III SA/PO 57/24

III SA/Po 57/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-04-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Piotr Ławrynowicz
Szymon Widłak /sprawozdawca/
Zbigniew Kruszewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Dnia 10 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Szymon Widłak (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2024 roku sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 7 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") decyzją z 7 grudnia 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Z. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo [...] (dalej: "przedsiębiorca" lub "skarżący") od decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD") z 4 listopada 2022 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uchylił decyzję organu I instancji w całości, nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.
W siedzibie przedsiębiorcy przeprowadzono kontrolę obejmującą okres od 26 sierpnia 2021 r. do 26 sierpnia 2022 r. Ustalenia kontroli utrwalono w protokole z 19 września 2022 r. Do kontroli okazano zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencję dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Zgodnie z okazanymi dokumentami w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorstwo zatrudniało 37 kierowców.
Decyzją z 4 listopada 2022 r. [...]WITD nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Organ I instancji stwierdził, że strona zatrudniała powyżej 10 do 50 kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia wyniosła 261.200 zł. Zgodnie jednak z art. 92a ust. 5 ustawy z 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, dalej "u.t.d.) [...]WITD ograniczył wysokość kary do 20.000 zł.
W odwołaniu od ww. decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 6, art. 7 i art. 7a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 poz. 2000 t.j. dalej "K.p.a.") poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego. Odwołujący zarzucił również naruszenie przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 6 i 7 K.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że to strona powinna udowodnić okoliczności wskazane w art. 92c ust. 1 u.t.d.
W uzasadnieniu decyzji z 7 grudnia 2013 r. GITD wskazał, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 189a § 2 pkt 1-3 K.p.a., art. 189e oraz 189f K.p.a. Następnie organ wskazał, że strona dopuściła się naruszenia określonego w lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. tj. nie zgłosiła do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego czterdziestu pięciu pojazdów przekraczając dopuszczalny okres 28 dni na dokonanie zgłoszenia, w związku z czym wysokość kary pieniężnej wyniosła 36.000 zł (45 x 800 zł).
W dalszej kolejności organ podał, że analiza danych zawartych na karcie kierowców: - V. H. wykazała, że w okresie od 25 lutego 2022 r. godz. 12:18 do 26 lutego 2022 r. godz. 1:01, przekroczył dopuszczalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 minuty; -V. K. wykazała, że w okresie od 25 stycznia 2022 r. godz. 7:41 do 25 stycznia 2022 r. godz. 21:03, przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 3 minuty. W trakcie kontroli nie okazano dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. Powyższe w ocenie organu odwoławczego uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 200 zł (lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Z kolei analiza danych zawartych na karcie kierowcy B. I. wykazała, że w okresie od 14 marca 2022 r. do 27 marca 2022 r. kierowca przekroczył maksymalny dwutygodniowy czas prowadzenia pojazdu o 14 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. Organ uznał zatem za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 250 zł za stwierdzone ww. naruszenie (lp. 5.4. załącznika nr 3 do u.t.d.).
Następnie organ wskazał, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy wykazała, że kierowca: -V. H. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 27 stycznia 2022 r. o godz. 08:09, skrócił dzienny okres odpoczynku o 38 minut; - D. H. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 11 marca 2022 r. o godz. 4:06, skrócił dzienny okres odpoczynku o 1 godzinę i 57 minut; - V. R. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 11 lutego 2022 r. o godz. 7:00, skrócił dzienny okres odpoczynku o 16 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, dlatego organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 400 zł (lp. 5.5. załącznika nr 3 do u.t.d.).
Następnie organ wskazał, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy wykazała, że kierowca: - D. M., w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 30 stycznia 2022 r. o godz. 23:55 skrócił dzienny okres odpoczynku o 8 minut; - V. H. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 1 marca 2022 r. o godz. 6:30 skrócił dzienny okres odpoczynku o 5 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania wymaganych odpoczynków. Powyższe w ocenie organu II instancji uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 200 zł (lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Natomiast analiza danych zawartych na karcie kierowcy wykazała, że kierowca: - S. H. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 3 lutego 2022 r. o godz. 14:30, skrócił dzienny okres odpoczynku o 41 minut; - B. I. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 14 marca 2022 r. o godz. 7:04 skrócił dzienny okres odpoczynku o 5 minut; - D. M. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 9 lutego 2022 r. o godz. 9:31 skrócił dzienny okres odpoczynku o 59 minut; - V. R. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 26 stycznia 2022 r. o godz. 9:04 skrócił dzienny okres odpoczynku o 43 minuty; - V. R. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 2 lutego 2022 r. o godz. 7:32 skrócił dzienny okres odpoczynku o 39 minut; - V. R. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, który rozpoczął się 10 lutego 2022 r. o godz. 15:41 skrócił dzienny okres odpoczynku o 5 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, dlatego organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 900 zł (lp. 5.7. załącznika nr 3 do u.t.d.).
W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji stwierdził, iż analiza danych zawartych na karcie kierowcy A. V. wykazała, że w pierwszym okresie prowadzenia pojazdu, który rozpoczął się w dniu 3 lutego 2022 r. o godz. 14:58, po zakończeniu skróconego odpoczynku tygodniowego, skrócił odpoczynek tygodniowy o 23 godziny i 59 minut. Organ odwoławczy zauważył natomiast, iż analiza danych zawartych na karcie kierowcy wykazała, że kierowca: - A. V. w okresie od 7 lutego 2022 r. do 13 lutego 2022 r. skrócił tygodniowy okres odpoczynku o 59 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że zasadnym jest uchylenie kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150 zł za stwierdzone ww. naruszenia (lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d.).
W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy wykazała, że kierowca: - D. H. po zakończeniu sześciu 24-godzinnych okresów prowadzenia pojazdu, z których pierwszy okres rozpoczął się 12 lutego 2022 r. o godz. 12:49, nie odebrał minimum skróconego odpoczynku tygodniowego wynoszącego co najmniej 24 godziny, rozpoczęcie odpoczynku nastąpiło z opóźnieniem o 1 godzinę i 43 minuty; - D. H. po zakończeniu sześciu 24-godzinnych okresów prowadzenia pojazdu, z których pierwszy rozpoczął się 5 marca 2022 r. godz. 3:52, nie odebrał minimum skróconego odpoczynku tygodniowego wynoszącego co najmniej 24 godziny, rozpoczęcie odpoczynku nastąpiło z opóźnieniem o 32 godziny i 5 minut; - D. K. po zakończeniu sześciu 24-godzinnych okresów prowadzenia pojazdu, z których pierwszy rozpoczął się 9 stycznia 2022 r. godz. 8:10, nie odebrał minimum skróconego odpoczynku tygodniowego wynoszącego co najmniej 24 godziny, odpoczynek tygodniowy rozpoczął się z opóźnieniem o 1 godzinę i 31 minut; - A. V. po zakończeniu sześciu 24-godzinnych okresów prowadzenia pojazdu, z których pierwszy rozpoczął się 20 lutego 2022 r. godz. 16:01, nie odebrał minimum skróconego odpoczynku tygodniowego wynoszącego co najmniej 24 godziny, a więc z opóźnieniem o 2 godziny i 38 minut. Nie okazano podczas kontroli dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania ww. norm czasu prowadzenia pojazdu. Organ uznał zatem za zasadne nałożenie łącznie kary pieniężnej w wysokości 1.600 zł za stwierdzone ww. naruszenia (lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d.).
Nadto organ wskazał, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy wykazała, że kierowca: - V. H. w okresie od 6 lutego 2022 r. godz. 21:57 do 7 lutego 2022 r. godz. 4:21 przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 14 minut; - V.H. 30 marca 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty; - V. H. 31 marca 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 28 minut; - B. I. 29 marca 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 godziny i 8 minut; - D. M. 29 marca 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 11 minut; - A. V. 18 stycznia 2022 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzeganie norm czasu prowadzenia pojazdu. W związku tym organ stwierdził za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3.200 zł za stwierdzone ww. naruszenia (lp.5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Z kolei analiza danych zawartych na karcie kierowcy wykazała, że kierowca: -V. F. w okresie od 21 stycznia 2022 r. od godz. 11:40 do 22 stycznia 2022 r. do godz. 00:47 przekroczył dobowy czas pracy o 1 godzinę i 4 minut; - V. H. w okresie od 20 lutego 2022 r. od godz. 19:08 do 21 lutego 2022 r. do godz. 7:26 przekroczył dobowy czas pracy o 1 godzinę i 1 minutę;- D. H. w okresie od 2 lutego 2022 r. od godz. 11:23 do 3 lutego 2022 r. do godz. 00:46 przekroczył dobowy czas pracy o 1 godzinę i 20 minut. Organ stwierdził zatem, że zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł za stwierdzone ww. naruszenia (lp. 5.12. załącznika nr 3 o u.t.d.).
Następnie organ wskazał, że kierowca: - V. F. po rozpoczęciu 6 -godzinnego okresu pracy, który rozpoczął się 25 stycznia 2022 r. o godz. 8:33 skrócił 45-minutową przerwę o 8 minut; - V. F. po rozpoczęciu 6 - godzinnego okresu pracy, który rozpoczął się 21 lutego 2022 r. o godz. 7:56 skrócił 45 minutową przerwę o 11 minut;- V. H. po rozpoczęciu 6 - godzinnego okresu pracy, który rozpoczął się 29 stycznia 2022 r. o godz. 12:40 nie odebrał co najmniej 45 minut przerwy. W związku z powyższym organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 250 zł za ww. naruszenia (lp. 5.18 załącznika nr 3 do u.t.d.).
W dalszej kolejności organ wskazał, że kierowca: - V. H. – w chwili zakończenia dziennego okresu pracy 30 marca 2022 r., który rozpoczął się 25 stycznia 2022 r. nie wprowadził symbolu państwa; - V. R. – w chwili rozpoczęcia dziennego okresu pracy 14 lutego 2022 r. nie wprowadził symbolu państwa; - O. Y. – w chwili rozpoczęcia dziennego okresu pracy 9 marca 2022 r. nie wprowadził symbolu państwa. W związku z powyższym organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w łącznej kwocie 200 zł (lp. 6.3.8. załącznika do u.t.d.).
Organ stwierdził również, że analiza danych z karty kierowcy:- S. H. wykazała, że w okresie od 1 lutego 2022 r. od godz. 17:27 do 3 lutego 2022 r. do godz. 14:28 dokonano zapisu "innej pracy", przy braku wymaganego odpoczynku dziennego i tygodniowego oraz przekroczeniu czasu pracy w porze nocnej, czasu pracy w tygodniu i czasu jazdy dziennej. Przedsiębiorca wyjaśnił w toku kontroli, że ww. kierowca dokonał błędnego manualnego wpisu deklarując "inną pracę" zamiast odpoczynku. Organ stwierdził zatem, że doszło do nieprawidłowego operowania przełącznikiem tachografu. Jednocześnie organ stwierdził, że analiza danych cyfrowych na karcie kierowcy V. H. wykazała, że 30 marca 2022 r. od godz. 6:04 do06:05 dokonano zapisu "innej pracy", przy jednoczesnym braku wymaganego odpoczynku dziennego i przekroczenia czasu jazdy dziennej. Wyjaśniono w toku kontroli, że ww. kierowca przełączył selektor grup czasowych w pozycję "inna praca". Organ stwierdził zatem, że doszło do nieprawidłowego operowania przełącznikiem tachografu. W związku z powyższym organ uznał za zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej w łącznej wysokości 200 zł za ww. naruszenia.
Następnie organ wskazał, że podczas analizy danych cyfrowych wczytanych z tachografu zainstalowanego w pojeździe:- o nr rej. NO 0407W stwierdzono brak zapisów czynności rejestrowanych przez slot nr 1 oraz slot nr 2 od 13 maja 2022 r. do 29 maja 2022 r.; - o nr rej. [...] stwierdzono brak zapisów czynności rejestrowanych przez slot nr 1 oraz slot nr 2 w okresie od 20 stycznia 2022 r. do 28 czerwca 2022 r.; – o nr rej. [...] stwierdzono brak zapisów czynności rejestrowanych przez slot nr 1 oraz slot nr 2 od 27 sierpnia 2021 r. do 22 września 2021 r. Podczas kontroli nie udostępniono danych cyfrowych z ww. pojazdów. Nadto podczas kontroli nie okazano plików wczytanych do tachografu z pojazdu o nr rej. [...] w okresie użytkowania pojazdu tj. od 20 stycznia 2022 r. do 26 sierpnia 2022 r. Organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone ww. naruszenia w łącznej wysokości 211.500 zł (lp. 6.3.16. załącznika nr 3 do u.t.d.). Organ odwoławczy stwierdził, że łączna kara za stwierdzone naruszenia to 255.350 zł, która to kara została ograniczona do 20.000 zł zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d., jak również art. 92c u.t.d. gdyż strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów u.t.d. W szczególności, zdaniem organu, do okoliczności, które nie będą podlegać wyłączeniu odpowiedzialności przedsiębiorcy nie można zaliczyć sytuacji, w której przedsiębiorca nie może nadzorować kierowcy, ponieważ prowadził pojazd samodzielnie.
W skardze wniesionej do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 92c ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie przez organ, że strona powinna udowodnić okoliczności wskazane w przepisie art. 92c ust. 1 u.t.d. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niezebranie materiału dowodowego, brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy czy zachodzą przesłanki z art. 92b i 92c u.t.d. oraz naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez nierozpatrzenie okoliczności z art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz naruszenie zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej: u.t.d.).
Zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie.
Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20.000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.).
Należy przede wszystkim wskazać, że kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. zostały ustalone w sposób sztywny. Wskazane regulacje prawne oznaczają, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 5 u.t.d.
Odnosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy należy wskazać, że na skutek przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli, organ odwoławczy wymierzył karę pieniężną w łącznej wysokości 20.000 zł.
Organ odwoławczy stwierdził ostatecznie, że skarżący dopuścił się naruszeń z: lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia łącznie wymierzono karę 36.000 zł, l.p. 5.4. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono odpowiednio kary 200 zł oraz 250 zł, l.p. 5.5. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 400 zł, l.p. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 200 zł, l.p. 5.7. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 900 zł, l.p. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 150 zł, l.p. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 1.600 zł, l.p. 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 3.200 zł, l.p. 5.12. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 300 zł, l.p. 5.18. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 250 zł, l.p. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 200 zł, l.p. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 200 zł, l.p. 6.3.16. załącznika nr 3 do u.t.d. za które to naruszenia wymierzono łącznie karę 211.500 zł.
Skarżący w żaden sposób nie podważył ani ustaleń faktycznych organu, ani oceny prawnej, dotyczących wyżej wskazanych naruszeń polegających m.in. na niezgłoszeniu do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego 45 pojazdów, jak również dotyczących przekroczenia norm czasu pracy w tym przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdów, przekroczenia maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skróceniu wymaganego okresu odpoczynku czy też naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, naruszenia polegającego na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy.
Należy również wskazać, że skarżący w żaden sposób nie podważył ani ustaleń faktycznych organu, ani oceny prawnej odnośnie naruszeń z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., które stwierdzone zostały z tytułu nieokazania podczas kontroli danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego z pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], [...], [...], [...] Tymczasem za ww. naruszenia organ wymierzył łączną karę pieniężną w wysokości 211.500 zł. Stwierdzenie wobec skarżącego ostatnio przywołanych naruszeń nie budzi także zastrzeżeń Sądu zważywszy na to, że skarżący wobec ww. pojazdów nie okazał w toku kontroli żadnych danych cyfrowych. W tych okolicznościach nie sposób zatem zakwestionować zasadności nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł. Nawet gdyby bowiem zakwestionować wszystkie pozostałe stwierdzone wobec skarżącego naruszenia, co nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie, to i tak prawidłowość stwierdzenia ostatnio wskazanych naruszeń z lp. 6.3.16 nie pozwalałaby uwzględnić skargi z uwagi na brak wpływu tych ewentualnych uchybień na wynik sprawy. W każdym z tych przypadków na skarżącego i tak powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 20.000 zł.
W kontrolowanej sprawie skarżący nie kwestionował również ustaleń organu dokonanych na podstawie okazanych dokumentów, zgodnie z którymi to ustaleniami w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał 37 kierowców.
Inspektor Transportu Drogowego wykazał zatem naruszenie przez skarżącego przepisów u.t.d., za które łączna kara pieniężna powinna wynieść 255.350 zł, jednakże z uwagi na brzmienie art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. zasadnie ograniczył ostatecznie wymierzoną karę do 20.000 zł.
Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze to nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności rozważenia wymagało, czy słusznie organ uznał, że nie zaistniały przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1u.t.d. Brak bowiem zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3. w okolicznościach niniejszej sprawy jest oczywisty i niesporny. Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 pkt 1u.t.d. z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. dotyczy jedynie wyjątkowych sytuacji, niemożliwych do zaplanowania i uniknięcia. Wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się wyłącznie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 21 września 2023 r. sygn. akt II GSK 1779/22, 11 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 364/20; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 76/20; 3 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1447/19; 12 stycznia2023 r., sygn. akt II GSK 696/20; 3 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1046/19, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej "CBOSA").
W skardze wniesionej w niniejszej sprawie skarżący przyznał (str 7 skargi), że można przyjąć, iż nie wykazał się dostateczną dbałością o realizację ciążących na nim obowiązków i nie dochował dostatecznej staranności. Zdaniem jednak skarżącego nie można mu przypisać umyślnego zamiaru i celowego działania. Nie ma bowiem w ocenie skarżącego związku przyczynowego pomiędzy działaniem przedsiębiorcy a zachowaniem pracowników.
Odnosząc się do ww. twierdzeń skarżącego należy zauważyć, że przepis art. 92c u.t.d. nie może być interpretowany w sposób dopuszczający możliwość zwolnienia przedsiębiorcy z obowiązków określonych prawem, nawet w przypadku jego niedbalstwa. Odpowiedzialność administracyjna podmiotów wykonujących transport drogowy, o czym już była mowa powyżej, ma charakter obiektywny, co oznacza m.in., że nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego (por. m.in.. wyroki NSA z: 23 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3554/16; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2096/17, CBOSA).
Prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że same twierdzenia strony o podejmowaniu przez przedsiębiorcę działań stanowiących w istocie wyłącznie rutynowe czynności, bez przedstawienia dowodów na potwierdzenie tych twierdzeń, nie może powodować zwolnienia skarżącego z poniesienia odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.
Należy bowiem zauważyć, że wykonywanie czynności zarządczych przez przedsiębiorcę, powierzanie poszczególnych zadań pracownikom, pozostaje w wyłącznej sferze ryzyka skarżącego i nie może prowadzić do zastosowania przesłanek zwalniających go z odpowiedzialności określonych w art. 92 b u.t.d. czy też art. 92c u.t.d. Skarżący nie mógł skutecznie powoływać się na zwolnienie z odpowiedzialności na podstawie ww. przepisów nawet wówczas, gdy to pracownicy przedsiębiorcy, kierowcy wykonujący transport drogowy, działający w ramach powierzonych im zadań, dopuścili się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10, CBOSA).
Przedsiębiorca jest zobowiązany do podjęcia działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo użytkowników dróg oraz które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia m.in. w zakresie doboru kierowców, czy planu ich pracy. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek wykazania, że spełnione zostały przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za naruszenie przepisów u.t.d w tym art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. (zob. m.in. wyrok NSA z 12 sierpnia 2015 r., II GSK 1597/14, CBOSA). Tymczasem słusznie organ wskazał, że skarżący powyższego nie wykazał. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy bowiem wskazywanie na brak winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa.
Również ciężar wykazania okoliczności z art. 92 b ust. 1 pkt 1 u.t.d. zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014,c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; spoczywał na skarżącym.
Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie na przekroczenie norm czasu pracy kierowców, na nieokazanie podczas kontroli danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego z pojazdów czy też niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. W szczególności skarżący nie wykazał, zgodnie ze starannością właściwą dla profesjonalnego podmiotu, że podjął działania pozwalające uniknąć ww. naruszeń oraz nie wykazał, że do zdarzeń tych doszło na skutek obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które jako przedsiębiorca nie miał wpływu (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2023 r. II GSK 752/20, CBOSA).
W tym kontekście nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut uchybienia przepisowi art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez m.in. nieprzeprowadzenie przez organ administracji analizy przesłanek co do zaistnienia okoliczności w jakich doszło do naruszenia przepisów, przyczyn powstałego naruszenia, postawy skarżącego w trakcie przeprowadzania kontroli, braku popełnionych naruszeń przez skarżącego zarówno przed jak i po przeprowadzonej kontroli i stwierdzonym naruszeniu, braku dopuszczania się naruszeń przez skarżącego w zakresie wykonywania transportu drogowego oraz przestrzeganie obowiązków wynikających w szczególności z u.t.d. Wprawdzie w postępowaniu administracyjnym to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.), jednakże na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń zwłaszcza, gdy postępowanie zmierza do nałożenia na nią obowiązków, a nieudowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej (zob. wyrok NSA z 5 marca 20105 r., sygn. akt II GSK 188/14, CBOSA). Wskazać bowiem należy, że obowiązująca w postępowaniu administracyjnym wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, nie oznaczają, że obowiązkiem organu jest poszukiwanie materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. To nie organ prowadzący postępowanie ma poszukiwać z urzędu dowodów na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za powstałe naruszenia przepisów u.t.d. To na przedsiębiorcy ciąży bowiem obowiązek wykazania takich okoliczności, ponieważ to on wywodzi z tych okoliczności skutki prawne zwalniające go od odpowiedzialności.
W ocenie Sądu organy należycie zebrały dowody w sprawie i dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym prawidłowo go oceniły, zgodnie z regułami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zgromadzone dowody zostały poddane przez organ prawidłowej ocenie, o czym świadczy analiza motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Również nie budziła żadnych wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji, tym bardziej, że skarżący w przypadku większości stwierdzonych naruszeń w toku kontroli nie okazał m.in. dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdów. Materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz ustalony stan faktyczny, pozwalają stwierdzić, że doszło do stwierdzonych przez organ naruszeń. W szczególności potwierdza to protokół kontroli, a także dane z kart kierowcy i urządzeń rejestrujących. Na etapie postępowania wyjaśniającego nie doszło zatem do naruszeń prawa procesowego, które dotyczą ustaleń faktycznych, czy też oceny zebranego materiału dowodowego. Stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji jest zatem zgodne z prawem, a zarzuty skargi nie mogły wpłynąć na ocenę legalności wskazanej decyzji. Sąd nie stwierdził także innych naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.