III SA/PO 570/24

III SA/Po 570/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-03-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marek Sachajko /sprawozdawca/
Piotr Ławrynowicz
Szymon Widłak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 18 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Marek Sachajko (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2025 roku sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2024r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 września 2024r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ odwoławczy) na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 256 ze zm.) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez M. S. (dalej: skarżąca, strona) odwołania od decyzji Wojewódzkiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] (dalej: organ I instancji) z dnia 7 lutego 2024 r. w sprawie lokalizacji zjazdu na działkę nr [...] z drogi wojewódzkiej nr [...] obręb [...].
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi strony - S. W. - na adres siedziby pełnomocnika w dniu 13 lutego 2024 r. z prawidłowym pouczeniem zarówno o trybie, jak i terminie wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.
Strona wniosła odwołanie pismem z dnia 20 marca 2024 r.
Organ ten wskazał, że zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Organ zacytował też treść art. 129 k.p.a. wskazując, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (art. 129 § 1 k.p.a.). Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.).
Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 40 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi (art. 40 § 1 k.p.a.). Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika (art. 40 § 2 k.p.a.).
W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została doręczona na adres pełnomocnika strony w dniu 13 lutego 2024 r., a odwołanie zostało wniesione po ustawowym terminie – w dniu 20 marca 2024 r.
W skardze do WSA w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie art. 33 § 2 i 3, art. 40 § 1 i 2, art. 42 § 1 i art. 129 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji S. W., który nie był pełnomocnikiem. W konsekwencji powyższego doręczenie – zdaniem pełnomocnika strony - nie było skuteczne.
W konkluzji skargi pełnomocnik strony wniósł o uchylenie postanowienia organu odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje :
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2024r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na to postanowienie pełnomocnik skarżącej strony wniósł w terminie. Treść skargi nie budzi wątpliwości, że jej przedmiotem jest ww. postanowienie, które skarżący wyraźnie wskazał w treści skargi.
Podstawę materialnoprawną zapadłego w niniejszej sprawie postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., wedle którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W zakresie odnoszącym się do drugiej, spośród wymienionych w art. 134 k.p.a. przesłanek wydania postanowienia, o którym w nim mowa, a mianowicie "uchybienia terminu do wniesienia odwołania" należy uznać, że uchybienie wskazanego terminu ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w Rozdziale 10 Działu II k.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu 14 dni. W związku z tym każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminu nastąpiło, to przy braku istnienia wniosku o przywrócenie terminu - organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Fakt stwierdzenia (zaistnienia) tej okoliczności wiąże organ administracji, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 k.p.a., czyniąc niemożliwym i niedopuszczalnym zarazem operowanie w odniesieniu do tejże okoliczności jakimkolwiek marginesem swobody. Każde więc uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., tj. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony.
W przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi strony S. W. na adres jego siedziby w dniu 13 lutego 2024 r. z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia odwołania. Strona natomiast wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji pismem z dnia 20 marca 2024r.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika (art. 40 § 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 42 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych (art. 42 § 1 k.p.a.). Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2 k.p.a.). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3 k.p.a.).
Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.
Zgodnie z art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych art. 33 k.p.a. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.).
Jak już wyżej zostało wskazane zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przepis ten nie wymaga znanego procedurze sądowej rozróżnienia pełnomocnictw ogólnego od szczególnego, ale jednocześnie nie ogranicza w swej treści zakresu pełnomocnictwa. Przyjąć zatem należy, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę w postępowaniu administracyjnym może obejmować upoważnienie do prowadzenia wszelkich spraw w imieniu strony lub do prowadzenia poszczególnych spraw albo też ich części bądź tylko niektórych czynności procesowych. Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Należy odróżnić stosunek pełnomocnictwa istniejący pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutek w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy (wyrok NSA z 14 maja 2019 r., I GSK 219/19, LEX nr 2689363).
W będącej przedmiotem kontroli judykacyjnej sprawie decyzja organu I instancji z dnia 7 lutego 2024r. została doręczona na adres pełnomocnika - S. W. w dniu 13 lutego 2024 r. (k. 15 akt administracyjnych), a odwołanie zostało wniesione bezpośrednio przez stronę postępowania administracyjnego po upływie wyżej opisanego ustawowego terminu – w dniu 20 marca 2024 r. (k. 18 akt administracyjnych).
W ocenie Sądu decyzja Wojewódzkiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia 7 lutego 2024 r. w sprawie lokalizacji zjazdu na działkę nr [...] z drogi wojewódzkiej nr [...] obręb [...] została doręczona prawidłowo i skutecznie albowiem S. W. był ustanowiony pełnomocnikiem strony w rozumieniu wyżej opisanego art. 33 k.p.a.
Pełnomocnictwo dla S. W. zostało udzielone w sposób precyzyjny. Z treści pisma skarżącej z dnia 20 grudnia 2023 r. (k. 7 akt administracyjnych) jednoznacznie wynika, że zakres pełnomocnictwa nie został ograniczony. Skarżąca w powyższym piśmie stwierdziła: "Upoważniam Pana S. W. do reprezentowania mnie w powyższej sprawie." Pismo to zostało własnoręcznie podpisane przez stronę – M. S.. Ponadto adres do doręczeń dla ustanowionego przez stronę pełnomocnika wynikał z treści korespondencji mailowej z 20 grudnia 2023 r. (k. 8 akt administracyjnych).
Do pełnomocnika strony – tj. S. W. były doręczane w toku postępowania prowadzonego przez organ:
- postanowienie organu I instancji z 21 grudnia 2023 r. (k. 9 akt administracyjnych),
- zawiadomienie organu I instancji z 18 stycznia 2024 r. (k. 10 akt administracyjnych).
Podkreślić należy, że sam fakt doręczenia ww. postanowienia organu I instancji z 21 grudnia 2023 r., jak również zawiadomienia organu I instancji z 18 stycznia 2024r., a ponadto adres do doręczeń pełnomocnika strony nie były kwestionowane w jakikolwiek sposób przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Brak jest dokumentu z którego wynika, że pełnomocnictwo procesowe udzielone S. W. zostało cofnięte.
Wskazać też należy, że w odwołaniu skarżąca nie podniosła zarzutu procesowego polegającego na nieprawidłowym doręczeniu decyzji organu I instancji, jak również skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z powodu nieprawidłowego doręczenia decyzji.
WSA stwierdza, że decyzja organu I instancji została w toku postępowania administracyjnego doręczona w sposób prawidłowy tj. wskazany w powyższych wzorcach normatywnych, na adres pełnomocnika strony w dniu 13 lutego 2024 r., a odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione po upływie ustawowego terminu tj. w dniu 20 marca 2024 r.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu jako niezasadna.