregulowana w terminie i nie została ujęta w zawartym 2 lutego 2018 r. układzie ratalnym wskutek niedopatrzenia. Dyrektor Zakładu działając na podstawie § 7, § 21, § 22 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1771, dalej: rozporządzenie) zapłaconą przez skarżącego ratę 57 (dotyczącą składek za okres 03.2015-05.2015) rozliczył na zaległą i nieprzedawnioną składkę za 12.2017 (nieobjętą układem ratalnym), co spowodowało, iż kolejne wpłaty nie były już księgowane zgodnie z układem ratalnym.
Następnie, Dyrektor ZUS pismem z 8 grudnia 2022 r. wezwał skarżącego do zapłaty pozostałych zaległości za 12/2017 (33,16 zł) oraz za 06/2015 (287,79 zł i 185,00 zł). Pomimo opłacenia tej kwoty, wierzyciel stwierdził niedoliczenie przez skarżącego odsetek, co skutkowało brakiem pełnej zapłaty w terminie i zakończeniem układu ratalnego, czego dalszą konsekwencją było rozliczanie opłacanych przez skarżącego rat na odsetki w pełnej wysokości. Zaległości wynikające z tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] stanowiły konsekwencję rozliczania wpłat skarżącego, jako nieterminowych, realizowanych już poza układem ratalnym.
W skardze do Sądu skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez:
- niewydanie decyzji o rozwiązaniu umowy nr [...] z dnia 2 lutego 2018 r. o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek przez Dyrektora ZUS, wskazującej przyczyny tego zerwania, co doprowadziło do pozbawienia go możliwości dochodzenia praw;
- bezpodstawne podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego i wystawienie tytułów wykonawczych na nieistniejące zadłużenia, wobec niezaistnienia - w myśl § 7 ust. 1 pkt 1- 3 umowy ratalnej - przesłanek upoważniających organ egzekucyjny do rozwiązania umowy ratalnej;
2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez:
- zaniechanie przez organ egzekucyjny pełnego i rzetelnego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, dotyczącego zerwania układu ratalnego, z uwzględnieniem naruszenia jego warunków, co doprowadziło do zastosowania środków przymusu;
- niepoinformowanie dłużnika o rozliczeniu dokonanej wpłaty z 5 stycznia 2018 r. w wysokości 1.000 zł na najwcześniejsze należności z tytułu składek, tj. sprzed dnia złożenia wniosku, co wywołało skutek nieopłacenia składki za grudzień 2017 r.;
- podpisanie umowy ratalnej przez Dyrektora ZUS, mimo posiadania przez dłużnika zaległości na dzień jej podpisania, tj. 2 lutego 2018 r.;
3. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a - poprzez nieuwzględnienie okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie, skutkujących nieistnieniem obowiązku spłat należności z tytułu składek za okres od marca 2017 r. do listopada 2017 r.;
4. przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w szczególności: zasady zaufania do działań organów administracji publicznych oraz zasady słuszności i sprawiedliwości społecznej (art. 7 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a.) w związku z naruszeniem art. 59 ust. 1 pkt 2 poprzez ich niezastosowanie i wyciągnięcie wobec skarżącego negatywnych (szkodzących) konsekwencji przez Dyrektora Zakładu, na skutek błędów zawartej umowy ratalnej, tj.:
- pominięcie okoliczności nieujęcia przez Dyrektora Zakładu w umowie ratalnej wszystkich należności z tytułu składek, istniejących na dzień złożenia wniosku o ulgę, co przeczy idei i celowi udzielanej skarżącemu pomocy w ich spłacie;
- rozliczenie dokonanej wpłaty 1.000 zł z 5 stycznia 2018 r. nie na należne składki za grudzień 2017 r., a taki był zamiar i cel skarżącego przed zawarciem umowy, lecz na należne składki istniejące sprzed dnia złożenia wniosku (12 grudnia 2017 r.) bez jakiejkolwiek informacji - wbrew obowiązującym przepisom;
- zawarcie przez Dyrektora Zakładu umowy nr [...] z dnia 2 lutego 2018 r. o układzie ratalnym, w stanie faktycznym posiadania zaległości w należnych składkach za grudzień 2017 r.;
- złamanie zasady słuszności i sprawiedliwości społecznej przez Dyrektora Zakładu i DIAS wyrażającej się w prawnej dopuszczalności podjętych działań w przypadku błędów w podejmowaniu decyzji o rozłożeniu na raty, co zobowiązuje organ egzekucyjny do sprawiedliwego i społecznego uzasadnienia swoich działań.
Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia Dyrektora ZUS z dnia 16 września 2025 r. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, iż niniejszą sprawę rozpoznano w trybie postępowania uproszczonego na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W rozpatrywanej sprawie nie występują zarzucane w skardze wady i uchybienia. Sąd podziela argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, które zostało oparte na prawidłowo ustalonych faktycznych i prawnych przesłankach. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie DIAS, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy umorzenia prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte wobec skarżącego przed 30 lipca 2020 r., a zatem zastosowanie miały przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r., co wynika z art. 13 ust. 1 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. z 2019 r., poz. 2070).
Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały uregulowane w sposób enumeratywny w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. Stosownie do treści omawianego przepisu postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki
egzekucyjne (§ 2).
W świetle przedstawionych powyżej uregulowań prawnych odnoszonych do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, za uzasadnione należało uznać stanowisko organów, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 u.p.e.a.
Wynikający z tytułów wykonawczych obowiązek, wbrew zarzutom skarżącego, nie wygasł wskutek zapłaty. Wskazać należy, że w dniu zawarcia umowy o rozłożeniu zaległości na raty (2 lutego 2018 r. ) istniała wymagalna składka za grudzień 2017 r., której termin płatności przypadał na 10 stycznia 2018 r. Błędnie nie została ona ujęta w harmonogramie układu. Termin płatności raty 57 w kwocie 1.357 zł przypadał na dzień 17 października 2022 r. W konsekwencji, skoro składka za grudzień 2017 r. była najstarszą należnością wymagalną, bowiem nie była objęta układem ratalnym, a termin jej płatności upłynął 10 stycznia 2018 r., to tym samym rozliczenie dokonanej przez skarżącego wpłaty na poczet 57 raty na zaległą składkę za grudzień 2017 r. (dla której upłynął już termin płatności) było zgodne z § 7, § 21 i § 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wynikało z mocy prawa i organ nie miał obowiązku informowania skarżącego o takim rozliczeniu wpłaty.
Składka za czerwiec 2015 r. była ujęta w układzie ratalnym pod pozycjami 58 i 59 z terminami płatności na 15 listopada 2022 r. i 15 grudnia 2022 r. Należność ta nie uległa przedawnieniu, bowiem – jak wskazał organ egzekucyjny – w dniu 28 stycznia 2016 r. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, co zawiesiło bieg terminu przedawnienia. Następnie zawarcie układu ratalnego w dniu 2 lutego 2018 r. również spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia, co wynika też z § 6 zawartej umowy.
Podkreślić przy tym trzeba, że organ egzekucyjny wezwał skarżącego pismem z 8 grudnia 2022 r. do zapłaty pozostałych zaległości: za grudzień 2017 r. (33,16 zł) i za czerwiec 2015 r. (287,79 zł wraz z odsetkami w kwocie 185 zł), w sumie 505,95 zł. Wyjaśnił przy tym szczegółowo, że do podanej kwoty skarżący powinien doliczyć dalsze odsetki do dnia wpłaty włącznie. Podał, że odsetki za zwłokę można wyliczyć za pomocą kalkulatora odsetkowego. Pouczył jednocześnie skarżącego, że jeżeli nie zapłaci zaległości we wskazanym terminie, to dojdzie do rozwiązania umowy o rozłożeniu zadłużenia na raty, a w konsekwencji do wznowienia postępowania egzekucyjnego. Skarżący dokonał wpłaty kwoty wskazanej w piśmie, jednak bez doliczonych odsetek, co skutkowało zakończeniem układu ratalnego i rozliczeniem opłaconych przez skarżącego rat na odsetki w pełnej wysokości i podjęciem postępowania egzekucyjnego.
Wskazać przy tym należy, że wbrew twierdzeniom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia art. 29 ust. 1 i ust. 3 u.s.u.s., bowiem z przepisów tych nie wynika obowiązek wydania decyzji o rozwiązaniu układu ratalnego. Podkreślić też trzeba, że § 7 ust. 1 pkt 1 umowy, na który powołuje się skarżący, wprost wskazuje, że rozwiązanie umowy o rozłożenie na raty należności z tytułu składek następuje w przypadku, gdy dłużnik nie opłacił rat wynikających z harmonogramu lub opłacił raty po terminie lub w częściowej wysokości. Składka za czerwiec 2015 r. była natomiast ujęta w harmonogramie płatności.
Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu egzekucyjnego odpowiada prawu. Organy dostatecznie wyjaśniły przyczyny odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny odniósł się również do przesłanek umorzenia postępowania wymienionych w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., na które skarżący nie powoływał się. W toku postępowania nie doszło do naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.
Sąd biorąc powyższe pod uwagę stwierdził, że w niniejszej sprawie zarzuty skargi okazały się niezasadne, zatem brak było podstaw do jej uwzględnienia. Z tych względów oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.