III SA/Wa 2024/20

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. – po rozpatrzeniu zażalenia M. Sp. z o.o. Sp.k. (dalej: "Skarżąca", Spółka", "Zobowiązana") na postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność zabezpieczającą w postaci zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności G. Sp. z o.o. Sp. k. dokonanego zawiadomieniem z dnia 12 lutego 2020r. – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. wszczął postępowanie zabezpieczające wobec spółki Skarżącej, na podstawie własnych zarządzeń zabezpieczenia z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] oraz [...] obejmujących przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych z tytułu nienależnie otrzymanych zwrotów podatku od towarów i usług oraz z tytułu dodatkowych zobowiązań podatkowych z art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o VAT, za okres od września do listopada 2018 r. oraz od stycznia do marca 2019 r., w łącznej kwocie należności 4346746,00 zł.

Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. dokonał zabezpieczenia wierzytelności z rachunków bankowych zawiadomieniami z dnia [...] lutego 2020r. o nr: - [...] w [...]Bank S.A., -[...] w [...]Bank S.A., -[...] w Banku [...] S.A. Przedmiotowe zawiadomienia o zajęciach zabezpieczających zostały doręczone do banków [...] lutego 2020 r., zaś Zobowiązanej spółce, wraz z odpisami zarządzeń zabezpieczenia, w dniu [...] lutego 2020 r.

Następnie, zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej w G. sp. z o.o. sp. k. Niniejsze zawiadomione zostało doręczone do Zobowiązanej spółki w dniu 24 lutego 2020 r., z kolei do dłużnika zajętej wierzytelności w dniu [...] lutego 2020 r.

Pismem z dnia 9 marca 2020 r., wysłanym za pośrednictwem operatora pocztowego, pełnomocnik Spółki wniósł skargę na czynność egzekucyjną organu w postaci zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. G. Sp. z o.o. Sp. k. z dnia [...] lutego 2020r. nr [...], zarzucając naruszenie:

- art. 45 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stanowiska Skarżącej prezentowanego w toku kontroli wynika, iż Organ kontroli niezasadnie przyjął, jakoby Spółka nieprawidłowo rozliczyła swoje obowiązki podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za badane w toku kontroli celno- skarbowej okresy;

- art. 160 § 1 u.p.e.a. poprzez dokonanie zabezpieczenia, które zmierza do wykonania obowiązku, którego faktyczna zasadność kwestionowana jest przez Skarżącą;

- art. 29 § 1 w związku z art. 166b i art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a. wobec braku istnienia przesłanki wydania zarządzeń zabezpieczenia, w szczególności poprzez niewskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremniania egzekucji;

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez zupełne pominięcie interesu Spółki podczas rozstrzygania sprawy i uwzględnienie jedynie interesu fiskalnego, co doprowadziło do dysproporcji, która w państwie prawa nie może być zaakceptowana;

- art. 7 § 2 w związku z art. 166b i art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 8 k.p.a. poprzez zastosowanie zbędnego i zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wobec czego naruszono zasadę zaufania do organów podatkowych oraz zasadę celowości postępowania zabezpieczającego.

W uzasadnieniu wskazano, iż w ocenie Spółki w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do zabezpieczenia na majątku spółki, a przypuszczenie wierzyciela dotyczące ewentualnego utrudniania bądź udaremniania przyszłej egzekucji powinno być poparte konkretną okolicznością, a taka w przedmiotowej sprawie nie występuje. Zdaniem pełnomocnika Spółka wykazała, że w jej rozliczeniach brak było nieprawidłowości, tak więc dokonanie zabezpieczenia należy uznać za pochopne, bezpodstawne i szkodliwe dla Spółki. Ponadto, w ocenie Zobowiązanej Spółki organ w sposób wadliwy wyliczył w tytule wykonawczym wysokość dochodzonej należności, nie uwzględniając okresów przerw w naliczaniu odsetek.

W konsekwencji powyższego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zajęcia oraz wstrzymanie postępowania do czasu rozpatrzenia odwołań od dwóch decyzji zabezpieczających Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] oraz [...], które zostały przez Spółkę wniesione w dniu 9 marca 2020 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. oddalił skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zabezpieczeniu innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności tj. G. Sp. z o.o. Sp. k. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wyjaśnił, iż skarga na czynności egzekucyjne, zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają więc działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Organ egzekucyjny wskazał, iż badanie prawidłowości czynności zabezpieczającej odbywa się w kontekście regulacji art. 89 § 1 i art. 67 § 2 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. Zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85 przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej, którego treść określona została w art. 67 § 2 ustawy. Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. wskazał, iż organ egzekucyjny dokonując zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej nie naruszył dyspozycji art. 164 oraz art. 89 u.p.e.a.

Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. podkreślił, iż podniesione przez Stronę zarzuty nieistnienia obowiązku (określony w skardze jako naruszenie art. 45 u.p.e.a.), a także zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (określone w skardze jako naruszenia art. 7 § 2 w zw. z art. 166b i art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) podlegają rozpatrzeniu w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. jako zarzuty do postępowania zabezpieczającego.

W złożonym zażaleniu pełnomocnik Strony powtórzył zarzuty i argumentację podniesioną w piśmie z dnia 9 marca 2020 r. stanowiącym skargę na czynności egzekucyjne w postępowaniu zabezpieczającym.

W uzasadnieniu wymienionego na wstępie, zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołał się na art. 54 § 1 i § 5, art. 164 § 4, art. 89 § 1 i § 2 u.p.e.a. oraz orzecznictwo sadów administracyjnych i stwierdził, że organ egzekucyjny zastosował w/w środek zabezpieczający zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], wystawionym na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] oraz [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., na podstawie art. 89 § 1 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a., dokonał zajęcia zabezpieczającego innych wierzytelności pieniężnych poprzez wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności – G. Sp. z o.o. Sp. k. aby należnej od niego kwoty z tytułu wszelkich należności obecnych i przyszłych dla Skarżącej bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu celem zabezpieczenia należności. Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia [...] lutego 2020 r. o nr [...] spełnia warunki określone treścią art. 67 § 2 u.p.e.a. i zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17 lutego 2020 r., natomiast Zobowiązanej spółce 24 lutego 2020 r.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. organ egzekucyjny dokonując zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności – G. [...] Sp. z o.o. Sp. k. nie naruszył dyspozycji art. 164 oraz art. 89 u.p.e.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie Skarżąca powtórzyła zarzuty i argumentację podniesioną w piśmie z dnia 9 marca 2020 r. stanowiącym skargę na czynności egzekucyjne w postępowaniu zabezpieczającym oraz w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2021 r. poz. 137 dalej - P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133 § 1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W., uznające skargę Skarżącej Spółki na czynność zabezpieczającą za nieuzasadnioną, a w szczególności czy organy te dochowały zasad przewidzianych zarówno w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, jak i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w kontekście zarzucanych przez Skarżącą Spółkę naruszeń.

W przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zatem na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Przy czym chodzi tu nie tylko o działania jako czynności faktyczne, wykonawcze organu egzekucyjnego i egzekutora, ale i czynności egzekucyjne, które mają charakter aktów prawnych i od których nie przysługuje inny środek ochrony niż zażalenie, czy zarzuty.

Skargę na czynność egzekucyjną normuje art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w §1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i § 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.).

Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14).

Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015r., wyd. VII, komentarz do art. 54).

Powyższe uwagi dotyczące skargi na czynności egzekucyjne mają również odpowiednio zastosowanie do skargi na czynności zabezpieczające ze względu na treść art. 166b u.p.e.a. Zgodnie z art. 1 a pkt 19 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o zajęciu zabezpieczającym - rozumie się przez to czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego dokumentem stanowiącym podstawę zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku.

Zważywszy na powyższą regulację prawną podnieść trzeba, że - jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego – organ egzekucyjny zastosował środek zabezpieczający zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], wystawionym na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] oraz [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., na podstawie art. 89 § 1 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a., dokonał zajęcia zabezpieczającego innych wierzytelności pieniężnych poprzez wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności – G. Sp. z o.o. Sp. k. aby należnej od niego kwoty z tytułu wszelkich należności obecnych i przyszłych dla Skarżącej bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu celem zabezpieczenia należności. Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia [...] lutego 2020 r. o nr [...] spełnia warunki określone treścią art. 67 § 2 u.p.e.a. i zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17 lutego 2020 r., natomiast Zobowiązanej spółce 24 lutego 2020 r.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał że przedmiotowa czynność egzekucyjna odpowiada prawu. Przedmiotowego zajęcia dokonano na podstawie art. 89 § 1 w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a. Podstawę prawną egzekucji z innej wierzytelności pieniężnej stanowią przepisy art. 89 - 92 Rozdziału 5, Oddział I u.p.e.a. Zgodnie z art. 89 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72 - 85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności (§ 1). Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Stosownie do treści art. 89 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w §1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 u.p.e.a.

W myśl art. 164 § 4 u.p.e.a. do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, renty socjalnej, egzekucję z rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych, praw z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, weksla, autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, pozostałych praw majątkowych oraz ruchomości.

Zatem dokonywanie przez organ egzekucyjny w postępowaniu zabezpieczającym zajęcia innych wierzytelności pieniężnych jest prawnie dozwolone.

W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - jak już wyżej wskazano - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia.

W rozpoznawanej sprawie Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. działający jako organ egzekucyjny podjął czynności zabezpieczające polegające na zajęciu wierzytelności skarżącej spółki, o czym poinformował ją zawiadomieniem z dnia 24 lutego 2020 r. Zawiadomienie zostało też wystawione dla dłużnika zajętej wierzytelności. Wystawione zawiadomienie było podstawą zastosowania środka zabezpieczającego zajęcia wierzytelności pieniężnej, który to środek niewątpliwie jest wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. oraz w art. 164§1 u.p.e.a. Zawiadomienie zawierało również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a., czego strona skarżąca w skardze nie podważała. Czynność zabezpieczająca zajęcia wierzytelności pieniężnych została dokonana w oparciu o zarządzenie zabezpieczenia doręczone stronie skarżącej, a więc w ramach toczącego się postępowania zabezpieczającego.

W ocenie Sądu uznać należy, że organ egzekucyjny zastosował w/w środki zabezpieczające zgodnie z wymogami przewidzianymi w obowiązujących przepisach prawa.

Zamierzonego skutku nie mogły odnieść te zarzuty skargi dotyczące sposobu prowadzenia postępowań podatkowych oraz dotyczące wydania decyzji w stosunku do skarżącej spółki bowiem dotyczą one innych postępowań, do których nie ma zastosowania art. 54 § 1 u.p.e.a. Strona skarżąca może kwestionować działania organów jednakże w innych postępowaniach i innych trybach ku temu przewidzianych.

Reasumując przedstawione ustalenia i rozważania oraz stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe, a tym samym Sąd nie podziela zarzutów skargi. Organ nie naruszył bowiem wskazanych w skardze przepisów. Jednocześnie Sąd, mając na uwadze dyspozycję art. 134 § 1 P.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.