III SA/Wa 2475/25

III SA/Wa 2475/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Sułkowska /sprawozdawca/
Maciej Kurasz /przewodniczący/
Tomasz Grzybowski
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 59 par. 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2025 poz 111
art. 116
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), sędzia WSA Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz K. sp. k. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. [...] z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka"), postanowieniem z [...] września 2025 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS", "DIAS" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "Naczelnik US", "NUS" lub "organ pierwszej/I instancji", "organ egzekucyjny") z [...] czerwca 2025 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych oraz prawnych sprawy: Naczelnik US prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku Spółki na podstawie własnych tytułów wykonawczych z:
1) [...] sierpnia 2020 r. - obejmujący należności z tytułu podatku od towarów
i usług za I kwartał 2020 r., w kwocie należności głównej 3.165,00 zł, plus odsetki za zwłokę (doręczony Stronie 24 sierpnia 2020 r.);
2) [...] września 2020 r. - obejmujący należności z tytułu podatku od towarów
i usług za II kwartał 2020 r., w kwocie należności głównej 3.125,00 zł, plus odsetki za zwłokę (doręczony 12 października 2020 r.);
3) [...] stycznia 2021 r. - obejmujący należności z tytułu podatku od towarów
i usług za III kwartał 2020 r., w kwocie należności głównej 3.135,00 zł, plus odsetki za zwłokę (doręczony 2.02.2021 r.).
Organ egzekucyjny zawiadomieniami z 5 sierpnia 2020 r., 22 września 2020 r. i 14 stycznia 2021 r. dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w S. [...] "M." (doręczone S. odpowiednio 10.08.2020 r., 28.09.2020 r., 19.01.2021 r., Spółce odpowiednio 24.08.2020 r., 12.10.2020 r., 2.02.2021 r.). S. [...] "M." poinformowała o przyjęciu do realizacji ww. zawiadomień.
Również zawiadomieniem z 27 sierpnia 2020 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w P. [...] S.A. (doręczone P. 3.09.2020 r., Spółce 17.09.2020 r.) Poczta poinformowała o przyjęciu do realizacji ww. zajęcia.
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny wystąpił również do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Powyższe zapytania nie doprowadziły do ujawnienia majątku ruchomego czy też nieruchomości, z której można by przeprowadzić egzekucję. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że Spółka figuruje, jako płatnik od 1 listopada 2003 r. Z protokołów spisanych przez pracowników organu egzekucyjnego wynikało, że Spółka nie posiada majątku, z którego może być przeprowadzona egzekucja. Również poszukiwanie majątku poprzez dostępne systemy nie przyniosło pozytywnych rezultatów. W związku z tym postanowieniem z [...] czerwca 2023 r. Naczelnik US umorzył postępowanie egzekucyjne z ww. tytułów wykonawczych, na które Spółka złożyła zażalenie zarzucając naruszenie art. 59 §2 i art. 64c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 – dalej: "u.p.e.a.").
Dyrektor IAS postanowieniem z [...] września 2023 r. uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika US z [...] czerwca 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu, wskazując że organ ponownie rozpatrując sprawę winien dokonać kompleksowej analizy okoliczności faktycznych związanych z prowadzonym wobec majątku Spółki postępowaniem egzekucyjnym, co pozwoli dokonać prawidłowej kalkulacji i ocenić czy zaistniała przesłanka bezskuteczności prowadzonej egzekucji, tj. czy nie uzyska się kwot przewyższających koszty egzekucyjne.
Naczelnik US po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z [...] marca 2024 r. umorzył postępowanie egzekucyjne do ww. tytułów wykonawczych w trybie art. 59 §2 u.p.e.a. i na nie Spółka złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie.
Postanowieniem z [...] czerwca 2024 r. DIAS uchylił postanowienie Naczelnika US z [...] marca 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu, wskazując że ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, organ egzekucyjny winien wziąć pod uwagę powyższe i przede wszystkim pokryć powstałe koszty egzekucyjne, a następnie dokonać ponownej analizy bezskuteczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Naczelnik US postanowieniem z [...] czerwca 2025 r. umorzył w trybie art. 59 §2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne z ww. tytułów wykonawczych.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu I instancji Spółka złożyła 8 lipca 2025 r. zażalenie do Dyrektora IAS, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:
- art. 59 § 2 u.p.e.a., poprzez jego zastosowanie do umorzenia postępowania:
a) z uwagi "na częściową bezskuteczność egzekucji", bez należytego uprzedniego przeprowadzenia kalkulacji stanowiącej podstawę stwierdzenia, że
w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne;
b) uznania, że brak jest majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których możliwe jest wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne;
c) stwierdzenie o częściowej bezskuteczności egzekucji, podczas, gdy przepisy zarówno Ordynacji podatkowej i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji nie zawierają takiej definicji lub takiej bezskuteczności.
- art. 64c i art. 64b u.p.e.a., poprzez wskazane tam wydatki (koszty egzekucyjne) będą mieć zastosowanie do postępowania egzekucyjnego wobec Spółki i że wydatki te, których w istocie nie poniesie Urząd oraz koszty te będą przewyższać wyegzekwowane z zajęcia wierzytelności środki wpływające na rachunek Urzędu.
Powyższe zażalenie Spółka uzupełniła 17 lipca 2025 r., wskazując w nim, że od lipca 2025 r. comiesięcznie odprowadzana będzie przez S. M. kwota ok. 14 225,00 zł, co pozwoli na spłatę dochodzonych należności w czasie krótszym, niż wskazuje organ egzekucyjny, a postępowanie egzekucyjne dotyczy realnego majątku, którego wysokość gwarantuje realność szans na skuteczność postępowania i wyegzekwowanie kwot przewyższających wydatki egzekucyjne
i prowadzi do uzyskania przez Skarb Państwa wymiernych efektów. Ponadto Spółka podniosła nieprawidłowość księgowania uzyskanych w egzekucji kwot wskazanych w tabeli 1 zaskarżonego postanowienia.
Organ odwoławczy po przedstawieniu ustaleń poczynionych przez organ
I instancji oraz przedstawieniu przebiegu postępowania w przedmiotowej sprawie wskazał, że jedynym efektywnym środkiem egzekucyjnym jest realizowana przez dłużnika zajętej wierzytelności wierzytelność w wysokości 5 904,00 zł miesięcznie. Przeprowadzona przez organ egzekucyjny analiza realności prowadzonej egzekucji, przy założeniu miesięcznych wpływów ww. kwoty potwierdza, że nie ma szans na osiągnięcie celu prowadzonej egzekucji, tj. wyegzekwowanie wszystkich dochodzonych należności. Nie zmieni tego faktu również podniesienie przekazywanej przez dłużnika zajętej wierzytelności kwoty. Podkreślić należy, że zaległości, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia wynosiły 481 110,69 zł należności głównej plus odsetki, z czego prawie połowę stanowiły odsetki od zaległości. Ponadto organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Spółki już 13 lat. Organ wskazał, iż zaległości Spółki, wskazane w pierwszym wydanym w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. postanowieniu organu egzekucyjnego z 30.06.2023 r., na dzień 28.06.2023 r. wynosiły 539 064,38 zł. Zatem pomimo comiesięcznego wpływu kwoty 5 904,00 zł, w okresie dwóch lat nie udało się zmniejszyć znacząco posiadanych przez Spółkę zaległości. W takim przypadku, nie można mówić o efektywności prowadzonego postępowania. Zwiększenie przekazywanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności nie doprowadzi do szybkiego wyegzekwowania przedmiotowych należności, jedynie skróci trochę czas ich dochodzenia, który biorąc pod uwagę okresy dochodzonych należności i ekonomikę prowadzonego postępowania jest kluczowy. Jak wskazał organ egzekucyjny egzekucja jest celowa, gdy doprowadzi do efektywnego zaspokojenia zaległości - należności głównej i odsetek. W niniejszym przypadku nie można mówić o osiągnięciu takiego celu na przestrzeni najbliższych lat. Dlatego też, w niniejszej sprawie mamy do czynienie z częściową bezskutecznością, bowiem pomimo uzyskiwania comiesięcznie danej kwoty i pokrycie powstałych kosztów egzekucyjnych nie jest możliwe wyegzekwowanie całych należności głównych
i odsetek. Natomiast w kwestii dot. wysokości dochodzonych należności wskazanych w zaskarżonym postanowieniu, tut. organ ponownie wyjaśnia, że Zobowiązany,
w toku prowadzonej egzekucji może zapoznać się z aktami sprawy i wyjaśnić
w organie egzekucyjnym zaistniałe nieścisłości.
Na postanowienie organu odwoławczego Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji w całości i umorzenie w całości postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania DIAS.
Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. prawa procesowego, tj. art. 59 § 2 u.p.e.a. poprzez:
- jego błędne zastosowanie do umorzenia postępowania, a także przez jego błędną wykładnię, które to naruszenie doprowadziło do wydania przedwczesnego postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, ze względu na "częściową bezskuteczność egzekucji", bez należytego uprzedniego przeprowadzenia kalkulacji stanowiącej podstawę stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym faktycznie nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne;
- uznanie przez Naczelnika US, że brak jest majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których możliwe jest wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne;
- stwierdzenie o częściowej bezskuteczności egzekucji podczas, gdy przepisy u.p.e.a. nie zawiera takiej definicji lub takiej bezskuteczności;
2. Naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) poprzez nie zastosowanie postępowania wyjaśniającego w sprawie, spełniającego wymagania określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., tj. nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi
i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
W piśmie procesowym skarżąca rozwinęła dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W wyniku takiej kontroli decyzja/postanowienie może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 o.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Warunki zastosowania tego trybu zostały zatem w niniejszej sprawie zachowane.
Skierowanie sprawy na rozprawę nie jest automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też, pomimo że skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie, to uwzględniając treść art. 122 p.p.s.a., powyższy wniosek nie wiązał sądu orzekającego w sprawie, co oznacza, iż możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (tak też B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str. 527; także wyrok WSA w Krakowie z 9 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 59/16). Obie strony sporu w sposób kompleksowy uargumentowały swoje stanowisko w pismach procesowych w toku postępowania administracyjnego i sądowego, dlatego też Sąd uznał, że nie było podstaw do skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu jawnym.
Przechodząc do meritum sporu Sąd uznał, że organy w tej sprawie wydały akty administracyjne, których treść abstrahuje od normy wynikającej z art. 59 § 2 u.p.e.a., który miał stanowić podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie. Charakter tych uchybień był istotny, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie z obrotu postanowień organów obu instancji.
Zakreślając ramy prawne dla sprawy organ zasadnie wskazał, że w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1553), zastosowanie znajdzie art. 59 § 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 19.02.2021 r. Przepis ten stanowi, że w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz art. 7-11 (które nie mają zastosowania w sprawie). Nie są zatem zasadne argumenty strony dotyczące pominięcia przez organ fragmentu art. 59 § 2 u.p.e.a. dotyczącego "braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego", bowiem przepis ten, w starym stanie prawnym, treści takiej nie zawierał. Co istotne, na błędną treść przepisu wskazał w zaskarżonym postanowieniu także organ, mimo że zdanie wcześniej napisał, iż zastosowanie ma przepis w starym brzmieniu. Kwestie te nie miały jednak istotnego znaczenia dla sprawy, bowiem zmodyfikowanie treści art. 59 § 2 u.p.e.a. nie zmienia jego istoty i wniosków z niego płynących.
W ocenie Sądu, stanowisko skarżącej spółki należy w tej sprawie uznać za prawidłowe. Zgodnie bowiem z art. 59 § 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
W ocenie Sądu, analizowany przepis (tak w starym, jak i nowym stanie prawnym) zawiera jednoznaczne kryterium pozwalające organowi egzekucyjnemu na realizację jego uznania administracyjnego w zakresie decyzji, czy będzie dalej prowadził postępowanie egzekucyjne, czy też nie. Kryterium tym jest stwierdzenie, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Dopóki organ nie wykaże, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, nie może postępowania umorzyć. W niniejszej sprawie organ takiego stwierdzenia nie dokonał, a co więcej, nie analizował okoliczności sprawy pod tym kątem, co powoduje, że nie zmaterializowała się przesłanka umożliwiająca organowi podjęcie decyzji w ramach uznania administracyjnego co do dalszego prowadzenia/nieprowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podobnie wskazano sposób rozumienia art. 59 § 2 u.p.e.a., odnosząc się do okoliczności, jakie ma ustalić organ. Na przykład w wyroku z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1435/23, przyjęto, że w ramach postanowienia, którego ramy wyznacza art. 59 § 2 u.p.e.a., organ ma jedynie ustalić, czy możliwe jest uzyskanie w toku prowadzanej egzekucji kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2025 r., sygn. akt III FSK 995/23).
Niewątpliwie zatem to organowi egzekucyjnemu ustawa pozostawiła ocenę "perspektyw" wszczętego postępowania egzekucyjnego i wybór: prowadzenie egzekucji lub umorzenie postępowania. Nie zmienia to jednak faktu, że zastosowanie omawianej regulacji wymaga uprzedniego stwierdzenia, że zobowiązany nie posiada środków (zasobów) przewyższających wydatki egzekucyjne oraz że stan ten ma charakter definitywny, czyli w świetle obiektywnych okoliczności nie ma podstaw do uznania, że w przyszłości środki takie zostaną przez zobowiązanego zgromadzone (v. wyrok NSA z 5 lutego 2025 r., I GSK 1327/21; wyrok NSA z 19 sierpnia 2025 r., I GSK 690/24; podobnie w wyroku NSA z 28 września 2023 r., III FSK 476/23).
W analizowanej sprawie organ egzekucyjny powołuje się na argumenty, które nie korespondują z treścią analizowanego przepisu. Organ na żadnym etapie postępowania nie przedstawił wysokości ponoszonych kosztów egzekucyjnych i nie skonfrontował ich z wpływami, które uzyskuje co miesiąc od dłużnika zajętej wierzytelności, tj. S. M. Nie ma zatem, w świetle jednoznacznej treści art. 59 § 2 u.p.e.a., znaczenia fakt, że jedynym efektywnym środkiem egzekucyjnym jest realizowanie przez dłużnika zajętej wierzytelności zobowiązania z tejże wierzytelności. Nie jest zrozumiałe, w jakim celu organ przeprowadzał "analizę realności prowadzonej egzekucji", by ustalić, że nie ma szans na osiągnięcie celu prowadzonej egzekucji, tj. wyegzekwowania wszystkich dochodzonych należności. Podobnie nie ma dla sprawy znaczenia fakt, że organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec spółki już 13 lat. Wbrew bowiem stanowisku organu, analizowany przepis nie odnosi się do bliżej niezdefiniowanego, a powoływanego przez organ kryterium "efektywności prowadzonego postępowania" czy jego "celowości", lecz wskazuje jednoznacznie, że postępowanie można umorzyć wyłącznie wtedy, gdy organ wykaże, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W analizowanej sprawie argumentów na wykazanie tej przesłanki nie przedstawiono.
Zaskakujące jest przy tym, że organ odwoławczy dotychczas w sprawie konsekwentnie prezentował właśnie takie, jak prezentowane przez Sąd w tej sprawie, stanowisko, uchylając poprzednie postanowienia organu egzekucyjnego zmierzające do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W zaskarżonym obecnie postanowieniu z niewiadomych przyczyn organ zmienił pogląd na sposób wykładni art. 59 § 2 u.p.e.a. i w przekonaniu Sądu, jego stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.
Również stanowisko organu, jakoby podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego mogła być okoliczność "częściowej bezskuteczności egzekucji", mija się z treścią analizowanego przepisu. Skoro warunkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego jest ustalenie, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, to nie jest możliwe stwierdzenie bezskuteczności egzekucji (polegającej na tym, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne) "częściowo". Organ w sposób nieuprawniony zdaje się przenosić do niniejszego postępowania treść art. 116 o.p. (...jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna), w którym możliwość stwierdzenia bezskuteczności egzekucji w części została jednoznacznie przewidziana. W przypadku art. 59 § 2 u.p.e.a. taka możliwość nie występuje, bowiem nawet w nowym stanie prawnym definiuje się bezskuteczność egzekucji jako stan, w którym brak jest majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Przepis ten, zarówno w starym jak i nowym brzmieniu, łączy możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze stanem, w którym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 59 § 2 u.p.e.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
Sąd nie miał natomiast podstaw, by uwzględnić wniosek strony o umorzenie postępowania "w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego", bowiem postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wydawane jest w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego, a nie odrębnego postępowania "w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego". W ramach trwającego postępowania egzekucyjnego organ na każdym jego etapie może analizować, czy postępowania nie należy umorzyć i nie musi w tym celu wszczynać jakiegokolwiek postępowania administracyjnego.
W sprawie nie było także podstaw do zobowiązywania organu do przedkładania Sądowi informacji m.in. o rzeczywistej wysokości zobowiązań spółki, bowiem nie jest rolą Sądu gromadzenie i ocena materiału dowodowego w sprawie administracyjnej, a dowody te były zbędne do rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd.
Z uwagi na granice niniejszej sprawy, zagadnienia związane z prawidłowością księgowań i rozliczeń spłat dokonywanych na poczet zaległości spółki wykraczają poza zakres dopuszczalnych rozważań Sądu.
Końcowo Sąd wskazuje, że na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a. zasądził z urzędu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego, mimo braku stosownego wniosku w tym zakresie, bowiem Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym, a strona nie była reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego.