III SA/WR 143/25

III SA/Wr 143/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Barbara Ciołek /przewodniczący sprawozdawca/
Kamila Paszowska-Wojnar
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2227
art. 14
Ustawa z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 25 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2025 r. nr CH.906.2.2025.TM(A) w przedmiocie wydania nakazów w przedmiocie zaprzestania udostępniania na rynku produktów kosmetycznych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: strona skarżąca, strona, Spółka) jest decyzja Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (dalej: organ II instancji, DPWIS, organ odwoławczy) z 7 lutego 2025 r. nr 0201-IOA.4246.7.2024 uchylająca decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L.1 (dalej: organ I instancji, PPIS) z 9 grudnia 2024 r. nr 14/HP-CH/24 w części w jakiej został jej nadany na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416, dalej: u.p.i.s.) rygor natychmiastowej wykonalności pkt 1 i orzekającą, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 27 ust. 1 u.p.i.s., a rygor natychmiastowej wykonalności nadano na podstawie art. 108 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego oraz utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie.
Z akt sprawy wynika, że 27 listopada 2024 r. upoważnieni pracownicy PPIS przeprowadzili na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 u.p.i.s., art. 14 ustawy z 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2227) oraz art. 67 § 1 i art. 68 § 1 i § 2 k.p.a. kontrolę w sklepie R. Sp. z o.o., Sklep nr [...],[...] L.1, ul. [...]., stwierdzając wprowadzenie do obrotu produktów kosmetycznych:
a) Produkt [...], seria: [...], kod EAN: [...] w ilości [...] szt. – [...], Podmiot odpowiedzialny: U., D., [...], I.; symbol [...],[...], brak widocznego składu produktu;
b) Produkt [...], seria: [...],, kod EAN: [...] w ilości [...] szt. [...], Podmiot odpowiedzialny: U., D., [...], I.; brak podanej funkcji produktu, brak widocznego składu produktu;
c) Produkt [...] [...], seria:[...], kod EAN: [...] w ilości [...] szt. [...], Podmiot odpowiedzialny: U., D., [...], I.; brak podanej funkcji produktu, brak widocznego składu produktu;
d) Produkt [...] [...], seria: [...], kod EAN: [...] w ilości [...] szt. [...], Podmiot odpowiedzialny: U., D.,[...], I.; brak podanej funkcji produktu, brak widocznego składu produktu;
e) Produkt [...], seria: [...], kod EAN: [...] w ilości [...] szt. [...], Podmiot odpowiedzialny: U., D., [...], I.; brak podanej funkcji produktu, brak widocznego składu produktu;
których odklejona, dwustronna etykieta zawierała wymagane informacje takie jak: wykaz składników poprzedzony słowem: INGREDIENTS umieszczony pod folią ochronną. Brak możliwości odczytania informacji o funkcji produktu w języku polskim.
W związku ze stwierdzonymi uchybieniami PPIS wszczął postępowanie administracyjne i decyzją z 9 grudnia 2024 r. (nr 14/HP-CH/24) nakazał zaprzestanie udostępniania ww. produktów, z uwagi na znakowanie niezgodne z art. 19 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1223/2009 z 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (Dz.U.UE.L.2009.342.59 z dnia 2009.12.22, dalej: rozporządzenie nr 1223/2009), które pozwoli na odczytanie wszystkich wymaganych informacji bez konieczności niszczenia opakowania zewnętrznego produktu (pkt 1) oraz poinformowanie PPIS o sposobie realizacji obowiązków, o których mowa w pkt 1 poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających ich wykonanie – najpóźniej w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji (pkt 2).
We wniesionym odwołaniu strona skarżąca zaskarżyła w całości decyzję organu I instancji. Wnosząc o jej uchylenie Spółka zarzuciła naruszenie:
a) art. 19 ust. 1 lit. f) Rozporządzenia 1223/2009 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że funkcja zakwestionowanych produktów wskazanych w punkcie 1 lit. od a) do e) decyzji, nie wynika jednoznacznie z ich prezentacji, czego konsekwencją było uznanie, że skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów Rozporządzenia 1223/2009 oraz ustawy o produktach kosmetycznych, podczas gdy opakowanie wskazanych produktów ma kształt i wygląd charakterystyczny dla [...], jest [...], dzięki czemu widoczny jest [...], a ponadto zostały wyeksponowane w tematycznej szafie;
b) art. 107 § 1 pkt. 6 oraz § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a poprzez przytoczenie w uzasadnieniu jedynie przepisów prawnych oraz sfomułowanie uzasadnienia w sposób niejasny i ogólnikowy, uniemożliwiający stronie zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia oraz tokiem rozumowania organu, które doprowadziło do uznania przez organ, że Strona naruszyła art. 3, 6, 19 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. oraz art. 4 ustawy o produktach kosmetycznych, w szczególności poprzez brak wskazania przez organ faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej co uniemożliwia właściwe i precyzyjne zapoznanie się z motywami działania Organu I instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;
c) art. 27 ust. 2 u.p.i.s. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy w przedmiotowym stanie faktycznym nie jest to niezbędne do ochrony zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, ani też nie wymaga tego interes społeczny czy wyjątkowo ważny interes strony.
W wyniku rozpoznania odwołania DPWIS na podstawie art. 12 ust. 2 u.p.i.s., art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. oraz art. 19 ust. 5 w zw. z art. 19 1 lit. f i lit. g) rozporządzenia nr 1223/2009 uchylił decyzję organu I instancji w części w jakiej został jej nadany na podstawie art. 27 ust. 2 u.p.i.s. rygor natychmiastowej wykonalności pkt 1 i orzekł, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 27 ust. 1 u.p.i.s., a rygor natychmiastowej wykonalności nadano na podstawie art. 108 k.p.a. z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy, szeroko przytoczył przepisy rozporządzenia nr 1223/2009 mające zastosowanie w sprawie. Wskazał, że strona skarżąca zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisu art. 19 ust. 1 lit. f), argumentuje, że omawiane produkty kosmetyczne mają kształt i wygląd charakterystyczny dla [...], są [...], dzięki czemu produkt jest bezpośrednio widoczny dla konsumenta [...] oraz podając, że kwestionowane produkty umieszczono w tematycznych szafach, a opis ich funkcji znajduje się na stronie internetowej [...]. Zdaniem DPWIS umieszczenie kwestionowanych produktów w tematycznych szafach nie wypełnia obowiązków wynikających z art. 19 rozporządzenia nr 1223/2009, a mogłoby być jedynie pomocne przy podjęciu decyzji o zakupie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że od momentu wzięcia produktu z półki, tej informacji konsument już nie posiada, co mogłoby spowodować użycie kosmetyku niezgodnie z przeznaczeniem, a tym samym negatywnie wpłynąć na zdrowie i bezpieczeństwo konsumentów. Organ odwoławczy wskazał, że na opakowaniach produktów widnieje jedynie zapis [...], brak jest natomiast jakichkolwiek informacji z jakim rodzajem kosmetyku mamy do czynienia, jakie jest jego zastosowanie, czy choćby miejsca aplikacji. Podkreślono, że na rynku dostępne są [...], które pełnią różne funkcje np. [...] czy [...], które z oczywistych powodów podlegają innym rygorom. Dlatego w ocenie DWIPS Spółka nie ma racji, że prezentacja produktu bezpośrednio wskazuje na funkcję kwestionowanych produktów.
Dalej organ odwoławczy odniósł się do nakazu umieszczenia informacji o wykazie składników na opakowaniu zewnętrznym, wynikającego z naruszenia art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1223/2009. Podkreślił, że powyższe mieści się w wykazie obowiązków nałożonych na dystrybutora, wskazanych w art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1223/2009. Stąd też dystrybutor winien sprawdzić, czy udostępnia na rynku wyłącznie produkty kosmetyczne, na których pojemnikach znajdują się nieusuwalne, łatwe do odczytania i widoczne informacje – wykaz składników. DWPIS podniósł, że brak widocznego wykazu składników na opakowaniu produktów kosmetycznych jest poważnym naruszeniem przepisów prawa, które może stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia konsumentów m.in. ryzyko reakcji alergicznych (brak możliwości sprawdzenia czy dany produkt zawiera składnik, na który może być uczulony), problemy zdrowotne (użytkownik nie jest w stanie świadomie uniknąć substancji szkodliwych lub potencjalnie drażniących), brak informacji o substancjach niebezpiecznych (konsument nie jest poinformowany o konieczności zachowania środków ostrożności przy stosowaniu produktu). Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu produkty kosmetyczne zawierały wykaz składników, jednak opakowanie [...] pokryte zostało szczelnie folią, pod którą umieszczono dodatkową etykietę, ale aby odczytać informację zawarte na niej trzeba było zniszczyć opakowanie produktu tj. folię ochronną.
W skardze na powyższą decyzję, Spółka zaskarżyła ją w całości, zarzucając naruszenie:
a) art. 19 ust. 1 lit. f) Rozporządzenia 1223/2009 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że funkcja zakwestionowanych produktów wskazanych w punkcie 1 lit. od a) do e) decyzji, nie wynika jednoznacznie z ich prezentacji, czego konsekwencją było uznanie, że skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów Rozporządzenia 1223/2009 oraz ustawy o produktach kosmetycznych, podczas gdy opakowanie wskazanych produktów ma kształt i wygląd charakterystyczny dla [...], jest [...], dzięki czemu widoczny jest [...], a ponadto zostały wyeksponowane w tematycznej szafie;
d) Art. 107 § 1 pkt 5 i § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w rozstrzygnięciu decyzji, których konkretnie elementów oznakowania produktu kosmetycznego określonych w art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 1223/2009 brakuje na opakowaniu produktów kosmetycznych wymienionych w zaskarżonej decyzji oraz poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji i poprzestanie na lakonicznym wskazaniu: "znakowanie niezgodne z art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 1223/2009", co uniemożliwia wykonanie decyzji poprzez stronę oraz uniemożliwia właściwe i precyzyjne zapoznanie się z motywami działania organu II instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;
e) Art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy w przedmiotowym stanie faktycznym nie jest to niezbędne do ochrony zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, ani też nie wymaga tego interes społeczny czy wyjątkowo ważny interes strony.
W związku z podniesionymi zarzutami Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Argumentując swoje stanowisko strona skarżąca podważając zasadność stwierdzenia naruszenia z art. 19 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 1223/2009 powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) sygn. C-667/19, wskazując, że charakter i zakres informacji dotyczących funkcji produktu kosmetycznego, które powinny znajdować się na pojemniku i opakowaniu zewnętrznym produktu należy w każdym przypadku z uwzględnieniem cech i właściwości każdego produktu, biorąc pod uwagę przypuszczalne oczekiwania przeciętnego właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta. Zdaniem Spółki z przytoczonego stanowiska wynika, że "funkcja produktu" to pojęcie nieostre, które wymaga interpretacji indywidualnej. Nie istnieje też żaden enumeratywny katalog informacji, jakie powinny znaleźć się na pojemniku czy opakowaniu zewnętrznym. Natomiast przeciętny konsument na podstawie wyglądu opakowania produktu kosmetycznego z łatwością może się zorientować chociażby, że w danego rodzaju opakowaniu, charakterystycznym na rynku kosmetyków [...] tj. w tak zwanej [...], znajdują się właśnie [...]. Skoro informacja o funkcji produktu kosmetycznego wynikała ze sposobu jego prezentacji, nie zachodził obowiązek umieszczenia na opakowaniu produktu kosmetycznego żadnego dodatkowego oznakowania słownego ani graficznego informującego o funkcji tego produktu. Jednocześnie Spółka zaznaczyła, że na jej stronie internetowej [...] dostępne są informacje, w tym funkcja produktu w języku polskim w odniesieniu do zakwestionowanych produktów kosmetycznych.
W odpowiedzi na skargę, DPWIS podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z 7 lutego 2025 r. uchylająca decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L.1 z 9 grudnia 2024 r. w części w jakiej został jej nadany na podstawie art. 27 ust. 2 u.p.i.s. rygor natychmiastowej wykonalności i orzekającej, że podstawą wydanej decyzji organu I instancji był art. 27 ust. 1 u.p.i.s., a rygor natychmiastowej wykonalności orzeczono na podstawie art. 108 k.p.a. z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia (pkt 1) oraz utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w zakresie w jakim nakazano Spółce zaprzestania udostępniania na rynku produktów kosmetycznych – [...] [...], [...] [...], [...] [...], [...] [...], z uwagi na brak podanej funkcji produktu oraz brak widocznego składu produktu oraz [...] [...] [...] z uwagi na brak widocznego składu produktu oraz poinformowanie PPIS o sposobie wykonania powyższego nakazu.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny, czy Spółce można zarzucić naruszenie art. 19 ust. 1 lit. f) i lit. g) rozporządzenia nr 1223/2009 i w konsekwencji czy prawidłowo nakazano jej wykonanie określonych w decyzjach obowiązków.
Na wstępie należy wyjaśnić, że materialnoprawną podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2227, dalej: u.p.k.), art. . Zgodnie z art. 1 tej ustawy, ustawa określa obowiązki podmiotów i właściwość organów w zakresie wykonywania obowiązków i zadań administracyjnych wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (Dz.Urz.UE.L 342 z 22.12.2009, str. 59, z późn. zm.). Ilekroć w ustawie jest mowa o produkcie kosmetycznym - rozumie się przez to produkt kosmetyczny, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1223/2009 (art. 2 pkt 9 u.p.k.).
Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1223/2009 "produkt kosmetyczny" oznacza każdą substancję lub mieszaninę przeznaczoną do kontaktu z zewnętrznymi częściami ciała ludzkiego (naskórkiem, owłosieniem, paznokciami, wargami oraz zewnętrznymi narządami płciowymi) lub z zębami oraz błonami śluzowymi jamy ustnej, którego wyłącznym lub głównym celem jest utrzymywanie ich w czystości, perfumowanie, zmiana ich wyglądu, ochrona, utrzymywanie w dobrej kondycji lub korygowanie zapachu ciała. Z kolei "dystrybutor" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, niebędącą producentem ani importerem, która udostępnia produkt kosmetyczny na rynku Wspólnoty (art. 2 lit. e) rozporządzenia 1223/2009.
W myśl art. 3 rozporządzenia 1223/2009, produkt kosmetyczny udostępniany na rynku powinien być bezpieczny dla zdrowia ludzi w normalnych lub dających się przewidzieć warunkach stosowania, z uwzględnieniem w szczególności:
a) prezentacji, w tym zgodności z dyrektywą 87/357/EWG;
b) oznakowania;
c) instrukcji użycia i usuwania;
d) wszelkich innych wskazówek lub informacji pochodzących od osoby odpowiedzialnej w rozumieniu art. 4.
Umieszczenie ostrzeżeń nie zwalnia osób zdefiniowanych w art. 2 i 4 z obowiązku przestrzegania innych wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1223/2009, w ramach swojej działalności podczas udostępniania produktu kosmetycznego na rynku dystrybutorzy działają z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów. Przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku dystrybutorzy sprawdzają, czy:
- podane są informacje dotyczące oznakowania określone w art. 19 ust. 1 lit. a, e) i g) oraz w art. 19 ust. 3 i 4;
- spełnione są wymogi językowe określone w art. 19 ust. 5;
- nie upłynęła data minimalnej trwałości, o ile ma ona zastosowanie na mocy art. 19 ust. 1 (art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1223/2009).
Art. 19 ust. 1 lit. a - g) rozporządzenia nr 1223/2009, zawarty w rozdziale IV "Informacje dla konsumentów", ustanawia wykaz obowiązków informacyjnych. Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 lit. f i lit. g) bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego artykułu, na rynku udostępniane są wyłącznie produkty kosmetyczne, na których pojemnikach i opakowaniach zewnętrznych znajdują się następujące, nieusuwalne, łatwe do odczytania i widoczne informacje o funkcji produktu kosmetycznego, chyba że jednoznacznie wynika ona z jego prezentacji (lit. f) oraz wykaz składników. Informacje te mogą być podane tylko na opakowaniu zewnętrznym. Wykaz poprzedzony jest określeniem "ingredients" (...). Natomiast stosownie do art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 1223/2009 jeżeli ze względów praktycznych nie jest możliwe zamieszczenie informacji wymienionych w ust. 1 lit. d) i g) w opisany sposób, stosuje się następujące zasady:
- informacje umieszcza się na załączonej lub doczepionej ulotce, etykiecie, taśmie, metce lub karcie;
- jeżeli jest to możliwe ze względów praktycznych, odniesienie do wspomnianych informacji podaje się w postaci informacji skróconej lub symbolu podanego w załączniku VII pkt 1. W wypadku informacji, o których mowa w ust. 1 lit. d), symbol ten musi być umieszczony na pojemniku lub opakowaniu zewnętrznym, a wypadku informacji, o których mowa w ust. 1 lit. g), na opakowaniu zewnętrznym.
W tym miejscu należy przytoczyć także treść motywu 46 preambuły rozporządzenia nr 1223/2009, w myśl którego niezbędna jest przejrzystość w zakresie składników stosowanych w produktach kosmetycznych. Przejrzystość ta powinna zostać osiągnięta poprzez podanie na opakowaniu składników stosowanych w danym produkcie kosmetycznym. Jeżeli ze względów praktycznych niemożliwe jest podanie składników na opakowaniu, takie informacje powinny zostać załączone w taki sposób, aby konsument miał dostęp do tych informacji.
W rozpoznawanej sprawie w wyniku kontroli przeprowadzonej w sklepie, należącym do Spółki stwierdzono, że [...] produktów kosmetycznych nie zawiera na opakowaniu informacji wymaganych przepisami art. 19 ust. 1 lit. f) i g) rozporządzenia nr 1223/2009. W przypadku czterech wymienionych w zaskarżonej decyzji produktów kosmetycznych tj. [...] [...] [...], [...] [...], [...] [...], [...] [...] stwierdzono na opakowaniu brak informacji o funkcji produktu w języku polskim (pkt 1 lit. b-e decyzji organu I instancji) oraz wykazu składników na opakowaniu zewnętrznym (pkt 1 lit. a decyzji organu I instancji.). Natomiast produkt kosmetyczny pn. [...] nie posiadała na opakowaniu zewnętrznym widocznego składu produktu (lit. g).
Zdaniem sądu, organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny oznaczeń na opakowaniach kwestionowanych produktów kosmetycznych w kontekście cyt. powyżej art. 19 ust. 1 lit. f i g) rozporządzenia 1223/2009.
Należy wskazać, że art. 19 ust. 1 lit. f rozporządzenia 1223/2009 należy interpretować w ten sposób, że informacja o "funkcji produktu kosmetycznego", która zgodnie z tym przepisem musi znajdować się na pojemniku i opakowaniu zewnętrznym takiego produktu, powinna w sposób jasny powiadamiać konsumenta o zastosowaniu i sposobie używania produktu, by zapewnić jego bezpieczne użycie przez konsumentów bez szkody dla ich zdrowia, i w związku z tym nie może się ograniczać jedynie do informacji o zamierzonych celach stosowania produktu, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a tego rozporządzenia. (por. wyrok TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r. C-667/10, ECLI:EU:C:2020:1039).
Funkcja produktu kosmetycznego w rozumieniu art. 19 ust. 1 lit. f rozporządzenia 1223/2009 odnosi się do wskazania bardziej szczególnych cech danego produktu. Informacje, w przypadku gdy nie wynikają jasno z prezentacji produktu, powinny umożliwić konsumentowi odczytanie na pojemniku i opakowaniu produktu pełniejszych danych na temat jego zastosowania i sposobu używania. Z ww. wyroku wynika, że przepis ten wymaga, by informacje te były w stanie w sposób jasny powiadomić przeciętnego, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta o funkcji danego produktu, tak aby nie został wprowadzony w błąd co do jego zastosowania i sposobu jego używania oraz aby używał produkt w sposób, który nie szkodzi jego zdrowiu.
W świetle przedstawionych powyżej uwag Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w omawianym przypadku nastąpiło naruszenie obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 1223/2009. Z akt sprawy wynika bowiem – czego Spółka nie kwestionuje – że opakowanie produktów wymienionych w pkt 1 lit b-e decyzji organu I instancji nie zawierało informacji o funkcji produktu kosmetycznego. Prawidłowo ocenił organ odwoławczy, że sama prezentacja produktu w przezroczystym opakowaniu z oznaczeniem rodzajowym [...], czy umieszczenie go w tematycznej szafie nie pozwala na uznanie, iż funkcja danego produktu kosmetycznego jest oczywista. W takim przypadku przeciętny konsument nie jest chroniony przed niewłaściwym stosowaniem produktu, wynikającym z braku dostępnej i jasnej informacji o jego zastosowaniu i sposobie użycia - takim aby używał produkt w sposób, który nie szkodzi jego zdrowiu, bowiem jak słusznie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na rynku są produkty udostępniane w takiej formie, które pełnią różną funkcje. Przeciętny konsument – wbrew twierdzeniom Spółki - może jedynie określić jaki kolor ma produkt znajdujący się w opakowaniu i jakiej jest konsystencji [...]. Rację ma organ co do tego, że [...] mogą mieć różne zastosowanie w kosmetyce i przeciętny konsument wyłącznie poprzez zapoznanie się z nim przez opakowanie może mieć realną trudność w ustaleniu jego przeznaczenia. Dlatego zaoferowana prezentacja produktu poprzez jego wizualizację w następstwie użycia [...] opakowania nie jest oczywista co do funkcji kosmetyku. Takiej sytuacji zapobiec ma właśnie prawidłowe oznakowanie poprzez wskazanie funkcji, o którym mowa w art. 19 ust. 1 lit f) rozporządzenia nr 1223/2009. Nie można bowiem oczekiwać, że wiedzę tę – jak tego chce strona skarżąca - uzyska przeciętny konsument tylko z faktu odpowiedniego wyeksponowania produktu kosmetycznego w sklepie.
W tym miejscu podnieść należy, że w obrocie gospodarczym konsument traktowany jest jako jego uczestnik wymagający ochrony w relacjach z profesjonalistą, jakim jest przedsiębiorca. Celem ustalenia zakresu tej ochrony skonstruowany został wzorzec "przeciętnego konsumenta", na który składa się w szczególności dostateczne poinformowanie, uwaga, ostrożność. Owa "przeciętność konsumenta" pozwala oczekiwać od niego pewnego stopnia wiedzy i orientacji w rzeczywistości, ale są pewne granice. Nie można uznać, że wiedza przeciętnego konsumenta jest kompletna i profesjonalna oraz, że nie ma on prawa pewnych rzeczy nie wiedzieć. Powyższe oznacza, że ze względu na cechy osobowe wzorca, nie może on zostać wprowadzony w błąd. Brak pełnej i rzetelnej informacji przy podejmowaniu przez konsumentów decyzji gospodarczych wyłącza możliwość dokonania właściwego wyboru. Przenosząc te uwagi na grunt badanej sprawy, nie można oczekiwać, aby "przeciętny konsument" tylko z faktu oznaczenia formy kosmetyku lub umieszczenie go w oznaczonej szafie w sklepie domyśli się prawidłowo jego właściwości i funkcji.
Odnosząc się natomiast do wskazanego w zaskarżonej decyzji - nie zakwestionowanego przez Spółkę w toku zarówno postępowania sądowego, jak i administracyjnego - naruszenia obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1223/2009, Sąd stwierdza, że już samo uchybienie w tym zakresie uzasadniałoby wydanie rozstrzygnięcia o treści wskazanej w kontrolowanej przez decyzji.
Powyższy obowiązek należy interpretować w skojarzeniu z treścią motywu 46 preambuły rozporządzenia nr 1223/2009. Naprowadza ona na cele jakimi kierował się legislator wspólnotowy ustanawiając wymóg jakim jest podanie składu produktu na opakowaniu zewnętrznym tj. przejrzystość i dostępność informacji o składzie produktu. Mają one umożliwić konsumentowi decydującemu się na wybór danego produktu kosmetycznego podjęcie świadomego i bezpiecznego dla siebie wyboru. Słusznie bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał organ, iż braki w tym zakresie powodują zagrożenie dla dobra chronionego jakim jest życie bądź zdrowie ludzkie, ponieważ konsument nie ma możliwości sprawdzenia przez zakupem, czy dany produkt kosmetyczny zawiera m.in. składnik, na który był uczulony, bądź składniki szkodliwe lub potencjalnie drażniące. Niewskazanie na opakowaniu zewnętrznym produktu kosmetycznego informacji w tym zakresie wyklucza świadome podjęcie decyzji o zakupie danego produktu kosmetycznego z uwzględnieniem potencjalnego ryzyka, jakie ciąży na przyszłym użytkowniku tego produktu. Jest to o tyle istotne, że w art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 1223/2009 wprowadzono wyjątek od reguły ogólnej tj. umieszczenia informacji o składzie na opakowaniu zewnętrznym, wskazując dystrybutorowi konkretnie w jaki sposób informacja taka ma zostać udostępniona konsumentowi decydującemu się na zakup produktu kosmetycznego. W tym przypadku, stosownie do jego treści informacje takie umieszcza się na załączonej lub doczepionej ulotce, etykiecie, taśmie, metce lub karcie. Taka forma zapewnia konsumentowi pełną, bezpośrednią i łatwą dostępność do informacji o składzie produktu kosmetycznego przed dokonaniem zakupu. W tym miejscu, Sąd podkreśla, że wyliczenie to ma charakter enumeratywny (zamknięty). Ścisła interpretacja odstępstw od reguły umieszczania składu produktu kosmetycznego na jego opakowaniu zewnętrznym wynika m.in. z pkt 31 wyroku TSUE z 13 września 2001 r. Schwarzkopf, C-169/99, EU:C:2001:439. Wobec tego udostępnienie składu produktu na stronie internetowej dystrybutora nie mogłoby stanowić podstawy do uznania, że dyspozycja tej normy zostałaby spełniona.
Natomiast rozstrzygnięcie w zakresie nakazu zaprzestania udostępniania produktów niespełniających tego wymogu należy ocenić pozytywnie z punktu widzenia obowiązujących przepisów.
Z przytoczonych wyżej względów zarzuty skargi, w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, Sąd uznał za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził także innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Organy działające w postępowaniu administracyjnym odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy.
Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna, o czym Sąd orzekł jak w sentencje na podstawie art. 151 p.p.s.a.