III SA/Wa 2081/22

III SA/Wa 2081/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Hanna Filipczyk /sprawozdawca/
Konrad Aromiński
Piotr Dębkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 87 ust. 1 i 2, art. 28b
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Dębkowski, Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk (sprawozdawca), sędzia WSA Konrad Aromiński, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za listopad 2019 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] sp. k. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed organami podatkowymi
1. W dniu 23 grudnia 2019 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynęła złożona przez B. Sp. z o.o. I Sp. k. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2019 r. z nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w wysokości 650.000,00 zł wykazaną do zwrotu na rachunek bankowy Spółki w terminie 60 dni, tj. do 21 lutego 2020 r.
2. Kolejnymi postanowieniami Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., a następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "NUS" lub "organ I instancji") przedłużał termin dokonania zwrotu VAT.
3. W szczególności postanowieniem z dnia [...] maja 2022 r. organ I instancji przedłużył ten termin do dnia 31 października 2022 r.
4. Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie.
5. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał w szczególności, że Spółka świadczy usługi outsourcingu związanego z obsługą procesów finansowych, zakupowych, informatycznych, analitycznych oraz prawnych dla klientów polskich i zagranicznych. Jednym z jej głównych odbiorców zagranicznych jest maltański podmiot B. Ltd. Głównym kontrahentem w zakresie nabyć jest podmiot B. Sp. z o.o. Sp. k., od której Spółka kupuje usługi związane z szeroko rozumianym outsourcingiem.
Prowadzona przez Spółkę działalność budzi wątpliwość z uwagi na świadczenie usług niematerialnych na rzecz podmiotu zagranicznego B. Ltd., którego siedziba znajduje się na Malcie (w państwie o korzystnym systemie podatkowym). Przyjęty model transakcji, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, pozwala na odliczanie podatku naliczonego zawartego w fakturach zakupu, podczas gdy sprzedaż nie podlega opodatkowaniu w Polsce, lecz w miejscu siedziby nabywcy. Dzięki temu podatnik ma możliwość wystąpienia w Polsce o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Ponadto, świadczenie usług na rzecz podmiotu z siedzibą na Malcie, głównego kontrahenta Spółki po Stronie sprzedaży, nie prowadzi do wskazania podatku należnego, gdyż transakcje te zgodnie z art. 28b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm., dalej: "u.p.t.u.") są opodatkowane właśnie w tym państwie przez odbiorcę usług.
Wskazane powyżej działanie Spółki oraz jej nieformalne powiązanie kapitałowe i osobowe z innymi podmiotami świadczy o agresywnej optymalizacji podatkowej. Możliwe jest również wykorzystanie w nich, celem wydłużenia łańcucha podmiotów biorących udział w transakcji łańcuchowej, podmiotu z raju podatkowego i kolejnego podmiotu z Unii Europejskiej (celem uwiarygodnienia transakcji) lub maksymalizacji ceny dostawy do innej firmy celem wyprowadzenia pieniędzy z kraju i uniknięcia płacenia podatków w Polsce.
Kwota jednorazowego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest dość wysoka (wynosi ok. 650 tys. zł), co dodatkowo uzasadnia celowość starannego zbadania podstaw zwrotu, jeszcze przed jego dokonaniem. Ta ostrożność jest też uzasadniona stwierdzeniem w toku kontroli nieprawidłowości w rozliczeniach podatku od towaru i usług za wcześniejsze okresy.
DIAS omówił także podjęte w ostatnim czasie przez organy podatkowe czynności zmierzające do weryfikacji poprawności rozliczeń Skarżącej w podatku od towarów i usług.
2. Postępowanie sądowoadministracyjne
1. W skardze wniesionej na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła mu naruszenie:
- art. 210 § 4, art. 122, art. 123 § 1, art. 127, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188, art. 191, art. 192, w związku z art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej: "O.p.") i art. 87 ust. 2 u.p.t.u. – poprzez lakoniczne odniesienie się do zarzutów przedstawionych przez Spółkę w zażaleniu, a także nieprzedstawienie konkretnych oraz zweryfikowanych okoliczności sprawy (popartych dowodami zgromadzonymi w toku weryfikacji zwrotu podatku VAT), które powodują powstanie wątpliwości co do zasadności zwrotu VAT za listopad 2019 r.;
- art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2, art. 121 § 1, art. 124, art. 274b § 1 O.p. oraz art. 87 ust. 2 u.p.t.u. – poprzez utrzymanie w mocy postanowienia NUS, mimo że nie zawiera ono w swej treści żadnych uzasadnionych argumentów, które w sposób logiczny i przekonujący mogłyby stanowić obiektywną przesłankę przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za listopad 2019 r., w tym konkretnych wątpliwości wynikających z okoliczności sprawy;
- art. 274b § 1 O.p. i art. 87 ust. 2 u.p.t.u., a także art. 120, art. 121 § 1, art. 125 O.p. – poprzez wielokrotne i nieuzasadnione prawnie przedłużanie terminu zwrotu podatku VAT za listopad 2019 r., w oparciu o szczątkowy i wybiórczy materiał dowodowy oraz błędnie interpretowane przepisy prawa, w sposób prowadzący do jawnego naruszenia: unijnej zasady neutralności podatku VAT, a także przepisów O.p. regulujących prawidłowe weryfikowanie rozliczenia podatku VAT.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS i poprzedzającego go postanowienia NUS, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
3.1. Skarga jest zasadna.
3.2. Strony spierają się o zgodność z prawem przedłużenia terminu zwrotu VAT za listopad 2019 r. do 31 października 2022 r. dokonanego postanowieniem organu I instancji z dnia 9 maja 2022 r.
Postanowienie zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem DIAS z dnia 25 lipca 2022 r.
3.3. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
Zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. zwrot różnicy podatku następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach wskazanych w tym przepisie procedur podatkowych. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
3.4. W świetle art. 87 ust. 2 u.p.t.u. postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu VAT może zostać wydane, gdy:
1) termin do dokonania zwrotu jeszcze nie upłynął;
2) weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w ramach jednego z postępowań wskazanych w przepisie; a zarazem
3) stwierdzenie przez organ, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, opiera się na co najmniej uprawdopodobnionych przesłankach.
3.5. W postępowaniu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu należy wykazać okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. np. wyroki NSA z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2127/13 oraz z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 2039/15).
3.6. Oceniane z punktu widzenia przedstawionych wyżej kryteriów, zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu – z dwóch zasadniczych powodów.
3.7. Po pierwsze, organy obu instancji nie uprawdopodobniły zaistnienia wątpliwości co do zasadności zwrotu.
Organ odwoławczy wskazuje w funkcji uzasadnienia (uprawdopodobnienia), że "[p]rowadzona przez Spółkę działalność budzi wątpliwość z uwagi na świadczenie usług niematerialnych na rzecz podmiotu zagranicznego B. Ltd., którego siedziba znajduje się w państwie o korzystnym systemie podatkowym" oraz że "[p]rzyjęty model transakcji, zgodnie z przepisami [u.p.t.u.] pozwala na odliczanie podatku naliczonego zawartego w fakturach zakupu, podczas gdy sprzedaż nie podlega opodatkowaniu w Polsce, lecz w miejscu siedziby nabywcy. Dzięki temu podatnik, ma możliwość wystąpienia w Polsce o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Ponadto, świadczenie usług na rzecz podmiotu z siedzibą na Malcie, głównego kontrahenta Spółki po stronie sprzedaży, nie prowadzi do wskazania podatku należnego, gdyż transakcje te zgodnie z art. 28b [u.p.t.u.] są opodatkowane właśnie w tym państwie przez odbiorcę usług" (s. 12 zaskarżonego postanowienia). Ma to świadczyć o "agresywnej optymalizacji podatkowej" celem "wyprowadzenia pieniędzy z kraju i uniknięcia płacenia podatków w Polsce" (tamże).
Także w dalszej części uzasadnienia DIAS wskazał, że "postępowanie dowodowe (...) powinno zmierzać do ustalenia czy zamierzonym skutkiem kwestionowanych transakcji była korzyść podatkowa, której przyznanie byłoby sprzeczne z jednym lub kilkoma celami wspólnego systemu VAT, a następnie ustalenie m.in., czy korzyść ta stanowiła zasadniczy cel przyjętego przez podatnika (i podmioty z nim powiązane) schematu działania (...)"; wskazał na podejrzenie, że "uzyskiwanie wysokich kwot zwrotu podatku VAT jest podstawowym założeniem działalności prowadzonej przez Spółkę" (s. 16 zaskarżonego postanowienia).
Należy przez to rozumieć, że organy podatkowe powzięły wątpliwość, czy Skarżąca nie dopuściła się unikania opodatkowania VAT – nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 ust. 4 i 5 u.p.t.u.
3.8. Konstrukcja nadużycia prawa została ukształtowana jako doktryna orzecznicza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W klasycznym wyroku z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax, ECLI:EU:C:2006:121, TSUE wywiódł, że zasada zakazu nadużycia znajduje zastosowanie również w dziedzinie podatku od towarów i usług (pkt 70). Stwierdzenie nadużycia skutkującego odebraniem prawa do odliczenia podatku naliczonego jest możliwe przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek:
- po pierwsze, transakcje, pomimo spełniania warunków formalnych ustanowionych przez odpowiednie przepisy wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (obecnie przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1 ze zm. i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę), skutkowały osiągnięciem korzyści finansowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy (przesłanka obiektywna);
- po drugie, z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że zasadniczym celem tych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej (przesłanka subiektywna) – por. pkt 74-75 wyroku.
Ta doktryna została potwierdzona w bogatym orzecznictwie Trybunału, m.in. w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-525/06 Part Service, ECLI:EU:C:2008:108 (por. pkt 42-45 I 58-63), z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie C-162/07, Ampliscientifica i Amplifin, ECLI:EU:C:2008:301 (pkt 27-32), z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie C-103/09 Weald Leasing, ECLI:EU:C:2010:804 (pkt 28-30), z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie C-277/09 RBS Deutschland, ECLI:EU:C:2010:810 (pkt 49), z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie C-419/14 WebMindLicences, ECLI:EU:C:2015:832 (pkt 36), z dnia 3 września 2014 r. w sprawie C-589/12 GMAC, ECLI:EU:C:2014:2131 (pkt 45), z dnia 22 listopada 2017 r., Edward Cussens, C-251/16, ECLI:EU:C:2017:881 (pkt 70), z dnia 16 czerwca 2022 r. w sprawie C-596/20 DuoDecad, ECLI:EU:C:2022:474 (pkt 41).
3.9. W świetle tej doktryny orzeczniczej organy podatkowe nie uprawdopodobniły zachodzenia wątpliwości co do zasadności zwrotu – wprawdzie powołują się na możliwe unikanie opodatkowania przez Spółkę, jednak nie wskazały, jak ustalone dotychczas okoliczności nasuwają przypuszczenie takiej możliwości.
Przez odliczenie podatku naliczonego wykazanego w cenie brutto towarów i usług nabytych od kontrahentów Spółka nie osiąga korzyści podatkowej (skoro poniosła ciężar tego podatku, płacąc kontrahentom).
Tym bardziej Spółka nie osiąga w ten sposób korzyści podatkowej sprzecznej w celem dyrektywy 2006/112/WE i u.p.t.u.; w każdym razie organy podatkowe nie uprawdopodobniły, że ją osiąga.
Prawo do odliczenia (prawo do zwrotu) jest elementem mechanizmu VAT. Sam fakt, że Spółka odlicza podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług od podmiotu krajowego, a zarazem dokonuje dostaw opodatkowanych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, nie jest niezgodny z mechanizmem VAT (zasadami opodatkowania tym podatkiem); wręcz przeciwnie, jest w ten mechanizm wpisany.
Korzyść podatkowa w związku z prawem do odliczenia podatku naliczonego może być sensownie rozważana w kontekście nadużycia prawa w sytuacjach nadzwyczajnych, zwłaszcza w przypadku ułożenia stosunków gospodarczych, które skutkuje powstaniem prawa do odliczenia, którego dany podmiot nie miałby (lub nie miałby w takim wymiarze) ze względu na charakterystykę swojej działalności – w szczególności wtedy, gdy ze względu na strukturę dostaw rozlicza podatek naliczony przy pomocy proporcji (współczynnika), tj. nie ma pełnego prawa do odliczenia (jak w sprawie Halifax).
Nie jest to jednak przecież przypadek Skarżącej (w każdym razie organy podatkowe tego nie twierdzą i nie uprawdopodobniają). W jej przypadku organy podatkowe upatrują podejrzanej korzyści podatkowej po prostu w samym odliczeniu podatku naliczonego – argumentując, że Spółka odlicza podatek naliczony, a nie wykazuje podatku należnego. Jednak Skarżąca nie wykazuje podatku należnego, ponieważ miejscem świadczenia jej usług jest zgodnie z art. 28b u.p.t.u. państwo członkowskie inne niż Polska. Spółka działa więc zgodnie z przepisami u.p.t.u. i dyrektywy 2006/112/WE – czytanymi według ich litery i ducha.
W konsekwencji uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie pozwala dowiedzieć się – choćby w przybliżeniu – dlaczego działanie Spółki w ogóle m o ż e być unikaniem opodatkowania.
3.10. Po drugie, organ odwoławczy, a wcześniej organ I instancji, nie wskazują, w jaki sposób czynności, które zostały podjęte i które podjęte mają zostać w przyszłości, służą usunięciu wątpliwości co do zasadności zwrotu VAT.
Czynności te organy podatkowe obszernie opisują w uzasadnieniu swoich postanowień. Organ odwoławczy wskazuje m.in. na czynności wymienione w piśmie Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: "NMUCS") z dnia [...] kwietnia 2022 r. w odniesieniu do kontroli za okres od marca 2019 r. do czerwca 2020 r. podjęte od lutego 2022 r.: "uzyskano od kontrolowanego odpowiedź na wezwanie ws. przekazania wykazu projektów wraz z ich przyporządkowaniem do poszczególnych kontrahentów"; "otrzymano z Prokuratury Okręgowej w O. odpowiedź wskazującą, że wystąpienie przez prokuraturę o wyrażenie zgody przez państwa realizujące Europejskie Nakazy Dochodzeniowe na włączenie przekazanych przez nie materiałów, wymaga przekazania do prokuratury stanowiska organu kontrolującego, uzasadniające przedmiotowe włączenie i wykorzystanie; "przesłuchano w charakterze świadków 10 osób, które posiadały pełnomocnictwa do rachunków bankowych kontrolowanego"; "uzyskano od I. Sp. z o.o. Sp.k. odpowiedź na wezwanie ws. usług nabywanych od kontrolowanego"; "skierowano do I. Sp. z o.o. Sp.k. wezwanie ws. usług nabywanych od kontrolowanego; "wystąpiono do Prokuratury Okręgowej w O. o wyrażenie zgody na włączenie do akt prowadzonej kontroli celno-skarbowej wydruków skanów protokołów przesłuchań świadków". Organ odwoławczy wskazał również na przeszkody formalne dotyczące gromadzenia materiału dowodowego dotyczące tajemnicy przedsiębiorstwa (s. 4-5 zaskarżonego postanowienia).
Organ I instancji wskazał także na pismo NMUCS z dnia 7 kwietnia 2022 r., w którym wskazano m.in. na potrzebę odebrania wyjaśnień dotyczących współpracy ze spółką od 50 osób, a także na wniosek dowodowy Spółki (s. 5 i 14 zaskarżonego postanowienia).
Pismem z dnia 21 kwietnia 2022 r. NMUCS poinformował, że kontrola celno-skarbowa dotycząca okresu od października 2020 r. do maja 2021 r. w dalszym ciągu jest na etapie gromadzenia materiału dowodowego; m.in. w dniu 24 marca 2022 r. zwrócono się do Spółki o udzielenie wyjaśnień dotyczących wykonanych przez nią czynności, przebiegu współpracy z B. Ltd Malta i przyporządkowanie faktur zakupu do faktur sprzedaży.
Fundamentalny problem z tym wyliczeniem polega jednak na tym, że organy podatkowe nie wyjaśniają, jak te czynności mają się przyczynić do wyjaśnienia kwestii zasadności dokonania zwrotu VAT za listopad 2019 r. – jaki jest w ogóle ich związek z podejrzeniem unikania opodatkowania.
W przypadku części tych czynności nie wiadomo nawet, na czym konkretnie czynności te polegają; enigmatyczny jest na przykład wątek dokumentacji pozyskiwanej z Prokuratury Okręgowej w O.
3.11. Organ odwoławczy stwierdza, że organ podatkowy jest zobligowany do "kompleksowego wyjaśnienia okoliczności związanych z ustaleniem rzeczywistej roli podmiotów uczestniczących z łańcuchu dostaw, a także charakteru zawartych transakcji" (s. 15 zaskarżonego postanowienia).
To wyjaśnienie jest zbyt ogólnikowe, by mogło stanowić uzasadnienie związku między podejrzeniem unikania opodatkowania a czynnościami podejmowanymi przez organy podatkowe. Brzmi tak, jakby organy podatkowe stawiały sobie za cel zbadać "wszystko" w nadziei, że to szeroko zakrojone badanie przyniesie nie tylko odpowiedzi, ale i pytania – to znaczy pozwoli postawić sensowne tezy na temat nieprawidłowości w rozliczeniu podatkowym Skarżącej.
Taki sposób działania jest jednak oczywiście niewłaściwy. Uzasadnienie przedłużenia terminu do dokonania zwrotu VAT musi być organom podatkowym znane i musi być w postanowieniu podane – nie dopiero poszukiwane.
3.12. Sąd wie z urzędu, że Skarżąca czeka na wiele zwrotów nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (zwrotów za szereg okresów rozliczeniowych), termin dokonania których został przedłużony. Wie również, że czynności weryfikacyjne ich dotyczące są prowadzone łącznie od kilku lat (por. także s. 17 skargi i s. 6 pisma stanowiącego załącznik do skargi).
Zresztą sam organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu obficie nawiązuje do kontroli celno-skarbowej prowadzonej za inne okresy rozliczeniowe przez NMUCS.
Im dłużej trwają czynności weryfikacyjne, tym bardziej zasadne jest oczekiwanie, że wątpliwości organów podatkowych będą skonkretyzowane i sensowne, a także, że zarówno te wątpliwości, jak i czynności mające na celu ich usunięcie zostaną wyartykułowane w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu.
Tak się w tej sprawie nie stało.
3.13. Obie strony sporu wskazują liczne już wyroki sądowe ze skarg na postanowienia przedłużające termin dokonania na rzecz Skarżącej zwrotu VAT za różne okresy rozliczeniowe.
Sąd ocenił zaskarżone postanowienie w sposób autonomiczny.
3.14. Zaskarżone postanowienie narusza:
- art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u. w zw. z art. 274b § 1 O.p. – przez przedłużenie terminu zwrotu VAT w toku czynności sprawdzających bez podania dostatecznej racji;
- art. 121 § 1, art. 124 i art. 217 § 2 O.p. – przez wadliwe uzasadnienie: nieprzekonujące i naruszające zaufanie podatnika.
3.15. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy:
- uprawdopodobni, że zachodzą wątpliwości co do zasadności zwrotu VAT, z uwzględnieniem uwag sformułowanych w tym wyroku na temat nadużycia prawa (unikania opodatkowania);
- wskaże, jakie czynności mają zostać podjęte w celu wyjaśnienia wątpliwości co do zasadności zwrotu VAT, opisując te czynności w sposób zrozumiały i wykazując ich związek z tym celem.
W przypadku niemożności takiego uprawdopodobnienia i wskazania organ odwoławczy uchyli postanowienie wydane w I instancji.
3.16. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
3.17. Sąd zasądził na wniosek Skarżącej i na jej rzecz zwrot kosztów postępowania w wysokości 100 zł, odpowiadającej wartości wniesionego wpisu od skargi.
3.18. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.