Pełny tekst orzeczenia III SA/WA 2967/22

III SA/Wa 2967/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Baran /sprawozdawca/
Jacek Kaute /przewodniczący/
Piotr Dębkowski
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1800
art. 38w, art. 15
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Dębkowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 października 2022 r. nr 0111-KDIB1-1.4010.307.2022.2.MF w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarżąca P. Spółka Akcyjna (dalej także jako: "spółka" lub "skarżąca"), wnioskiem z 4 maja 2022 r., zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym spółka może zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na pomoc obywatelom Ukrainy z terenów ogarniętych wojną w ramach świadczenia z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR).
Skarżąca, w odpowiedzi na wezwanie, wniosek ten uzupełniła pismem z 12 sierpnia 2022 roku.
W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że jest spółką akcyjną posiadającą siedzibę na terytorium Polski. Jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy) w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako "ustawa o CIT"). Skarżąca wskazał. że w ramach prowadzonej działalności angażuje się w programy z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (dalej: "CSR"), której celem jest budowanie pozytywnych i trwałych relacji zarówno z partnerami społecznymi jak i biznesowymi. Postępujące zmiany społeczno-gospodarcze oraz związane z nimi szanse i zagrożenia przyczyniły się do wzrostu świadomości związanej z koniecznością szerszego spojrzenia na zagadnienie zrównoważonego rozwoju. Zaspokojenie obecnych potrzeb rozwojowych, zdaniem spółki, nie może jednocześnie ograniczać możliwości zaspokojenia potrzeb przyszłych pokoleń. Dlatego istotne jest powiązanie celów ekonomicznych z celami ogólnogospodarczymi i społecznymi. Tworząc strategię biznesową spółka uwzględnia wpływ, jaki wywiera na otoczenie, w którym funkcjonuje - biorąc pod uwagę interesy społeczne, aspekty środowiskowe, czy relacje z różnymi grupami interesariuszy, w szczególności pracownikami i społecznościami lokalnymi. Społeczna odpowiedzialność biznesu jest więc elementem procesu zarządzania przedsiębiorstwem, które wykracza poza obszary dotychczasowych działań przyczyniając się do pozytywnych zmian w otoczeniu – wskazano we wniosku. Spółka podniosła, że dokłada wszelkich starań, aby pozostać podmiotem gospodarczym wrażliwym społecznie, który będzie służyć społeczności poprzez działalność korzystną zarówno dla firmy, jak i dla społeczeństwa. Podejmuje na bieżąco wysiłki, aby w miarę swoich możliwości wspierać społeczność, w której działa. Chce, aby postrzegano ją jako dobry, świadomy i odpowiedzialny podmiot społeczności, w której funkcjonuje.
W dalszej części wniosku zostało wskazane, że w związku z powyższym oraz sytuacją spowodowaną wojną na Ukrainie, spółka w ramach solidarności z narodem ukraińskim zadeklarowała chęć udzielenia pomocy uchodźcom z terenów ogarniętych wojną w formie zapewnienia wyżywienia (w udostępnionych budynkach, jak również poprzez nieodpłatne wydania na stacjach paliw) oraz zakwaterowania, w tym ponoszenia kosztów związanych z wyposażeniem pokoi w środki czystości, zużycie wody, zużycie energii, serwis sprzątający, usługi prania, całodobową ochronę obiektów, naprawy i konserwacje oraz inne opłaty związane bezpośrednio z lokalami (dalej jako: "wydatki"). Planowane działanie wpisuje się w inicjatywy podejmowane przez spółkę w ramach społecznej odpowiedzialności biznesu. Działania CSR mają przede wszystkim za zadanie budowanie pozytywnego wizerunku spółki, jako podmiotu uwzględniającego interesy społeczne. Umożliwi to utrzymanie pozycji spółki na rynku, pozyskiwanie nowych klientów, dostrzegających prospołeczny wymiar biznesu spółki i pozwoli na dalszy, intensywny jej rozwój – wyjaśniono we wniosku.
W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 12 sierpnia 2022 r. skarżąca wskazała, że planowane działanie poprzez nieodpłatne zapewnienie wyżywienia i zakwaterowania obywatelom Ukrainy wpisuje się w inicjatywy podejmowane przez Spółkę w ramach społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR). Działania CSR mają przede wszystkim za zadanie budowanie pozytywnego wizerunku Spółki, jako podmiotu uwzględniającego interesy społeczne, które umożliwią utrzymanie pozycji Spółki na rynku, pozyskiwanie nowych klientów, dostrzegających prospołeczny wymiar. W konsekwencji działania CSR realizowane przez spółkę pośrednio wpływają na wielkość uzyskiwanych przez spółkę przychodów, tj. służą do prowadzonej przez nią działalności. Tak jak zostało to przedstawione przez spółkę we własnym stanowisku, implikacjami działań z obszarów CSR, mającymi przełożenia na działalność prowadzoną przez przedsiębiorstwo, są w szczególności:
1. wzrost zaufania do spółki, w tym w zakresie dbałości o sprawy społeczne i ekologiczne,
2. poprawa relacji z interesariuszami, akceptacja ze strony władz lokalnych, społeczności lokalnych, liderów opinii publicznej, pozyskiwanie partnerów i klientów, którzy przywiązują wagę do działań CSR oraz wzmocnienie ich lojalności,
3. długofalowy wzrost sprzedaży/zysków,
4. ograniczenie sytuacji kryzysowych np. związanych z pozwami do sądu, karami za zanieczyszczanie środowiska, podejmowaniem zbytniego ryzyka,
5. wzrost konkurencyjności firmy dzięki uruchomieniu różnych zasobów wykorzystywanych w projektach CSR,
6. podniesienie motywacji pracowników oraz ich identyfikacji z wartościami spółki,
7. zwiększenie atrakcyjności spółki jako potencjalnego pracodawcy,
8. możliwość bezpośredniego wykorzystania informacji o działaniach CSR w ramach akcji reklamowych,
9. sytuacje nadzwyczajne, które stanowią deklarację otwartości na otaczający nas świat, wrażliwość na potrzeby ludzi oraz chęci niesienia pomocy, m.in. uchodźcom z Ukrainy (polityka dobroczynności - wewnętrzne zarządzenie spółki)
• które pośrednio przyczynią się do budowania pozytywnego wizerunku spółki i pozwolą na utrzymanie pozycji na rynku oraz utrzymanie jak również pozyskanie nowych klientów.
Usługi zakwaterowania są świadczone w hotelu należącym do Spółki.
Spółka wskazała, że działania CSR nie mają wpływu na cenę produktów oferowanych przez nią - w większości produktów ich cena uzależniona jest od czynników zewnętrznych, niezależnych od spółki. Korzyścią z ponoszonych wydatków na działalność CSR jest w szczególności kwestia marketingowa i zwiększenie przychodów ze sprzedaży opodatkowanej, tj. sprzedaż większej ilości produktów. Organy podatkowe również wskazują, iż wydatki ponoszone w ramach działań CSR są związane z uzyskaniem przez spółkę obrotu opodatkowanego. Tytułem przykładu we wniosku zostało wskazane, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 5 października 2018 r., Znak: ITPP1/4512-897/15/18-S/NK odstąpił od uzasadnienia i w pełni podzielił stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym: "(...) towary i usługi nabyte w ramach działań CSR bezsprzecznie mają/będę miały przynajmniej pośredni związek z jej działalnością opodatkowaną poprzez wpływ na jej ogólne funkcjonowanie i tym samym bez wątpienia wydatki te związane są/będą z uzyskaniem przez Spółkę obrotu opodatkowanego VAT". Ponadto, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 29 marca 2018 r., Znak: 0111-KDIB2*1.4010.47.2018.1.BJ wskazał, że "(...) celem realizowanego działania Wnioskodawcy jest zaangażowanie Spółki jako podmiotu społecznie odpowiedzialnego w sprawy społeczności lokalnej oraz sąsiadującego otoczenia zewnętrznego. Powyższe działania Spółki niewątpliwie wpisują się w definicję społecznej odpowiedzialności biznesu. Zatem, wydatki takie mogą, stanowić koszty uzyskania przychodów. Nie znajdą się one w negatywnym katalogu art. 16. Zatem, odnosząc się do przedstawionego we wniosku opisu sprawy należy wskazać, że Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na świadczenia z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu na rzecz mieszkańców. Wydatki te, są bowiem związane z realizacją polityki CSR."
We wniosku zostało również wskazane, że informacje o udostępnieniu miejsca zakwaterowania oraz nieodpłatnym zapewnieniu wyżywienia dla obywateli Ukrainy była oznajmiona przez Prezesa Zarządu spółki w mediach społecznościowych, jak również taka informacja pojawiała się w kanałach telewizyjnych ogólnodostępnych. Ponadto, w obiekcie w którym przebywają obywatele Ukrainy jest wywieszony na ścianach obiektu m.in. regulamin korzystania wskazujący na zakaz palenia, itd. w języku ukraińskim.
Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego spółka wystąpiła o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym spółka może zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów Wydatki poniesione na pomoc obywatelom Ukrainy z terenów ogarniętych wojną w ramach świadczenia z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR)?
Przedstawiając własne stanowisko odnośnie powyższego pytania, skarżąca wskazała, że wydatki poniesione na pomoc obywatelom Ukrainy z terenów ogarniętych wojną w ramach świadczenia z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR), może zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Powołała się na art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Zaakcentowała, że wydatki, poniesione przez nią, mają charakter definitywny (zostały pokryte z zasobów majątkowych wnioskodawcy i nie został mu zwrócone w jakiejkolwiek formie), a także zostały one należycie udokumentowane. Wydatki związane z działaniami CSR nie zostały również wymienione w katalogu wydatków, które nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, tj. w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT (w szczególności, nie mają znamion reprezentacji i nie stanowią darowizny). Zdaniem spółki, w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym wykazanie związku przyczynowego między ponoszonymi wydatkami, a możliwością powstania, zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, wymaga wyjaśnienia istoty i przywołania definicji CSR.
Społeczna odpowiedzialność biznesu w skrócie zwana "CSR" (z ang. Corporate Social Responsibility) posiada wiele definicji. Departament Ekonomii Społecznej i Pożytku Publicznego w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na stronie internetowej wyjaśnił istotę CSR w następujący sposób: Społeczną odpowiedzialność biznesu określa się jako koncepcję, dzięki której przedsiębiorstwa na etapie budowania strategii dobrowolnie uwzględniają interesy społeczne i ochronę środowiska, a także relacje z różnymi grupami interesariuszy. Bycie odpowiedzialnym nie oznacza tylko spełnienia wszystkich wymogów formalnych i prawnych, ale oprócz tego zwiększone inwestycje w zasoby ludzkie, w ochronę środowiska i relacje z otoczeniem firmy, czyli dobrowolne zaangażowanie. Społeczna odpowiedzialność jest procesem, w ramach którego przedsiębiorstwa zarządzają swoimi relacjami z różnorodnymi interesariuszami, którzy mogą mieć faktyczny wpływ na sukces w działalności gospodarczej.
Zdaniem skarżącej, w obecnych realiach gospodarczych podejmowanie działań w zakresie CSR staje się wymaganiem społeczeństw na całym świecie, a nie jest tylko sprawą wyboru.
Dalej skarżąca wyjaśniła, że odpowiedzialność społeczna biznesu cieszy się w świecie i w Polsce rosnącym zainteresowaniem kadry menadżerskiej, instytucji otoczenia biznesu, inwestorów oraz administracji państwowej, stopniowo stając się wyznacznikiem ładu korporacyjnego oraz priorytetem w budowaniu kompleksowej strategii rozwoju firmy.
Jej znaczenie dostrzegła także Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna ISO, która w dniu 1 listopada 2010 r. opublikowała normę ISO 26000 Guidance on social responsibility (jej polskim odpowiednikiem jest Polska Norma PN-ISO 26000: 2012 "wytyczne dotyczące społecznej odpowiedzialności"), która ma zastosowanie do wszystkich organizacji i odnosi się do kwestii społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR). ISO 26000 zawiera przy tym wytyczne dotyczące społecznej odpowiedzialności, zdefiniowanej jako odpowiedzialność organizacji za wpływ podejmowanych przez nią decyzji i działań na społeczeństwo i środowisko poprzez przejrzyste i etyczne postępowanie, które:
• przyczynia się do zrównoważonego rozwoju, w tym zdrowia i dobrobytu społeczeństwa,
• uwzględnia oczekiwania interesariuszy (osób lub grup, które są zainteresowane decyzjami lub działaniami organizacji),
• jest zgodne z obowiązującym prawem i spójne z międzynarodowymi normami postępowania,
• jest zintegrowane z działaniami organizacji i praktykowane w jej działaniach podejmowanych w obrębie jej sfery oddziaływania.
Zgodnie z ISO 26000 postrzeganie organizacji jako społecznie odpowiedzialnej oraz jej rzeczywiste działania w zakresie społecznej odpowiedzialności może mieć wpływ na: 1. przewagę konkurencyjną, 2. reputację organizacji, 3. zdolność pozyskiwania i zatrzymywania pracowników, konsumentów, klientów, użytkowników, 4. morale, zaangażowanie i wydajność pracowników, 5. opinie inwestorów, właścicieli, darczyńców, sponsorów i społeczności finansowej, 6. relacje organizacji z przedsiębiorstwami, instytucjami rządowymi, mediami, dostawcami, podobnymi organizacjami, klientami oraz społecznością, w obrębie której organizacja funkcjonuje, co w konsekwencji jest argumentem przemawiającym za tym, aby działania podejmowane w ramach CSR uznawać za koszty podatkowe.
W ocenie skarżącej, realizowane przez nią działania (tj. poniesienie Wydatków na pomoc uchodźcom z terenów Ukrainy ogarniętych wojną) wpisują się w definicję społecznej odpowiedzialności biznesu, zaś szczególnie istotny w tym zakresie jest aspekt zaangażowania spółki jako podmiotu społecznie odpowiedzialnego w sprawy społeczności, mające na celu niesienie pomocy potrzebującym. W konsekwencji, realizowana przez spółkę polityka CSR niewątpliwie wpływa na dobry wizerunek firmy, pozyskiwanie nowych klientów oraz dostrzegających prospołeczny wymiar biznesu spółki, który pozwoli na jej dalszy, intensywny rozwój, a tym samym pośrednio wpływa na wielkość uzyskiwanych przez Spółkę przychodów. W efekcie, wydatki ponoszone w związku z realizacją polityki CSR spełniają warunek poniesienia wydatków w celu uzyskania zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Brak związku bezpośredniego niekoniecznie oznacza, że takiego związku wydatków w celu uzyskania przychodów nie ma w ogóle. Mimo braku bezpośredniego związku z przychodami, można bowiem wykazać związek pośredni, co umożliwia traktowanie wydatków na ww. cel jako koszty podatkowe – wskazano we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.
Skarżąca powołała się na dorobek interpretacyjny.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "Dyrektor KIS", "organ interpretacyjny") w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z 28 października 2022 r., uznał za nieprawidłowe powyższe stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku z 4 maja 2022 roku. Jego zdaniem, z opisu sprawy stanowiącej podstawę wydania interpretacji indywidualnej z 25 marca 2020 r. w żadnej mierze nie wynikało, że skarżąca będzie ponosiła jakiekolwiek wydatki na rzecz uchodźców z Ukrainy, które jak twierdzi również na etapie niniejszej skargi, będą budowały jego pozytywny wizerunek jako przedsiębiorcy i pracodawcy. Organ interpretacyjny nie zgodził się z argumentacją skarżącej, że działania na rzecz uchodźców z Ukrainy z całą pewnością wpisują się w działania z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR), która zawiera w sobie konieczność dbania o interes wspólny, uwzględnianie potrzeb różnych grup społecznych i tych będących w potrzebie w sytuacji - przecież - nadzwyczajnej, nie spotykanej w dotychczasowej rzeczywistości.
Według Dyrektora KIS, wymienione we wniosku wydatki nie wypełniają podstawowej przesłanki, jaką jest celowość poniesionego wydatku, czyli nakierowanie na osiągnięcie bądź też zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów spółki. Wskazać należy – wskazano w interpretacji indywidualnej - w analizowanej sprawie, realizowane przez skarżącą działania (tj. poniesienie wydatków na pomoc uchodźcom z terenów Ukrainy ogarniętych wojną) nie wpisują się w definicję społecznej odpowiedzialności biznesu. Trudno w tych okolicznościach dostrzec wpływ podjętych działań na wzrost np. rozpoznawalności marki oraz konkurencyjność przedsiębiorstwa czy też utrzymanie pozycji na rynku. Wydatki te nie są również ponoszone na rzecz społeczności lokalnej (polskiej). Dyrektor KIS zaakcentował, że wbrew temu co twierdzi skarżąca, pomoc obywatelom Ukrainy pozostaje bez związku przyczynowo-skutkowego z relacjami z władzami lokalnymi, ewentualnie prowadzonymi konfliktami, sporami, czy też zaangażowaniem spółki w sprawy ekologiczne na terytorium Polski. Podejmowane działania niemiały zatem wpływu na wzrost konkurencyjności skarżącej i na zwiększenie sprzedaży jej produktów. W ocenie Dyrektora KIS we wniosku nie wykazano racjonalnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wskazanymi we wniosku działaniami skarżącej a uzyskiwaniem przez nią przychodów z działalności gospodarczej w zakresie, w którym ją prowadzi. Sam fakt, że skarżąca wspiera obywateli Ukrainy w związku z zaistniałych konfliktem zbrojnym i to że jest postrzegana jako dobry, świadomy i odpowiedzialny podmiot, nie jest wystarczającym warunkiem, aby uznać, że w każdym przypadku gdy skarżąca ponosi wydatki na rzecz obywateli obcego państwa to stanowi to pośredni związek pomiędzy poniesionymi wydatkami a działalnością skarżącej – stwierdził organ interpretacyjny. Dyrektor KIS zaznaczył też, że jak wynika z art. 38w ust. 2 ustawy o CIT kosztem uzyskania przychodów są koszty poniesione z tytułu nieodpłatnego świadczenia, którego celem jest przeciwdziałanie skutkom działań wojennych na terytorium Ukrainy, realizowanego w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. na rzecz podmiotów wymienionych w ust. 1, o ile nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne. W tym przypadku wydatek nie musi spełniać przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Powyższa preferencja nie obejmuje jednak wydatków ponoszonych bezpośrednio na rzecz obywateli Ukrainy (tj. bez pośrednictwa instytucji wymienionych w pkt 1 art. 38w ust. 1 ustawy o CIT), przez podatnika chcącego skorzystać z możliwości zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych wydatków na rzecz obywateli tego państwa. Z tego też względu również i na tej podstawie tj. art. 38w ustawy o CIT, nie jest możliwe uznanie poniesionych przez skarżącą wydatków za koszt podatkowy.
Na powyższą interpretację indywidualną spółka wniosła do tutejszego sądu skargę z 30 listopada 2022 roku. Wniosła o uchylenie interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 ustawy o CIT poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą niewłaściwą oceną, co do zastosowania przedmiotowego przepisu, przejawiającą się w uznaniu przez Dyrektora KIS, iż nie stanowią kosztów uzyskania przychodu wydatki skarżącej, poniesione w związku z nieodpłatnymi świadczeniami na rzecz uchodźców z Ukrainy w ramach Społecznej Odpowiedzialności Biznesu (Corporate Social Responsibility - CSR). Spółka powołała się na dorobek prawny, w szczegółnści dorobek interpretacyjny. Zdaniem skarżącej, nie powinno budzić wątpliwości, że wydatki poniesione w związku z nieodpłatnymi świadczeniami na rzecz uchodźców z Ukrainy w postaci zapewnienia wyżywienia (w udostępnionych budynkach jak również poprzez nieodpłatne wydania na stacjach paliw) oraz zakwaterowania, w tym ponoszenia kosztów związanych z wyposażeniem pokoi w środki czystości, zużycie wody, zużycie energii, serwis sprzątający, usługi prania, całodobową ochronę obiektów, naprawy i konserwacje oraz inne opłaty związane bezpośrednio z lokalami, są ponoszone w związku z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów i mogą mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. W uzasadnieniu skargi spólka ponowiła argumentację z wniosku o wydanie interpretacji wskazując jednocześnie, że wydatki ponoszone przez skarżącą w ramach działań CSR nie są darowizną, bowiem brak jest - po stronie wnioskodawcy - tzw. "causa I donandi", tj. chęci obdarowania innego podmiotu kosztem swojego majątku bez oczekiwania na osiągnięcie jakiejkolwiek korzyści z tego tytułu. Skarżąca podniosła, że jej wydatki są/będą ponoszone z oczywistych względów moralnych, ale również będą miały związek z prowadzoną przez spółkę działalnością. W ocenie spółki, ponoszone wydatki na pomoc uchodźcom z Ukrainy należy postrzegać, jako implementację CSR do strategii zarządzania zgodnie z wytycznymi ONZ dot. biznesu i praw człowieka. Pod pojęciem społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR) należy rozumieć koncepcję, dzięki której przedsiębiorstwa na etapie budowania strategii dobrowolnie uwzględniają interesy społeczne, ochronę środowiska, a także relacje z różnymi grupami interesariuszy, w tym poprzez udział w akcjach charytatywnych i dobroczynnych. Zgodnie z koncepcją CSR, bycie odpowiedzialnym przedsiębiorcą oznacza nie tylko spełnianie wszystkich wymogów formalnych, prawnych i biznesowych, ale oprócz tego zwiększone inwestycje w zasoby ludzkie i relacje z otoczeniem firmy, czyli dobrowolne zaangażowanie społeczne. Społeczna odpowiedzialność jest procesem, w ramach którego przedsiębiorstwa zarządzają swoimi relacjami z różnorodnymi interesariuszami, którzy mogą mieć faktyczny wpływ na sukces w działalności gospodarczej. Zaangażowanie w akcje charytatywne, stanowi element współczesnej strategii zarządzania firmami i w ocenie skarżącej wykazuje związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i uzyskiwanymi przychodami. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem Dyrektora, że nie wykazała aby podejmowane działania miały wpływ na wzrost jej konkurencyjności i na zwiększenie sprzedaży jej produktów. Spółka wskazała, że zgodnie z informacją przekazaną przez Straż Graniczną, od momentu wybuchu wojny (24 lutego 2022 r.), granicę polsko-ukraińską przekroczyło ponad 7,9 min uchodźców z Ukrainy. Zdaniem skarżącej, zaangażowanie i pomoc obywatelom Ukrainy przełoży się niewątpliwie na pozyskanie nowych klientów - a co za tym idzie - zwiększenie sprzedaży opodatkowanej. Budowanie pozytywnego wizerunku i zwiększanie poziomu rozpoznawalności marki, m.in. wśród uchodźców - wprawdzie nie stanowiło celu samego w sobie - to zapewne przyczyniło się do postrzegania firmy, jako godnej zaufania i pozyskania nowych klientów. W ocenie skarżącej, działania na rzecz uchodźców z Ukrainy z całą pewnością wpisują się w działania z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR), która zawiera w sobie konieczność dbania o interes wspólny, uwzględnianie potrzeb różnych grup społecznych i tych będących w potrzebie w sytuacji - przecież - nadzwyczajnej, nie spotykanej w dotychczasowej rzeczywistości. Program pomocy uchodźcom z Ukrainy stanowi kwintesencję działań z zakresu CSR, dowodzi to odpowiedzialności Spółki i jej zaangażowania w działania istotne dla społeczności. Ponadto ponoszone wydatki mają na celu budowę pozytywnych i trwałych relacji z kontrahentami oraz podniesienie wiarygodność spółki w oczach współpracowników, partnerów biznesowych, mediów. Tak jak zostało wskazane we wniosku, w związku pomocą obywatelom Ukrainy dotkniętym wojną, spółka również liczy na promocję swojej marki, a przez to zwiększenie konkurencyjności i przychodów a także na zdobycie zainteresowania nowych, potencjalnych kontrahentów. Ponadto – podniesiono w uzasadnieniu skargi - spółka wielokrotnie uczestniczyła w projektach realizowanych dla dobra publicznego (akt wewnętrzny - polityka dobroczynności), tzw. "pro publico bono". Działania mające na celu wspieranie uchodźców z Ukrainy wpisują się w strategię budowania marki skarżącej, jako realizującej działania mające na celu ochronę poszkodowanych w wyniku działań wojennych, tym samym w działania prospołeczne. Odpowiedzialność społeczna biznesu cieszy się w świecie i w Polsce rosnącym zainteresowaniem kadry menadżerskiej, instytucji otoczenia biznesu, inwestorów oraz administracji państwowej, stopniowo stając się wyznacznikiem ładu korporacyjnego oraz priorytetem w budowaniu kompleksowej strategii rozwoju firmy. Jej znaczenie dostrzegła także Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna ISO, która w dniu 1 listopada 2010 r. opublikowała normę ISO 26000 Guidance on social responsibility Gej polskim odpowiednikiem jest Polska Norma PN-ISO 26000:2012 "wytyczne dotyczące społecznej odpowiedzialności"), która ma zastosowanie do wszystkich organizacji i odnosi się do kwestii społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR). W konsekwencji, w ocenie skarżącej, wskazane działania przyczynią się również do zwiększenia poczucia bezpieczeństwa pracowników, poczucia, że pracują u odpowiedzialnego pracodawcy. Działania mające na celu budowanie pozytywnych relacji Spółki z jej obecnymi pracownikami przełożą się na większą motywację pracowników Skarżącego do pracy oraz ich większą lojalność wobec Spółki, a zbudowanie pozytywnej opinii o spółce u potencjalnych kandydatów do pracy, pozwoli łatwiej pozyskiwać nowych, wykwalifikowanych pracowników. Tym samym, w ocenie skarżącej, istnieje niewątpliwy związek ponoszonych w ramach realizacji projektu wydatków ze zwiększeniem przychodów pracodawcy.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 dalej jako: ppsa), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.
Na podstawie art. 146 § 1 ppsa, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, sąd uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 ppsa stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza
w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku - winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ordynacji podatkowej).
Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.
Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.; zob. też S. Babiarz (red.), K. Aromiński, Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce, publ. Lex 2015).
Sprawa niniejsza została rozpoznana na rozprawie przeprowadzonej w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zgodnie z zarządzeniem z 20 marca 2023 roku, tj. przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (zarządzenie k. 61 akt sądowych).
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest możliwość zaliczenia przez skarżącą spółkę, w ciężar kosztów uzyskania przychodów, przedstawionych we wniosku wydatków poniesionych przez nią na pomoc obywatelom Ukrainy, w ramach świadczenia z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu. W ocenie skarżącej może ona zaliczyć sporna wydatki w poczet kosztów uzyskania przychodów. Są to bowiem wydatki, które mają charakter definitywny, zostały należycie udokumentowane, nie zostały wymienione w katalogu wydatków, które nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu (art. 16 ust. 1 ustawy o CIT), a przede wszystkim – pozostają w pośrednim związku z celem jakim jest uzyskanie, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów – twierdzi skarżąca. Przeciwnego zdania jest organ interpretacyjny. W jego ocenie sporne, wskazane we wniosku wydatki, nie wypełniają podstawowej przesłanki kosztów uzyskania przychodu jaka jest celowość poniesienia danego wydatku, czyli nakierowanie na osiągnięcie bądź też zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.
W ocenie sądu rację we wskazanym sporze należy przyznać organowi interpretacyjnemu.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy dwóch grup wydatków ponoszonych przez skarżącą na rzecz uchodźców z Ukrainy, z terenów objętych wojną: 1. zapewnienie wyżywienia (w udostępnionych budynkach oraz przez nieodpłatne wydania na stacjach paliw), 2. zakwaterowanie, w tym – koszty związane z wyposażeniem pokoi w środki czystości, zużycie wody, zużycie energii, serwis sprzątający , usługi prania, całodobowa ochronę obiektów, naprawy konserwacje oraz inne opłaty związane bezpośrednio z lokalami. Skarżąca wskazała, że przedstawione działania (których dotyczą przedstawione przez nią wydatki) wpisują się w inicjatywy podejmowane przez spółkę w ramach społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR – Corporate Social Responsibility).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że pojęcie wydatków w ramach społecznej odpowiedzialności biznesu nie jest znane ustawie o CIT. Nie można zatem wszystkich wydatków podatnika wchodzących w skład tej grupy rozpatrywać łącznie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 października 2022 roku, sygn. akt II FSK 363/20 wskazał (powołując się na orzeczenie tego sądu w sprawie II FSK 2500/16), odnosząc się do działań w zakresie społecznej odpowiedzialności biznesu, że pojęcie to, jako pewnego rodzaju jednolita struktura funkcjonuje (jest realizowane) w działalności biznesowej oraz jest dostrzegane na poziomie publicznym (np. zdefiniowanie pojęcia CSR przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną w normie ISO 26000 z 2010 r.). Jednocześnie podkreślił, że pojęcie to nie jest znane jako takie ustawie podatkowej - nie zostało ono w niej wymienione expressis verbis. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył również, że brak jest także innej konstrukcji prawnej, która pozwalałaby uznać tego rodzaju wydatki całościowo. To z kolei prowadzi do wniosku – stwierdził NSA w powołanym orzeczeniu - że nie jest możliwe, w oparciu o przepis art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, dokonywanie oceny wszystkich zagregowanych w strukturze CSR wydatków tak jakby był to jeden wydatek. Z analogicznych powodów brak jest podstaw dla dokonania jednolitej oceny wydatków objętych CSR z perspektywy tylko art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT – stwierdzono w ww. orzeczeniu.
W analogiczny sposób wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 marca 2022 roku w sprawie I FSK 1760/18. Wskazał w nim, że wydatki na nabycie towarów i usług, poniesione w związku z realizacją społecznej odpowiedzialności biznesu mogą być kwalifikowane jako wydatki o charakterze marketingowym i mogą mieć związek z prowadzoną przez podatnika działalnością opodatkowaną, przekładając się bezpośrednio na wizerunek firmy, pośrednio więc na generowanie obrotu. Zaakcentował przy związek poniesionych/ponoszonych wydatków z prowadzoną przez skarżącą działalnością opodatkowaną, wpływ na konkurencyjność, a w konsekwencji obrót, przez budowanie pozytywnego wizerunku i budowanie zaufania w środowisku nabywców jej towarów. Zdaniem NSA (wyrażonym w powołanym orzeczeniu) organ nie dostrzegł związku przyczynowego pomiędzy prowadzoną przez skarżącą działalnością opodatkowaną, a wydatkami poniesionymi na nabycie towarów i usług w ramach programu CSR, opartego na doktrynie społecznej odpowiedzialności biznesu.
Dla szerszego scharakteryzowania wydatków ponoszonych w ramach społecznej odpowiedzialności biznesu należy odwołać się również do wyjaśnień przedstawionych we wspomnianym już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II FSK2500/16. Wskazano w nim, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwalifikacja prawnopodatkowa opisanych we wniosku wydatków powinna być dokonana w sposób zindywidualizowany, odnoszący się do poszczególnych wydatków, względnie grup wydatków odznaczających się jednolitością co do charakteru. Można także dopuścić wspólną kwalifikacje różnych pod względem rodzaju i charakteru wydatków, ale tylko w odniesieniu do sytuacji, gdy te różne wydatki tworzą jednolitą całość, która jako taka może być rozpatrywana jako stanowiąca lub nie koszt uzyskania przychodów. Sąd zaakcentował, że ustawa podatkowa nie pozwala na rozpoznanie CSR jako jednego wydatku, który może być uznany za koszt uzyskania przychodów lub nie. Wskazał na całkowicie różny charakter wydatków przedstawionych we wniosku (w rozpoznawanej przez sąd sprawie). W związku z tym, w jego ocenie należy rozważyć po pierwsze, czy te wydatki co do zasady mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Po wtóre, po ewentualnym uznaniu za koszt uzyskania przychodów należy rozważyć, czy nie mieszczą się one w żadnej kategorii wydatków wyłączonych wprost z kosztów uzyskania przychodów w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w przytoczonych orzeczeniach. Odnosząc je na grunt niniejszej sprawy należy zbadać, czy wydatki przedstawione przez skarżącą spółkę mogą stanowić koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie z jego treścią, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
W wyroku w składzie siedmiu sędziów z 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 702/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podatnik podatku dochodowego od osób prawnych może zaliczyć w ciężar kosztów wszelkie faktycznie poniesione wydatki, które mają lub mogły mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, z wyłączeniem enumeratywnie wymienionych w art. 16 ustawy o CIT. każdy wchodzący w rachubę jako koszt uzyskania przychodów wydatek (koszt) powinien przejść "test" na podstawie art. 15 ust. 1 tej ustawy, pod kątem pozostawania w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami osiąganymi przez podatnika.
Złożony przez skarżącą spółkę wniosek dotyczy dwóch grup wydatków, tj wydatków związanych z zapewnieniem wyżywienia uchodźcom z Ukrainy oraz wydatki związane z zapewnieniem im zakwaterowania. W świetle przedstawionych wcześniej uwag można te wydatki potraktować jako jedną grupę wydatków ponoszonych przez skarżącą na rzecz uchodźców z Ukrainy. W świetle okoliczności przedstawionych we wniosku, spółka zasadnie podnosi, że sporne wydatki spełniają przesłankę ich definitywności, która wynika z treści powołanego wyżej art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Jednakże, jak słusznie podniósł organ interpretacyjny, z okoliczności sprawy nie wynika – istotny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 ustawy o CIT- cel ponoszenia omawianych wydatków. Przypomnieć należy, za koszt uzyskania przychodu – w świetle wskazanego przepisu – może być uznany taki wydatek który został poniesiony "w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów". Taki cel poniesionych wydatków winien być wykazany przez skarżącą spółkę, jak bowiem zostało to wyjaśnione, w odniesieniu do wydatków w ramach społecznej odpowiedzialności biznesu nie działa żaden "automatyzm" uznania ich za koszty uzyskania przychodu.
Składając wniosek w niniejszej sprawie skarżąca próbowała wykazać że istnieje związek (przyczynowo-skutkowy) poniesionych wydatków z jej przychodami. Podkreślić jednak należy, że związek ten musi być niewątpliwy, choć niekoniecznie bezpośredni. Istnienie takiego niewątpliwego związku między wydatkami a przychodami jest niezbędnym warunkiem do powstania prawa zaliczenia tego wydatku w poczet kosztów uzyskania przychodu. Dla jego wykazania nie są jednak wystarczające hipotetyczne założenia dokonywane przez spółkę; wyartykułowane we wniosku przekonanie o korzystnym wpływie działań związanych z pomocą obywatelom Ukrainy na pozycję rynkową spółki nie może zostać uznane za wykazujące realny związek wydatków z działalnością opodatkowaną; jest to założenie czysto hipotetyczne, wynikające z własnej oceny (wartościowania) działań (spółka na podstawie własnych przekonań sądzi, że jej działania w tym zakresie są odbierane pozytywnie), których to hipotez spółka nie potrafiła przełożyć na żadne konkretne informacje pozwalające przyjąć, iż ów związek rzeczywiście występuje. Z tego powodu jej stanowiska nie można było uznać za prawidłowe.
W ocenie sądu skarżąca spółka przede wszystkim nie wykazała, aby wskazane we wniosku wydatki na pomoc uchodźcom z Ukrainy, miały charakter wydatków marketingowych, spełniających funkcje swego rodzaju reklamy skarżącej spółki. Zauważyć należy, że tego rodzaju działania – dla uzyskania pozytywnego wpływu na konkurencyjność, a w konsekwencji także obrót – winny być skierowane do (co najmniej) potencjalnych nabywców towarów, czy usług.
Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wiele miejsca poświeciła uwagom natury ogólnej na temat wydatków w zakresie społecznej odpowiedzialności biznesu, ich charakterystyki i roli przedstawianej w stanowiskach Departamentu Ekonomii Społecznej i Pożytku Publicznego w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO, czy przywołanych we wniosku interpretacjach indywidualnych.
Jako wynik działań z obszaru społecznej odpowiedzialności biznesu skarżąca przedstawiła we wniosku szereg okoliczności, w tym. in. akceptację ze strony władz lokalnych, społeczności lokalnych, liderów opinii publicznej, ograniczenie sytuacji kryzysowych np. związanych z pozwami do sądu, karami za zanieczyszczenie środowiska, czy zwiększenie atrakcyjności spółki jako potencjalnego pracodawcy. W ocenie sądu tak szeroki wachlarz skutków podejmowanych działań odnosi się zapewne do wydatków ponoszonych w ramach wszelkiej aktywności skarżącej na polu społecznej odpowiedzialności biznesu (a nie do wydatków będących przedmiotem wniosku). Jak bowiem zasadnie wskazał organ interpretacyjny nie sposób dopatrzeć się związku przyczynowo - skutkowego pomocy obywatelom Ukrainy z relacjami z władzami lokalnymi czy potencjalnymi sprawami sądowymi skarżącej.
Skarżąca spółka nie wyjaśniła w jaki sposób pomoc uchodźcom z Ukrainy (poprzez zapewnienie im wyżywienia i zakwaterowania) ma pomóc w utrzymaniu pozycji rynkowej skarżącej spółki, czy też w jaki sposób ma wpłynąć na pozyskanie przez nią nowych klientów. W ocenie sadu, organ interpretacyjny słusznie wskazał, że z okoliczności przedstawionych we wniosku nie wynika, że pomoc obywatelom Ukrainy służy promocji i reklamy marki i produktów skarżącej spółki. Wniosek nie zawiera wyjaśnienia w tym zakresie. Skarżąca nie wykazała zatem na czym miałby polegać pośredni związek wydatków przedstawionych we wniosku z przychodami spółki; w jaki sposób wydatki "przekładają" się na przychody skarżącej. Przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe (podobnie jak samo stanowisko skarżącej) ma niezwykle ogólny charakter. We wniosku nie przedstawiono konkretnej analizy, która potwierdziłaby, że wydatki na wyżywienie i zakwaterowanie uchodźców z Ukrainy zostały poniesione w takim celu, który ma (choćby pośredni) wpływ na przychody skarżącej spółki.
Dopiero w skardze zostały wskazane okoliczności, które pozwalałaby na kwalifikację wydatków przedstawionych we wniosku jako swego rodzaju reklamy skarżącej spółki skierowanej do jej potencjalnych klientów. W uzasadnieniu skargi zostało bowiem podniesione, że od momentu wybuchu wojny granicę polsko – ukraińską przekroczyło pond 7,9 mln uchodźców z Ukrainy. W ocenie skarżącej – wskazano w skardze – zaangażowanie i pomoc obywatelom Ukrainy przełoży się na pozyskanie nowych klientów, a co za tym idzie – zwiększenie sprzedaży. Spółka stwierdziła, że budowanie pozytywnego wizerunku i zwiększenie poziomu rozpoznawalności marki m. in. wśród uchodźców przyczyniło się do pozyskania nowych klientów. Z uwagi jednak na specyfikę postępowania w niniejszej sprawie powyższe okoliczności, podniesione dopiero w skardze, pozostają bez znaczenia dla oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
Podsumowując powyższe, raz jeszcze należy wskazać, że stanowisko organu interpretacyjnego w myśl którego wskazane w sprawie nie zostało wykazane, że wydatki przedstawione wniosku są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Stanowisko to jest, w ocenie sądu prawidłowe.
W ocenie sądu, Dyrektor KIS słusznie również zwrócił uwagę, że wydatki na pomoc uchodźcom z Ukrainy (będące przedmiotem wniosku skarżącej spółki) nie mogą być zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu na podstawie art. 38w ustawy o CIT. Zgodnie z jego treścią ustępu 1. tego przepisu,
kosztem uzyskania przychodów są koszty wytworzenia lub cena nabycia rzeczy lub praw będących przedmiotem darowizn przekazanych w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. na cele związane z przeciwdziałaniem skutkom działań wojennych na terytorium Ukrainy:
1) organizacjom, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, lub równoważnym organizacjom określonym w przepisach regulujących działalność pożytku publicznego obowiązujących na terytorium Ukrainy,
2) jednostkom samorządu terytorialnego,
2a) wojewodom,
3) Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych,
4) podmiotom wykonującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Ukrainy działalność leczniczą lub działalność z zakresu ratownictwa medycznego
- o ile koszty wytworzenia lub cena nabycia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne.
Natomiast w myśl art. 38w ust. 2 ustawy o CIT,
kosztem uzyskania przychodów są koszty poniesione z tytułu nieodpłatnego świadczenia, którego celem jest przeciwdziałanie skutkom działań wojennych na terytorium Ukrainy, realizowanego w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. na rzecz podmiotów wymienionych w ust. 1, o ile nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne.
Z treści powyższych przepisu wynika jednoznacznie, jak słusznie podniósł Dyrektor KIS, że wolą ustawodawcy w poczet kosztów uzyskania przychodów zostały zaliczone dokładnie wskazane kategorie wydatków, wśród których nie ma wydatków ponoszonych bezpośrednio na rzecz obywateli Ukrainy.
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że zaskarżona interpretacja indywidualna w pełni odpowiada prawu. W konsekwencji skarga – jako bezzasadna – została oddalona na podstawie art. 151 ppsa, o czym sąd orzekł w sentencji wyroku.
Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.