III SA/WA 2669/23

III SA/Wa 2669/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Czarkowski /sprawozdawca/
Ewa Izabela Fiedorowicz
Marta Waksmundzka-Karasińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 14 ust. 3 pkt 3a, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 2 kt 12
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Protokolant referent stażysta Maria Pawlik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J.B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 października 2023 r. nr 0114-KDWP.4011.122.2023.2.JCH w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz J.B. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 18 września 2023 r. J.B. (dalej: "Skarżąca") zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny: Skarżąca prowadzi na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej działalność gospodarczą (działalność prawnicza) pod nazwą K. z siedzibą w P., [...], i rozlicza się podatkowo na zasadach ogólnych na podstawie książki przychodów i rozchodów. Jest czynnym podatnikiem VAT.
W dniu 18 maja 2021 r. Skarżąca zawarła z S. Sp. z o.o. we W. umowę leasingu operacyjnego [...] samochodu osobowego [...] nr VIN [...] nr rejestracyjny [...]. Umowa leasingu została zawarta na okres 36 miesięcy z opcją wykupu. Uiściła opłatę wstępną w kwocie 10 500,01 zł brutto (tj. z 23% podatkiem VAT). Cena pojazdu brutto (tj. z 23% podatkiem VAT) została określona na kwotę 42 000 zł, zaś wartość końcowa netto na kwotę 341,46 zł netto (cena wykupu po zakończeniu umowy leasingu).
Samochód, będący przedmiotem wniosku, był użytkowany przez Skarżącą na podstawie umowy leasingu operacyjnego od maja 2021 r. do 27 kwietnia 2023 r. jako pojazd do celów prywatnych i do celów działalności gospodarczej. Skarżąca korzystała z prawa do odliczenia 50 % podatku VAT na podstawie art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług.
W dniu 27 kwietnia 2023 r. przedmiotowy samochód uległ szkodzie całkowitej na skutek spalenia tj. zajęcia się ogniem w wyniku podpalenia innego pojazdu zaparkowanego obok przez wówczas nieznanego sprawcę (obecnie toczy się postępowanie karne na etapie sądowym przeciwko sprawcy podpalenia, którym nie jest leasingobiorca).
Zgodnie z umową leasingu i umową ubezpieczenia pojazdu, Skarżąca zgłosiła zdarzenie ubezpieczeniowe do ubezpieczyciela – U. SA w W., z którym zawarła uprzednio umowę ubezpieczenia OC i AC przedmiotowego pojazdu na okres ochrony od 21 maja 2022 r. do 20 maja 2023 r. i opłaciła składkę ubezpieczeniową, oraz zgodnie OWU umowy leasingu zawiadomiła o zdarzeniu leasingodawcę. Ponadto przedmiotowy samochód był ubezpieczony przez leasingodawcę w zakresie GAP, a składka ubezpieczeniowa była doliczana do rat leasingowych, opłacanych przez Skarżącą.
Od tej daty tj. od 27 kwietnia Skarżąca nie użytkowała przedmiotowego pojazdu w związku z działalnością gospodarczą ani do użytku prywatnego, gdyż ze względu na stan uszkodzeń samochód nie nadawał się w ogóle do użytku.
Ogólne warunki umowy leasingu przewidywały, że leasingobiorca prowadzi samodzielnie postępowanie likwidacyjne dotyczące przedmiotu leasingu z wyjątkiem sytuacji, gdy postępowanie to dotyczy szkody całkowitej. Wówczas leasingodawca może przejąć prowadzenie likwidacji szkody. W dniu 8 maja 2023 r. Skarżąca została poinformowana przez finansującego w drodze korespondencji elektronicznej, że ubezpieczyciel zakwalifikował szkodę w przedmiotowym samochodzie jako całkowitą i w związku z tym likwidację szkody przejął finansujący, a Skarżąca została wezwana do zwrotu finansującemu kluczyków i dowodu rejestracyjnego, czego dokonała, przesyłając je finansującemu listem poleconym w dniu 10 maja 2023 r. Skarżąca nie miała wpływu na termin ani wysokość wypłaconego z tytułu umowy ubezpieczenia odszkodowania.
Zgodnie z OWU umowy leasingu, pomimo braku możliwości korzystania ze zniszczonego całkowicie pojazdu, Skarżąca miała obowiązek nadal opłacać raty leasingowe na podstawie wystawianych przez Finansującego faktur. Dlatego w dniu 14 maja 2023 r. opłaciła fakturę [...], wystawioną przez Leasingodawcę 1 maja 2023 r., a doręczoną za pomocą Portalu elektronicznego leasingodawcy, natomiast wystawionej w dniu 15 maja 2023 r. przez Leasingodawcę faktury [...] w kwocie brutto 615 zł tytułem "opłata z tytułu czynności likwidacji szkody całkowitej" już nie opłaciła samodzielnie, gdyż na Portalu elektronicznym faktura ukazała się wraz z informacją "zapłacona".
Dopiero pismem z 15 maja 2023 r., doręczonym w dniu 24 maja 2023 r., Skarżąca została poinformowana przez Finansującego, że umowa leasingu wygasła z powodu powstania szkody całkowitej w przedmiocie leasingu oraz o tym, że po otrzymaniu rozliczenia szkody z zakładu ubezpieczeń oraz "podmiotów biorących udział w likwidacji szkody" zostanie dokonane rozliczenie umowy leasingu, a w przypadku wystąpienia nadpłaty po rozliczeniu umowy leasingowej należna kwota zostanie Skarżącej zwrócona na podstawie noty uznaniowej. Leasingodawca nie wystawiał już kolejnych faktur z tytułu rat leasingowych.
W dniu 19 maja 2023 r. na żądanie leasingodawcy Skarżąca "wydała" wrak przedmiotowego pojazdu na podstawie wystawionego przez tegoż leasingodawcę protokołu podmiotowi, który kupił go od leasingodawcy, bo wrak był od chwili zdarzenia ubezpieczeniowego pozostawiony w miejscu spalenia w pobliżu miejsca zamieszkania Skarżącej. Skarżąca nie brała jednak udziału w zbyciu pojazdu przez Leasingodawcę w żaden sposób, nie miała wpływu na cenę sprzedaży ani jej nie odbierała od kupującego. Cena została uiszczona na rzecz Leasingodawcy, a leasingodawca nie udostępnił Skarżącej faktury sprzedaży.
Wiadomo tylko z indywidualnej korespondencji z ubezpieczycielami, że w dniu 10 maja 2023 r. zapadła decyzja U. SA w W. o wypłacie Leasingodawcy S. Spółce z o.o. we W. odszkodowania w wysokości 33 171 zł netto plus 50% VAT, na co składała się wartość rynkowa pojazdu przyjęta wg wysokości sumy ubezpieczenia 3 861 zł netto plus 50% VAT pomniejszona o oszacowaną przez rzeczoznawcę wartość rynkową pozostałości zbywalnych 5 439 zł netto plus 50% VAT. Odszkodowanie zostało wypłacone leasingodawcy.
Następnie Leasingodawca podjął czynności zmierzające do wypłaty odszkodowania z ubezpieczenia GAP przedmiotu leasingu. Umowa ubezpieczenia GAP została zawarta przez Leasingodawcę w A. i Skarżąca otrzymała ustną informację, że odszkodowanie zostało wypłacone Leasingodawcy - w kwocie 3000 zł, jednak nie wiadomo, czy oprócz tego Leasingodawcy ubezpieczyciel wypłacił także 50% VAT, jak w przypadku odszkodowania komunikacyjnego.
Z datą 10 sierpnia 2023 r. Skarżąca otrzymała od Leasingodawcy rozliczenie umowy leasingu, w którym zostały wymienione następujące pozycje:
A)
• "Wartość zdyskontowanych płatności (kwota wymagana do rozliczenia umowy)" - 10 758,14 zł
B)
• "Kwota netto uzyskana w wyniku sprzedaży pozostałości po szkodzie" - 4 878,05 zł
• "Wartość odszkodowania komunikacyjnego" - 33 171 zł
• "Wartość odszkodowania GAP" - 3 000 zł
•"Wartość zwróconych składek z ubezpieczeń i produktów dodatkowych za niewykorzystany okres" 0 zł
Razem B) - 41 049,05 zł
C)
•"Wartość noty uznaniowej" - 30 290,91 zł
D)
• "Kwota zafakturowanych i niezapłaconych należności z umowy (brutto)" - 0
• "Kwota odsetek za nieterminowe płatności" - 0
• "Inne kwoty niezafakturowane obciążające Korzystającego (brutto)" - 0
E)
• "Nadpłata na umowie" - 287,57 zł
I)
• "Kwota należna Korzystającemu do wypłaty" - 30 578,48 zł
Doręczona Skarżącej nota uznaniowa z dnia 10 sierpnia 2023 r. [...] zawierała opis "nota uznaniowa do umowy [...] - szkoda całkowita" , wskazywała jako "datę sprzedaży" 10 sierpnia 2023 r., w rubryce cena netto wpisano 30 290,91 zł, w rubryce %VAT "NP", w rubryce wartość VAT "0", w rubryce "wartość z podatkiem VAT" 30 290,91 zł.
W rozliczeniu umowy leasingu leasingodawca uwzględnił zatem tylko odszkodowania wypłacone leasingodawcy netto (bez 50% wypłaconego VAT) i, pomimo żądania zawartego w reklamacji, nie przedstawił, co składało się na "wartość zdyskontowanych płatności" w punkcie A) ww. rozliczenia. W dniu 25 sierpnia 2023 r. na rachunek bankowy Skarżącej wpłynęła kwota 30 578,48 zł opisana przez leasingodawcę w tytule przelewu jako "zwrot nadpłaty do [...]"
W uzupełnienie stanu faktycznego Skarżąca wskazała, że faktury wystawione na raty leasingowe dotyczące zawartej umowy leasingu operacyjnego były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej, jednak zaznaczyła, że po wygaśnięciu leasingu została wystawiona przez leasingodawcę tylko jedna faktura, dotycząca okresu sprzed wygaśnięcia umowy. Po niej leasingodawca już nie wystawiał faktur na dalsze raty leasingowe, które należałyby mu się do końca normalnego okresu leasingu, gdyby nie zdarzenie powodujące utratę przedmiotu leasingu.
Składki OC i AC były opłacane przez Skarżącą bezpośrednio i były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej. Jednak składki ubezpieczenia GAP były ujęte w racie leasingowej i wykazywane jako składnik na fakturach wystawianych przez leasingodawcę, zatem były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów wraz z ratami leasingowymi.
Zgodnie z umową leasingową i OWU leasingu leasingodawca sam zawierał umowę ubezpieczenia GAP, Skarżąca nie miała dostępu do jej treści ani warunków, więc nie wie, jak ta umowa określała strony, ale skoro Skarżąca nie uczestniczyła nawet w jej zawarciu, nie zgłaszała szkody z tytułu tego ubezpieczenia, a wypłata odszkodowania nastąpiła na konto leasingodawcy, to nie była jej stroną ani ubezpieczonym. Umowa ubezpieczenia OC i AC natomiast była corocznie zawierana przez Skarżącą na polisie była ubezpieczającym i "korzystającym", leasingodawca był określany jako "właściciel pojazdu" lub ubezpieczony. Skarżąca zgłaszała szkodę do ubezpieczyciela z AC. Podkreśliła jednak, że pomimo tej różnicy w zawieraniu ubezpieczeń OC i AC a GAP, obydwa odszkodowania tj. z AC i z GAP wpłynęły na konto leasingodawcy. Umowa leasingu przewidywała, że Skarżąca ma prawo do samodzielnego ubezpieczenia OC i AC, chyba że w określonym terminie przed upływem okresu ubezpieczenia nie przedstawi leasingodawcy odpowiedniej polisy - wówczas ubezpieczenie zostanie zawarte przez leasingodawcę i zostanę obciążona jej kosztami). Umowa leasingu stanowiła, że Korzystający jest zobowiązany do zawarcia na rzecz Finansującego umowy ubezpieczenia OC i AC, a także dalej: Finansujący zobowiązuje się do opłacania składek ubezpieczeniowych z tytułu wskazanych poniżej umów ubezpieczenia — i tu poniżej wskazano ubezpieczenie GAP i ubezpieczyciela A. - zaś Korzystający zobowiązany jest do ponoszenia kosztów związanych z umowami ubezpieczenia, a w szczególności do zwrotu opłaconych przez Finansującego składek lub rat ubezpieczeniowych na podstawie wystawionych faktur VAT.
Skarżąca zadała następujące pytanie: czy od kwoty 30 578,48 zł, która wpłynęła na rachunek bankowy Skarżącej od S. Sp. z o.o. we W. należny jest podatek dochodowy od osób fizycznych?
W ocenie Skarżącej w związku z wypłatą przez leasingodawcę kwoty nadpłaty z tytułu rozliczenia umowy leasingu i przyjęciem jej przez Skarżącą od leasingodawcy nie powstaje po stronie Skarżącej żaden obowiązek podatkowy z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych.
Interpretacją indywidualną z dnia 20 października 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji Dyrektor powołał się na art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1, ust. 2 pkt 12 i ust. 3 pkt 3a, art. 23a pkt 1-2, art. 23b ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 46a, art. 23 ust. 1 pkt 47a, art. 23 ust. 5c ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") oraz art. 7095, art. 7097, art. Kodeksu cywilnego i stwierdził, że limit 150.000 zł ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego - części kapitałowej raty leasingowej.
Organ interpretacyjny stwierdził, że z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, którą rozlicza na zasadach ogólnych (skala podatkowa). W firmie Skarżąca używała samochód na podstawie zawartej umowy leasingu operacyjnego. Samochód używany był zarówno prywatnie i firmowo. Przedmiotowy samochód uległ spaleniu tj. zajęciu się ogniem w wyniku podpalenia innego pojazdu zaparkowanego obok. W wyniku tego zdarzenia 27 kwietnia 2023 r. nastąpiła szkoda całkowita leasingowanego samochodu. Na skutek zawartej przez leasingodawcę umowy ubezpieczenia w dniu 28 sierpnia 2023 r. Skarżąca otrzymała od leasingodawcy nadpłatę opisaną jako wynikającą z przedmiotowego rozliczenia.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że z wniosku wynika więc, że część kwoty, którą finansujący otrzymał z zakładu ubezpieczeń przekazał na rzecz Skarżącej - korzystającego. Wypłata ubezpieczenia w sytuacji utraty przedmiotu leasingu (np. zniszczenia) stanowi zabezpieczenie interesów leasingodawcy, które ma zrównoważyć utratę korzyści finansowych uzyskiwanych dzięki własności danej rzeczy i pobieraniu z tego tytułu pożytków.
W ocenie Organu interpretacyjnego w odniesieniu zatem do kwoty, którą Skarżąca otrzymała od leasingodawcy z tytułu nadwyżki/nadpłaty z kwoty odszkodowania, które finansujący otrzymał z zakładu ubezpieczeń, jest dla Skarżącej przychodem z działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. Kwota, którą Skarżąca otrzymała od leasingodawcy nie jest jednak odszkodowaniem. Z treści wniosku wynika, że leasingodawca jest ubezpieczonym i odszkodowanie zostało wypłacone leasingodawcy. Skarżąca otrzymała zatem od leasingodawcy kwotę nadwyżki opłat wynikających z umowy leasingu, będącą pochodną otrzymanego od ubezpieczyciela odszkodowania za uszkodzony przedmiot leasingu. Świadczenie to wynika więc z zawartej umowy pomiędzy Skarżącą, a leasingodawcą, ale nie jest to odszkodowanie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji Skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie, które mogło mieć istotny wpływ na przebieg sprawy tj. art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie, jakie elementy stanu faktycznego świadczą o tym, że przedmiotowa kwota jest przychodem z działalności gospodarczej, oraz przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej stanowiska organu, a zwłaszcza które z wymienionych w treści stanowiska organu przepisy prawa i elementy stanu faktycznego decydują o zakwalifikowaniu jako przychodu z działalności gospodarczej przedmiotowej kwoty i w konsekwencji o tym, że jest to kwota podlegająca opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie niewłaściwej kwalifikacji, w szczególności art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że kwota 30 578,48 złotych, otrzymana z tytułu rozliczenia umowy leasingu na podstawie noty uznaniowej wystawionej przez leasingodawcę po wygaśnięciu tej umowy w podstawowym okresie umownym, jest przychodem z działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest zatem związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi.
Mając tak zakreśloną kognicję kontroli indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, wskazać należy, że zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Organ udzielił Skarżącej prawidłowej interpretacji co sposobu opodatkowania kwoty 30 578,48 zł, która wpłynęła na rachunek bankowy Skarżącej od S. Sp. z o.o. we W.
W ocenie Organu interpretacyjnego w odniesieniu zatem do kwoty, którą Skarżąca otrzymała od leasingodawcy z tytułu nadwyżki/nadpłaty z kwoty odszkodowania, które finansujący otrzymał z zakładu ubezpieczeń, jest dla Skarżącej przychodem z działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f.
Z tym stanowiskiem nie zgadza się Strona i to jej należy przyznać rację, jednakże, na tym etapie postępowania, w ograniczonym zakresie. Sąd w składzie niniejszym podziela bowiem zarzuty sformułowane w skardze dotyczące naruszenie art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie, jakie elementy stanu faktycznego świadczą o tym, że przedmiotowa kwota jest przychodem z działalności gospodarczej, oraz przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej stanowiska organu, a zwłaszcza które z wymienionych w treści stanowiska organu przepisy prawa i elementy stanu faktycznego decydują o zakwalifikowaniu jako przychodu z działalności gospodarczej przedmiotowej kwoty i w konsekwencji o tym, że jest to kwota podlegająca opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W świetle zaś § 2 tej normy prawnej w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
W orzecznictwie funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym w interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny nie tyle wyjaśnia podatnikowi, w jaki sposób należy interpretować konkretny przepis prawa podatkowego, co raczej wskazuje, w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny, opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c § 2 O.p. powinno zatem zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), ze wskazaniem jego istotnych znamion (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1271/18; z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2421/18 oraz z 26 maja 2021 r., sygn. akt II FSK 3351/18; publ. CBOSA). Z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia przez organ stanowiska odmiennego. Uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy nie znajdują zastosowania, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II FSK 1093/19).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że trudno doszukać się w skarżonej interpretacji toku rozumowania Organu interpretacyjnego, który uznał, że sporna kwota jest przychodem z działalności gospodarczej. Na stronie 7 interpretacji Organ wyjaśnił, iż "przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej są wszelkie przysporzenia majątkowe, uzyskane w związku z tą działalnością, o ile ustawa nie wyłącza ich z tej kategorii. Przychodem z działalności będą przekazane przez ubezpieczyciela odszkodowania za szkody w składnikach majątku związanych z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, wskazane w art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, składnikami majątku związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą będą zarówno składniki majątku stanowiące środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne w tej działalności, jak i wszelkie inne przedmioty, które są w funkcjonalny sposób związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. wszelkie przedmioty wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej." Na stronie 10 interpretacji DKIS zaznaczył, że przedmiotowy samochód, który uległ spaleniu, był wykorzystywany częściowo w firmie. Na tym zasadniczo kończy się cała argumentacja DKIS.
W świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolnicza działalność gospodarcza), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Zgodnie zaś z ust. 1c tej normy prawnej za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
1) wystawienia faktury albo
2) uregulowania należności.
Z interpretacji nie wynika jednakże dlaczego Organ uznał sporną kwotę za przychód z działalności gospodarczej, w szczególności w świetle art. 14c ust.1c u.p.d.o.f. Kwota ta również nie mogła być zakwalifikowania w ramach art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f., bowiem spalony pojazd nie był własnością Skarżącej. W interpretacji nie sposób się zatem doszukać wywodu, mającego oparcie w przepisach (w tym prawidłowo wyjaśnionych), który doprowadził Organ do wniosku, że sporna kwota jest przychodem z działalności gospodarczej.
Końcowo należy przy tym zauważyć, że do kwoty 30 578,48 zł, która wpłynęła na rachunek bankowy Skarżącej od S. Sp. z o.o. we W. zaliczyć należy również kwotę 287,57 zł wypłaconą jako "Nadpłata na umowie". Nie wiadomo zaś dlaczego w ogóle ta kwota miałaby być przychodem, skoro wynikała ona jedynie z nadpłaty dokonanej przez Skarżącą.
Zdaniem Sądu, w analizowanej sprawie doszło do naruszenia art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu dlaczego stanowisko Skarżącej było według Organu interpretacyjnego nieprawidłowe.
Z tych względów interpretacja indywidualna podlegała uchyleniu w całości.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ zobowiązany będzie do uwzględnienia stanowiska Sądu.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku w oparciu o art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 1634, dalej p.p.s.a.).
O kosztach postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a.