VI SA/Wa 1644/20

VI SA/Wa 1644/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Joanna Wegner /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1152/21 - Wyrok NSA z 2024-11-21
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 189d, art. 189a, art. 189f
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak – Osetek Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019, poz. 2140 ze zm.) – zwanej dalej "u.t.d.", lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania I. S. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12000 złotych.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.
W dniu 23 sierpnia 2019 r. w W. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki S., przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazdem, przeznaczonym do przewozu pięciu osób wraz z kierowcą, kierował I. S. i przewoził pasażera, który zamówił przewóz z Lotniska [...] na Dworzec Zachodni za pośrednictwem aplikacji mobilnej Bolt. Kierowca nie okazał oryginału wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Za przewóz nie pobrano opłaty, bowiem przejazd nie został zakończony – pojazd zatrzymano jeszcze na lotnisku.
Ustalenia powyższe stały się podstawą wszczęcia postępowania, zwieńczonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2019 r. nakładającą na skarżącą karę pieniężną z tytułu naruszeń przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przewóz pasażera nie miał charakteru grzecznościowego, lecz odpłatny, na podstawie umowy zawartej za pośrednictwem aplikacji Bolt. Cena miała zostać opłacona gotówką, do rąk i na rzecz kierowcy. Organ przypisał przewozowi znamiona okazjonalnego, którego wykonywanie jest dopuszczalne jedynie pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą i dla którego wymagana jest stosowna licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. Fakty te organ ocenił jako wyczerpujące naruszenia prawa, obciążone sankcją pieniężną określoną w lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. (w wysokości odpowiednio 12000 złotych i 8000 złotych). Na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d. karę ograniczono do 12000 złotych.
W wyniku wniesionego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] czerwca 2020 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że w tej sprawie ziściły się przesłanki do nałożenia kary, bowiem przewóz okazjonalny wykonywany był bez wymaganej licencji i pojazdem do tego nieprzeznaczonym.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie art. 5b u.t.d. w związku z l.p. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie kary, mimo że czynności skarżącego nie mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego, głównie dlatego że nie wykonywał on działalności gospodarczej, art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4b u.t.d. w związku z l.p. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez wadliwe uznanie, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c. u.t.d. poprzez niezastosowanie, bo zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy Bolt, art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w związku z l.p. 1.1. i l.p. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie na skarżącego kary, mimo że nie ten nie spełniał przesłanek do uznania go za podmiot świadczący przewóz drogowy. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w szczególności w zakresie tego, czy kierowca posiadał status przedsiębiorcy w chwili kontroli, stosunku prawnego łączącego kierowcę ze skarżącą, sposobu skojarzenia kierowcy z pasażerem, sposobu dokonania płatności, odbiorcy płatności. Sformułowano także zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz 8 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu obligującym Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Stan faktyczny tej sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa istotnych zastrzeżeń.
W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że skarżący podczas przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Wykonywał bowiem zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Po myśli art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi niewchodzącymi w tej sprawie w grę, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.
Zatrzymany do kontroli kierowca przewoził bowiem pasażera odpłatnie na wytyczonej przez zamawiającą przewóz trasie. Usługa przewozu została zamówiona wprawdzie za pośrednictwem aplikacji internetowej Bolt, ale jak wynika z zeznań świadka – T. L., należność miała zostać uiszczona kierowcy w gotówce. To zatem skarżący był organizatorem przewozu i wykonywał zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażerka pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta. Kierowca świadczył więc samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, choć z wykorzystaniem narzędzia – aplikacji Bolt, kojarzącego zamawiającego i przewoźnika. Za niewiarygodne ocenić należy twierdzenia skarżącego, jakoby płatność następowała na rzecz przedsiębiorcy prowadzącego aplikację Bolt, z pominięciem skarżącego.
Natomiast podnoszone przez skarżącą okoliczności, takie jak to, czy skarżący jest zarejestrowanym zgodnie z prawem przedsiębiorcą, czy też nie, sposób uiszczenia płatności za przewóz czy kojarzenia klientów i kierowcy nie miały żadnego znaczenia w tej sprawie. Istotne bowiem było to, że to skarżący wykonał usługę przewozu we własnym imieniu. Prowadzenie osobnych, dodatkowych ustaleń w tym zakresie było zatem zbędne. Podkreślić także należy, że nawet jednorazowe podjęcie się przez kierowcę wykonania przewozu w tak zarysowanym stanie faktycznym nie mogło być zakwalifikowane inaczej, jak przewóz okazjonalny.
Kolejną prawnie znaczącą kwestią było to, że przewóz o charakterze okazjonalnym wykonywany był pojazdem do tego nieprzeznaczonym w świetle art. 18 ust. 4b u.t.d., bo pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu jedynie 5 osób łącznie z kierowcą, a podczas kontroli nie okazano kontrolującym wypisu z licencji. Sumując tę część rozważań, nie można zgodzić się ze skarżącym, że doszło do naruszenia art. 7 czy art. 77 § 1 k.p.a.
Naruszenia prawa w sferze działalności polegającej na świadczeniu usług transportu drogowego wiążą się z odpowiedzialnością administracyjną. Prowadzenie przewozu okazjonalnego nieprzystosowanym do tego pojazdem obciążone jest karą pieniężną w wysokości 8000 złotych, o czym stanowi lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Z kolei brak licencji jest sankcjonowany karą pieniężną w wysokości 12000 złotych (lp.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). W takiej sytuacji zasadnie zastosowano art. 92a ust. 3 u.t.d. ustalając wysokość kary na poziomie 12000 złotych.
Wysokość tych sankcji określono w sposób "sztywny", a więc niepoddający się czynnościom wymiaru kary unormowanych w art. 189d k.p.a. Dlatego nie sposób czynić organom zarzutu w zakresie przyjętej wysokości kary. Natomiast nie można zgodzić się z organem, iż przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny, o którym stanowi art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., a więc wyłączający dopuszczalność zastosowania art. 189f § 1 – 3 k.p.a. Norma odsyłająca odwołuje się bowiem do instytucji odstąpienia od nałożenia kary, nie zaś do umorzenia postępowania. Nie można zapominać, że w świetle art. 92c ust. 1 u.t.d. nie dochodzi do wydania decyzji nakładającej jakąkolwiek karę, natomiast zastosowanie art. 189f § 1 lub 2 k.p.a. powoduje, że strona nie pozostaje wolna od ukarania, lecz zostaje jej udzielone pouczenie, a więc sankcja innego rodzaju. Wskazana wada wykładni wspomnianych przepisów i w konsekwencji – uzasadnienia zaskarżonych, choć istotna, nie wywarła wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.
Zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się zatem nieuzasadnione. Motywy zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem powyższego zastrzeżenia, zostały sporządzone prawidłowo, organ wyjaśnił należycie podstawę faktyczną i prawną swojego orzeczenia. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. również więc był nietrafny.
Już tylko końcowo Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325) oddalił skargę.