III SA/Wa 1480/24

III SA/Wa 1480/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-10-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jacek Kaute /przewodniczący/
Maciej Kurasz
Marta Sarnowiec-Cisłak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 26gb ust. 1 i 7 pkt 2
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2105
art. 1 pkt 43
Ustawa z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób  prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 84
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, asesor WSA Marta Sarnowiec-Cisłak (sprawozdawca), Protokolant referent Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2024 r. sprawy ze skargi P. Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr 0112-KDIL2-2.4011.58.2024.3.WS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 21 grudnia 2023 r. P. Z. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący, Strona) wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W treści wniosku i piśmie uzupełniającym Wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi przedsiębiorstwo w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej. Jego głównym elementem jest strona [...], stanowiąca narzędzie umożliwiające tworzenie spersonalizowanych, osobistych i unikalnych (m.in. przez użycie imienia dziecka oraz własnych zdjęć) wiadomości i życzeń od Świętego Mikołaja. Wnioskodawca oferuje więc klientom możliwość zakupu spersonalizowanego listu od "Św. Mikołaja". List jest rzeczą (nie jest produktem wirtualnym) i powstaje w wyniku pracy osób zatrudnionych przez Stronę. Strona internetowa ([...]) stanowi jedyny kanał dystrybucji listów. Nie jest możliwe nabycie listu bez skorzystania z ww. strony.
Wnioskodawca ponosi koszty kampanii reklamowej, czyli koszty promocji ww. strony internetowej (jako jedynego kanału dystrybucji produktu). Na wydatki poniesione na promocję składają się m.in. koszty kampanii w Internecie, realizowanych przez Meta Platforms Inc. (Facebook), Google Ireland Limited (Google) oraz przez wybranych influencerów, u których przekazuje się informacje m.in. temat strony [...] (tj. ukazuje się adres/link do tej strony). W tych przypadkach Wnioskodawca zleca działania mające na celu zwiększenie widoczności oferty produktów (tj. listów od "Św. Mikołaja") w Internecie. Wynagrodzenie, które ponosi Strona jako koszt, obliczane jest przede wszystkim w zależności od ilości lub czasu wyświetleń określonej treści (zawierającej informację o produkcie) lub też od ilości kliknięć.
Z reguły wyświetlane w ten sposób treści reklamowe odnoszą się także do usług świadczonych przez Wnioskodawcę. Są to głównie zindywidualizowane filmiki, dostępne przez Internet, w których główną postacią jest Św. Mikołaj (usługi te nie mogą korzystać z ulgi prowzrostowej - art. 26gb ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.; dalej: ustawa o PIT).
Co do zasady faktury wystawiane na Wnioskodawcę z tytułu ww. działań w Internecie zawierają kwoty łącznego wynagrodzenia (tj. obejmującego promowanie zarówno usług - filmików, jak i wytworzonych rzeczy - listów).
Ponadto Wnioskodawca - w odpowiedzi na pytania organu - wskazał, że: podlega podatkowi liniowemu (art. 30c ustawy o PIT), opisane przez niego wydatki dotyczą 2022 i 2023 roku, przy czym sprzedaż listów wzrosła w 2023 r. (w stosunku do 2022 r.) i wzrośnie w roku 2024 (w stosunku do 2023 r.), zaś zindywidualizowane filmiki przygotowywane przez Stronę również generują przychody. Jednocześnie Wnioskodawca podał, że wyodrębnienie kosztów promocji listów oraz kosztów promocji filmów nie jest możliwe. Strona nie korzysta ze zwolnień przewidzianych w art. 21 ust. 1 pkt 63a lub 63b ustawy o PIT, dokonuje sprzedaży produktów wyłącznie na rzecz osób niepowiązanych, a wszystkie koszty będące przedmiotem wniosku są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej działalności i nie zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie bądź odliczone od podstawy opodatkowania.
Na tle przedstawionego opisu Wnioskodawca zapytał:
1. Czy w związku z opisanym powyżej stanem faktycznym Wnioskodawca ma prawo do zastosowania odliczeń od dochodu na podstawie art. 26gb (tzw. ulga prowzrostowa), dlatego że przychody ze sprzedaży listów są traktowane jako przychody ze sprzedaży produktów w rozumieniu art. 26gb ust. 2 ustawy o PIT (przyjmując, że pozostałe warunki, w szczególności odnoszące się do zwiększania przychodów zostałyby spełnione)?
2. Mając na uwadze to, że co do zasady, wydatki na działania promocyjno-informacyjne odnoszą się zarówno do produktów (listów od "Św. Mikołaja"), jak i do usług, czy ma to wpływ na odpis z tytułu ww. ulgi?
Zdaniem Strony, w opisanych okolicznościach przysługuje jej prawo do ulgi prowzrostowej i może ona odliczyć od podstawy opodatkowania wydatki na działania promocyjno-informacyjne (również gdy odnoszą się nie tylko do produktów ale także do usług), bowiem art. 26gb ustawy o PIT nie zawiera wymogu, aby wydatki te były związane wyłącznie z produktami wytworzonymi przez podatnika. Mogą więc one dotyczyć także usług (pod warunkiem, że dotyczą też wytworzonych przez podatnika rzeczy).
W interpretacji indywidualnej z dnia 23 kwietnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.58.2024.3.WS, Dyrektor KIS uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Organ interpretacyjny, przywołując regulacje dotyczące tzw. ulgi na ekspansję (ulgi prowzrostowej) zawarte w art. 26gb ust. 1-10 ustawy o PIT, podkreślił, że katalog kosztów ponoszonych w celu zwiększenia przychodów ze sprzedaży produktów uprawniający do ulgi ma charakter zamknięty. W związku z tym, że istotą ulgi prowzrostowej jest możliwość odliczenia od podstawy opodatkowania kosztów uzyskania przychodów związanych z działaniami promocyjnymi, które to koszty zostały poniesione w celu zwiększenia przychodów ze sprzedaży produktów, wydatki związane z promocją muszą dotyczyć tych właśnie produktów. Wynika to wprost z art. 26gb ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, który mówi o działaniach promocyjno-informacyjnych dotyczących produktów. U Wnioskodawcy produktem jest list od "Św. Mikołaja". Zatem, aby Wnioskodawca mógł skorzystać z ulgi, musi wyodrębnić koszty poniesione na promocję tego konkretnego produktu, czyli listu od "Św. Mikołaja".
Skoro wydatki na działania promocyjno-informacyjne odnoszą się zarówno do produktu, tj. listu od "Św. Mikołaja", jak i do usług, a Wnioskodawca nie jest w stanie wyodrębnić tych kosztów, które dotyczą tylko listów, to nie jest możliwe skorzystanie z ulgi na ekspansję, określonej w art. 26gb ustawy o PIT.
W skardze do tut. Sądu P. Z. wniósł o uchylenie powyższej interpretacji indywidualnej w całości, zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. naruszenie art. 26gb ust. 1 ustawy o PIT, poprzez jego błędną wykładnię i brak zastosowania, jak również naruszenie art. 26gb ust. 7 pkt. 2 ustawy o PIT poprzez jego błędną wykładnię, co polegało na stwierdzeniu, że warunek odnoszący się do działań o charakterze promocyjno-informacyjnym (od którego uzależniono zastosowanie tzw. ulgi prowzrostowej) nie został spełniony, pomimo tego, że opis stanu faktycznego zawarty we wniosku o wydanie interpretacji jednoznacznie określał związek pomiędzy wydatkami na działania promocyjno-informacyjne, potwierdzając, że warunek dotyczący stosowania ww. ulgi został spełniony, tj. zostały poniesione wydatki na działania promocyjno-reklamowe, odnoszące się do produktów sprzedawanych przez Skarżącego (Wnioskodawcę).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W ramach wiążących sąd administracyjny zarzutów i podstawy prawnej środka zaskarżenia - zgodnie z art. 57a zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: Ppsa) - Skarżący wskazał na naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 26gb ust. 1 i ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT. Tak ukształtowane zarzuty pozwalały na odniesienie się do istoty zawisłego sporu interpretacyjnego, który sprowadzał się do oceny możliwości skorzystania przez Stronę z tzw. ulgi prowzrostowej (zwanej także ulgą na ekspansję) w przypadku ponoszenia wydatków na działania promocyjno-informacyjne dotyczące zarówno wytwarzanych przez Skarżącego produktów (listów od "Św. Mikołaja"), jak i realizowanych usług (filmików, w których główną postacią jest Św. Mikołaj).
Podczas gdy Wnioskodawca stanął na stanowisku o dopuszczalności odliczenia ww. wydatków od podstawy opodatkowania w ramach przedmiotowej ulgi, Dyrektor KIS zakwestionował taką możliwość, z uwagi na fakt, że ponoszone koszty kampanii internetowych (kampanii reklamowych) obejmują również usługi świadczone przez Stronę.
Na gruncie niniejszej sprawy Sąd uznał zapatrywanie organu za w pełni uzasadnione.
W pierwszej kolejności wskazać należało, że ustawodawca zdecydował o wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2022 r. przepisów dotyczących tzw. ulgi na ekspansję jako narzędzia wsparcia przedsiębiorców w działalności ukierunkowanej na zwiększenie przychodów ze sprzedaży produktów, w tym na rynki zagraniczne (zob. art. 1 pkt 43 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. poz. 2105 ze zm.; dalej: nowelizacja). W uzasadnieniu do nowelizacji akcentowano, że przewidziane rozwiązanie ma stanowić zachętę do rozszerzania skali ww. sektora działalności, będąc jednocześnie przejawem wsparcia w trudnej sytuacji ekonomicznej spowodowanej pandemią COVID-19. Ulga została skierowana do podatników, u których w następstwie poniesienia określonych wydatków (m.in. związanych z uczestnictwem w targach, na których prezentowane są produkty, działaniami promocyjnymi, a także przygotowaniem koniecznej dokumentacji), doszło do osiągnięcia (zwiększenia) przychodów ze sprzedaży produktów. Jak sygnalizował projektodawca, założeniem leżącym u podstaw danej ulgi jest odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków, będących kosztami podatkowymi w rozumieniu ustawy, poniesionych w celu zwiększenia przychodów ze sprzedaży produktów. Jej celem jest zaś "umożliwienie podwójnego uwzględniania w rozliczeniu podatkowym kosztów związanych ze zwiększeniem przychodów ze sprzedaży produktów" (zob. uzasadnienie do projektu nowelizacji, druk sejmowy nr 1532, IX kadencja Sejmu, s. 44-45).
Szczegółowe unormowania dotyczące przedmiotowej ulgi zamieszczono w art. 26gb ustawy o PIT, zgodnie z którym:
1. Podatnik uzyskujący przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej odlicza od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2, koszty uzyskania przychodów poniesione w celu zwiększenia przychodów ze sprzedaży produktów do wysokości dochodu uzyskanego przez podatnika w roku podatkowym z pozarolniczej działalności gospodarczej, nie więcej jednak niż 1 000 000 zł w roku podatkowym.
2. Przez produkty rozumie się rzeczy wytworzone przez podatnika.
3. Przez zwiększenie przychodów ze sprzedaży produktów, o którym mowa w ust. 1, rozumie się odpłatne zbycie produktów do podmiotu niebędącego podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4.
4. Podatnik jest uprawniony do skorzystania z odliczenia pod warunkiem, że w okresie 2 kolejno następujących po sobie lat podatkowych, licząc od roku podatkowego, w którym poniósł koszty zwiększenia przychodów, o których mowa w ust. 1, zwiększył przychody ze sprzedaży produktów w stosunku do przychodów z tego tytułu ustalonych na ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego rok poniesienia tych kosztów lub osiągnął przychody ze sprzedaży produktów dotychczas nieoferowanych, lub osiągnął przychody ze sprzedaży produktów dotychczas nieoferowanych w danym kraju.
5. Przy ustalaniu spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się wyłącznie przychody, z których dochód podlega opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
6. W przypadku gdy podatnik, który skorzystał z odliczenia, nie spełni warunku, o którym mowa w ust. 4, jest obowiązany w zeznaniu składanym za rok podatkowy, w którym upłynął termin do osiągnięcia przychodów ze sprzedaży produktów, do odpowiedniego doliczenia kwoty uprzednio odliczonej.
7. Za koszty poniesione w celu zwiększenia przychodów ze sprzedaży produktów uznaje się koszty:
1) uczestnictwa w targach poniesione na:
a) organizację miejsca wystawowego,
b) zakup biletów lotniczych dla pracowników i podatnika,
c) zakwaterowanie i wyżywienie dla pracowników i podatnika;
2) działań promocyjno-informacyjnych, w tym zakupu przestrzeni reklamowych, przygotowania strony internetowej, publikacji prasowych, broszur, katalogów informacyjnych i ulotek, dotyczących produktów;
3) dostosowania opakowań produktów do wymagań kontrahentów;
4) przygotowania dokumentacji umożliwiającej sprzedaż produktów, w szczególności dotyczącej certyfikacji towarów oraz rejestracji znaków towarowych;
5) przygotowania dokumentacji niezbędnej do przystąpienia do przetargu, a także w celu składania ofert innym podmiotom.
8. Podatnikowi, który w roku podatkowym korzysta ze zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 63a lub 63b, prawo do odliczenia przysługuje jedynie w odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów poniesionych w celu zwiększenia przychodów ze sprzedaży produktów, które nie są przez podatnika uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku na podstawie tych przepisów.
9. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono koszty w celu zwiększenia przychodów ze sprzedaży produktów. W przypadku gdy podatnik poniósł za rok podatkowy stratę albo wielkość dochodu podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń, odliczenia - odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części - dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie sześć lat podatkowych następujących bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzystał lub miał prawo skorzystać z odliczenia.
10. Koszty uzyskania przychodów poniesione w celu zwiększenia przychodów ze sprzedaży produktów podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie lub nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
Kompleksowa analiza regulacji kształtujących tzw. ulgę na ekspansję, a także motywów jej wprowadzenia, potwierdza, że centralnym pojęciem owej konstrukcji pozostaje pojęcie "produktu", zdefiniowanego jako wytworzone przez podatnika rzeczy (art. 26gb ust. 2 ustawy o PIT). Na tle cytowanych wyżej przepisów (poszczególnych ustępów art. 26gb ustawy o PIT) wyraźnie widoczne pozostaje, że istota przedmiotowej ulgi wyraża się w preferencyjnym traktowaniu wydatków nakierowanych na zwiększenie przychodów uzyskanych ze sprzedaży właśnie tak rozumianych produktów, a nie uzyskanych z innych przejawów działalności podatnika (np. świadczonych przez niego usług). Ulga na ekspansję ma zatem faworyzować określony rodzaj aktywności podatnika polegający na zbywaniu wytworzonych przez niego rzeczy, a nie wspierać inne formy jego działalności.
Po wtóre, zwrócenia uwagi wymagało, że w procesie interpretacji art. 26gb ustawy o PIT należy uwzględnić charakter owej regulacji. Nie można tracić z pola widzenia, że mamy do czynienia z ulgą podatkową, a więc określoną preferencją ustanawiającą odstępstwo od ogólnych zasad rozliczeń, którą należy wykładać ściśle.
Taki kierunek interpretacji unormowań wprowadzających preferencje w sferze prawa podatkowego, ustanawiających wyjątki od zasady powszechności i równości opodatkowania (art. 84 Konstytucji RP), jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2505/16 i powołane tam orzecznictwo; a także B. Dauter, A. Dauter-Kozłowska, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Rozdział XII.4, WKP 2023, Lex/el.). W rozpatrywanym przypadku ustawodawca pozwolił na zasadzie wyjątku, by w przypadku spełnienia ustanowionych w art. 26gb ustawy o PIT warunków, podatnik mógł dwukrotnie odliczyć poniesione (ustawowo określone) wydatki: po raz pierwszy - poprzez rozpoznanie ich jako kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej i po raz drugi - poprzez pomniejszenie podstawy opodatkowania o ich wartość w ramach ulgi prowzrostowej przy zachowaniu ustawowo zastrzeżonego limitu odliczenia (zob. art. 26gb ust. 1 ustawy o PIT). Ustanowiona preferencja, pozwalająca znacząco obniżyć ciężar podatkowy spoczywający na zbywcy wytworzonych rzeczy (produktów), nie może być zatem odczytywana w sposób rozszerzający, czyniąc zasadniczym punktem odniesienia dla zakresu stosowanej ulgi brzmienie samych przepisów.
W tym kontekście dostrzec należy, że zamknięty katalog kosztów objętych omawianą ulgą przewidziano w cytowanym powyżej art. 26gb ust. 7 ustawy o PIT. Zgodnie z pkt 2 powołanego przepisu, za koszty poniesione w celu zwiększenia przychodów ze sprzedaży produktów uznaje się koszty działań promocyjno-informacyjnych, w tym zakupu przestrzeni reklamowych, przygotowania strony internetowej, publikacji prasowych, broszur, katalogów informacyjnych i ulotek, dotyczących produktów.
Zdaniem Sądu, treść spornego unormowania - odczytywanego przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej uwag na temat konstrukcji przedmiotowej ulgi i konieczności respektowania wykładni ścisłej - jednoznacznie potwierdza, że wymienione koszty działań promocyjno-informacyjnych mają odnosić się - "dotyczyć" produktów (wytworzonych przez podatnika rzeczy). Nie chodzi zatem o jakiekolwiek wydatki (koszty) związane z działalnością gospodarczą podatnika, nawet jeśli jej częścią jest aktywność polegająca na wytwarzaniu rzeczy i ich sprzedaży. Nie sposób bowiem przyjmować, jak stara się wywieść Strona, że zakresem art. 26gb ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT można objąć ujmowane łącznie (nie dające się rozróżnić) wydatki poniesione na promocję produktów i usług. Podatnik korzystający z ulgi prowzrostowej może odliczyć od podstawy opodatkowania koszty przeznaczone na działania promocyjno-informacyjne, pod warunkiem, że dotyczą one produktów, zdefiniowanych w art. 26gb ust. 2 ustawy o PIT, a nie innych sfer jego działalności. Osoba fizyczna (przedsiębiorca) spełniająca warunki zastosowania przedmiotowej ulgi, prowadząca działalność w szerszym zakresie (wykraczającym poza sprzedaż produktów), nie jest uprawniona do podwójnego odliczenia kosztów związanych z całą aktywnością gospodarczą, tj. również w części nie dotyczącej produktów.
Sąd nie podziela przy tym forsowanego przez autora skargi zapatrywania o dopuszczalności takiego odliczenia wobec braku wyraźnego zastrzeżenia w art. 26gb ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, że chodzi o wydatki dotyczące "wyłącznie" produktów. Niezamieszczenie w powołanym przepisie owego warunku, nie oznacza bowiem, że prawidłowa jest interpretacja rozszerzająca zakres zastosowania danej regulacji. Trudno bowiem zasadnie przyjmować, że brak sformułowania o wyłącznym związku wydatku z produktem jest równoznaczny z możliwością uwzględnienia kosztów dotyczących jednocześnie produktów i innych przedmiotów działalności gospodarczej podatnika. Brak słowa "wyłącznie" nie daje podstaw do przyjęcia, że w przepisie tym mowa o wydatkach dotyczących "między innymi" bądź "w szczególności" produktów. Warto zaznaczyć, że ustalanie znaczenia owej regulacji powinno uwzględniać nie tylko brzmienie samego pkt 2 in fine, ale także treść całego unormowania zawartego w art. 26gb ust. 7, zwłaszcza jego wstępnej części, która stanowi o "kosztach uzyskania przychodów poniesionych w celu zwiększenia przychodów ze sprzedaży produktów". Trudno uznawać (w drodze proponowanych przez Stronę zabiegów interpretacyjnych), że wydatki na reklamę usług przynależą do tej kategorii kosztów. Są to bowiem koszty ponoszone w celu zwiększenia przychodów z innego obszaru działalności podatnika.
Podkreślenia wymaga, że przyjęcie założenia Skarżącego stanowiłoby przykład nieuprawnionej wykładni rozszerzającej, która pozwoliłaby w praktyce na objęcie preferencją innych sfer działalności podatnika (np. wydatków na promocję usług), do których ulga prowzrostowa nie jest w ogóle kierowana. Pozostawałoby to sprzeczne zarówno z literalnym brzmieniem art. 26gb ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, jak i celem ulgi na ekspansję, prowadząc do modyfikacji zakresu zastosowania owej ulgi w sposób niedopuszczalny z perspektywy założeń leżących u jej podstaw.
W stanie faktycznym opisanym przez Skarżącego produktem (wytworzoną rzeczą) jest list od "Św. Mikołaja", zaś filmiki, dostępne przez internet, w których główną postacią jest Św. Mikołaj, stanowią usługi nie spełniające kryteriów pozwalających na objęcie ich ulgą na ekspansję, co wprost przyznano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
W świetle powyższych uwag organ prawidłowo przyjął, że wydatki poniesione przez Skarżącego na prowadzenie kampanii reklamowych w internecie dotyczących zarówno produktów (listów od "Św. Mikołaja"), jak i usług (zindywidualizowanych filmików) nie mogą podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania w ramach ulgi prowzrostowej. Skoro koszty działań promocyjno-informacyjnych odnoszących się do produktu - listów od "Św. Mikołaja" nie są wyodrębniane z globalnie ujętego wynagrodzenia płaconego na rzecz podmiotów zajmujących się promocją internetową, nie jest dopuszczalne objęcie przedmiotową ulgą łącznej kwoty wydatków na promocję produktów (listów od "Św. Mikołaja") i usług (filmików).
W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej interpretacji indywidualnej naruszenia prawa materialnego zarzucanego w skardze, tj. uchybień w zakresie art. 26gb ust. 1 i ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT.
Z tych względów skargę oddalono w oparciu o art. 151 Ppsa.