III SA/Wa 265/10

III SA/Wa 265/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Wesołowska /przewodniczący/
Jerzy Płusa /sprawozdawca/
Maciej Kurasz
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi F. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia oraz zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu zapłaty podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 5 maja 2005 r. F. R. - Skarżący w niniejszej sprawie, złożył w Urzędzie Celnym [...] w W. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Renault Espace 2,1 TD - rok produkcji 1996, w której zadeklarował jako podstawę obliczenia podatku kwotę 3293 zł, stawkę podatku w wysokości 65% oraz podatek akcyzowy w wysokości 2.140 zł.
Pismem z dnia 28 lipca 2006 r. Skarżący wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. o zwrot podatku akcyzowego wskazując, iż nałożony na niego obowiązek zapłaty podatku akcyzowego jest niezgodny z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ("TWE").
Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., po ponownym rozpatrzeniu wniosku Skarżącego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu zapłaty podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Renault Espace 2,1 TD.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji powołał przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745) - powoływanej dalej jako "ustawa o zwrocie nadpłaty", która uwzględniając treść orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ("ETS") z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05, określa zasady ustalania nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, dokonanego w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2006 r., na podstawie ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.a."
Naczelnik Urzędu Celnego dokonał obliczenia kwoty zwrotu nadpłaty na podstawie wzoru określonego w art. 3 ust. 1 ustawy o zwrocie nadpłaty. Do obliczenia średniej wartości rynkowej samochodu osobowego posłużył się programem komputerowym "Eurotax Carvert" opracowanym przez "E." sp. z o.o. Wyceny dokonano na miesiąc nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego przez Skarżącego (kwiecień 2005 r.). Ponadto, ustalając średnią wartość rynkową samochodu osobowego na podstawie notowanej na rynku krajowym średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju podobnego samochodu osobowego, organ pierwszej instancji wziął pod uwagę różnicę w przebiegu pomiędzy notowanym w programie pojazdem a pojazdem nabytym przez Skarżącego oraz dokonał korekty uwzględniając miesiąc dopuszczenia pojazdu do ruchu.
Zważywszy, iż wyliczona według wzoru kwota zwrotu nadpłaty nie była liczbą większą od zera, organ podatkowy uznał, że zwrot nadpłaty w tym przypadku nie przysługuje.
Pismem z dnia 4 września 2008 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W..
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 90 i art. 234 TWE,
- art. 11 ust. 1 u.p.a.,
- art. 120, art. 121 § 1, art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej.
Skarżący wskazał także na błędne ustalenia faktyczne, które miały wpływ na ustalenie rozmiarów nadpłaty, a mianowicie - pominięcie okoliczności, że samochód został przez Skarżącego sprowadzony do Polski w stanie uszkodzonym, a w związku z tym ustalanie wysokości nienależnej akcyzy dokonane zostało od nieprawidłowo określonej, rażąco zawyżonej wartości, nie mającej nic wspólnego z rzeczywistą wartością rynkową samochodu sprowadzonego do kraju.
W uzasadnieniu odwołania Skarżący podniósł m.in., że na żadnym etapie postępowania organ podatkowy nie podważył wiarygodności faktury, na której jest uwidoczniona okoliczność, że przedmiotem sprzedaży jest samochód uszkodzony. W ocenie Skarżącego, nie wzięcie pod uwagę tej okoliczności stanowi rażące naruszenie art. 180, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na art. 3 ustawy o zwrocie nadpłaty, przedstawił sposób wyliczenia kwoty nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
Wyjaśnił, iż z przepisów tej ustawy wynika, że kwota zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego zindywidualizowana jest w odniesieniu do konkretnego samochodu przez dwa elementy wyliczenia - kwotę podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego oraz średnią wartość rynkową samochodu. Drugi element nie zawsze będzie tożsamy z kwotą faktycznie uiszczoną jako cena za samochód. Ustalenie średniej wartości rynkowej danego samochodu polega bowiem nie tylko na uwzględnieniu indywidualnych cech samochodu (tj. wyposażenia i przybliżonego stanu technicznego), ale również na odwołaniu się do elementu obiektywnego, jakim jest średnia wartość innych podobnych samochodów na rynku. W założeniu zatem wartość samochodu ma być uśredniona, co gwarantuje odniesienie kwoty nadpłaty akcyzy do jednakowych dla wszystkich podatników kryteriów. Takie podejście pozwala jednocześnie na uwzględnienie, że samochody są w różnych stanach technicznych, co ma wpływ na ich cenę, a zatem przyjęcie średniej wartości samochodu pozwala na zmniejszenie dysproporcji między rzeczywistą wartością samochodu a wartością stanowiącą podstawę do naliczenia akcyzy.
Dyrektor Izby Celnej dodał, iż ETS określając dyskryminacyjny aspekt przepisów o podatku akcyzowym odniósł go, tak jak jest o tym mowa w art. 90 TWE, do podobnych produktów krajowych. Dlatego do porównania zastosował pojęcie rezydualnej kwoty podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Państwie Członkowskim nakładającym podatek. W związku z wiążącą mocą orzecznictwa ETS nie można przy określaniu nadpłaty tak interpretować tego orzeczenia, aby w istocie pomijać ten wskazany w omawianym wyroku punkt odniesienia do stwierdzenia dyskryminacyjnego skutku przepisów o podatku akcyzowym, obowiązujących w momencie powstania obowiązku podatkowego.
Organ odwoławczy podkreślił także, iż obliczając kwotę podatku akcyzowego do zwrotu należy uwzględnić wszystkie obligatoryjne elementy mające wpływ na średnią wartość samochodu, wymienione w art. 3 ust. 2 ustawy o zwrocie nadpłaty, takie jak marka samochodu, model i rok produkcji. Uwzględnić należy także pojemność silnika, rodzaj paliwa i nadwozia samochodu oraz jego przebieg. Organy podatkowe mają bowiem obowiązek porównać podatek akcyzowy zapłacony z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przez podatnika i obliczyć wysokość zwrotu nadpłaty uwzględniając średnią wartość innych podobnych samochodów na rynku. W założeniu zatem wartość samochodu ma być uśredniona, co gwarantuje odniesienie kwoty nadpłaty akcyzy do jednakowych dla wszystkich podatników kryteriów.
Następnie organ odwoławczy omówił sposób ustalenia wartości pojazdu podobnego zarejestrowanego po raz pierwszy w kraju, na podstawie Informatora Rynkowego "Samochody osobowe" wydawnictwa "EUROTAXGLASS'S".
Wskazał, iż po uwzględnieniu korekt wynikających z różnic w miesiącu dopuszczenia do ruchu oraz przebiegu samochodu, średnia wartość rynkowa podobnego pojazdu o poprawnym stanie technicznym wynosi 22.518 zł (brutto).
Z dalszych wyliczeń dokonanych na podstawie wzoru zawartego w art. 3 ust. 1 ustawy o zwrocie nadpłaty wynikało, iż podatek akcyzowy rezydualny zawarty w cenie sprzedawanego samochodu podobnego zarejestrowanego wcześniej na terenie kraju wynosi 2.210 zł.
Mając na uwadze, że uiszczony przez Skarżącego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego podatek akcyzowy w wysokości 2.140 zł był niższy niż w/w kwota podatku rezydualnego, organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, iż nadpłata w podatku akcyzowym nie wystąpiła.
Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że ewentualne uszkodzenia niewątpliwie mają wpływ na wartość nabytego pojazdu i z pewnością są okolicznością, która winna zostać uwzględniona przy ustalaniu wartości podobnego pojazdu zarejestrowanego w Polsce. Nie tylko marka, model i wiek wpływają na wartość pojazdu, ale również ogólny stan techniczny, w tym ewentualne uszkodzenia.
Jednakże, według Dyrektora Izby Celnej, analiza postępowania organu podatkowego pierwszej instancji nie potwierdziła zarzutu postawionego przez Skarżącego w części dotyczącej ustalenia notowania podobnego samochodu osobowego bez uwzględnienia jego stanu technicznego.
Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się faktura zakupu z dnia 14 kwietnia 2005 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym. Na dokumencie tym nie jest uwidoczniona okoliczność, że przedmiotem sprzedaży jest samochód uszkodzony. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o stanie technicznym samochodu innym, niż wynikający z przeciętnego użytkowania. Dyrektor Izby Celnej zwrócił ponadto uwagę, iż z załączonego do akt sprawy zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 4 maja 2005 r. wynika, że w tym dniu badany samochód spełniał wymagania techniczne, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm.). Skarżący ani w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, ani w odwołaniu nie załączył dokumentów potwierdzających naprawy pojazdu pomiędzy jego nabyciem wewnątrzwspólnotowym a sporządzeniem oceny technicznej.
Organ odwoławczy stwierdził, iż dokonał oceny zgromadzonych dowodów w ramach, określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów i na tej podstawie uznał, że cały materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do korekty kwoty bazowej ze względu na stopień uszkodzeń. Materiał ten nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie wystąpiły inne okoliczności faktyczne, tzn. uszkodzenia samochodu uzasadniające korektę. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o stanie technicznym innym, niż wynikający z przeciętnego użytkowania.
Ustosunkowując się do zarzutu odwołania, iż nałożenie podatku akcyzowego w przedmiotowej sprawie jest niezgodne z prawem Unii Europejskiej oraz stanowiska Skarżącego, iż nie jest on podatnikiem podatku akcyzowego, Dyrektor Izby Celnej w obszernych wywodach odwołał się do tez sformułowanych przez ETS we wspomnianym już wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 oraz do przepisów u.p.a. i ustawy o zwrocie nadpłaty.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił decyzji Dyrektora Izby Celnej w W.:
1) błędne ustalenia faktyczne - co do stanu pojazdu w chwili wprowadzenia go na polski obszar celny;
2) błędne ustalenia prawne - co do podstawy naliczenia opłat związanych z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego.
W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że zarzuty stawiane organom celnym podnosił już we wniosku o zwrot nadpłaty jak i we wnoszonych w przedmiotowej sprawie odwołaniach, dlatego też w treści skargi nie będzie ich powtarzać.
Według Skarżącego, organ celny dokonując odprawy sprowadzonego przez niego pojazdu samochodowego, bez podstawy prawnej i bez podstawy faktycznej pominął okoliczności faktyczne zawarte w treści faktury zakupu przedmiotowego pojazdu, a mianowicie, że samochód został sprowadzony jako pojazd uszkodzony i w chwili wprowadzenia go na polski obszar celny był pojazdem uszkodzonym i niesprawnym technicznie, a warunkiem dokonania odprawy celnej tego pojazdu było uprzednie przeprowadzenie przez Skarżącego napraw koniecznych ku temu, by pojazd ten wypełniał wymogi prawne i techniczne pozwalające na dopuszczenie go do ruchu drogowego w Polsce. W tym celu Skarżący musiał już na miejscu w Polsce dokonać tych napraw, a mianowicie: wymienić reflektory, wymienić opony, naprawić układ hamulcowy, dokonać wymiany chłodnicy, naprawić tapicerkę pojazdu, poprawić estetykę pojazdu poprzez dokonanie napraw lakierniczych, przeprowadzić badanie techniczne pojazdu.
Skarżący wyjaśnił, że wszystkie w/w naprawy zostały dokonane w Polsce przy użyciu części zamiennych oraz usług nabytych już na miejscu w Polsce. W związku z tym organ celny dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez obliczenie obciążeń podatkowych, w tym podatku akcyzowego, od samochodu będącego już w stanie po naprawie w Polsce. Dokonał więc obliczenia tych obciążeń także od części zamiennych, materiałów i robocizny nabytych przez Skarżącego już w Polsce.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu, niezasadne są te wszystkie twierdzenia i oparte na nich zarzuty Skarżącego, zawarte zarówno w skardze jak i podnoszone w toku postępowania podatkowego, w których wskazuje on na błędne ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe odnośnie stanu technicznego, w jakim znajdował się sprowadzony przez niego do kraju (w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia) samochód osobowy. Chodzi tu zwłaszcza o kwestię, że samochód ten, jak twierdzi Skarżący, był uszkodzony i niesprawny technicznie.
Twierdzenia podnoszone przez Skarżącego w powyższym zakresie były jednak gołosłowne i w toku postępowania podatkowego nie przedstawił on na ich poparcie jakiegokolwiek dowodu, który odnosiłby się - czy to bezpośrednio do stanu technicznego pojazdu, w jakim znajdował się on w momencie sprowadzenia go do kraju, czy też do napraw tego pojazdu, jakie według Skarżącego, miały być przez niego dokonane już w kraju. Skarżący nie wnosił też w toku postępowania o przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów, które potwierdzałyby jego stanowisko odnośnie wskazywanej przez niego okoliczności, iż sprowadzony samochód był uszkodzony.
Organy podatkowe trafnie natomiast zwracają uwagę, iż z przedłożonego przez Skarżącego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 4 maja 2005 r. wynika, iż przedmiotowy pojazd spełniał już wymagania techniczne, o których mowa w art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym, czyli był w pełni sprawny technicznie i mógł na tej podstawie zostać dopuszczony do ruchu.
Skarżący konsekwentnie utrzymywał (w odwołaniu i w skardze), iż znajdująca się w aktach sprawy faktura zakupu tego samochodu jednoznacznie dowodzi, iż samochód był uszkodzony, a organy podatkowe bezpodstawnie nie wzięły tej okoliczności pod rozwagę. Jednakże stanowisko takie nie znajduje potwierdzenia w treści tej faktury. Nie zawiera ona bowiem jakichkolwiek informacji, czy też adnotacji, o tym, iż wymieniony w niej samochód osobowy był uszkodzony. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy tłumaczenia tej faktury, został w niej użyty zwrot "sprzedaż pojazdu okazyjnego", co nie jest ani równoznaczne, ani nawet bliskoznaczne ze sprzedażą samochodu uszkodzonego. Można natomiast przyjąć, kierując się choćby zasadami doświadczenia życiowego, iż przy kupnie samochodu okoliczność, czy jest on uszkodzony, jest na tyle istotna, że znajduje odzwierciedlenie w treści dokumentu potwierdzającego dokonanie transakcji.
Mając na względzie powyższe uwagi, uznać należy, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania dowodowego oraz zasad ustalania stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza zaś w ramach wynikającej z art. 191 tej ustawy zasady swobodnej oceny dowodów miały podstawy, aby przyjąć do dalszych ustaleń i wyliczeń, iż sprowadzony przez Skarżącego samochód osobowy nie był uszkodzony i znajdował się w stanie technicznym wynikającym z normalnego (przeciętnego) używania.
Powyższej oceny w żaden sposób nie może zmienić przedłożony przez Skarżącego na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. dokument (zaświadczenie) z dnia 21 czerwca 2010 r., w którym sprzedawca (wystawca faktury) francuska firma T. zaświadcza, iż sprzedany Skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2005 r. pojazd Renault Espace (o wymienionych cechach identyfikacyjnych) był uszkodzony z przodu.
Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji) czyni to mając na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w momencie wydawania tej decyzji. Dotyczy to również oceny zgodności z prawem postępowania poprzedzającego wydanie tego zaskarżonego aktu. Z tego punktu widzenia, dla sformułowania takiej oceny, a więc m.in. co do prawidłowości dokonanych w ramach postępowania przez organy podatkowe ustaleń, kompletności zebranego materiału dowodowego i prawidłowości jego rozpatrzenia, nie może mieć znaczenia dokument wystawiony ponad pięć lat od daty nabycia przez Skarżącego przedmiotowego samochodu i siedem miesięcy po zakończeniu postępowania podatkowego.
Sąd nie dopatrzył się także naruszeń prawa ze strony organów podatkowych w zakresie zastosowanej przez nie metody, zmierzającej do ustalenia, czy i w jakim zakresie Skarżącemu przysługiwało prawo do uzyskania zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
W wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 powoływanym przez organy podatkowe, Trybunał wskazał m.in., iż art. 90 TWE akapit pierwszy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek.
Stosownie do wskazań wynikających z powyższego wyroku ETS oraz z zasad określania wysokości nadpłaty, określonych w przepisach ustawy o zwrocie nadpłaty (art. 3 ust. 1 i 2) zadaniem organu podatkowego rozpoznającego wniosek Skarżącego o zwrot nadpłaty było porównanie kwoty podatku akcyzowego uiszczonego przez Skarżącego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego z kwotą tzw. podatku rezydualnego, a więc zawartego w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w kraju. W tym celu konieczne więc było ustalenie wartości rynkowej podobnego samochodu używanego w kraju.
Kierunkowe wytyczne w tym zakresie określone zostały w art. 3 ust. 2 ustawy o zwrocie nadpłaty. Przepis ten stanowi, iż średnią wartością rynkową jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w miesiącu powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, a jeżeli miesiąc powstania obowiązku podatkowego nie jest możliwy do ustalenia - w miesiącu zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, roku produkcji oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty wewnątrzwspólnotowo albo importowany pojazd samochodowy, od którego zapłacono podatek akcyzowy z tytułu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu.
Skoro zatem w świetle powyższej regulacji przedmiotem ustalenia przez organy podatkowe ma być średnia wartość pojazdu samochodowego (dla którego odniesieniem są wskazane w tym przepisie parametry i cechy konkretnego sprowadzonego wewnątrzwspólnotowo pojazdu) określana na podstawie notowań rynkowych, w ocenie Sądu, za dopuszczalne i zasadne należało uznać, posłużenie się w tym celu przez organy podatkowe fachowymi wydawnictwami, choćby takimi, jak w rozpoznawanej sprawie, które zawierają informacje i dane bazujące właśnie na dokonywanych na rynku transakcjach, których przedmiotem są używane pojazdy samochodowe.
Jeżeli więc w rozpoznawanej sprawie okazało się, że podatek akcyzowy zapłacony przez Skarżącego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego był niższy niż ustalona w sposób niewadliwy na podstawie zasad wynikających z ustawy o zwrocie nadpłaty, rezydualna kwota podatku zawarta w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały wcześniej zarejestrowane w kraju, organy podatkowe zasadnie uznały, iż Skarżącemu nadpłata z powyższego tytułu nie przysługuje i takie też było rozstrzygnięcie wynikające z wydanych w sprawie decyzji podatkowych.
W decyzjach tych organy podatkowe powołując się w obszernych wywodach na tezy wynikające z powyższego orzeczenia ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 oraz na regulacje zawarte w ustawie o zwrocie nadpłaty szczegółowo wyjaśniły przyjęty przez nie tryb postępowania oraz sposób i zakres zastosowania powołanych przez nie przepisów .
Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.