III SA/Po 6/25

III SA/Po 6/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-02-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Paluszyńska
Mirella Ławniczak /przewodniczący sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1048/25 - Wyrok NSA z 2025-11-26
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 26 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (sprawozdawca) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Adamska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 listopada 2024r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
U Z A S D N I E N I E
Zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2024 roku, o nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na M. W. kary pieniężnej 6.250,- zł z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. W trakcie kontroli przedsiębiorcy M. W. przeprowadzonej w okresie od 21 września 2023 do 6 października 2023 roku stwierdzono wielokrotne uchybienia opisane w lp. 5.11,5.17, 5.18 ,6.3.8 oraz 9.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Po przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji decyzją dnia 20 listopada 2023 roku, o nr [...] nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 6250 zł za naruszenia lp. 5.11, lp.5.17, lp. 5.18.2, lp.6.3.8 i lp.9.1załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
M. W. reprezentowany przez pełnomocnika złożył odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił organowi naruszenie art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp.6.3.8 zał. Nr 3 do tej ustawy poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej za powyższe naruszenie, podczas gdy podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek okoliczności, na które nie miał wpływu. Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania tj.art.189a §2 pkt 1-3 Kpa ,art.189 d Kpa, art.189e Kpa oraz art.189f Kpa poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w utd. przepisów Kpa dotyczących administracyjnych kar pieniężnych , które regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podst. ustawy o transporcie drogowym , a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu ,a które zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w utd. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art.189 a§2 Kpa, przez co koniecznym odwołanie do uregulowań działu IV Kpa. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji .
Organ II instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją jak wyżej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że analiza danych wczytanych z karty kierowcy M. W. wykazała braki ręcznie wprowadzanych wymaganych danych na karcie kierowcy .
W zakresie tego przewinienia wyjaśniono ,że zgodnie z treścią art. 34 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 165/2014 jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf .Dalej wskazano, ze zgodnie z art.34 ust.7 rozporządzenia nr 165/2014 kierowca zobowiązany jest wprowadzać w tachografie cyfrowym symbol państwa, w którym rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Tymczasem kontrola wykazała w okresie od 7 kwietnia 2023 do 30 czerwca 2023 aż 23 przypadki braku symbolu kraju rozpoczęcia dziennego okresu pracy.
Organ podzielił też ustalenia i ocenę prawną naruszeń z lp 5.11.zał.nr 3 do utd. co do przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów .Ocenę swoją oparł na analizie danych czytywanych z karty M. W.. Podobnie jak naruszeń polegających na skróceniu obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku gdy czas pracy wynosi od 6 do 9 godzin –tj. lp.5.17 załącznika Nr 3 do utd. W tym zakresie organ podzielił ustalenia organu I instancji i wskazał ,że przekroczenia wykazano na podstawie dokumentacji czasu pracy, a kierowca w trakcie kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy.
Organ przytoczył treść art. 13 ustawy z dnia 16 kwietnia 2002 r. o czasie pracy kierowców, który brzmi:
1.Po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie.
2.Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin.
Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.17 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje naruszenie polegające na skróceniu obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi od 6 do 9 godzin:
Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu obowiązkowej przerwy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin tj. lp 5.18 zał. Nr 3 do utd.- organ wyjaśnił, że skracając przerwę kierowca również nie wykazał dokumentu uzasadniającego dostąpienie od przestrzegania norm czasy pracy. W zakresie naruszenia lp . 9.1 zał. nr 3 do utd. organ II instancji wyjasnił, że zgodnie z art. 81
Ustawy- Prawo o ruchu drogowym to właściciel pojazdu samochodowego , ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego, a zgodnie z pkt 5 tego przepisu- okresowe badania techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie . Na podstawie analizy dokumentów oraz danych zawartych w CEP stwierdzono, że ważność przeprowadzonego w dniu 14 lutego 2022 roku badania technicznego pojazdu o nr rej.[...] upłynęła w dniu 14 lutego 2023 roku , natomiast kolejne badania przeprowadzone było w dniu 9 marca 2023 roku .Tym samym stwierdzono ,że w okresie od 15 lutego 2023 roku do 8 marca 2023 roku strona realizowała przewozy drogowe ,pomimo braku potwierdzenia przeprowadzonego badania technicznego.
Odnośnie okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za powstałe naruszenia organ odwoławczy wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, bowiem strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy.
Strona nie wskazała też okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Brak więc też było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Zdaniem organu odwoławczego to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Organ podkreślił że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.Odnosząc się do zastosowania w niniejszej sprawie art.189 a § 2 Kpa organ wyjaśnił, że kary pieniężne nakładane są na podstawie art. 92a w zw. z art.93 ust.1 ustawy o transporcie drogowym,a treść art.92 a ust.1 i 7 w zw. z załącznikiem Nr 3 do utd. nie daje organowi możliwości miarkowania kar pieniężnych. Dalej organ wyjaśnił, że nie znajduje zastosowania również art.189e oraz art.189f ustawy o transporcie drogowym , bowiem kwestia odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej przewidziana została odrębnymi przepisami zawartymi w ustawie o transporcie drogowym w art.92c i 92 b. Reguła kolizyjna zawarta w art.189 a § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym ,a nie zawartym w dziale IV Kpa. Organ w tym zakresie przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych.
Strona reprezentowana przez pełnomocnika skorzystała z prawa skargi do WSA w Poznaniu.
W skardze zarzuciła organom podobnie jak w odwołaniu naruszenie art. 92c ust.1ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp.6.3.8 zał. Nr 3 do utd oraz przepisów postępowania tj.art.189a §2 pkt 1-3 Kpa ,art.189 d Kpa, art.189e Kpa, art.189f Kpa poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu podkreśliła ,że strona nie zbagatelizowała wyników kontroli, ale niezwłocznie wdrożyła w przedsiębiorstwie plan naprawczy celem wyeliminowania niebezpieczeństwa powtórzenia w przyszłości tożsamych lub podobnych naruszeń .W zakresie naruszenia lp.9.1 przewoźnik wdrożył kalendarz elektroniczny mający na celu kontrolę terminów .Do kalendarza zostały wprowadzone wszystkie istotne dla przedsiębiorstwa terminy tj. terminy przeglądów pojazdów, terminy ważności praw jazdy, badan okresowych, kwalifikacji wstępnej, terminy ważności ubezpieczeń pojazdów. Przedsiębiorca założył takżę profil m-Obywatel i m-Pojazd ,aby na bieżąco sprawdzać aplikacje zawarte w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Aplikacja automatycznie przypomina o upływie istotnych terminów w zakresie przestrzegania przepisów utd. Przewoźnik będący jednocześnie kierowcą zapoznał się z lista kontrolną kierowcy oraz tzw. Teczką kierowcy , aby zapobiec wyjazdowi w trasę pojazdem nie spełniającym wymagań bezpieczeństwa lub nie wyposażonym w dokumenty transportowe. Odnośnie naruszenia lp.6.3.8 zał. Nr 3 do utd wyjaśniono w uzasadnieniu skargi, że strona świadoma swoich obowiązków skrupulatnie sprawdzała wymagane dane, a tym samym była przekonana ,że skoro tachograf nie sygnalizuje nieprawidłowości , to przewóz odbywa się zgodnie z przepisami prawa z zakresu czasu pracy. Podobnie jak w odwołaniu, skarżący argumentował konieczność odstąpienia od nałożenia kary w oparciu o regulację działu IV Kpa.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "p.p.s.a.", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala art. 151 p.p.s.a.
Przeprowadzona przez sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 14 listopada 2024r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 20 listopada 2023 r. nakładającą na M. W. karę pieniężną w kwocie 6250 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.
Materialnoprawną podstawę wydanych wobec skarżącego decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2022,poz.2201 ze zm), w tym art. 92a-92c i załącznik nr 3 do tej ustawy poz.: lp. 5.11.1, lp. 5.11.2,. 5.17.3,15.18.2, 6.3.8 i 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d., podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y u.t.d.
Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do
12 000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 40 000 zł za każde naruszenie. Z tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć kwot określonych w art. 92a ust. 5 u.t.d., uzależnionych od średniej liczby kierowców zatrudnionych przez kontrolowany podmiot w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli nie może przekroczyć 15.000 zł
Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, nie jest uzależniona od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy wykonującego przewóz w imieniu przedsiębiorcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne ustalono w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku. Oznacza to, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz załącznika nr 3 do ustawy. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d.
Na wstępie sąd zaznacza, że skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych organu, ani oceny prawnej dokonanej w zaskarżonej decyzji, co do naruszeń sklasyfikowanych w decyzjach ,a stwierdzenie wobec skarżącego tych naruszeń nie budzi również zastrzeżeń rozpoznającego niniejszą sprawę sądu.
Skarga w istocie opiera się na niedostatecznym rozważeniu przez organ okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za powstałe naruszenia.
Organy prawidłowo ustaliły, że brak jest okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie przyjmuje się, że to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 647/20 i cytowane w nim orzeczenia).
Skarżący w tym zakresie podniósł, że nie był świadomy nieprawidłowości w zakresie nieprawidłowości lp.6.3.8 zał. nr 3 do utd skoro tachograf ich nie sygnalizował. Okoliczności te zostały prawidłowo ocenione przez organy, jako niepotwierdzające przesłanek zawartych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Istotnie bowiem nie dotyczą one sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych ,odbiegających od standardowych stanów faktycznych, które profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności nie był w stanie przewidzieć ,a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie.
Podobnie brak jest podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Skarżący nie wykazał, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. To przewoźnik ponosi ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego .Skarżący wprawdzie wskazał w odwołaniu i skardze, że w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń zastosował program naprawczy , przy czym strategię tego "planu" wskazał w odniesieniu do naruszeń lp. 6.3.8, jak i lp. 9.1 zał Nr 3 do utd. Należy jednak podkreślić,że plan naprawczy ma na celu poprawę wyników pracy pracownika, a w niniejszym wypadku mamy do czynienia z narzędziem skierowanym do samego siebie. Zarówno bowiem naruszenie związane z wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem nie posiadającym aktualnego okresowego badania technicznego , jak i niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych dotyczą tej samej osoby- przedsiębiorcy, właściciela pojazdu i kierowcy w jednej osobie, nie mogą mieć one więc żadnego znaczenia dla odpowiedzialności tej właśnie osoby.
Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 189a § 1-3 Kpa ,189 d Kpa i 189f K.p.a.
Przede wszystkim wskazania wymaga, że zakres stosowania przepisów Działu IVa – "Administracyjne kary pieniężne" Kodeksu postępowania administracyjnego wyznacza jej art. 189a. Stanowiąc w § 1 tego przepisu, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. W § 2 stanowi on jednocześnie, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.
Z przywołanej regulacji - i abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej - jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, [w:] Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021). W rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się bowiem określone art. 189a § 2 k.p.a. przesłanki zastosowania instytucji określonych w powołanych przez stronę przepisach działu IVa k.p.a..
Z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 92c u.t.d. wynika bowiem, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Jeżeli z przywołanego przepisu prawa wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a
§ 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny.
Z tych przyczyn brak jest podstaw do stwierdzenia, iż organ dopuścił się naruszenia wymienionych w omawianym zarzucie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.