III SA/Wa 286/08

III SA/Wa 286/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-08-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-02-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Kleiber /przewodniczący/
Maciej Kurasz
Marta Waksmundzka-Karasińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 2026/08 - Wyrok NSA z 2010-04-13
III SA/Wa 233/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-10-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
art. 22j ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 180 par. 1,  art. 197 par. 1, art. 122, art.123, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (spr.), Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Urszula Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi L. S., M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r., określającą skarżącemu L. S. i wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych
od samochodów osobowych Toyota Corolla i Toyota Camry oraz budynku – salonu z częścią serwisową. Skarżący zastosował do amortyzacji samochodów indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 40 %. Skarżący samochody te nabył w roku 1993 i 1995 jako pojazdy nowe i używał do celów prywatnych i dopiero w roku 2001 przekazał je na cele związane z wykonywaniem działalności gospodarczej i wprowadził je do ewidencji środków trwałych. W ocenie organu odwoławczego fakt przekazania samochodów na cele działalności gospodarczej nie był równoznaczny
z ich nabyciem przez podmiot gospodarczy w nieodpłatny sposób, o którym mowa
w art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej: u.p.d.o.f., a tym samym nie było podstawy do zastosowania indywidualnej amortyzacji. Jak podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej, przekazanie samochodów na potrzeby prowadzonej działalności nie jest tożsame z ich ponownym nabyciem, zaś ich ujęcie w ewidencji środków trwałych prowadzonego przedsiębiorstwa nie wpływa w żaden sposób na status skarżącego jako właściciela pojazdów. Odnosząc się do kwestii zaakceptowania przez Inspektora Kontroli Skarbowej ceny rynkowej przedmiotowych samochodów, organ odwoławczy stwierdził, że było ono uzasadnione upływem czasu od dnia ich nabycia w drodze kupna przez skarżącego do dnia ich przekazania do używania na cele działalności znajdowało podstawę w treści art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przedmiotowych środków trwałych nie można było uznać za używane, a tym samym zastosować do nich na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 2 u.p.do.f. indywidualnej stawki amortyzacyjnej.
W zakresie amortyzacji budynku spór dotyczył natomiast wartości początkowej i wysokości stawki amortyzacyjnej. Organ odwoławczy za bezsporny uznał fakt, że realizacja inwestycji budowy przedmiotowej nieruchomości dokonywała się w ramach działalności gospodarczej skarżącego, czego dowodem były dokonywane w księgach rachunkowych stosowne zapisy na kontach. Nadto, jak wynika ze znajdującego się w aktach spraw pisma z dnia 2 stycznia 2001 r., skarżący L. S. przekazał obiekt do używania na cele działalności gospodarczej jako środek trwały. Powołując się na treść art. 22g ust. 4 oraz ust. 9 u.p.d.o.f., a także na fakt ustalenia w rozpatrywanych sprawach wartości przedmiotowego budynku przez biegłego, powołanego przez skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził stanowisko organu pierwszej instancji, który do ustalenia wartości początkowej budynku – salonu samochodowego przyjął, zgodnie z art. 22g ust. 4 u.p.d.o.f., koszt wytworzenia odzwierciedlony w stosownych zapisach dokonanych na kontach. Za niemającą znaczenia dla rozstrzygnięcia organy uznały opinię biegłego rzeczoznawcy o zdatności budynku do użytku wg stanu na kwiecień 1999 r., gdyż sama ta opinia nie wywołuje żadnych skutków w zakresie ustalenia momentu zakończenia inwestycji. Decyzję o jej zakończeniu skarżący podjął osobiście w grudniu 2000 r., wprowadzając równocześnie obiekt do ewidencji środków trwałych i ksiąg rachunkowych.
W powyższym kontekście Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na treść art. 22j ust.1 w zw. z art. 22j ust 3 pkt 2 u.p.d.o.f. i stwierdził, że przepis stanowi jednoznacznie o "istniejących" środkach trwałych, podczas gdy sporny budynek był w trakcie budowy. Wartość środka trwałego przyjętego z inwestycji w okresie maj
1999 r. – grudzień 2000 r. była zatem na etapie tworzenia, wobec czego zmiana profilu działalności przez skarżącego ze sprzedaży obuwia na sprzedaż samochodów, a co za tym idzie – konieczność przeprojektowania budynku i poniesienia dodatkowych nakładów w okresie maj 1999 r. – 2000 r., nie wypełniała unormowań art. 22j ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że nie istniały przesłanki do zastosowania preferencyjnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10 %.
Na decyzję organu odwoławczego podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 122,art. 123, art. 180 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływana dalej jako "ord. pod.") oraz art. 22 g ust. 9 i art. 22 j ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2284/04 oddalił skargę podatnika, tym samym utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2004 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r.
W wyniku złożonej przez stronę skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1231/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W ocenie sądu kasacyjnego brak skutecznych zarzutów naruszenia przepisów postępowania skutkował przyjęciem – jako wiążących – przez Sąd kasacyjny ustaleń faktycznych. Oceniając podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego Sąd uznał za zasadny pogląd skarżącego, że w sytuacji, gdy podatnik wprowadza do majątku swego przedsiębiorstwa jako środek trwały samochód osobowy uprzednio nabyty do celów prywatnych i tak wykorzystywany przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, to dochodzi do swoistego nabycia środka trwałego, bowiem wprawdzie nie zmienia się właściciel pojazdu, jednakże pojazd ten zaczyna z momentem przekazania go na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą służyć uzyskiwaniu przychodu przez podatnika, podczas gdy w okresie wcześniejszym nie pozostawał z tą działalnością w żadnym związku. Za takim rozumieniem pojęcia nabycia (zmiana sposobu wykorzystania z osobistego na gospodarczy) przemawia wskazany przez stronę art. 22 g ust. 1 pkt 3 ustawy.
Za nieusprawiedliwione uznał natomiast Sąd kasacyjny zarzuty naruszenia prawa materialnego związane z zastosowaniem prawa materialnego w celu ustalenia wartości początkowej środka trwałego w postaci budynku – salonu samochodowego (art. 22g ust. 4, art. 22g ust. 8 i art. 22g ust. 9 u.p.d.o.f. oraz uprawnienia podatnika do zastosowania odnośnie do tego środka trwałego (jako ulepszonego) indywidualnej stawki amortyzacyjnej (art. 22j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 22j ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f.).
Rozstrzygnięcie tych kwestii nastąpiło w nawiązaniu do ustaleń faktycznych, z których wynikało, że przedmiotowy budynek w momencie zmiany przez podatnika profilu działalności (czerwiec 1999 r.) znajdował się w trakcie budowy, a prace budowlane (i związane z nimi nakłady) trwały do października 2000 r. i miały na względzie dostosowanie obiektu do potrzeb związanych z nowym profilem działalności.
Jak wyżej podkreślono zgłoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły doprowadzić do podważenia ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia Sądu co oznacza, że Sąd odwoławczy był tymi ustaleniami związany.
W niniejszej sprawie skarżący – nie podważywszy ustalenia, że budynek nie był ukończony (tym samym nie był kompletnym, zdatnym do użytku środkiem trwałym), w konsekwencji nie mógł być ulepszony, nie mógł skutecznie kwestionować stanowiska Sądu, iż nie przysługiwało mu – wynikające z art. 22j ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f. uprawnienie do indywidualnej stawki amortyzacyjnej.
Analogicznie w świetle powyższych uwag należało się odnieść do zarzutów naruszenia art. 22g ust. 4 i 9 u.p.d.o.f., których motywy autor skargi kasacyjnej sprowadza do niejasnej konkluzji, iż "skarżący miał prawo do zastosowania art. 22g ust. 9 u.p.d.o.f., gdyż w przedmiotowym stanie faktycznym, ze względu na szczególny tryb realizacji obiektu, nie można było zastosować art. 22g ust. 4 u.p.d.o.f., ponieważ skarżący wykorzystał do budowy materiały pozostałe na terenie nieruchomości, zakupione przez poprzedniego jej właściciela lub pochodzące z budów poprzednio zrealizowanych przez niego samego". Wywody te nie mogą zostać potraktowane jako prawidłowe uzasadnienie podstaw zaskarżenia, zgodne z art. 176 w zw. z art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji uzasadnił, z jakich przyczyn w okolicznościach sprawy uzasadnione było ustalenie wartości początkowej tego środka trwałego na podstawie art. 22g ust. 4 u.p.do.f. i dlaczego nie znajdował zastosowania w sprawie art. 22g ust. 8 i 9 u.p.do.f.
Z tych wszystkich względów Sąd kasację uwzględnił uznając za zasadny jedynie zarzut niewłaściwego zastosowania przez organy przepisów art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. i art. 22j ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 4166/06 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2004 r.
Sąd stwierdził, że związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W przedmiotowej sprawie NSA wyraził pogląd, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku błędnej wykładni przepisów art. 22 g ust. 1 pkt 3 i art. 22 j ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., która polegała na stwierdzeniu, że nabyte przez skarżącego samochody osobowe przed ich nabyciem nie były wykorzystywane przez okres co najmniej 6 miesięcy. W niniejszej sprawie organy błędnie przyjęły, że nabycie w rozumieniu w/w przepisu może oznaczać wyłącznie nabycie prawa własności środków trwałych. W wyniku błędnej wykładni przepisów organ z naruszeniem przepisu art. 22 j ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. przyjął, że skarżący nie miał prawa do zastosowania indywidualnych stawek amortyzacji przy amortyzacji samochodów osobowych nabytych jako nowe na cele osobiste, a następnie przekazanych na cele działalności gospodarczej po upływie 6 miesięcy od dnia zakupu.
Natomiast zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w zakresie stwierdzenia, że skarżący nie miał prawa do uznania, że wzniesiony przez niego budynek salonu i stacji obsługi był ulepszonym środkiem trwałym, o którym mowa w art. 22 j ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f. Zgodnie z treścią tego przepisu środki trwałe, o których mowa w art. 21 j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. budynki(lokale) i budowle uznaje się za ulepszone -jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30 % wartości początkowej.
W rozpoznawanej sprawie organy na podstawie zapisów dziennika budowy oraz treści opinii biegłego sporządzonej na dzień 10 kwietnia 1999 r. ustaliły, że przedmiotowy budynek w kwietniu 1999 r. nie był ukończony oraz, że podatnik w latach 2000 i 2001 poniósł wydatki na dokończenie tego budynku. W ocenie Sądu ocena materiału dowodowego była prawidłowa, gdyż w wymienionej opinii biegły rzeczoznawca stwierdził, że przedmiotowy budynek w kwietniu 1999 r. znajdował się w budowie, a zatem brak było podstaw do twierdzenia, że stan faktyczny był inny niż wynikało to z treści opinii. Według Sądu zasadnie organy przyjęły, że z zapisów dziennika nie można wywieść stwierdzenia, że przedmiotowy budynek został ukończony w kwietniu 1999 r. Zakres prac budowlanych wykazany w dzienniku wykonanych po kwietniu 1999 r. wskazuje, że cały czas trwała budowa tego budynku. Sąd oceniając wniosek tego samego biegłego z dnia 12 lutego 2004 r., który wydał opinię w dniu 10 kwietnia 1999 r. stwierdził, że zawiera on niejasne sformułowanie o tym, że budynek "był w robotach budowlano-montażowych zakończony". Z treści pisma nie sposób wywnioskować czego dotyczyły toczące się roboty budowlane skoro budynek ten był ukończony. Na podkreślenie zasługuje również to, że zapisy na koncie, na którym ewidencjonowano wydatki ponoszone na ten budynek również zostały dokonane w taki sposób, że wynikało z nich, iż skarżący po miesiącu kwietniu 1999 r. kontynuował tę samą budowę. Skoro z materiału dowodowego wynikało, że skarżący nie dokonał ulepszenia budynku, o którym mowa w art. 22 j ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f., to podatnik przy amortyzacji podatkowej tego budynku nie miał prawa do stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22 j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Z treści art. 22 j ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.d.o.f. wynika, że to podatnik ma obowiązek wykazać, że w jego sprawie wystąpiły okoliczności wskazane w tych przepisach uprawniające do stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych. W przedmiotowej sprawie istniały podstawy do stwierdzenia, że skarżący nie wykazał, że przedmiotowy budynek uległ ulepszeniu, o którym mowa w art. 22 j ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f.
W ocenie Sądu zebrane dowody potwierdzały ustalony przez organy stan faktyczny i ich ocena nie mogła być uznana za dowolną. Sąd za bezzasadne uznał zarzuty naruszenia art. 180§1, 197§1, 122, 123 oraz 191 ord. pod. Również Sąd drugiej instancji w wydanym w niniejszej sprawie wyroku stwierdził, że w świetle ustaleń faktycznych dokonanych w niniejszej sprawie przez organy zasadne było stwierdzenie, że skarżący nie miał prawa do stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych przy amortyzacji budynku salonu samochodów i stacji obsługi.
Po przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy, a także w oparciu o orzeczenie WSA z dnia 1 lutego 2007r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił L. S. oraz M. S. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 244.082,50 zł.
Organ wskazał, iż stosownie do przepisu art. 153 "P.p.s.a." jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA z dnia 1 lutego 2007r. sygn. III SA/Wa 4166/06.
Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji stwierdził, że podatnik miał prawo do zastosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych do samochodów osobowych. Zakwestionowana przez organ pierwszej instancji kwota 6.750,00 zł stanowi koszt uzyskania przychodu. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał natomiast stanowisko zajęte przez organ pierwszej instancji, że podatnik nie miał prawa do uznania, iż wniesiony przez niego budynek salonu samochodowego i stacji obsługi był ulepszonym środkiem trwałym, o którym mowa w art. 22 j ust. 3 pkt 2 u.p.d.o.f. Zgodnie z treścią tego przepisu środki trwałe, o których mowa w art. 21 j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. budynki (lokale) i budowle uznaje się za ulepszone – jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30 % wartości początkowej.
Organ odwoławczy podkreślił, że z zapisów dziennika budowy oraz treści opinii biegłego sporządzonej na dzień 10 kwietnia 1999 r. wynika, że przedmiotowy budynek w kwietniu 1999 r. nie był ukończony oraz, że podatnik w latach 2000 i 2001 poniósł wydatki na dokończenie tego budynku. Ponadto wpisu o zakończeniu robót budowlanych dokonano dopiero w dniu 18 października 2000 r. Również zapisy dokonywane na koncie na którym ewidencjonowano wydatki ponoszone na ten budynek świadczą, że po miesiącu kwietniu 1999 r. Podatnik kontynuował tę samą budowę. Skoro z materiału dowodowego wynika, że podatnik ponosił wydatki na dokończenie budowy tego budynku, to nie można mówić, że dokonał jego ulepszenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wprowadzone zmiany do projektu były realizowane w toku budowy i w konsekwencji nie dawały stronie podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki amortyzacyjnej.
Postanowieniami z dnia [...] listopada 2007 r. i z dnia [...] grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego z uwagi na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie przez organy podatkowe, który został potwierdzony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt III SA /Wa 4166/06. Dowody przedstawione przez stronę były już wcześniej rozpatrywane przez organy podatkowe jak i Sądy przy wyjaśnianiu stanu faktycznego w niniejszej sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o ustalenie, że organ podatkowy wbrew zasadom prawa podatkowego orzekł bez prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, a ponadto sprzecznie z orzeczeniem wydanym w tej sprawie przez NSA.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż organ drugiej instancji nie dokonał analizy przedstawionych dokumentów, dowodów i argumentów strony. Jest to, jej zdaniem, sprzeczne z orzeczeniem zapadłym już raz w tej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który nakazał przeprowadzenie pełnego i wnikliwego postępowania dowodowego. Zdaniem strony skarżącej organ naruszył zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 120 – 129 ord. pod.
Powołując się na orzeczenie NSA z 10 października 2006 r. skarżący wskazali, że spełniają wszelkie niezbędne przesłanki do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej od samochodów osobowych. Dlatego niezrozumiałym jest kwestionowanie przez organ drugiej instancji, iż samochody były używane przez podatnika przez co najmniej 6 miesięcy przed ich nabyciem. W świetle orzeczeń WSA i NSA podatnik korzystał z samochodów przez odpowiednio 8 i 6 lat przed ich przekazaniem do prowadzenia działalności gospodarczej. Momentem nabycia jest tutaj moment przekazania samochodów do prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ podatnik korzystał wcześniej z tych samochodów, przez co spełnił przesłankę zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej.
Skarżący podnieśli, iż na skutek orzeczenia kasacyjnego sprawa wróciła do stadium postępowania wyjaśniającego, w którym podatnik ma prawo korzystać z możliwości okazywania inicjatywy dowodowej w celu wykazywania swoich twierdzeń. Strona wniosła o powołanie biegłego rzeczoznawcy w celu sporządzenia opinii w zakresie tego czy budynek w kwietniu 1999 r. był budynkiem kwalifikującym się do użytku, tj. kompletnym i gotowym. W sprawie zostały bowiem wydane dwie różne opinie. Zdaniem skarżącego treść opinii, iż "budynek był w robotach budowlano- montażowych zakończony" jest jasna i jednoznaczna. Jeżeli jednak organ dostrzega sam w tym zapisie jakąś wątpliwość, to konieczne jest ich usunięcie, a nie rozstrzyganie na niekorzyść podatnika.
Strona wskazała także, iż orzeczenie NSA wyraźnie nakazuje ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z czym strona zadaje pytanie : jaki cel miałoby takie rozpatrywanie, jeżeli organ podatkowy byłby związany orzeczeniem?
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić należy, że przedmiotowa sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 1 lutego 2007r., sygn. akt III SA/Wa 4166/06, który z kolei związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2006r., sygn. akt II FSK 1231/05.
Okoliczność ta ma doniosłe znaczenie, bowiem z przepisu art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wynika jednoznacznie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena ta i wskazania znalazły się w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku WSA (a wcześniej wyroku NSA) i w takim znaczeniu uzasadnienie ma moc wiążącą. W tej sytuacji zarówno organy podatkowe, przeprowadzając ponownie postępowanie w sprawie, jak i Sąd oceniając obecnie legalność zaskarżonej decyzji nie mógł czynić ustaleń sprzecznych z oceną wyrażoną w uzasadnieniu ww. wyroku. Przez ocenę prawną powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy.
Do powyższego dodać jeszcze należy, że w orzecznictwie sądowym jednoznacznie stwierdza się także, iż związanie sądu i organu (nie tylko organu, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdego organu orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia) oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualny (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSP 1999, z. 3, poz. 101 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie od czasu wydania wyroku z dnia 1 lutego 2007r. nie wystąpiły przesłanki, które mogłyby wpłynąć negatywnie na zakres związania tym wyrokiem. Stwierdzić zatem należało, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu oznacza więc, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej.
Mając na uwadze poczynione wyżej uwagi stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie narusza prawa.
Organ będąc na mocy art. 153 P.p.s.a. związany oceną prawną zawartą w orzeczeniu WSA prawidłowo stwierdził, iż skarżący mieli prawo do zastosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych przy amortyzacji samochodów osobowych (Toyota Corolla i Toyota Caamry) . Przez nabycie środków trwałych, o którym mowa w art. 22j ust.2 pkt 1 u.p.d.o.p. należy bowiem również rozumieć przekazanie przez podatnika jego prywatnych pojazdów na cele działalności gospodarczej. Wprawdzie w takiej sytuacji prawo własności przysługuje tej samej osobie, jednakże sposób wykorzystywania danej rzeczy wskazuje na istotną zmianę przeznaczenia statusu środka trwałego (z rzeczy używanej na potrzeby osobiste na środek trwały wykorzystywany w działalności gospodarczej). Niezrozumiałe w tym zakresie pozostają dla Sądu zarzuty strony, która w skardze podnosi, iż organ podatkowy nie uznał prawa strony do dokonania odpisów amortyzacyjnych rzeczonych samochodów.
Trafnie także Dyrektor Izby Skarbowej, mając na uwadze ocenę prawną zawartą w orzeczeniu WSA z dnia 1 lutego 2007r., stwierdził, iż podatnik nie miał prawa do stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych przy amortyzacji budynku salonu samochodów i stacji obsługi.
Odnosząc się do treści zaświadczenia biegłego z dnia 12 lutego 1999r., z którego wynikało, iż "budynek był w robotach budowlano - montażowych zakończony i kwalifikował się do użytku zgodnie z jego przeznaczeniem" WSA ocenił, iż sformułowanie to jest niejasne i z jego treści nie sposób wywnioskować, czego dotyczyły toczące się roboty budowlane, skoro budynek był ukończony. W konkluzji WSA stwierdził, iż w świetle zebranego materiału dowodowego oraz dokonanych w oparciu o ten materiał ustaleń faktycznych, wbrew twierdzeniom strony, nie można było stwierdzić, iż strona w kwietniu 1999r. zakończyła budowę budynku usługowo- biodrowego i że w tym samym roku rozpoczęła ulepszanie budynku w celu przystosowania go do wykonywania innej działalności.
Prawidłowe jest zatem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, który w oparciu o zapisy dziennika budowy, treść opinii biegłego sporządzonej na dzień 10 kwietnia 1999r., jak również zapisy konta ewidencyjnego, stwierdził, że przedmiotowy budynek w kwietniu 1999r., nie był ukończony, oraz, że podatnik w latach 2000 i 2001 ponosił wydatki na dokończenie budowy tego budynku. W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z twierdzeniem podatnika, iż w 1999r, rozpoczął on ulepszanie tego budynku.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, iż na skutek orzeczenia sądu kasacyjnego sprawa wróciła do stadium postępowania wyjaśniającego, w którym podatnik może korzystać z inicjatywy dowodowej, w celu wykazywania sowich twierdzeń.
Zarówno NSA , jak i WSA w wydanych w sprawie orzeczeniach, jako wiążące przyjęły ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe. WSA stwierdził, iż prawidłowo został w sprawie ustalony stan faktyczny, a zarzuty naruszenia art.180§1, 197§1, 122, 123 i 191 ord. pod ocenił jako niezasadne. Koniczność uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2004r. wynikała z faktu uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, a nie przepisów postępowania.
W tym stanie rzeczy nie mógł zasługiwać na uwzględnienie sformułowany w skardze wniosek o powołanie biegłego rzeczoznawcy w celu sporządzenia opinii w zakresie tego, czy budynek w kwietniu 1999 r. był budynkiem kompletnym i gotowym. Wniosek ten, podobnie jak inne wnioski zgłoszone przez stronę w postępowaniu odwoławczym , a przez Dyrektora Izby Skarbowej oddalone, zmierzały bowiem w istocie do podważenia dokonanych przez organy ustaleń faktycznych, a te w świetle oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA z dnia 1 lutego 2007r. uznane zostały za prawidłowe i wiążące.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.