III SA/Po 976/11

III SA/Po 976/11 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2012-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Beata Sokołowska
Maria Lorych-Olszanowska
Mirella Ławniczak
Szymon Widłak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
art. 154 ust. 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 187 par. 1, art. 190, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 29 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak ( spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych - Olszanowska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 13 października 2011 roku Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę
Uzasadnienie
III SA/Po 976/11
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 13 października 2011r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu działając na podstawie przytoczonych w decyzji przepisów utrzymał decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 24.11.2010 r. określającą wysokość podstawy opodatkowania, tj. [...] zł, wysokość należnego podatku akcyzowego w kwocie [...] zł. oraz stwierdził zaległość podatkową w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł. Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu podał, iż w dniu 14.07.2011 r. pismem nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości podstawy opodatkowania oraz kwoty należnego zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki MITSUBISHI PAJERO, nr nadwozia (VIN) [...], poj. 2477 cm2 rok produkcji 2005, od którego nie złożono deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz nie uiszczono należnego podatku akcyzowego. Dalej organ II-ej instancji argumentował, iż stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy akcyzowej do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE L. 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.).
Ustawodawca określając zakres opodatkowania akcyzą, odwołuje się ściśle do kodów Nomenklatury Scalonej. W rezultacie, aby dany pojazd mógł podlegać opodatkowaniu, powinien zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8703. Przeprowadzenie wobec tego prawidłowej klasyfikacji towaru do kodu CN okazuje się być najistotniejszym elementem pozwalającym stwierdzić, czy wyrób podlega opodatkowaniu, czy też nie. Nadto w treści kodu CN 8703 użyte zostało sformułowanie "przeznaczone zasadniczo do przewozu osób", które okazuje się być głównym kryterium klasyfikacji pojazdów i ono właśnie winno być w pierwszej kolejności wzięte pod uwagę w procesie klasyfikacji do tego, a nie innego kodu CN.
Pomóc w ustaleniu zasadniczego przeznaczenia danego pojazdu może także całość obiektywnych właściwości pojazdu oraz jego ogólny wygląd, które to wskazują na jego zamierzone (przez producenta) wykorzystanie, jako pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób, bądź towarów.
W konsekwencji w ocenie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu stanowisko strony, w którym wnosiła o uznanie, iż samochód marki MITSUBISHI PAJERO, nr nadwozia (VIN) [...], poj. 2477 cm2 rok produkcji 2005 jest pojazdem ciężarowym, a więc winien być zaklasyfikowany do pozycji 8704, należało rozpatrzyć w pierwszej kolejności pod kątem ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Przy czym należy zaznaczyć, iż nazwa handlowa, traktowanie pojazdu w innych przepisach prawnych czy faktyczne jego wykorzystanie, nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN.
Organ odwoławczy przeprowadził zatem ocenę samochodu osobowego tej samej marki, modelu i rocznika, co pojazd strony, korzystając z komputerowego systemu wyceny EurotaxGlass's (nr 45529) i przyjmując standardową (podstawową) wersję wyposażenia, która odnosi się do konstrukcyjnych (fabrycznych) cech nadwozia oraz cech pojazdu nadanych mu przez producenta. W jej wyniku ustalił, iż samochód ten wyróżnia się jednobryłowym, zamkniętym i przeszklonym, 5-drzwiowym nadwoziem typu kombi. W pojeździe znajduje się 5 miejsc do siedzenia łącznie z kierowcą. Wyposażony jest w silnik wysokoprężny o pojemności skokowej 2477 cm2. Wnętrze kabiny jest w całości starannie wykończone: tapicerka, dywaniki, popielniczki, oświetlenie, pasy bezpieczeństwa dla 5 osób. Nadto pojazd w swej wersji standardowej wyposażony jest bogato, charakterystycznie dla pojazdów osobowych.
Cechy te tym samym wyczerpują przesłankę, według której przedmiotowy samochód klasyfikować należy w pozycji CN 8703. Stanowisko powyższe Dyrektor izby Celnej poparł wyrokiem ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06 (Dz. U. C22 z dnia 26.01.2008, str. 12). Orzeczenie ETS wskazuje, iż pojazdy o bogatym wyposażeniu wnętrza, które z reguły przypisywane jest samochodom osobowym (obecność siedzeń z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, znajdujących się za siedzeniem kierowcy, automatyczna skrzynia biegów, ABS, aluminiowe felgi), winny być klasyfikowane, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703.
Powyższe dowodzenie potwierdza również zapis w zagranicznym dowodzie rejestracyjnym, gdzie w polu "J" widnieje wpis "Ml" oznaczający, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 24.10.2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów i przyczep, pojazd zaprojektowany i wykonany do przewozu osób. Nadto rubryka "SI" w przytoczonym dowodzie rejestracyjnym informuje o 5 miejscach siedzących, co wskazuje, iż sporny pojazd wyprodukowany został w specyfikacji samochodu osobowego.
Przeprowadzona analiza pozwalała przyjąć, iż cechy prezentowanego pojazdu świadczą, że jego główną funkcją użytkową jest przewóz osób. Zaznaczono w decyzji także, że cechy tej nie przekreśla również fakt, iż nabyty pojazd posiada zapisy w zagranicznym dowodzie rejestracyjnym, fakturze nabycia czy badaniu technicznym, iż jest pojazdem ciężarowym. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, jak również Naczelnika Urzędu Celnego, którzy nie kwestionują powyższych zapisów zawartych w dokumentach rejestracyjnych pojazdu, na które się podatnik powołuje, czynnikami mającymi jednak zasadniczy wpływ na odpowiednią klasyfikację wyrobu do pozycji CN są, jak wyżej wskazano, ogólny wygląd oraz określone cechy pojazdu. Przepisy prawa o ruchu drogowym kierują się bowiem innymi kryteriami dotyczącymi klasyfikacji pojazdów jako ciężarowe czy osobowe, niż ustawa o podatku akcyzowym. Prawo o ruchu drogowym, w oparciu o które ustalane są cechy pojazdów ciężarowych, reguluje zasady ruchu drogowego i warunki, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych.
Oznacza to w ocenie organu, iż uzyskanie świadectwa homologacji, które określa rodzaj pojazdu, jako ciężarowy, czy analogiczne zapisy w zagranicznych dowodach rejestracyjnych, bądź nawet rejestracja w krajowym systemie komunikacyjnym jako ciężarowy, nie przesądza o kwalifikacji taryfowej pojazdu do kodu CN 8704 jako pojazdu ciężarowego.
Wyjaśniając przyjętą klasyfikacje taryfową organ II-ej instancji argumentował dalej, iż stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym towary należy sklasyfikować w oparciu o Nomenklaturę Scaloną (CN). Przy czym należy zaznaczyć, iż prawidłowej klasyfikacji dokonuje się kierując się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, mającymi moc normy prawnej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
Klasyfikacja towarów zawarta w taryfie celnej oparta została na Nomenklaturze Scalonej i podlega pewnym warunkom określającym zasady oraz ogólne reguły zapewniające jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do każdego zatem towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy. Oprócz wyszczególnienia towarów Nomenklatura Scalona zawiera również Ogólne Reguły Interpretacji oraz uwagi do sekcji i działów a także uwagi do pozycji i podpozycji.
Przestrzeganie uregulowań zawartych w uwagach i regułach ma na celu zapewnienie jednolitej interpretacji prawnej Systemu i właściwą identyfikację poszczególnych towarów, warunkującą poprawne ich zaklasyfikowanie do konkretnych pozycji lub podpozycji taryfowych.
Reguła 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) stanowi, że "tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag". Regule tej należy przypisać pierwszeństwo w stosunku do pozostałych reguł, ponieważ dalsze reguły, ułożone chronologicznie (od 2-6), opisują w sposób szczegółowy różne przypadki klasyfikacyjne. Kolejność posługiwania się poszczególnymi regułami nie może być dowolna, co oznacza, że w przypadku niemożliwości przeprowadzenia klasyfikacji towaru z zastosowaniem reguły 1 ORINS, należy przejść do zasad opisanych kolejnymi regułami, jeżeli nie jest to sprzeczne z treścią stosowanych pozycji i uwag.
Przy klasyfikacji pojazdów należy kierować się zatem następującymi zasadami:
Reguła I. Ogólnej Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowi, iż klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Brzmienie pozycji 8703: Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, jak i brzmienie pozycji 8704: Pojazdy mechaniczne do transportu towaru wskazują, że zasadniczym kryterium klasyfikacji pojazdów samochodowych w nomenklaturze CN jest ich przeznaczenie.
Ponadto przy ustalaniu właściwej pozycji CN, należy kierować się także Notami Wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (nomenklatura CN jest 8 znakowym rozwinięciem Systemu Zharmonizowanego (HS) stanowiącymi załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 01 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880).
Noty Wyjaśniające do pozycji 8703, stanowią między innymi, iż pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób, niż transportu towarów charakteryzują się następującymi cechami:
a) obecnością stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (pasy bezpieczeństwa, punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecnością stałych punktów kotwiących i wyposażeniem do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane;
b) obecnością tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;
c) obecnością przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;
d) brakiem stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;
e) wyposażeniem całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).
Przedmiotowy samochód marki Mitsubishi Pajero w zdecydowanej większości wyczerpuje powoływane powyżej cechy pojazdów zaliczanych do pozycji 8703. Wyposażony jest bowiem w 5 stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby, posiada tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, wnętrze całego pojazdu wyposażone jest w sposób charakterystyczny dla przedziału osobowego.
Odnosząc się z kolei do kodu 8704, Noty wskazują na to, że w przypadku pojazdów wielozadaniowych (typu van) decydujące znaczenie mają te cechy pojazdu, które wskazują, że są to pojazdy głównie przeznaczone do przewozu towarów niż osób oraz podają szereg cech, które świadcząc charakterze (typie) pojazdu.
Zgodnie z tymi Notami, o tym że dany pojazd kwalifikuje się do pozycji 8704, świadczą następujące cechy:
1. siedzenia - ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej, znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów;
2. oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup);
4. brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany);
5. zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu, a częścią tylną;
6. brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu, w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).
Analizowany w powyższym kontekście pojazd Mitsubishi Pajero charakteryzuje się brakiem panelu lub przegrody pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażera siedzącego z przodu a częścią tylną. Wyróżnia się natomiast obecnością przeszklonych bocznych paneli, przeszklonych tylnych drzwi prznaczonych do załadunku i rozładunku towarów, obecnością wyposażenia zabezpieczającego (pasy bezpieczeństwa) oraz wyposażenia wnętrza w sposób kojarzony z częścią osobową (tapicerka, wentylacja, oświetlenie).
Powyższa analiza treści Not wyjaśniających do HS (System Zharmonizowany) oraz dołączona do sprawy dokumentacja fotograficzna prezentująca samochód osobowy tej samej marki, modelu i rocznika, co pojazd podatnika, pozwala jednoznacznie ustalić przeznaczenie przedmiotowego pojazdu raczej do przewozu osób, niż transportu towarów, a co za tym idzie na ustalenie jego klasyfikacji do pozycji 8703.
Powyższą decyzję do tut. Sądu zaskarżył D. W.
W skardze jak i na rozprawie pełnomocnik skarżącego zarzucił rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie prawa proceduralnego poprzez błędną rozszerzającą wykładnię. W uzasadnieniu wskazano, iż nie ustalono stanu faktycznego tego pojazdu. W rezultacie ustalenia organu zdaniem strony są ustaleniami dowolnymi. Podkreślono, iż pojazd wyprodukowany został jako ciężarowy i tak również został zarejestrowany. Również dokumenty pojazdu poświadczają, iż jest to auto ciężarowe. Zarzucono także brak powiadomienia strony o zamiarze przeprowadzenia dowodu z komputerowego systemu EurotaxGlass.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Istotą sporu jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703 Nomenklatury Scalonej.
W ocenie skarżącego, nabyty samochód jest samochodem ciężarowym, co wyklucza możliwość opodatkowania go akcyzą.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11 ze zm.) jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w rozumieniu ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z mocy powyższego przepisu zastosowanie w niniejszej sprawie znajdowały więc , jak słusznie przyjęły organy podatkowe , przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym.
Bezsporne jest, iż opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju.
Przy klasyfikacji przedmiotowego samochodu zasadnie organ odwoławczy odwołał się do Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji WE nr 1549/06 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższego brzmienia pozycji 8703 wynika zatem, iż o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.
Należy przy tym zauważyć, że zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu, pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy Celnej – Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których tym samym organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Według tychże wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów.
Z wyjaśnień wynika, iż klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup).
Jak wskazano powyżej istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do klasyfikacji przedmiotowego samochodu do odpowiedniego kodu Nomenklatury Scalonej, w tym w szczególności do istotnego z punktu widzenia kodu 8703 zasadniczego przeznaczenia samochodu – do przewozu osób. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności dotyczących przedmiotowego samochodu. W niniejszej sprawie należało więc przeanalizować dokumenty zarówno sprzed nabycia prawa rozporządzania samochodem jak właściciel, jak i po jego nabyciu.
Z okoliczności ustalonych przez organy wynika, że przedmiotowy auto o jednobryłowym, zamkniętym, przeszklonym dookoła nadwoziu typu kombi. Pojazd pięciodrzwiowy posiadający pojedynczą, zintegrowaną przestrzeń do przewozu zarówno osób, jak i towarów, z liczbą miejsc siedzących pięć.
Słusznie ponadto organ I instancji zwrócił uwagę, iż zgodnie z informacją zawartą w przetłumaczonym dokumencie rejestracyjnym samochód posiada kategorię M1, został więc wyprodukowany jako samochód osobowy. Stosowanie bowiem do ust.1 pkt 2, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz.U. Nr 238, poz. 2010) dla potrzeb homologacji typu, zgodnie z klasyfikacją międzynarodową rozróżnia się kategorie pojazdów (...), w tym kategoria M1, to pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu osób mające nie więcej niż osiem miejsc oprócz siedzenia kierowcy. W konsekwencji prawidłowo Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że powyższe zapisy w dowodzie rejestracyjnym potwierdzają, iż pomimo poddania pojazdu przeróbkom zachował on charakter samochodu osobowego.
Powyższe oznacza, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż w dniu powstania obowiązku podatkowego, przedmiotowy samochód był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Ustalenie to znajduje również potwierdzenie w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym na terytorium kraju.
Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, przy czym jednak wyprowadziły z nich wnioski, dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu, odmienne, aniżeli domagał się skarżący, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana powyżej), nie o stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej) i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadnie również organy przyjęły, w granicach swobodnej oceny dowodów, iż dokumenty zebrane w niniejszym postępowaniu, są wystarczające do dokonania prawidłowej klasyfikacji spornego pojazdu. Wobec tego, zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia strony o konieczności przeprowadzenia dowodu z bezpośrednich oględzin samochodu.
Należy przy tym podkreślić, że organy nie kwestionowały zapisów w dokumencie rejestracyjnym oraz w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym, w których przedmiotowy samochód został określony jako samochód ciężarowy. Zważywszy jednak, że takie określenie rodzaju pojazdu na gruncie rejestracji odbywa się na innych zasadach (w szczególności w oparciu o inne przepisy), aniżeli klasyfikacja towarowa, ów zapis nie mógł więc automatycznie skutkować przyjęciem w niniejszej sprawie, że przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym.
Jak już wskazano wyżej, istotne na gruncie klasyfikacji taryfowej jest zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, które jest ustalane na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu.
Dodatkowo należy zauważyć, iż skarżący w toku postępowania nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, z których wynikała by inna niż ustalona przez organy celne klasyfikacja pojazdu. Skarżący ograniczył się do negowania ustaleń organów bez podania konkretnych argumentów z których można by wywnioskować inny stan faktyczny niż ustaliły to organy. Na szczególną uwagę zasługuje odwoływanie się przez skarżącego do dokumentów pojazdu i powoływanie się na zawartą tam adnotację o pojeździe – tj. M1, która to adnotacja potwierdza klasyfikacje przyjętą przez organy celne.
Odnosząc się do zarzuty nie powiadomienia strony o zamiarze przeprowadzenia dowodu z katalogu EurotaxGlass należy uznać za niezrozumiały w świetle obowiązków organu przewidzianych przez treść art. 190 Ordynacji Podatkowej. Podkreślić jednak należy, iż ustanowiony pełnomocnik skarżącego powiadomiony został o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (k. 53 i 54 akt administracyjnych).
W rezultacie powyższego sąd działając na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.