Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

III SA/WA 785/21

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

III SA/Wa 785/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Sułkowska /sprawozdawca/
Jarosław Trelka
Piotr Przybysz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 166/22 - Wyrok NSA z 2024-11-05
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1406
art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b i c, art. 7b ust.2
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2021 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 lutego 2021 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.439.2020.2.MR w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 lutego 2021 r. R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 grudnia 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy przychody, określone w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b i lit. c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1406 z późn. zm.; dalej: u.p.d.o.p.), które będą generowane w wyniku realizacji polityki inwestycyjnej ASI zarządzanych przez Spółkę, nie będą przychodami z zysków kapitałowych w rozumieniu Ustawy o CIT.
Organ interpretacyjny wskazał, że 16 grudnia 2020 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: skarżąca pomyślnie przeszła proces rejestracji w Komisji Nadzoru Finansowego i w dniu 11 grudnia 2020 r. została wpisana do rejestru Zarządzających Alternatywnymi Spółkami Inwestycyjnymi (dalej: "Rejestr ZASI") prowadzonego przez Komisję. W związku z tym Spółka nabyła uprawnienia do zarządzania Alternatywnymi spółkami inwestycyjnymi (dalej: "ASI") stając się Zarządzającym ASI (dalej "jako ZASI").
Zgodnie z definicją z art. 8a ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 95, z późn. zm.; dalej: u.o.f.) ASI jest alternatywnym funduszem inwestycyjnym, a wyłącznym przedmiotem działalności ASI jest zbieranie aktywów od wielu inwestorów w celu ich lokowania w interesie tych inwestorów zgodnie z określoną polityką inwestycyjną. Z kolei zgodnie z art. 8b ust. 1 u.o.f. ZASI zarządza ASI, w tym co najmniej portfelem inwestycyjnym tej spółki oraz ryzykiem.
Wnioskodawca będąc ZASI zamierza zarządzać ASI poprzez dokonywanie operacji, których skutkiem będzie generowanie przychodów określonych w u.p.d.o.p. w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b (przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych) i lit. c (przychody z tytułu uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych lub instytucjach wspólnego inwestowania).
Zgodnie z art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. w przypadku m.in. instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1896; dalej: P.b.), przychody wymienione w art. 7b ust. 1, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a i f, zalicza się do przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.
Art. 4 ust. 1 pkt 7) P.b. definiuje pojęcie "instytucji finansowej" jako "instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26 Rozporządzenia 575/2013".
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 26 Rozporządzenia 575/2013 pojęcie "instytucji finansowej" obejmuje m.in. spółki zarządzania aktywami. Definicję "spółki zarządzania aktywami" znajdziemy z kolei w art. 4 ust. 1 pkt 29 Rozporządzenia 575/2013, wg którego "spółka zarządzania aktywami" oznacza m.in. zarządzającego alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (dalej: "ZAFI") zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2011/61.
ZAFI, zgodnie z definicją z przytoczonego art. 4 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2011/61, oznacza osoby prawne, których stała działalność polega na zarządzaniu jednym lub większą liczbą AFI. Z kolei AFI, zgodnie z definicją z art. 4 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2011/61 oznacza przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w tym subfundusze takich przedsiębiorstw, które pozyskują kapitał od wielu inwestorów z myślą o inwestowaniu go zgodnie z określoną polityką inwestycyjną z korzyścią dla tych inwestorów.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie:
Czy w świetle przedstawionych powyżej informacji przychody, określone w w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b i lit. c u.p.d.o.p., które będą generowane w wyniku realizacji polityki inwestycyjnej ASI zarządzanych przez R., nie będą przychodami z zysków kapitałowych w rozumieniu u.p.d.o.p.?
Zdaniem Wnioskodawcy, zważywszy na treść art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. oraz odwołania do pozostałych aktów prawnych, przychody, o których traktuje art. 7b ust. 1 pkt 6) lit. b) lit. c) u.p.d.o.p. będące wynikiem zarządzania ASI przez Spółkę nie będą przychodami z zysków kapitałowych w rozumieniu u.p.d.o.p.
Skarżąca spełnia definicję instytucji finansowej z art. 4 ust. 1 pkt 7 P.b. i w związku z tym zastosowanie znajdują tu zapisy art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. o traktowaniu ww. przychodów jako przychodów nie będących przychodami z zysków kapitałowych w rozumieniu u.p.d.o.p.
Organ interpretacyjny uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ przytoczył treść: art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p., art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p., art. 7b u.p.d.o.p. Wskazał, że art. 7b ust. 1 tej ustawy zawiera zamknięty katalog przychodów, które należy zakwalifikować do przychodów z zysków kapitałowych.
Następnie przytoczył treść art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. i wskazał, że odmienna kwalifikacja przychodów w określonych w art. 7b ust. 1 zarezerwowana jest wyłącznie dla podmiotów wymienionych w art. 7b ust. 2.
Wśród podmiotów objętych dyspozycją przepisu art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. są m.in. instytucje finansowe, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 P.b.
Następnie organ przytoczył treść tego przepisu, a także art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 176/1, dalej: Rozporządzenie nr 575/2013).
Organ wskazał, że na podstawie art. 4 ust. 1 ww. Rozporządzenia nr 575/2013, na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
• "instytucja" oznacza instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną;
• "przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania" oznacza przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) określone w art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), w tym - o ile nie określono inaczej - podmioty państwa trzeciego prowadzące podobną działalność i podlegające nadzorowi na mocy prawa Unii lub prawa państwa trzeciego, które stosuje wymogi nadzorcze i regulacyjne co najmniej równoważne z takimi wymogami stosowanymi w Unii; alternatywny fundusz inwestycyjny (AFI) określony w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, lub AFI spoza UE zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. aa) tej dyrektywy;
• "spółka zarządzania aktywami" oznacza spółkę zarządzania aktywami określoną w art. 2 pkt 5 dyrektywy 2002/87/WE i zarządzającego alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI) zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE, w tym - o ile nie określono inaczej - podmioty państwa trzeciego prowadzące podobną działalność i podlegające prawu państwa trzeciego, które stosuje wymogi nadzorcze i regulacyjne co najmniej równoważne z takimi wymogami stosowanymi w Unii;
• "instytucja finansowa" oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja, którego podstawową działalnością jest nabywanie pakietów akcji lub wykonywanie co najmniej jednego spośród rodzajów działalności wymienionych w pkt 2-12 i pkt 15 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE, pojęcie to obejmuje finansowe spółki holdingowe, finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, instytucje płatnicze w rozumieniu dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku i spółki zarządzania aktywami, nie obejmuje jednak ubezpieczeniowych spółek holdingowych i ubezpieczeniowych spółek holdingowych prowadzących działalność mieszaną.
Organ przytoczył, że zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 174/1), na użytek niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 4 ust. 1, stosuje się następujące definicje:
• lit. a) "AFI" oznacza przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w tym subfundusze takich przedsiębiorstw, które:
(i) pozyskuj ą kapitał od wielu inwestorów z myślą o inwestowaniu go zgodnie z określoną polityką inwestycyjną z korzyścią dla tych inwestorów; oraz
(ii) nie potrzebują zezwolenia na mocy art. 5 dyrektywy 2009/65/WE;
• lit. b) "ZAFI" oznacza osoby prawne, których stała działalność polega na zarządzaniu jednym lub większą liczbą AFI.
Następnie organ przytoczył treść art. 3 u.o.f. zawierający definicję funduszu inwestycyjnego, a także art. 8a ust. 1 u.o.f. zawierający definicję alternatywnej spółki inwestycyjnej. Organ wskazał, że alternatywna spółka inwestycyjna (ASI) jest przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania w rozumieniu ww. art. 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013. Natomiast w definicji instytucji finansowej (określonej w pkt 26 ww. rozporządzenia) nie mieszczą się przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania (zdefiniowane w pkt 7 tego rozporządzenia), lecz jedynie spółki zarządzania aktywami w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 19 tego rozporządzenia (czyli m.in. ZAFI, tj. spółka zarządzająca AFI).
Jak wskazano w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym, Spółka pomyślnie przeszła proces rejestracji w Komisji i w dniu 11 grudnia 2020 r. została wpisana do Rejestru ZASI prowadzonego przez Komisję. W związku z tym Wnioskodawca nabył uprawnienia do zarządzania ASI, stając się ZASI.
W świetle powyższego, w opinii Organu interpretacyjnego alternatywnej spółki inwestycyjnej nie można uznać za instytucję finansową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 P.b. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 26 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013. Z racji tego, iż tylko ZAFI są instytucjami finansowymi wskazanymi w dyspozycji art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p., zdaniem organu wyłącznie ZAFI winny zaliczać swoje przychody wymienione w art. 7b ust. 1 u.p.d.o.p. do przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit a i f ww. art. 7b tej ustawy.
Tym samym w ocenie organu stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Ponadto, w opinii organu interpretacyjnego art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji wnioskodawca jest zobowiązany do zaliczenia przychodów wymienionych w art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p. do przychodów z zysków kapitałowych w rozumieniu ww. ustawy.
W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej, a ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które doprowadziło do wydania wadliwej interpretacji indywidualnej, a mianowicie:
- art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b i lit. c u.p.d.o.p. oraz art. 7b ust. 2 tej ustawy, poprzez ich błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że przychody, które będą generowane w wyniku realizacji polityki inwestycyjnej ASI zarządzanych przez Skarżącą jako ZASI są przychodami z zysków kapitałowych w rozumieniu przepisów u.p.d.o.p.;
- art. 4 ust. 1 pkt 7 P.b. oraz art. 4 ust. 1 pkt 26 Rozporządzenia 575/2013, poprzez ich błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że ASI nie jest instytucją finansową w rozumieniu ww. przepisów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie Sąd wyjaśnia, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, przy uwzględnieniu zmiany wynikającej z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090) zmieniającej tą ustawę z dniem 3 lipca 2021 r.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z tymi przepisami w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy, uwzględniając brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, Przewodnicząca Wydziału, stwierdziwszy wypełnienie się powyższych warunków, skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Natomiast zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd przy kontroli interpretacji indywidualnej nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi, a zatem jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Istota sporu w analizowanej sprawie dotyczy tego, czy przychody wymienione w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b i c u.p.d.o.p., generowane w wyniku realizacji polityki inwestycyjnej alternatywnych spółek inwestycyjnych (dalej także jako ASI) zarządzanych przez skarżącą zewnętrznie, mogą zostać zaliczone do przychodów innych, niż przychody z zysków kapitałowych, na podstawie art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. Organ interpretacyjny uznał, że skoro alternatywna spółka inwestycyjna nie jest instytucją finansową w rozumieniu ostatnio powołanego przepisu, to tym samym skarżąca jako zarządzająca ASI musi zaliczyć wskazane przychody do przychodów z zysków kapitałowych. Sąd powyższego stanowiska organu interpretacyjnego nie podziela.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p., przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
W myśl art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p., dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a i art. 24b, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
W ramach nowelizacji ustawy CIT, ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2175) ustawodawca rozdzielił od dnia 1 stycznia 2018 r. przychody podatników na dwa źródła:
1. z zysków kapitałowych oraz
2. z innych źródeł.
Wydzielając odrębne źródło przychodów - z zysków kapitałowych na gruncie u.p.d.o.p., ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów zaliczanych do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b u.p.d.o.p.
Zgodnie z art. 7b ust. 1 u.p.d.o.p., za przychody z zysków kapitałowych uważa się:
1) przychody z udziału w zyskach osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b, stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym:
a) dywidendy, nadwyżki bilansowe w spółdzielniach oraz otrzymane przez uczestników funduszy inwestycyjnych lub instytucji wspólnego inwestowania dochody tego funduszu lub tej instytucji, w przypadku gdy statut przewiduje wypłacanie tych dochodów bez odkupywania jednostek uczestnictwa albo wykupywania certyfikatów inwestycyjnych,
b) przychody z umorzenia udziału (akcji) lub ze zmniejszenia ich wartości,
c) przychody z wystąpienia wspólnika ze spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, które następuje w inny sposób niż określony w lit. b,
d) przychody ze zmniejszenia udziału kapitałowego wspólnika w spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, które następuje w inny sposób niż określony w lit. b,
e) wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3,
f) równowartość zysku osoby prawnej oraz spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, przeznaczonego na podwyższenie jej kapitału zakładowego, równowartość nadwyżki bilansowej spółdzielni przeznaczonej na podwyższenie funduszu udziałowego oraz równowartość kwot przekazanych na ten kapitał (fundusz) z innych kapitałów (funduszy) takiej osoby prawnej lub spółki,
g) dopłaty otrzymane w przypadku połączenia lub podziału spółek przez wspólników spółki przejmowanej, spółek łączonych lub dzielonych,
h) przychody wspólnika spółki dzielonej, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie - majątek przejmowany na skutek podziału lub majątek pozostający w spółce, nie stanowią zorganizowanej części przedsiębiorstwa,
i) zapłata, o której mowa w art. 12 ust. 4d,
j) wartość niepodzielonych zysków w spółce oraz wartość zysku przekazanego na inne kapitały niż kapitał zakładowy w spółce przekształcanej - w przypadku przekształcenia spółki w spółkę niebędącą osobą prawną, z tym że przychód określa się na dzień przekształcenia,
k) odsetki od udziału kapitałowego, wypłacane na rzecz wspólnika przez spółkę, o której mowa w art. 1 ust. 3,
l) odsetki od pożyczki udzielonej osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, jeżeli wypłata odsetek od takiej pożyczki lub ich wysokość uzależnione są od osiągnięcia zysku przez tę osobę prawną lub spółkę lub od wysokości tego zysku (pożyczka partycypacyjna),
m) przychody uzyskane w następstwie przekształceń, łączenia lub podziałów podmiotów, w tym:
– przychody osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, przejmującej w następstwie łączenia lub podziału majątek lub część majątku innej osoby prawnej lub spółki,
– przychody wspólnika spółki łączonej lub dzielonej,
– przychody spółki dzielonej,
n) przychód ze zmniejszenia kapitału akcyjnego w prostej spółce akcyjnej;
2) przychody z tytułu wniesienia do osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, wkładu niepieniężnego;
3) inne, niż określone w pkt 1 i 2, przychody z udziału (akcji) w osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, w tym:
a) przychody ze zbycia udziału (akcji), w tym ze zbycia dokonanego celem ich umorzenia,
b) przychody uzyskane w wyniku wymiany udziałów;
4) przychody ze zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną;
5) przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych;
6) przychody:
a) z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, z wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych oraz praw wytworzonych przez podatnika,
b) z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych,
c) z tytułu uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych lub instytucjach wspólnego inwestowania,
d) z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnych charakterze dotyczącej praw, o których mowa w lit. a-c,
e) ze zbycia praw, o których mowa w lit. a-c,
f) z wymiany waluty wirtualnej na środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna lub z regulowania innych zobowiązań walutą wirtualną.
Przepis art. 7b ust. 1 u.p.d.o.p. zawiera zamknięty katalog przychodów, które należy zakwalifikować do przychodów z zysków kapitałowych. Wskazane zostały w nim konkretne transakcje kreujące przychód podatkowy z zysków kapitałowych, co oznacza, że wszelkie inne przychody niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej kategorii przychodów.
Natomiast w myśl art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p., w przypadku ubezpieczycieli, banków, podmiotów, o których mowa w art. 15c ust. 16 pkt 3, 4, 15 i 16, instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe oraz podmiotów, o których mowa w art. 3 pkt 21 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, przychody wymienione w ust. 1, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i f, zalicza się do przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.
Zatem odmienna kwalifikacja przychodów w określonych w art. 7b ust. 1 zarezerwowana jest wyłącznie dla podmiotów wymienionych w art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. Tym samym określona w nim grupa podmiotów osiągając przychody wymienione w art. 7b ust. 1 u.p.d.o.p. winna kwalifikować je jako przychody z innych źródeł (za wyjątkiem przychodów wskazanych w pkt 1 lit. a i f tego przepisu, który w tej sprawie nie ma zastosowania).
Wśród podmiotów objętych dyspozycją przepisu art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. są m.in. instytucje finansowe, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 P.b.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 7 tej ustawy użyte w ustawie określenie instytucja finansowa oznacza instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia nr 575/2013.
Powyższy przepis Prawa bankowego odsyła w tym zakresie do art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013.
Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. Rozporządzenia nr 575/2013, "instytucja finansowa" oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja, którego podstawową działalnością jest nabywanie pakietów akcji lub wykonywanie co najmniej jednego spośród rodzajów działalności wymienionych w pkt 2-12 i pkt 15 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE, pojęcie to obejmuje finansowe spółki holdingowe, finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, instytucje płatnicze w rozumieniu dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku i spółki zarządzania aktywami, nie obejmuje jednak ubezpieczeniowych spółek holdingowych i ubezpieczeniowych spółek holdingowych prowadzących działalność mieszaną.
Powyższy przepis wymienia wśród instytucji finansowych spółki zarządzania aktywami, które są zdefiniowane w punkcie 19 Rozporządzenia nr 575/2013. Zgodnie z tą definicją "spółka zarządzania aktywami" oznacza spółkę zarządzania aktywami określoną w art. 2 pkt 5 dyrektywy 2002/87/WE lub zarządzającego alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI) zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE, w tym - o ile nie określono inaczej - podmioty państwa trzeciego prowadzące podobną działalność i podlegające prawu państwa trzeciego, które stosuje wymogi nadzorcze i regulacyjne co najmniej równoważne z takimi wymogami stosowanymi w Unii.
Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 174/1):
a) "AFI" oznacza przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w tym subfundusze takich przedsiębiorstw, które:
(i) pozyskują kapitał od wielu inwestorów z myślą o inwestowaniu go zgodnie z określoną polityką inwestycyjną z korzyścią dla tych inwestorów; oraz
(ii) nie potrzebują zezwolenia na mocy art. 5 dyrektywy 2009/65/WE;
b) "ZAFI" oznacza osoby prawne, których stała działalność polega na zarządzaniu jednym lub większą liczbą AFI.
Na gruncie prawa polskiego możliwość prowadzenia funduszu inwestycyjnego w nowej formie, tj. w formie ASI, pojawiła się w związku z wejściem w życie ustawy z 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw, która miała na celu implementowanie przepisów wspólnotowych w postaci Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 oraz Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/91/UE z dnia 23 lipca 2014 r. zmieniającej dyrektywę 2009/65/WE w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe UCITS. Tym samym na podstawie art. 1 pkt 6 ustawy zmieniającej, do u.o.f. wprowadzono nowe przepisy dotyczące alternatywnych spółek inwestycyjnych. Obowiązujący od 4 czerwca 2016 r. art. 8a ust. 1 u.o.f. stanowi, że: "alternatywna spółka inwestycyjna jest alternatywnym funduszem inwestycyjnym, innym niż określony wart. 3 ust. 4 pkt 2". Z przepisu tego literalnie zatem wynika, że ustawodawca zdefiniował ASI jako alternatywny fundusz inwestycyjny.
Z powyższych analiz wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że zarządzający alternatywnymi spółkami inwestycyjnymi jest instytucją finansową w rozumieniu art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p., a ponadto, że alternatywna spółka inwestycyjna jest alternatywnym funduszem inwestycyjnym, o którym mowa we wskazanych wyżej przepisach Rozporządzenia nr 575/2013 i Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE.
W analizowanej sprawie skarżąca spółka, prowadząca działalność w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jest podmiotem (bądź będzie podmiotem) zarządzającym alternatywnymi spółkami inwestycyjnymi, która nabyła uprawnienia do zarządzania ASI na podstawie wpisu do stosownego rejestru prowadzonego przez KNF. Innymi słowy, skarżąca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która zarządza alternatywną spółką inwestycyjną w rozumieniu przepisów u.o.f. Działalność Wnioskodawcy związana będzie z działalnością inwestycyjną w zakresie, w jakim działalność ta prowadzona jest przez alternatywną spółkę inwestycyjną.
Jak zostało to wyjaśnione powyżej, wyłącznym przedmiotem działalności alternatywnej spółki inwestycyjnej, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ustawie, jest zbieranie aktywów od wielu inwestorów w celu ich lokowania w interesie tych inwestorów zgodnie z określoną polityką inwestycyjną (art. 8a ust. 3 u.o.f.). Oznacza to, że ASI nie może wykonywać jednocześnie działalności opisanej powyżej oraz prowadzić innej aktywności gospodarczej. Konstrukcja ASI polega na niewyodrębnianiu portfela inwestycyjnego z pozostałych aktywów spółki, zatem całość aktywów ASI stanowi równocześnie jej portfel inwestycyjny. W związku z powyższym, w celu zagwarantowania, że wpłaty dokonane przez inwestorów ASI zostaną przeznaczone wyłącznie na działalność inwestycyjną prowadzoną zgodnie z przyjętą polityką inwestycyjną, przepisy prawa określają wyłączny przedmiot działalności ASI.
ASI, którymi zarządzać ma skarżąca, będą prowadzić działalność w formie spółki komandytowej bądź komandytowo-akcyjnej, co jest zgodne z przepisami Ustawy o funduszach inwestycyjnych, która przewiduje, że alternatywna spółka inwestycyjna może prowadzić działalność w formie bądź spółki kapitałowej (w tym spółki europejskiej), bądź też w formie spółki komandytowej albo spółki komandytowo-akcyjnej, w których jedynym komplementariuszem jest spółka kapitałowa.
Zgodnie z prawem wspólnotowym na instytucje zbiorowego inwestowania nałożony jest wymóg posiadania podmiotu zarządzającego. W odniesieniu do ASI jest nim tzw. zarządzający Alternatywną Spółką Inwestycyjną, którego zadaniem jest zarządzanie ASI, w tym w szczególności zarządzanie portfelem inwestycyjnym oraz zarządzanie ryzykiem. Zgodnie z art. 8b ust. 1 u.o.f., zarządzający ASI zarządza alternatywną spółką inwestycyjną (ASI), w tym co najmniej portfelem inwestycyjnym tej spółki oraz ryzykiem. Status zarządzającego ASI posiadać może wyłącznie spółka kapitałowa będąca alternatywną spółką inwestycyjną, prowadząca działalność jako wewnętrznie zarządzający ASI, bądź też spółka kapitałowa będąca komplementariuszem alternatywnej spółki inwestycyjnej, prowadząca działalność jako zewnętrznie zarządzający ASI. Ustawa dopuszcza więc dwie formy zarządzania ASI, zewnętrzną i wewnętrzną. Skarżąca jest ZASI, czyli zarządzającym alternatywnymi spółkami inwestycyjnymi. Jest ona podmiotem zewnętrznym w odniesieniu do ASI, które prowadzą działalność w formie spółek komandytowych bądź komandytowo-akcyjnych. Skarżąca jako sp. z o.o. musi być ich komplementariuszem.
Na gruncie przepisów u.o.f. możliwy jest drugi model, kiedy ZASI i ASI to jedna spółka; wówczas musi to być spółka kapitałowa, a zarządzanie ma charakter wewnętrzny.
Zgodnie z Ustawą o funduszach inwestycyjnych, zarządzający ASI jest obowiązany prowadzić działalność w zakresie zarządzania alternatywną spółką inwestycyjną w sposób rzetelny i profesjonalny, z zachowaniem należytej staranności i zgodnie z zasadami uczciwego obrotu, w interesie ASI i ich inwestorów, a także w celu zapewnienia stabilności i bezpieczeństwa rynku finansowego (por. Alternatywne spółki inwestycyjne jako nowy rodzaj wehikułów inwestycyjnych w Polsce. KNF, Malwina Walenda;
publ.: https://www.knf.gov.pl/knf/pl/komponenty/img/Alternatywne%20Sp%C3%B3%C5%82ki%20Inwestycyjne%20-%20interaktywny_66965.pdf).
W przypadku prowadzenia przez ASI działalności w formie spółki komandytowej oraz spółki komandytowo-akcyjnej jedynym komplementariuszem (czyli wspólnikiem wyłącznie uprawnionym do reprezentowania spółki) musi być osoba prawna, która odpowiada za zarządzanie portfelem inwestycyjnym i ryzykiem; w tym przypadku taki komplementariusz jest uznany za ZAFI (zewnętrznie zarządzającego AFI, którym jest spółka komandytowa lub spółka komandytowo-akcyjna), przy czym wskazuje się – spośród szerokiego kręgu osób prawnych – wyłącznie spółki kapitałowe jako uprawnione do prowadzenia działalności w tej formie.
Podkreślić należy, że przedmiotem działalności zarządzającego ASI może być wyłącznie zarządzanie ASI (art. 70e u.o.f.), w tym wprowadzanie tej spółki do obrotu, oraz zarządzanie unijnymi AFI, w tym wprowadzanie tych AFI do obrotu. Na mocy przepisów wspólnotowych, zarządzający ASI wykonujący działalność w oparciu o przepisy prawa polskiego może zarządzać również AFI utworzonymi na terenie całej Unii Europejskiej (czyli podmiotami, które są odpowiednikami ASI w innych państwach Unii Europejskiej). Oprócz zarządzania ASI w obrębie przedmiotu działalności zarządzającego ASI mieści się również wprowadzanie ASI do obrotu czyli oferowanie inwestorom tytułów uczestnictwa ASI. Zarządzający ASI nie może więc wykonywać jednocześnie działalności opisanej powyżej oraz prowadzić jakiejkolwiek innej aktywności gospodarczej.
Jedynie w przypadku wewnętrznie zarządzającego ASI funkcje zarządzającego ASI oraz ASI skupione są w ramach jednego podmiotu. Oznacza to, że przedmiotem wewnętrznie zarządzanej ASI jest zarówno działalność ASI, jak też działalność zarządzającego ASI.
Z powyższych analiz wynika, że ustawodawca przewidział dwie formy zarządzania ASI, przy czym – co istotne – wyłącznym przedmiotem działalności zewnętrznego ZASI jest właśnie zarządzanie ASI. W ocenie Sądu, skoro ustawodawca w art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. wśród instytucji finansowych wymienił ZASI, które nie mogą wykonywać żadnej innej działalności poza zarządzaniem ASI, to wykładnia prawa przedstawiona przez organ interpretacyjny prowadziłaby do niedających się zaakceptować wniosków. W ocenie Sądu nie można twierdzić, że zewnętrzny ZASI z powodu tego, że zarządza ASI, które generują przychody opisane w art. 7b u.p.d.o.p., nie jest instytucją finansową w rozumieniu tego przepisu tylko z tego powodu, że same ASI nie są instytucjami finansowymi. Skoro ustawodawca uznał ZASI za instytucje finansowe (poprzez odesłanie do kolejnych aktów prawnych, ale jednak w końcowej definicji ZASI wymienione są wprost), to nie można twierdzić, że wykonywanie przez ZASI działalności, do której tego rodzaju podmioty są wyłącznie uprawnione i nie mogą prowadzić żadnej innej działalności, powoduje, że tracą one przymiot instytucji finansowej. Innymi słowy skoro z istoty ZASI wynika, że jedyną działalnością, jaką może prowadzić, jest zarządzanie ASI, to nie można z powodu tego, iż prowadzi jedyną działalność, którą przypisuje się tego rodzaju podmiotom, wykluczyć ich prawa do korzystania z ustanowionego wprost dla tego rodzaju podmiotów sposobu rozliczania podatku dochodowego. Odmienne traktowanie ZASI zarządzających zewnętrznie od zarządzających wewnętrznie nie znajduje uzasadnienia prawnego, ponieważ zgodnie z zasadą wykładni prawa lege non distinguente nec rostrum est distinguente nie wolno wprowadzać rozróżnień tam, gdzie nie wprowadza ich prawodawca.
Wskazać należy, że art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.d.o.p. zalicza do przychodów z zysków kapitałowych w punkcie 1 przychody z udziału w zyskach osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b, stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym dywidendy, nadwyżki bilansowe w spółdzielniach oraz otrzymane przez uczestników funduszy inwestycyjnych lub instytucji wspólnego inwestowania dochody tego funduszu lub tej instytucji, w przypadku gdy statut przewiduje wypłacanie tych dochodów bez odkupywania jednostek uczestnictwa albo wykupywania certyfikatów inwestycyjnych. Jak natomiast stanowi art. 4a ust. 19 u.p.d.o.p., ilekroć w ustawie jest mowa o udziale w zyskach osób prawnych - oznacza to również udział w zyskach spółek, o których mowa w art. 1 ust. 3, tj. spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast na podstawie art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. w przypadku instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 prawa bankowego, przychody wymienione w ust. 1, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i f, zalicza się do przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. Z treści przywołanych przepisów wynika, że udziały ZASI w zyskach ASI nie będą mogły podlegać zaliczeniu do przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych, gdyż takie przychody ZASI zostały wprost wyłączone w art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. Są to bowiem przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit a tego przepisu. To oznacza, że choć ZASI zostały wymienione w ustawie jako mogące zaliczać przychody do przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych, w istocie nigdy nie mogłyby z tej możliwości skorzystać, gdyby uznać wykładnię organu interpretacyjnego za prawidłową. Podmioty te nie mogą bowiem uzyskiwać "swoich" przychodów, jak to ujął organ interpretacyjny, o których mowa w art. 7b u.p.d.o.p.
Z drugiej strony analizując art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. można stwierdzić, że skoro ustawodawca wymienił ZAFI wśród podmiotów, które mają prawo nie zaliczać wymienionych w ust. 1 tego przepisu do przychodów z zysków kapitałowych, to jednocześnie przyjął, że są to podmioty uzyskujące przychody, które co do zasady mogłyby być kwalifikowanie do przychodów z tego źródła, które jednocześnie nie są przychodami wymienionymi w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a i f u.p.d.o.p. Należy zakładać, że racjonalny ustawodawca wprowadzając do systemu prawa art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. miał świadomość tego, jak na podstawie przepisów u.o.f. funkcjonują ZASI, tj. że bezpośrednio przychody, o których mowa w art. 7b ust. 1 u.p.d.o.p. generowane są w wyniku działalności ASI, natomiast sama ZASI nigdy takich przychodów osiągnąć nie może, z uwagi na ograniczenia jej działalności wynikające z przepisów u.o.f.
Podsumowując, w ocenie Sądu, nie można przeprowadzić prawidłowej analizy art. 7b ust. 2 w zw. z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b i c u.p.d.o.p. bez uwzględnienia szczególnych regulacji zawartych w przepisach u.o.f. Ustalając zakres obowiązywania normy określonej w art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. należy uwzględnić to, że działalność ZAFI jest ściśle uregulowana i ograniczona wyłącznie do konkretnych czynności, które wiążą się z czynnościami zarządczymi w odniesieniu do ASI. Prawidłowa wykładnia art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. wymaga uwzględnienia specyfiki działalności ZASI i ASI, natomiast nie jest wystarczające odwołanie się w tym zakresie do zależności występujących między spółkami (z o.o. – komplementariuszem i komandytową, czy komandytowo-akcyjną).
Oceniając prawidłowość wydanej w tej sprawie interpretacji nawiązać należy w ocenie Sądu również do odpowiedzi na skargę, w której organ interpretacyjny wskazał, że "R. nie spełnia definicji instytucji finansowej z art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy prawo bankowe". Pogląd ten jest oczywiście błędny; skoro skarżąca jest ZAFI, co jednoznacznie wynika ze wskazanych wyżej przepisów prawa bankowego, a także przepisów rozporządzenia i dyrektywy, to jest instytucją finansową, o której mowa w art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. Powyższe stwierdzenie organu interpretacyjnego dowodzi, że organ nie dokonał rzetelnej i wnikliwej analizy sytuacji prawnej skarżącej.
Analizując treść zaskarżonej interpretacji Sąd na marginesie (z uwagi na brak stosownych zarzutów procesowych) zwraca również uwagę na to, że poza przytoczeniem treści przepisów i jednym zdaniem oceny prawnej interpretacja ta nie wyjaśnia, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe.
Podsumowując, Sąd za zasadny uznał zarzut naruszenia w interpretacji art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b i c oraz art. 7b ust. 2 u.p.d.o.p. przez ich błędna wykładnię i przyjęcie, że przychody, które będą generowane w wyniku realizacji polityki inwestycyjnej ASI zarządzanych przez skarżącą, są przychodami z zysków kapitałowych.
W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja jako nieodpowiadająca prawu w zaskarżonej części podlega uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wykładnię prawa przedstawioną w niniejszym wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.