III SA/Po 947/21

III SA/Po 947/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-11-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marzenna Kosewska
Robert Talaga /sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 504/22 - Wyrok NSA z 2023-01-25
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1341
art. 56  ust 6
Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 104, art. 107 § 1 pkt 6, § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 209
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
§ 2 ust. 6
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2018 poz 265
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Sentencja
Dnia 19 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2021 roku sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020 I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
syqn. akt III SA/Po 947/21
UZASADNIENIE
Dnia [...] czerwca 2020 roku P. B. złożyła za pośrednictwem aplikacji
e-WniosekPlus wniosek o przyznanie płatności na rok 2020 w ramach Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO), płatności na zazielenienie, płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) oraz płatności (ONW).
Decyzją z dnia [...] lutego 2021 roku, nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] przyznał P. B. jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł, płatność za zazielenienie - w wysokości [...] zł, płatność redystrybucyjną w wysokości [...] zł i stwierdził, że wnioskodawczyni uczestniczy w systemie dla małych gospodarstw.
W uzasadnieniu organ wskazał, że powierzchnia zadeklarowana działek rolnych oraz potwierdzona w toku prowadzonego postępowania kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 33,84 ha i została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej. Organ uznał jednak, iż P. B. jest rolnikiem uczestniczącym w systemie dla małych gospodarstw, gdyż w 2015 roku została uznana za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw. W rezultacie ponieważ P. B. jako producent rolny nie zaznaczyła sekcji V we wniosku na rok 2020, iż chce wystąpić z systemu dla małych gospodarstw, ani nie zostało złożone oświadczenie o wystąpieniu z systemu małych gospodarstw w terminie do dnia [...] września 2020 roku uznano, że nadal uczestniczy w tym systemie. W efekcie wszystkie przyznane płatności zostały proporcjonalnie zmniejszone.
P. B. wniosła odwołanie nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu wskazała, że prowadzone przez nią gospodarstwo pod koniec roku 2019 zwiększyło obszar o grunty przypisane przez rodziców w ramach darowizny. Składając wniosek nie była świadoma iż jest zobowiązana do złożenia informacji o wystąpieniu z uczestnictwa w systemie małych gospodarstw.
Decyzja z dnia [...] kwietnia 2021 roku, nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, postępowanie organu I instancji było prawidłowe i oparte na całości zgromadzonej dokumentacji oraz zastosowaniu w sposób właściwy przepisów prawa.
Pismem z dniu [...] maja 2021 roku pełnomocnik P. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 roku utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] marca 2021 roku.
Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 7 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z
2020 r. poz. 1341 ze zm.) poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dowolną ocenę, pominięcie dowodów w sprawie dotyczących powiększenia gospodarstwa rolnego, następstwa prawnego na gruntach rolnych nieobjętych programem małych gospodarstw rolnych, nie złożenia wniosku w 2019 r., objęcia gruntów rolnych gospodarstwa rolnego w 2019 r. wnioskiem o płatność poza systemem małych gospodarstw i ograniczenie postępowania dowodowego do wniosku o płatność złożonego w przekonaniu co do odmiennych skutków niezaznaczenia elektronicznego oświadczenia o wystąpieniu z systemu małych gospodarstw rolnych niż
przyjął organ, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia słusznego interesu strony i interesu publicznego.
- art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi
poprzez pominięcie wyjaśnień Skarżącej w zakresie braku zamiaru brania udziału w systemie małych gospodarstw, przyczyn nie zaznaczenia elektronicznego oświadczenia o wystąpieniu z systemu małych gospodarstw rolnych i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 6 k.p.a.;
- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej i naruszenie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, które przejawiało się
nieuwzględnieniem w toku postępowania dowodów znanych organowi z urzędu i oparciu się wyłącznie na wniosku o płatność, uniemożliwienie skorygowania wniosku zgodnie z wolą i zamiarem wnioskodawcy, a w konsekwencji doprowadzenie do pozbawienia możliwości skorzystania z płatności przysługującym rolnikom o takiej samej wielkości gospodarstwa jak posiadane przez skarżącą.
- art. 9 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 3) ustawy o płatnościach bezpośrednich, poprzez brak poinformowania o możliwości żądania
uzyskania niezbędnych pouczeń o skutkach ekonomicznych niezłożenia oświadczenia o wystąpieniu z systemu płatności dla małych gospodarstw, polegających na utracie przez nią płatności za rok 2020 w kwocie kilkudziesięciu tysięcy złotych, co stanowi szkodę wynikłą z braku wyjaśnień ze strony organu.
- art. 9 i art. 10 k.p.a. w związku z art. art. 3 ust. 2 pkt 4) ustawy o płatnościach bezpośrednich poprzez niepoinformowanie o możliwości żądania udziału w postępowaniu i uniemożliwieniu wypowiedzenia się co do zebranych
dowodów w sprawie pomimo zaistnienia istotnych rozbieżności między złożonym wnioskiem o płatność, a materiałem dowodowym istniejącym w sprawie w szczególności w zakresie wzrostu areału gruntów rolnych
skarżącej, przerwania korzystania z płatności bezpośrednich, następstwa prawnego gospodarstwa rolnego niekorzystającego z systemu małych gospodarstw, co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia w toku postępowania istniejących i posiadanych przez organ dowodów w sprawie i nieuzasadnionego domniemania woli i zamiarów skarżącej.
- art. 7a § 1 k.p.a. polegające na nierozstrzygnięciu na korzyść skarżącej wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w art. 56 § 6 ustawy o płatnościach bezpośrednich poprzez nieuwzględnienie w okolicznościach sprawy, że skarżącą składała wniosek o płatność w związku z przejęciem części gospodarstwa rolnego rolnika, który nie był objęty systemem małych gospodarstw i wcześniej całkowicie zrezygnowała w 2019 r. z korzystania z płatności małych gospodarstw, a wniosek w 2020 r. dotyczył zupełnie innego areału i wielkości gospodarstwa rolnego będącego w posiadaniu skarżącej.
- art. 58 § 1 k.p.a. polegające na braku rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu zawartego w odwołaniu od decyzji 1 instancji podczas gdy na Organie ciążył obowiązek rozpatrzenia wniosku i merytorycznego ustosunkowania się do wniosku Skarżącej.
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy
decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 lutego 2021 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik
sprawy tj. art. 56 ust 6 ustawy o płatnościach bezpośrednich, poprzez uznanie, że skarżąca była zobowiązana do złożenia oświadczenia o wystąpieniu z systemu małych gospodarstw podczas gdy obowiązek ten został nałożony na rolników, co do których w 2015 r. stwierdzono lub uznano, że uczestniczą w tym systemie oraz uczestniczą w kolejnych latach, podczas gdy nie złożyła wniosku o płatność w 2019 r. przerywając faktycznie swoje uczestnictwo w programie małych gospodarstw, a wniosek o płatność w 2020 r. dotyczył zupełnie zmienionego pod względem wielkości gospodarstwa rolnego w wyniku włączenia gruntów rolnych nabytych w drodze darowizny.
W konsekwencji pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020; a także dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z takich dokumentów jak:
- wniosek o przyznanie płatności na rok 2019 r. M. B., co faktu jego posiadania na podstawie ustnej umowy dzierżawy gruntu stanowiącego własność P. B., objętego wcześniej systemem małych gospodarstw i wykazania go w płatnościach w ramach gospodarstwa rolnikom M. B.,
- wniosek o przyznanie płatności na rok 2019 r. Z. B. co do faktu wykazania w ramach płatności działek nieobjętych systemem małych gospodarstw, stanowiących przedmiot darowizny Z. B. na rzecz Ł. B.,
- wniosek o przyznanie płatności na rok 2020 r. P. B. co do faktu wielkości gospodarstwa i rozpoczęcia działalności rolniczej w oparciu o nowo nabyte lub odzyskane z dzierżawy działki rolne i objęcia ich wniosku o płatność,
- umowa darowizny z [...] grudnia 2019 r., co do faktu przekazania części gospodarstwa rolnego przez Z. B. na rzecz Ł. B. - męża Skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Sporna w sprawie jest wysokość należnej skarżącej płatności na rok 2020, tj. jednolitej płatności obszarowej (JPO), płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) oraz płatności na gruntach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Natomiast, w istocie wpływ na tę ocenę ma zasadnicza sporna okoliczność, tj. czy skarżąca skutecznie wystąpiła z systemu małych gospodarstw rolnych, bowiem we wniosku o te płatności zadeklarowała powierzchnię 33,84 ha, czyli ponad 10 ha, które można było zgłosić do płatności w ramach systemu małych gospodarstw rolnych.
Według organów obu instancji, skoro skarżąca nie zaznaczyła na pierwszej
stronie wniosku o ww. płatności rubryki, że występuje z systemu małych gospodarstw, to nie wystąpiła z tego systemu, zatem płatności powinny były zostać proporcjonalnie obniżone, tak aby kwota przyznanych płatności w złotych nie przekroczyła kwoty [...]euro. Natomiast, według skarżącej pracownicy Agencji nie weryfikując faktu zgłoszenia do płatności ponad 10 ha, nadużyli jej zaufania do organów administracji publicznej, gdyż okazało się, że system nie zweryfikował tej okoliczności. Zatem, nie można było pomniejszyć należnych jej płatności na rok 2020.
Mając na uwadze kwestię sporną w sprawie, tj. czy skarżąca skutecznie
wystąpiła z systemu małych gospodarstw rolnych w 2020 r. przy składaniu wniosku o płatności bezpośrednie na 2020 r.. Sąd uznał, że skarżąca składając wniosek o płatności nie uzyskała od organów Agencji wymaganej w zaistniałej w sprawie sytuacji dostatecznej pomocy, aby złożyć poprawny wniosek z wybraną opcją wystąpienia z systemu małych gospodarstw rolnych. Przedstawione przez skarżącą okoliczności w wysokim stopniu uwiarygadniają, że skarżąca ubiegając się płatności za 2020 roku miała zamiar ich uzyskania do całej zadeklarowanej powierzchni w maksymalnej
dopuszczalnej wysokości, a tym samym wyraziła wolę i złożyła oświadczenie o wystąpieniu z tego systemu, chociaż nie znalazło to swojego odzwierciedlenia w systemie elektronicznym Agencji. Druk zawierający oświadczenie o wystąpieniu z systemu małych gospodarstw rolnik pozostający w systemie małych gospodarstw
rolnych może oczywiście złożyć w każdym czasie. Niemniej jednak skarżąca składając wniosek o płatność w zadeklarowanej wysokości mogła oczekiwać, że organ podejmie stosowne działania w kwestii ustalenia właściwej formy ubiegania się o płatności za 2020 rok po dacie złożenia przedmiotowego wniosku o płatność, a przed datą upływu terminu do złożenia stosownego wniosku w terminie do 30 września roku, w którym to wystąpienie mogło nastąpić zgodnie z treścią art. 56 ust 6 ustawy z dnia 5 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U z 2020 roku, poz, 1341).
Zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określa wyraźnie to, co jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Brak zaufania obywateli do
organów państwa jest z reguły skutkiem naruszenia prawa przez organy państwowe, zwłaszcza zaś niektórych wartości w nim wyrażonych, takich jak równość i sprawiedliwość. W celu realizacji tej zasady konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa (por: wyrok NSA z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2283/17).
Z powołanego w skardze przepisu art. 9 k.p.a., regulującego zasadę
informowania stron postępowania, wynika że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz że organy te czuwają także nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżąca nie uzyskała od organów Agencji niezbędnych wyjaśnień i wskazówek co do skutecznego sposobu wystąpienia z elektronicznego systemu Agencji rejestrującego małe gospodarstwa rolne, wskutek czego poniosła wymierną szkody finansową, wycenioną przez nią na kilkadziesiąt tysięcy złotych, bowiem o tyle pomniejszono jej płatności bezpośrednie na rok 2020.
Skład orzekający w sprawie wskazuje ponadto, że znane są sądowi z urzędu okoliczności związane z niedoskonałością funkcjonowania aplikacji e-WniosekPIus. W wielu przypadkach sądy wskazywały, że pomimo posiadanej wiedzy, rolnicy lub ich pełnomocnicy, nie byli w stanie pokonać przeszkód systemu e-WniosekPIus, który nie uzyskał swojej pełnej funkcjonalności od momentu jego uruchomienia. Z tych orzeczeń wynika także, że jeżeli trudności nie dało się usunąć, to pracownicy Agencji informowali rolników o możliwości złożenia wniosku w formie papierowej, w przypadku, gdy rolnik nie był w stanie złożyć wniosku w wersji elektronicznej i jednocześnie nie mógł skorzystać z pomocy technicznej zapewnionej przez biuro powiatowe Agencji (por. wyroki WSA: z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 620/19; z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 876/19; z dnia 12 września 2019 r. sygn. akt 1 S/VGo 461/19; z dnia 10 września 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 466/19; nieprawomocne wyroki WSA: z dnia 10 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 800/19; z dnia 23 grudnia 2019 r. sygn. akt III Sa/Po 457/19).
Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny
udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zgodnie z art. 10 k. p. a. Przepis art. 7 k.p.a. statuuje natomiast zasadę prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie w sprawie. Obowiązkowi temu podporządkowany jest każdy organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie administracyjnej i dysponujący kompetencją decyzyjną, a zadośćuczynienie mu następuje poprzez ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości zaistnienia przesłanek warunkujących wydanie zgodnego z prawem orzeczenia, którym organ załatwia sprawę w rozumieniu przepisu art. 104 k.p.a. Realizując ten obowiązek właściwy w sprawie organ powinien przestrzegać reguł przyjętych w przepisach art. 77 § 1 i gwarantujących prawidłowość czynności wyjaśniających.
W rozpoznawanej sprawie, organy Agencji - naruszając ww. zasady naczelne prowadzenia postępowania administracyjnego oraz naruszając przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - nie wyjaśniły w sposób zgodny z tymi regulacjami przyczyn niewystąpienia skarżącej w formie elektronicznej z systemu Agencji, wskutek czego uznały, że skarżąca skutecznie nie wystąpiła z tego systemu. Natomiast, według składu orzekającego w sprawie, organy Agencji zobowiązane były uwzględnić argumentację skarżącej o powodach jej niewystąpienia z systemu Agencji i uznać, że wola jej wystąpienia z tego systemu została wyrażona w sposób dostateczny w złożonym odwołaniu, co znalazło dodatkowo swoje potwierdzenie w dowodach dopuszczonych w sprawie jako dowody z dokumentów, tym bardziej, że organy te nie poinformowały skarżącej, że mogła złożyć wniosek o wystąpieniu w formie papierowej.
W myśl art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania,
o której mowa w art. 11 k.p.a. Jednocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana,
gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna pozwolić - zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi kontrolującemu następnie tę decyzję - odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania organu. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu
sądowo-administracyjnym. W tym względzie zaskarżona decyzja zawiera pewne braki, które podnosi w skardze pełnomocnik P. B., które w istocie dotyczą choćby nie odniesienia się do wniosku o przywrócenie terminu do zawartego w odwołaniu od decyzji I instancji podczas gdy na organie ciążył obowiązek rozpatrzenia wniosku i merytorycznego ustosunkowania się do wniosku skarżącej.
Z powołanych przyczyn sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem organy Agencji nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i nie rozważyły wszystkich przyczyn niezłożenia przez skarżącą elektronicznego oświadczenia o wystąpieniu z systemu
małych gospodarstw rolnych. W rozpoznawanej sytuacji, zdaniem Sądu brak było także podstaw do pomniejszenia skarżącej płatności bezpośrednich wskutek uznania, że skarżąca nie wystąpiła skutecznie z systemu małych gospodarstw rolnych.
Na podstawie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sąd wskazuje, aby ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględniły
powyższe wskazania i rozważyły wszystkie przyczyny niezłożenia przez skarżącą elektronicznego oświadczenia o wystąpieniu z systemu małych gospodarstw rolnych.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd stwierdza, że w sprawie doszło
do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy
i dlatego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 209 p.p.s.a. Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis stały od skargi w wysokości [...]
zł pobrany od skarżącej na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.) oraz kwotę [...]zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 poz. 265).