III SA/Po 80/23

III SA/Po 80/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-03-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marzenna Kosewska
Piotr Ławrynowicz
Szymon Widłak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 56 ust.1, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 189a par 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Dnia 23 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor sądowy WSA Piotra Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2023 roku sprawy ze skargi K. G. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 15 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z 15 listopada 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej: "organem lub "GITD"), działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 - zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. o), art. 87 ust. 1 pkt 3 lit d, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 1 i 2, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 - zwanej dalej u.t.d.), lp. 10.2.3, Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 64c, art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm., zwanej dalej p.r.d.), § § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm. zwanego dalej rozporządzeniem), utrzymał w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] w przedmiocie nałożenia K. G. - prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowe [...] (zwanej dalej: "stroną" lub "skarżąca"), kary pieniężnej w wysokości 5.500 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w dniu 30 listopada 2021 r. na drodze ekspresowej [...], w okolicach MOP [...], zatrzymano do kontroli pojazd ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] Pojazdem kierował J. K., który wykonywał w imieniu i na rzecz strony transport drogowy artykułów spożywczych (ładunek podzielny) z G. do W. . W wyniku przeprowadzonego ważenia stwierdzono rzeczywistą masę całkowitą przedmiotowego pojazdu 21,10t, co stanowi przekroczenie o 3,10 t, tj. o 17,2% dopuszczalnej masy całkowitej 18t (§ 3 ust. 1 pkt 8a rozporządzenia, co jest sankcjonowane karą pieniężną w kwocie 5.000 zł (lp. 10.2.3. załącznika do u.t.d.). Nadto kontrola wykazała, że strona przekroczyła termin na sczytanie danych z karty kierowcy o 7 dni, które to naruszenie sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł (lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d.). Organ wskazał, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy zawarte w dziale IVa k.p.a., gdyż reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym wyrażonym w u.t.d. Organ wskazał nadto, że nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania. W przypadku bowiem stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, wszczyna się dwa niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów p.r.d. oraz u.t.d. Dlatego też na podstawie tej samej kontroli organ wszczął odrębne postępowanie administracyjne, w wyniku którego decyzją z 31 stycznia 2022 r. nr [...], nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł, w związku z brakiem zezwolenia kategorii V. W ocenie organu obie sankcje tj. kara pieniężna w wysokości 5.500 zł oraz kara w wysokości 10.000 zł zostały nałożone na podstawie odrębnych ustaw, które chronią inne dobra prawne.
W skardze wniesionej do tut. Sądu strona skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji:
- art. 62 ust. 4, art. 64 ust. 1 i 2 i 4b, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2 p.r.d., art. 92a ust. 1, 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z Ip. 10.4.3, Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do u.t.d. oraz art. 4 ust. 3 i art. 10e Dyrektywy Rady 96/53/WE z 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (zwanej dalej "Dyrektywą Rady") w zw. z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji") oraz załącznika nr I pkt 4 do tego rozporządzenia dotyczącego grupy naruszeń przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE poprzez nałożenie kary za delikt dotyczący przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdów na podstawie u.t.d., w sytuacji gdy wcześniej została nałożona kara za to samo naruszenie sklasyfikowane w p.r.d.
- art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., a contrario oraz art. 189f k.p.a poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a.;
- art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu w sytuacji, w której waga zarzucanych naruszeń była znikoma, a kara w wysokości 5.500 zł za zarzucone naruszenie, w okolicznościach w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna;
- art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu w sytuacji, gdy za to samo zachowanie została nałożona na stronę kara pieniężna, a uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.
Nadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i niezastosowanie:
- art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy za to samo naruszenie organ wszczął odrębne postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.
- art 92a ust. 1 i 7 u. t. d. w zw. z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenia stypizowane w załączniku nr 3 do ustawy w sytuacji, gdy w załączniku do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy, a znamiona naruszeń powinny zostać uregulowane w ustawie zgodnie z konstytucyjną zasadą nullum crimen sine lege scripta. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 23 marca 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana na rozprawie w trybie art. 15zzs ze zn.4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu.
Odnosząc się natomiast do meritum sprawy to w wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Okoliczności faktyczne sprawy były bezsporne, a zasadniczy spór pomiędzy stronami dotyczył oceny prawnej i możliwości wymierzenia kilku kar pieniężnych, opartych na różnej podstawie prawnej, w odrębnie toczących się postępowaniach administracyjnych. Strona skarżąca kwestionowała możliwość wymierzenia dwóch kar administracyjnych w sytuacji w jakiej w obu przypadkach źródłem negatywnej oceny działania ukaranego była ta sama okoliczność faktyczna - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, które - z jednej strony stanowi naruszenie normy dotyczącej dopuszczalnej masy całkowitej w świetle unormowań u.t.d.,- z drugiej strony doprowadziło do ruchu pojazdem, którego masa, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś, spowodowała, że pojazd ten stał się pojazdem nienormatywnym i przejazd nim wymagał uzyskania zezwolenia, a jego brak podlegał sankcji, przewidzianej w p.r.d. Rozważenie zasadności wskazanego zarzutu sprowadzało się do oceny, czy nałożona kara w rozpatrywanej sprawie nie narusza zakazu wynikającego z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.
W niniejszej sprawie doszło do nałożenia dwóch kar na ten sam podmiot, w związku z przeprowadzeniem kontroli w tym samym czasie. Prawidłowo w ocenie Sądu organ wymierzył stronie skarżącej karę 5.500 zł. Rozpatrywana sprawa dotyczy naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego uregulowanego w ustawie o transporcie drogowym przez stronę skarżącą jako przewoźnika drogowego tj. podmiotu wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, a kara pieniężna w wysokości 10.000 zł wymierzona w wyniku prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego dotyczy naruszenia przepisów p.r.d. tj. warunków ruchu pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej. Nie ulega wątpliwości, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, który to delikt jest sankcjonowany administracyjną karą pieniężną przewidzianą w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy tj. naruszenie sankcjonowane przez lp.6.3.17 zał. Nr 3 u.t.d.
W myśl przepisu art. 56 ust. 1 u.t.d. inspektor transportu drogowego ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych m.in.: zgodnie z przepisami u.t.d. oraz za naruszenia przepisów o ruchu drogowym w zakresie określonym w p.r.d.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd zgodnie z którym w razie naruszenia przepisów w obu ww. ustawach, wydawane są dwie odrębne decyzje, jedna - na podstawie u.p.d., a druga - na podstawie p.r.d. Zatem, w przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli - przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia i naruszenia norm, m.in. w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej wszczynane są dwa, niezależne postępowania administracyjne (por. wyrok NSA z 23 listopada 2021 r. II GSK 1667/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 września 2022 r. III SA/Po 468/22, wyrok WSA w Lublinie z 27 kwietnia 2021 r. III SA/Lu 127/20, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 października 2019 r. III SA/Łu 343/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2019 r., VIII SA/Wa 299/19, wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2019 r. III SA/Lu 468/19, orzeczenie dostępne w CBOSA).
W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że do naruszenia zakazu podwójnego karania dochodzi jedynie wówczas, gdy kumulatywnie spełnione są trzy warunki: tożsamość zdarzeń, tożsamość podmiotu popełniającego czyn i tożsamość chronionego interesu prawnego. Istotne znaczenie ma ochrona tego samego dobra na podstawie dwóch różnych regulacji. Ustalenia wymaga zatem, czy orzekane środki realizują identyczny cel, czy też cele przyjęte przez oba środki są odmienne (por. wyrok WSA w Lublinie z 27 kwietnia 2021 r. III SA/Lu 1127/20). Kara za przejazd pojazdu nienormatywnego ma na celu zapobieżenie przejazdom pojazdów, które stanowią zagrożenie w ruchu drogowym, a kara za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego ma na celu zapobieganie naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych przez u.t.d. Zgodnie z art. 140ae ust. 1 p.r.d., kary pieniężne, o których mowa w art. 140aa ust. 1 i 1a, są przekazywane do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Celem tych kar jest zapobieganie niszczeniu sieci drogowej oraz zapobieganie niebezpieczeństwu w ruchu drogowym. (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21 i II GSK 375/21, wyrok NSA z 15 września 2021 r., sygn. akt II GSK 689/21, wyrok NSA z 23 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1667/21). Celem natomiast kary nałożonej w oparciu o przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu tj. wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego.
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy to w ocenie Sądu, kary w wysokości 5.500 zł oraz 10.000 zł zostały wymierzone za dwa różne naruszenia. Naruszenie bowiem przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków określonych w ustawie o transporcie drogowym podlega karze na podstawie art. 92a u.t.d., a naruszenie warunków ruchu pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej, podlega karze na podstawie art. 140ab ust. 2 w zw. z art. 140aa p.r.d. Celem natomiast wskazanych przepisów jest ochrona różnych dóbr, które przewidują niezależne od siebie ujemne konsekwencje. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z tożsamością zdarzeń i podmiotu, lecz inny jest cel obu kar administracyjnych. W świetle powyższego zasadnie organ uznał, że delikt administracyjny przypisany stronie skarżącej w rozpatrywanej sprawie nie był tożsamy deliktowi przypisanemu stronie na podstawie innej ustawy p.r.d.
Zaskarżona decyzja nie narusza zatem przepisów u.t.d., ani przepisów p.r.d., ani innych, wynikających z przepisów prawa, uprawnień skarżącego. W przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia i naruszenia przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym, organ miał prawo wszcząć dwa niezależne postępowania administracyjne i wydać dwie decyzje nakładające kary.
Zdaniem sądu brak było także podstaw do zastosowania instytucji, o której mowa w art. 189f k.p.a. Z systematyki k.p.a. wynika, że przywołany przepis usytuowany został w jej dziale IVa – "Administracyjne kary pieniężne". Zakres stosowania przepisów tego działu wyznacza art. 189a § 1 zgodnie z którym w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. W myśl natomiast art. 189a § 2 w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.
Uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych art. 189a § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IV a Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu (por. wyroki NSA z 28 września 2021 r., II GSK 717/21 i II GSK 248/21, wyrok WSA w Poznaniu III SA/Po 468/22, wyrok WSA w Białymstoku II SA/Bk 796/22, wyrok WSA w Krakowie III SA/Kr 595/22, wyrok WSA w Łodzi III SA/Łd 88/22, orzeczenia publikowane w CBOSA).
Wprawdzie istnieją odosobnione stanowiska, które odmienne od przytoczonej powyżej linii orzeczniczej dopuszczają możliwość zastosowania art. 189f K.p.a. na gruncie ustawy o transporcie drogowym (m.in. powoływane przez pełnomocnika strony skarżącej orzeczenie tj. wyrok WSA w Kielcach z 22 września 2022 r. I SA/Ke 358/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 lipca 2022 r. III SA/Po 145/22), jednakże Sąd przychyla się do dominującego w omawianym zakresie stanowiska sądów administracyjnych w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Odnosząc się natomiast do powołanych przez skarżącego orzeczeń tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 lipca 2022 r. III SA/Po 145/22 oraz uchwały Naczelnego Sadu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 r. III OPS 1/21 to sąd zwraca uwagę, że sprawa III SA/Po 145/22 dotyczyła kary nałożonej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, a z kolei ww. uchwała NSA została podjęta na gruncie relacji pomiędzy przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie regulującymi wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy, to zatem ww. orzeczenia nie mogły zostać powoływane w rozpatrywanej sprawie.
Słusznie organ zauważył, że przepisem odrębnym w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. jest art. 92c u.t.d. z którego wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, gdyż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f K.p.a.
Wobec powyższego także zarzut naruszenia art. 189f K.p.a. należało uznać za nieuzasadniony. Zasadnie bowiem organ zastosował normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa K.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.
Odnośnie natomiast naruszenia zasad techniki prawodawczej poprzez nieuregulowanie w ustawie znamion naruszeń, a stypizowanie tych naruszeń w załączniku nr 3 do u.t.d. pod lp.10.2.3. oraz lp. 6.3.17 to wskazać należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie doszło do naruszenia zasady nullum crimen sine lege scripta, gdyż czyn zabroniony, jak i wysokość kary zostały określone w ustawie tj. przepisie art. 92a ust. 1 zd. 1 u.t.d. zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 zł za każde naruszenie. Zgodnie natomiast art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 określa załącznik nr 3 do ustawy. Należy przy tym wskazać, że przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy i ma charakter obiektywny (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., II GSK 2460/11, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanej dalej "CBOSA"), nie można zatem wprost odnosić zasad przewidzianych dla postępowania karnego do procedury administracyjnej.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) Sąd oddalił skargę.