III SA/Wa 2228/17Solidarna odpowiedzialność członka zarządu zaległości podatkowe spółki

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (DIAS) z dnia [...] kwietnia 2017 r., która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (NUS) z dnia [...] grudnia 2016 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu spółki M. [...] sp. z o.o. za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2011-2013. Skarżący zarzucał organom naruszenie szeregu przepisów Ordynacji podatkowej (Op), w tym art. 116 § 1 pkt 2 Op (niezastosowanie mimo wskazania mienia spółki), art. 208 § 1 Op (brak umorzenia postępowania), art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Op (nieprawidłowe uznanie braku złożenia wniosku o upadłość), a także naruszenie przepisów dotyczących procedury dowodowej i doręczeń. DIAS, uchylając decyzję NUS w części dotyczącej zaległości za czerwiec 2011 r. z powodu przedawnienia, utrzymał decyzję w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy uznał, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, a Skarżący nie wykazał przesłanek egzoneracyjnych, w tym nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości w znacznej części. DIAS odrzucił również zarzuty dotyczące doręczenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną. Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły bezskuteczność egzekucji z majątku spółki oraz że Skarżący nie złożył we właściwym czasie wniosku o upadłość. Sąd uznał również, że przedawnienie zobowiązania nie nastąpiło, gdyż decyzja organu pierwszej instancji została wydana w ustawowym terminie. Kluczowym zarzutem, który doprowadził do uchylenia zaskarżonej decyzji, było nieprawidłowe rozpatrzenie przez organy kwestii wskazania przez Skarżącego mienia spółki, które mogłoby posłużyć do zaspokojenia zaległości. Skarżący wskazał na samochód ciężarowy marki V. [...], przedstawiając dowody jego wyceny i dokumentacji. Sąd uznał, że organy obu instancji, a zwłaszcza DIAS, nie oceniły należycie tego dowodu i nie podjęły stosownych czynności weryfikacyjnych, takich jak oględziny pojazdu, co naruszało przepisy dotyczące wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Op w zw. z art. 120, 121 § 1, 122 Op). Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania DIAS, nakazując uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie oceny wskazanej masy majątkowej.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający