III SA/Po 513/22

III SA/Po 513/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Mirella Ławniczak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Ławrynowicz
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GZ 398/23 - Postanowienie NSA z 2023-10-30
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 92a ust. 1, art. 92b, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Dnia 26 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: Sekretarz sądowy Aleksandra Wystańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 22 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 04 maja 2021 r. nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, wskazując na art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm., dalej jako u.d.p.) nałożył karę pieniężną w wysokości: 20 000 zł na M. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. . Organ zaznaczył, że suma kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia wynosiła 59.700,00 zł, ale na podstawie art. 92a ust 5 pkt 2) u.t.d. wysokość kary została ograniczona do 20.000 zł.
Od opisanej decyzji odwołanie wniósł M. K. (dalej także jako odwołujący się, skarżący), w części obejmującej naruszenia stwierdzone przez organ I instancji poza naruszeniem obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu (zaskarżono 12 z 13 naruszeń stwierdzonych przez organ I instancji). Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie oraz umorzenie postępowania.
Decyzją z 22 kwietnia 2022 r. nr [...] Inspektor Transportu Drogowego, wskazując między innymi na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn zm.), art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., lp. 1.5, lp. 5.1.2, lp. 5.1.3, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.2.3, lp. 5.2.4, lp. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 5.6.3, lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.7.3, lp. 5.11.1, lp. 5.11.2, lp. 5.11.3, lp. 5.12.1, lp. 5.12.2, lp. 6.3.3, lp. 6.3.4, lp. 6.3.5, lp. 6.3.16, lp. 6.3.18 oraz lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 5 lit. a, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję .
Uzasadniając napisał, że kontrolą w siedzibie skarżącego objęto rok 2020/2021. Ustalenia kontroli opisano w protokole z 04 marca 2021 r., stwierdzając naruszenia opisane poniżej.
I)
naruszenie polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę; tj. lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.
W myśl art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z art. 7a ust. 7 u.t.d. po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do właściwego organu wykaz pojazdów zawierający między innymi informacje dotyczące 1) marki, typu; 2) rodzaju/przeznaczenia; 3) numeru rejestracyjnego; 3a) kraju rejestracji; 4) numeru VIN.
Organ wskazał, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., w którym karą pieniężną w wysokości 800 zł, sankcjonuje się niezgłoszenie organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę. Z informacji od Starostwa Powiatowego w K. wynika, iż przedsiębiorca nie zgłosił organowi w wymaganym terminie zmian danych dotyczących sprzedaży pojazdu marki [...] nr rej. [...]. Pojazd został sprzedany 21 maja 2020 r. zgodnie z okazaną fakturą VAT, natomiast przedsiębiorca zgłosił jego wykreślenie dopiero 26 stycznia 2021 r. Organ II instancji ocenił, że zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł.
II)
naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin; lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 ww. rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin, nie częściej niż dwa razy w tygodniu.
Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.1.1, lp. 5.1.2 oraz lp. 5.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin:
• o czas powyżej 15 minut do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 50 zł;
• o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości 150 zł;
• za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 zł.
Organ stwierdził, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 20 listopada 2020 r. o godz. 01:00, a zakończył o godz. 20:27. W okresie tym kierowca S. D. prowadził pojazd łącznie przez 13 godzin i 22 minuty, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 22 minuty. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 750 zł.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż rozpoznając sprawę przyjął interpretację, bazującą na językowej wykładni przepisów znajdujących się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d., w sytuacji, gdy wymiar czasowy stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia wypełniał hipotezę przewidzianą w kilku punktach poszczególnych naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców. Taki sposób wykładni został zaprezentowany w wyroku NSA z 23 września 2021 r., II GSK 604/21, że w każdym przypadku przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń przewiduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, ale nie każde przekroczenie progów powoduje sumowanie kar od najniższej do najwyższej - to bowiem zależy od interpretacji wprowadzonej przez ustawodawcę.
Zgodnie z powyższą interpretacją, w przypadku przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin o czas powyżej 15 minut do 1 godziny należy nałożyć karę pieniężną z lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Natomiast w przypadku przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin i za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin należy nie naliczać kary pieniężnej z tytułu naruszenia lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożyć jedynie karę pieniężną odpowiednio z lp. 5.1.2 lub sumę kar pieniężnych z lp. 5.1.2 i lp. 5.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ uchylił karę nałożoną przez organ I instancji w wysokości 800 zł i nałożył karę pieniężną w wys. 750 zł za naruszenia określone w lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
III)
naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ wskazał, że konsekwencją ww. art. 4 lit. k oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczących dziennego czasu prowadzenia pojazdu, jest treść lp.5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.2.3 oraz lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone:
• o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych;
• o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 złotych;
• za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin karą pieniężną w wysokości 250 złotych;
• za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 550 złotych.
Organ opisując każde naruszenie zaznaczał, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm.
Organ stwierdził, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku):
1. rozpoczął się 06 października 2020 r. o godz. 00:46, a zakończył o godz. 14:03. W okresie tym kierowca H. M. prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 12 minut, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 12 minut. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
2. rozpoczął się 12 listopada 2020 r. o godz. 04:06, a zakończył o godz. 18:09. W okresie tym kierowca W. Ł. prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 13 minut czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 13 minut. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
3. rozpoczął się 08 grudnia 2020 r. o godz. 01:10, a zakończył o godz. 16:01. W okresie tym kierowca K. M. prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 4 minuty, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 4 minuty. Kara pieniężna wynosi 200 zł.
4. rozpoczął się 09 grudnia 2020 r. o godz. 02:12, a zakończył o godz. 17:53. W okresie tym kierowca S. D. prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 45 minut, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 45 minut. Kara pieniężna wynosi 200 zł.
5. rozpoczął się 15 listopada 2020 r. o godz. 22:32, a zakończył 16 listopada 2020 r. o godz. 15:48. W okresie tym kierowca S. D. prowadził pojazd łącznie przez 12 godzin i 4 minuty, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 4 minuty. Kara pieniężna wynosi 450 zł.
6. rozpoczął się 26 listopada 2020 r. o godzinie 00:24, a zakończył o godz. 16:26. W okresie tym kierowca S. D. prowadził pojazd łącznie przez 13 godzin i 2 minuty, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 2 minuty. Kara pieniężna wynosi 700 zł.
7. rozpoczął się 28 października 2020 r. o godz. 22:07, a zakończył 29 października 2020 r. o godz.16:09. W okresie tym kierowca S. D. prowadził pojazd łącznie przez 13 godzin i 5 minut, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 5 minut. Kara pieniężna wynosi 700 zł.
8. rozpoczął się w dniu 01 listopada 2020r. o godz. 19:53, a zakończył 02 listopada 2020 r. o godz. 18:34. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 14 godzin i 5 minut, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 5 minut. Kara pieniężna wynosi 950 zł.
9. rozpoczął się w dniu 02 października 2020 r. o godzinie 00:23, a zakończył o godz. 20:41. W okresie tym kierowca W. Ł. prowadził pojazd łącznię przez 14 godzin i 45 minut, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 45 minut. Kara pieniężna wynosi 950 zł.
10. rozpoczął się 26 października 2020 r. o godz. 20:32, a zakończył 27 października 2020 r. o godz. 21:45. W okresie tym kierowca S. D. prowadził pojazd łącznie przez 17 godzin i 1 minutę, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 7 godzin i 1 minutę. Kara pieniężna wynosi 2.600 zł.
Organ odwoławczy powtórzył, iż rozpoznając sprawę przyjął interpretację, bazującą na językowej wykładni przepisów znajdujących się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ uchylił karę pieniężną w wysokości 7.750,00 zł nałożoną przez organ I instancji i nałożył karę w wysokości 6.950 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.
IV)
naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku; lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 lit. f ww. rozporządzenia (WE) nr 561/2006, odpoczynek oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Stosownie art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku". Tzw. "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin.
Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 1-5 i ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.
Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.6.1, lp. 5.6.2 oraz lp. 5.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje niespełnienie wymogu dzielonego dziennego odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego:
• o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł;
• o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 zł;
• za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 zł.
Organ opisując każde naruszenie zaznaczał, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm. Zdaniem organu kontrola wykazała, że:
1. w dniu 26 października 2020 r. o godzinie 18:44 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca H. M. powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 51 minut, tj. od godziny 09:53 dnia 27 października 2020 r. do godziny 18:44, czyli skrócił dzienny czas odpoczynku o 9 minut. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
2. w dniu 15 listopada 2020 r. o godz. 22:32 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca S. D. powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 6 godzin i 44 minuty, tj. od godz. 15:48 dnia 16 listopada 2020 r. do godziny 22:32, czyli skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 16 minut. Kara pieniężna wynosi 550 zł.
Organ odwoławczy powtórzył, iż rozpoznając sprawę przyjął interpretację, bazującą na językowej wykładni przepisów znajdujących się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ uchylił karę pieniężną w wysokości 750 zł nałożoną przez organ I instancji i nałożył karę w wysokości 650 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.
V)
naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej; lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ wskazał, że konsekwencją ww. art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, jest treść lp. 5.7.1, lp. 5.7.2 oraz lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej:
• o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150 złotych;
• o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 złotych;
• za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550 zł.
Organ opisując każde naruszenie zaznaczał, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm. Zdaniem organu kontrola wykazała, że:
1. w dniu 16 września 2020 r. o godzinie 03:06 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca S. D. powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 40 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 12:05 dnia 16 września 2020 r. do 20:45, czyli skrócił dzienny czas odpoczynku o 20 minut. Kara pieniężna wynosi 150 zł.
2. w dniu 22 października 2020 r. o godzinie 04:27 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca S. D. powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 37 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:10 dnia 22 października 2020 r. do godziny 00:47 dnia 23 października 2020 r., czyli skrócił dzienny czas odpoczynku o 23 minuty. Kara pieniężna wynosi 150 zł.
3. w dniu 12 października 2020 r. o godzinie 02:38 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca H. M. powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 33 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 15:36 dnia 12 października 2020 r. do godziny 00:09 dnia 13 października 2020 r., czyli skrócił dzienny czas odpoczynku o 27 minut. Kara pieniężna wynosi 150 zł.
4. w dniu 26 listopada 2020 r. o godzinie 00:24 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca S. D. powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 58 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:26 dnia 26 listopada 2020 r. do godziny 00:24 dnia 27 listopada 2020 r., czyli skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 2 minuty. Kara pieniężna wynosi 350 zł.
5. w dniu 17 września 2020 r. o godzinie 21:38 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca W. Ł. powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 24 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 08:44 dnia 18 września 2020 r. do godziny 16:08, czyli skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 36 minut. Kara pieniężna wynosi 350 zł.
6. w dniu 09 grudnia 2020 r. o godzinie 09.19 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca W. S. powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 17 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:54 dnia 09 grudnia 2020 r. do godziny 01:11 dnia 10 grudnia 2020 r ., czyli skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 43 minuty. Kara pieniężna wynosi 350 zł.
7. w dniu 27 listopada 2020 r. o godzinie 17:58 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca S. M. powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 03:07 dnia 28 listopada 2020 r. do godziny 10:11, czyli skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 56 minut. Kara pieniężna wynosi 350 zł.
8. w dniu 01 listopada 2020 r. o godzinie 19:53 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca S. D. powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 3 godziny i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 03:51 dnia 02 listopada 2020 r. do godziny 07:22, czyli skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 29 minut. Kara pieniężna wynosi 2.550 zł.
9. w dniu 26 października 2020 r. o godzinie 20:32 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca S. D. powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 2 godziny i 51 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 00:55 dnia 27 października 2020 r. do godziny 03:46. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 9 minut. Kara pieniężna wynosi 3.100 zł.
Organ odwoławczy powtórzył, iż rozpoznając sprawę przyjął interpretację, bazującą na językowej wykładni przepisów znajdujących się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ uchylił karę pieniężną w wysokości 8.400 zł nałożoną przez organ I instancji oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 7.500 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.
VI)
naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przerwa, oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Natomiast z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa, trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.
Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.11.1, lp. 5.11.2 oraz lp. 5.12.3 załącznika nr 3 do u.t.d., która przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:
• o czas do mniej niż 30 minut sankcjonuje karą pieniężną 100 złotych;
• o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut karą pieniężną 250 zł;
• za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną 350 zł.
Organ opisując każde naruszenie zaznaczał, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm. Zdaniem organu kontrola wykazała, że:
1. kierowca K. M. 13 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godz. 12:44 do godz. 17:17. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
2. kierowca S. D. 09 grudnia 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godz. 02:12 do godz. 06:54. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
3. kierowca S. D. 21 grudnia 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godz. 06:13 do godz. 11:53. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
4. kierowca S. D. 27 listopada 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godz. 07:55 do godz. 12:55. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
5. kierowca M. J. 21 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godz. 07:14 do godz. 12:34. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
6. kierowca M. J. 20 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 8 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godz. 09:36 do godz. 14:55. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
7. kierowca H. M. w dniu 25 listopada 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godz. 05:49 do godz. 11:49. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
8. kierowca W. Ł. w dniu 02 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 26 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 56 minut w okresie od godziny 15:45 do godziny 20:41. Kara pieniężna wynosi 100 zł.
9. kierowca S. D. w dniu 02 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 33 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 3 minuty w okresie od godziny 06:59 do godziny 13:55. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
10. kierowca W. Ł. w dniu 19 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 34 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 4 minuty w okresie od godziny 13:35 do godziny 19:02. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
11. kierowca W. Ł. w dniu 12 listopada 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 38 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 8 minut w okresie od godziny 12:16 do godziny 18:09. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
12. kierowca W. Ł. w dniu 04 listopada 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 49 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 19 minut w okresie od godz. 13:04 do godz. 19:07. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
13. kierowca W. Ł. w dniu 22 września 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 52 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 52 minuty w okresie od godziny 01:47 do godziny 09:03. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
14. kierowca H. M. w dniu 09 grudnia 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 52 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 52 minuty w okresie od godziny 02:13 do godziny 08:19. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
15. kierowca W. Ł. w dniu 22 września 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 59 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 29 minut w okresie od godziny 01:47 do godziny 09:03. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
16. kierowca S. D. w dniu 09 grudzień 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 1 godzinę i 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 35 minut w okresie od godz. 11:35 do godz. 17:53. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
17. kierowca H. M. w dniu 03 września 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 1 godzinę i 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 35 minut w okresie od godz. 07:17 do godz. 14:25. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
18. kierowca H. M. w dniu 07 grudnia 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 1 godzinę i 14 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 44 minuty w okresie od godz. 07:40 do godz. 15:34. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
19. kierowca H. M. w dniu 20 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 1 godzinę i 22 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 52 minuty w okresie od godz. 21:47 do godz. 05:27. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
20. kierowca W. Ł. w dniu 24 września 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 1 godzinę i 24 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 54 minuty w okresie od godz. 07:03 do godz. 13:32. Kara pieniężna wynosi 250 zł.
21. kierowca H. M. w dniu 20 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 1 godzinę i 40 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 10 minut w okresie od godz. 02:37 do godz. 10:34. Kara pieniężna wynosi 600 zł.
22. kierowca S. D. w dniu 15 listopada 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 1 godzinę i 45 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 15 minut w okresie od godziny 09:18 do godziny 15:48. Kara pieniężna wynosi 600 zł.
23. kierowca S. D. w dniu 09 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 1 godzinę i 56 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 26 minut w okresie od godz. 09:33 do godz. 17:32. Kara pieniężna wynosi 600 zł.
24. kierowca H. M. w dniu 12 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 2 godziny i 30 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin w okresie od godzi. 07:06 do godz. 15:36. Kara pieniężna wynosi 950 zł.
25. kierowca w dniu 29 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 2 godziny i 32 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 2 minuty w okresie od godz. 07:57 do godz. 16:09. Kara pieniężna wynosi 1.300 zł.
26. kierowca S. D. w dniu 01 października 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 2 godziny i 39 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 9 minut w okresie od godz. 07:31 do godz. 16:29. Kara pieniężna wynosi 1.300 zł.
27. kierowca H. M. w dniu 01 września 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 2 godziny i 54 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 24 minuty w okresie od godz. 05:11 do godz. 13:44. Kara pieniężna wynosi 1.300 zł.
28. kierowca H. M. w dniu 30 listopada 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 3 godziny i 19 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 49 minut w okresie od godz. 02:34 do godz. 11:39. Kara pieniężna wynosi 1.650 zł.
29. kierowca S. D. w dniu 26 listopada 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o 4 godziny i 26 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 8 godzin i 56 minut, w okresie od godz. 06:27 do godz. 16:26. Kara pieniężna wynosi 2.350 zł.
Organ odwoławczy powtórzył, iż rozpoznając sprawę przyjął interpretację, bazującą na językowej wykładni przepisów znajdujących się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ uchylił karę pieniężną w wysokości 16.900 zł oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 14.450 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
VII)
naruszenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej; lp. 5.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2012 poz. 1155 ze zm.) w przypadku gdy praca jest wykonywana w porze nocnej, czas pracy kierowcy nie może przekraczać 10 godzin w danej dobie. Stosownie do art. 2 pkt. 6a) ww. ustawy pora nocna to okres czterech godzin pomiędzy godziną 00:00 i godziną 07:00; definicję pory nocnej zawartą w tym przepisie stosuje się wyłącznie do celów ustalania czasu pracy. W myśl art. 3 pkt. h) dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego "pora nocna" oznacza okres co najmniej czterech godzin, w rozumieniu prawa krajowego, między godziną 00.00 i godziną 07.00. Zgodnie z art. 3 pkt i) "praca w porze nocnej" oznacza każdą pracę wykonywaną w porze nocnej. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia, że jeśli wykonywana jest praca w porze nocnej, dobowy czas pracy nie przekracza dziesięciu godzin w każdym dwudziestoczterogodzinnym okresie.
Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.12.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10- godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej;
• o czas od 1 godziny do mniej niż 3 godzin karą pieniężną w wysokości 50 zł;
• za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin karą pieniężną w wysokości 100 zł.
Organ opisując każde naruszenie zaznaczał, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm. Zdaniem organu kontrola wykazała, że:
1. kierowca K. M. wykonywał pracę od godziny 01:10 w dniu 08 grudnia 2020 r. do godziny 01:10 w dniu 09 grudnia 2020 r., łącznie przez 11 godzin i 4 minuty. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
2. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 21:27 w dniu 13 września 2020 r. do godziny 21:27 w dniu 14 września 2020, łącznie przez 11 godzin i 5 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
3. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 20:37 w dniu 16 grudnia 2020 r. do godziny 20:37 w dniu 17 grudnia 2020 r., łącznie przez 11 godzin i 14 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
4. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 21.37 w dniu 22 grudnia 2020 r. do godziny 21:37 w dniu 23 grudnia 2020 r., łącznie przez 11 godzin i 14 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
5. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 22:16 w dniu 06 grudnia 2020 r. do godziny 22:16 w dniu 07 grudnia 2020 r., łącznie przez 11 godzin i 26 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
6. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 22:10 w dniu 22 listopada 2020 r. do godziny 22:10 w dniu 23 listopada 2020 r., łącznie przez 11 godzin i 31 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
7. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 00:36 w dniu 16 września 2020 r. do godziny 00:36 w dniu 17 września 2020 r., łącznie przez 11 godzin i 32 minuty. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
8. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 07:44 w dniu 30 września 2020 r. do godziny 07:44 w dniu 01 października 2020 r., łącznie przez 11 godzin i 42 minuty. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
9. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 20:13 w dniu 26 listopada 2020 r. do godziny 20:13 w dniu 27 listopada 2020 r., łącznie przez 11 godzin i 53 minuty. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
10. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 21:05 w dniu 16 września 2020 r. do godziny 21:05 w dniu 17 września 2020, łącznie przez 12 godzin i 9 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
11. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 01:09 w dniu 23 października 2020 do godziny 01:09 w dniu 24 października 2020, łącznie przez 12 godzin i 25 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
12. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 01:16 w dniu 01 października 2020 do godziny 01:16 w dniu 02 października 2020, łącznie przez 12 godzin i 34 minuty. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
13. kierowca S. M. wykonywał pracę od godziny 01:25 w dniu 15 października 2020 do godziny 01:25 w dniu 16 października 2020 r., łącznie przez 12 godzin i 42 minuty. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 50 zł.
14. kierowca W. S. wykonywał pracę od godziny 09:19 w dniu 09 grudnia 2020 do godziny 09:19 w dniu 10 grudnia 2020, łącznie przez 13 godzin i 20 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Kara pieniężna wynosi 150 zł.
Organ odwoławczy stwierdził, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej 800 zł za stwierdzone naruszenia, określone w Ip. 5.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
VIII
naruszenie polegające na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą; Ip. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z art. 27 rozporządzenia 165/2014 karta kierowcy jest imienna, przy czym kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął.
Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężna w wysokości 3 000 złotych sankcjonuje posługiwanie się przez kierowcę, która nie jest jego własną kartą.
Organ napisał, że analiza okazanych danych cyfrowych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego oraz danych z systemu viaTOLL wskazujące lokalizacyjne pojazdów wykazała, iż kierowca W. Ł. w dniach:
• 18 września 2020 r. między godziną 16:11 a 22:43,
• 22 września 2020 r. między godziną 15:28 a 18:02,
• 24 września 2020 r. między godziną 11:59 a 13:32,
• 02 października 2020 r. między godziną 15:45 a 20:05,
• 19 października 2020 r. między godziną 18:05 a 19:02,
• 04 listopada 2020 r. między godziną 17:37 a 19:07,
• 12 listopada 2020 r. między godziną 16:25 a 18:09,
• 26 listopada 2020 r. między godziną 17:35 a 20:49,
prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] posługiwał się kartą innego kierowcy – S. W.. Kara pieniężna wynosi 3.000 zł.
Organ odwoławczy stwierdził, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za naruszenia określone w Ip. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.
IX
naruszenie polegające na jednoczesnym używaniu kilku wykresówek przez kierowcę; Ip. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d.
Stosownie do treści art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. W myśl art. 32 ust. 3 ww. rozporządzenia, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w takich celach.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 tego rozporządzenia, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówką lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. W myśl art. 34 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.
Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 3 000 zł sankcjonuje jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę.
Organ napisał, że analiza okazanych wykresówek oraz danych z systemu viaTOLL wykazała, iż
1. kierowca D. S. w dniach 27 października 2020 r., 29 października 2020 r., 02 listopada 2020 r., 26 listopada 2020r. wykonywał przewóz drogowy wypisując wykresówkę na innego kierowcę, tj. właściciela - M. K.. Kara pieniężna wynosi 3.000 zł.
2. kierowca - przedsiębiorca M. K. 08 grudnia 2020 r. wykonywał przewóz drogowy wypisując wykresówkę na innego kierowcę, M. K.. Kara pieniężna wynosi 3.000 zł.
Organ odwoławczy stwierdził, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł za naruszenia określone w lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d.
X
naruszenie polegające na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówki lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych, tj. lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Stosownie do art. 32 ust. 3 ww. rozporządzenia 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.
Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężna w wysokości 3 000 złotych sankcjonuje niedopuszczalne wyjęcie wykresówki lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych.
Organ napisał, że analiza:
1. okazanych wykresówek z pojazdu [...] oraz danych z systemu viaTOLL wykazała, iż kierowca D. S. 24 listopada 2020 r. podczas wykonywania przewozu drogowego z P. do K., o godz. 13:08 wyciągnął wykresówkę, nie rejestrując danych w zakresie prędkości, aktywności oraz ilości przejechanych kilometrów, pojazd natomiast w tym dniu zarejestrowany został przez systemie viaTOLL o godzinie 14:24 na węźle W. oraz godzenie 14:31 na węźle W..
2. okazanych wykresówek z pojazdu [...] oraz danych z systemu viaTOLL wykazała, iż kierowca D. S. 21 grudnia 2020 r. podczas wykonywania przewozu drogowego z P. do K. o godzinie 11:56 wyciągnął wykresówkę nie rejestrując danych w zakresie prędkości, aktywności oraz ilości przejechanych kilometrów, pojazd natomiast w tym dniu zarejestrowany został przez systemie viaTOLL o godzinie 14:09 na węźle P. T. P., o godzinie 14:32 na węźle T., o godzinie 14:33 na węźle Ł. , o godzinie 14:41 na węźle P. , o godzinie 14:50 na węźle Ł., o godzinie 14:58 na węźle Z. , o godzinie 15:07 na węźle Z. oraz o godzinie 15:10 na węźle S. .
Organ stwierdził, że kara pieniężna wynosi 3.000 zł.
3. danych cyfrowych z pojazdu [...] i karty kierowcy oraz danych z systemu viaTOLL wykazała, iż kierowca H. M. 09 grudnia 2020 r. między godziną 06:46 a 08:19 wykonywał przewóz drogowy bez stosowania karty kierowcy w tachografie, załączając bezzasadnie funkcję "OUT".
Organ stwierdził, że kara pieniężna wynosi 3.000 zł.
4. danych cyfrowych z pojazdu [...] i karty kierowcy oraz danych z systemu viaTOLL wykazała, iż kierowca S. D. w dniu 09 grudnia 2020 r. między godziną 15:43 a 17:53, w dniu 07 grudnia 2020 r. między godziną 15:15 a 16:48 wykonywał przewóz drogowy bez stosowania karty kierowcy w tachografie załączając bezzasadnie funkcją "OUT" w tachografie.
5. danych cyfrowych z pojazdu [...] i karty kierowcy oraz danych z systemu viaTOLL wykazała, iż kierowca W. Ł. w dniu 02 października 2020 r. między godziną 20:05 a 20:41, w dniu 12 listopada 2020 r. między godziną 03:22 a 04:02 wykonywał przewóz drogowy bez stosowania karty kierowcy w tachografie załączając bezzasadnie funkcję "OUT" w tachografie.
Organ stwierdził, , że kara pieniężna wynosi 3.000 zł.
Organ podsumował, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 9 000 zł za naruszenia określone w lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d.
XI
naruszenie polegające na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:
i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;
ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.
Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., która nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 500 zł.
Organ stwierdził, że analiza okazanych wykresówek z pojazdu [...] oraz danych z systemu viaTOLL wykazała, iż przedsiębiorca nie okazał:
• wykresówki z 28 października 2020 r. - w tym czasie ww. pojazd przejechał 701 km;
• wykresówki z 02 listopada 2020 r. - w tym czasie ww. pojazd przejechał 396 km.
Organ podsumował, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł za naruszenia określone w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.
XII
naruszenie polegające na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd, tj. lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ wskazał na rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010, w którym ustanowiono maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia, do jego celów "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. W myśl ust. 3, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.
Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonująca karą pieniężną w wysokości 500 zł naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd.
Następnie organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 03 listopada 2015 r., II GSK 2396/14, zgodnie z którym okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku.
Organ wskazał, że analiza okazanych danych cyfrowych wykazała, iż przedsiębiorca nie wczytał danych z urządzenia rejestrującego (tachografu) z pojazdu o numerze rej. [...] w wymaganym przepisami terminie. Odczyt o numerze wskazanym w decyzji wykonano w dniu 05 stycznia 2021 r. - od poprzedniego odczytu w dniu 04 stycznia 2020 r. upłynęło 335 dni zarejestrowanej aktywności.
Organ podsumował, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za naruszenie określone w Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d.
XIII
naruszenie polegające wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd; Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm., dalej także jako P.r.d.) dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. W myśl art. 81 P.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego (ust. 1). Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (ust. 2). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (ust. 5).
Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2 000 zł.
Organ stwierdził że analiza dowodu rejestracyjnego pojazdu, danych cyfrowych i informacji ze strony historiapojazdu.gov.pl oraz CEPiK wykazała, iż:
1. pojazd marki [...] o nr. rej. [...] w okresie od 23 października 2020 r. do 26 października 2020 r. wykonywał przewozy drogowe rzeczy bez posiadania aktualnego przeglądu technicznego.
2. pojazd marki [...] o nr rej. [...] w okresie od 23 października 2020 r. do 26 października 2020 r. wykonywał przewozy drogowe rzeczy bez posiadania aktualnego przeglądu technicznego.
Organ podsumował, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł za naruszenia określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ odwoławczy zważył, iż łączna kara za stwierdzone naruszenia wynosi 55.400 zł, jednakże z uwagi na art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., została ograniczona do kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł.
Organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji zgromadził dowody, które były niezbędne i wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia badanej sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Co do zasady prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny.
Zdaniem organu należało uwzględnić korzystną dla strony interpretację naliczania kar pieniężnych z tytułu naruszenia norm czasu pracy, które znajdują się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d., bazującą na językowej wykładni wskazanych przepisów, która skutkuje brakiem sumowania kar, gdy wymiar czasowy stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia wypełnia hipotezę przewidzianą w kilku punktach. Niższa kara pieniężna nie wpłynęła jednakże na wysokość nałożonej kary łącznej i tym samym, w ocenie organu odwoławczego nie wystąpiła konieczność uchylenia całej decyzji i wydawania decyzji reformatoryjnej.
W ocenie organu wyższego stopnia przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że składane wyjaśnienia są zgodne ze stanem faktycznym. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że nie może przychylić się do zarzutów strony, że za większość stwierdzonych naruszeń odpowiedzialność ponoszą wyłącznie kierowcy, którzy samowolnie dopuścili się wykroczeń, a skarżący nie miał wpływu na ich powstanie. Skarżący, jako przedsiębiorca odpowiada za zachowania kierowców, którymi posługuje się przy wykonywaniu przewozów drogowych.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. ,organ nie uwzględnił wyjaśnień, że pojazd o nr rej. [...] w okresie objętym kontrolą wykorzystywany był również na potrzeby gospodarstwa rolnego będącego własnością strony zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt b rozporządzenia 561/2006. W ocenie organu przepis ten dotyczy rolników wykonujących przewozy własnych produktów w zakresie prowadzonej działalności rolniczej oraz na mocy powyższego przepisu rolnicy wykonujący przewóz objęty wyłączeniem nie muszą rejestrować swojej aktywności za pomocą tachografu. Strona sama wskazuje, iż pojazd o nr rej. [...] w okresie objętym kontrolą wykorzystywany był również na potrzeby gospodarstwa rolnego będącego własnością strony, zatem, pojazd ten nie był wykorzystywany wyłącznie na potrzeby gospodarstwa rolnego będącego własnością strony. Nadto skarżący w toku kontroli okazał inne wykresówki kierowców wykonujących przewozy drogowe pojazdem o nr rej. [...].
Organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie różnicy przejechanych kilometrów na okazanych wykresówkach ustalono, iż 28 października 2020 r. ww. pojazd przejechał 701 km oraz 02 listopada 2020 r. przejechał 396 km. Ponadto stwierdzono, iż ww. pojazd o w tych dniach zarejestrowany został w systemie viaTOLL co potwierdza wykonywanie przewozu drogowego. Strona wykorzystując ww. pojazd do wykonywania przewozów podlegających obowiązkowi rejestrowania oraz wyłączonych spod tego obowiązku powinna w toku kontroli przedstawić dowody, potwierdzające okoliczność, z której wywodzi dla siebie pozytywne skutki prawne.
Organ nie stwierdził okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów egzoneracyjnych z art. 92b oraz 92c u.t.d. Ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c u.t.d. powinien wykazać sam przedsiębiorca, przy czym powoływanie się na okoliczności przewidziane w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wymaga od przedsiębiorcy wykazania, że zaistniały szczególne okoliczności, których skarżący nie wykazał. Wskazał, że to podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła pełnomocnik M. K., domagając się stwierdzenia nieważności obu decyzji wydanych w sprawie z powodu wydania ich z rażącym naruszeniem prawa w zakresie podstawy prawnej decyzji, ewentualnie uchylenia w całości obu decyzji wydanych w sprawie, zasądzenia zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Zarzuciła naruszenie:
1. art. 92b ust. 1 w zw. z art. 92b ust. 2 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nałożenie na skarżącego kary pieniężnej pomimo, że skarżący - pracodawca zapewnił właściwą dyscyplinę i organizację pracy umożliwiającą kierowcom przestrzeganie przepisów prawa w szczególności w zakresie czasu pracy i odpoczynku, a do naruszenia czasu pracy i odpoczynku w okresach wskazanych w decyzji organu I instancji doszło z winy kierowcy przy jednoczesnym braku możliwości zapobieżenia temu przez skarżącego, jako pracodawcy;
2. art. 92c ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nałożenie na skarżącego kary pieniężnej pomimo, że skarżący zapewnił właściwą dyscyplinę i organizację pracy umożliwiającą kierowcom przestrzeganie przepisów prawa w szczególności w zakresie czasu pracy i odpoczynku, a do naruszenia przez kierowców czasu pracy i odpoczynku w okresach wskazanych w decyzji organu I instancji doszło z winy kierowców przy jednoczesnym braku możliwości zapobieżenia temu przez skarżącego, jako zarządzającego transportem;
3. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego sprawy, a konsekwencji zaniechaniu wnikliwego i wszechstronnego rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej pomimo spełnienia negatywnych przesłanek opisanych w art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. oraz w art. 92b ust. 1 w zw. z art. 92b ust. 2 u.t.d.;
4. art. 7a u.t.d. poprzez jego zastosowanie i oparcie na nim zaskarżonej decyzji w zakresie podstawy prawnej, podczas gdy przepis ten dotyczy wniosku o udzielenie zezwolenia oraz licencji, w szczególności w zakresie warunków formalnych tego wniosku pomimo, że niniejsza sprawa nie dotyczy postępowania o udzielnie zezwolenia oraz licencji, czy też nie dotyczy tego, jakie obowiązku spoczywają na przewoźniku po tym, jak w stosunku do niego zostało udzielone zezwolenie oraz koncesja, lecz dotyczy postępowania w zakresie zgłaszania zmian danych, a co za tym idzie przepis ten nie może stanowić podstawy prawnej zaskarżonej decyzji;
5. art. 8 u.t.d. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy przepis ten dotyczy wniosku o licencję w zakresie przewozu osób i pośrednictwa, w sytuacji w której niniejsza sprawa nie dotyczy postępowania o udzielenie licencji w zakresie przewozu osób i pośrednictwa, a przedmiot działalności gospodarczej skarżącego, jak wynika z treści wpisu w CEiDG (w załączeniu) jego dotyczącego nie obejmuje przewozu osób i pośrednictwa, a co za tym idzie przepis ten nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie i nie może stanowić podstawy nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, jeżeli chodzi o stawiany skarżącemu zarzut niezgłoszenia w terminie zmiany danych organowi, który udzielił mu zezwolenia oraz licencji;
6. art. 71, art. 81 i art. 82 P.r.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy przepisy te nie mają zastosowania w sprawie i nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji nakładającej karę pieniężną i utrzymującej ją w mocy decyzji II instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wskazała, że wszyscy pracownicy który nie przestrzegali zasad i którym zostały postawione zarzuty zostali zwolnieni z pracy. Z uwagi na liczbę zatrudnionych kierowców skarżący nie był w stanie na bieżąco, osobiście nadzorować każdego z kierowców. Za kwestie związane z dyscypliną pracy i czasem pracy odpowiedzialny był zarządzający transportem, zaś skarżący prowadząc przedsiębiorstwo działał w zaufaniu do osoby zarządzającej transportem jak i firmy zewnętrznej, zajmującej się nadzorem i kontrolą przestrzegania przepisów u.t.d.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako P.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Kontrola legalności decyzji przeprowadzona zgodnie z ww. granicami wykazała, że skarga podlega oddaleniu.
Materialnoprawną podstawę decyzji zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a u.t.d. Ustawodawca określił w art. 92a ust. 1 u.t.d., że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie jednak z art. 92a ust. 5 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć: 1) 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40 000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym; 6) 100 000 złotych - dla przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób.
Jak stanowi art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, a popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy.
Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że organ odwoławczy postąpił prawidłowo, akceptując stan faktyczny ustalony przez organ I instancji i podziela ocenę prawną zaprezentowaną przez organ wyższego stopnia, oprócz niżej opisanego uchybienia. Zatem ponowne opisywanie okoliczności prawnych, dotyczących wszystkich naruszeń, byłoby zbędne. Sąd zaznacza przy tym, że uchybienie stwierdzone przez Sąd z urzędu, nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy i który mógł skutkować uwzględnieniem skargi,
Sąd stwierdza, że organ co najmniej przedwcześnie nałożył karę pieniężną za naruszenie polegające na niezgłoszeniu sprzedaży samochodu w wymaganym terminie 28 dni - lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. (zarzut nr I w stanie faktycznym). Sąd nie kwestionuje przy tym, że w myśl art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Przy czym zgodnie z art. 7a ust. 7 u.t.d. po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do właściwego organu wykaz pojazdów zawierający między innymi informacje dotyczące 1) marki, typu; 2) rodzaju/przeznaczenia; 3) numeru rejestracyjnego; 3a) kraju rejestracji; 4) numeru VIN.
W ocenie Sądu organy obu instancji całkowicie jednak zignorowały instytucję przywrócenia terminu, jaka wprowadzona została przepisem art. 15zzzzzn2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm., dalej: ustawa COVID-19). Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19 w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, o czym mowa już w ust. 2 cytowanego artykułu, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Stosownie zaś do ust. 3 w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Powyższa regulacja obejmuje zdarzenia, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Stan epidemii został ogłoszony od 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020, poz. 491 ze zm.) i trwał do 16 maja 2022 r. w związku z jego odwołaniem na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r., poz. 1027).
Regulacja ta znajduje przy tym zastosowanie także w razie uchybienia terminu z art. 14 ust. 1 u.t.d. Przewidziany tam termin stanowi bowiem termin zawity, z niezachowaniem którego ustawa wiąże ujemne skutki dla strony w postaci kary pieniężnej z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.
Z akt sprawy wynika, że skarżący sprzedał pojazd marki [...] nr rej. [...] w dniu 21 maja 2020 r., natomiast zgłosił jego wykreślenie dopiero 26 stycznia 2021 r. Stwierdzając zatem uchybienie przez skarżącego terminu 28 dni z art. 14 u.t.d. organ powinien w pierwszej kolejności zawiadomić stronę o tym uchybieniu, wyznaczając jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Jak wyżej wskazano uchybienie to nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast w pozostałym zakresie decyzję Sąd ocenia, jako wydaną zgodnie z prawem.
Sąd w pełni podziela stanowisko organu wyższego stopnia, że sumowanie kar określonych w różnych punktach tego samego naruszenia jest niedopuszczalne. Tym samym też podziela poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 stycznia 2023 r., III SA/Kr 1022/22 i wymienione w nim orzecznictwo; Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego), że w przypadku sumowania tych kar dochodzi do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne i niedyskryminujące. Przedmiotowego sumowania nie można tłumaczyć koniecznością zapewnienia skuteczności i proporcjonalności kar, w celu osiągnięcia odstraszającego ich celu, zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z rozporządzenia nr 561/2006, gdyż państwa członkowskie mogą osiągnąć ten cel, poprzez odpowiednie (progresywne) określenie stawek kar, za poszczególne okresy naruszeń.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że żaden z nich nie mógł zostać uwzględniony. Sąd ocenia, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z tego powodu, że organ w podstawie prawnej decyzji (i) wskazał na przepis zawierający definicję legalną użytą w ustawie (tu: art. 4 pkt 22 u.t.d.), (ii) wskazał na art. 92a u.t.d. bez dookreślenia, który przepis tej jednostki redakcyjnej ustawy znajduje zastosowanie w sprawie, (iii) wskazał poszczególne przepisy z ustawy Prawo o ruchu drogowym na które powoła się organ w uzasadnieniu decyzji – jest całkowicie bezzasadne. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, obarczonej wadą wymienioną w art. 156 § 1 K.p.a. Nawet jeżeli przyjąć, że podstawa prawna zaskarżonej decyzji jest nadmiernie rozbudowana to okoliczność ta nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji.
Sąd zaznacza, że w zaskarżonej decyzji organ szczegółowo uzasadniał rozstrzygnięcie co do każdej z kar pieniężnych nałożonych na skarżącego, w tym wyjaśniał stan faktyczny ustalony w sprawie, cytował przepisy prawa stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej, a także szczegółowo wyjaśniał sposób obliczenia danej kary pieniężnej.
Odnosząc się z kolei do wyodrębnionego w uzasadnieniu skargi zarzutu naruszenia z lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., Sąd uznał ,że takiego naruszenia żaden z organów nie wskazał , bowiem stan faktyczny niniejszej sprawy nie odpowiada dyspozycji tego przepisu. Zarzut nr XIII w stanie faktycznym dotyczy wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego (lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), i dotyczy naruszeń podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 92a ust. 1 u.t.d.). W skardze natomiast wskazano błędnie, na lp. 15.1 który znajduje się w załączniku nr 4 do u.t.d., dotyczącym naruszeń zarządzającego transportem, czyli naruszeń osoby o której mowa w art. 7c (osoba fizyczna uprawniona do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy), a także naruszeń każdej innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym – art. 92a ust. 2 u.t.d.
Oba naruszenia mają inną wysokość kary pieniężnej. Stwierdzenie naruszenia z lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. zobowiązuje organ do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 4 000 zł i to na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Z kolei stwierdzenie naruszenia z lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. zobowiązuje organ do nałożenia kary w wysokości 200 zł na osobę zarządzającą transportem w imieniu przedsiębiorcy .Okoliczność ,że to wyłącznie zarządzający transportem jest odpowiedzialny za stwierdzone naruszenia pełnomocnik podniosła dopiero na rozprawie, a nie w toku postępowania.
Organ zasadnie więc wskazał naruszenie (lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz należycie uzasadnił nałożenie kary pieniężnej w kwocie 4 000 zł. W aktach sprawy są kserokopie dowodów rejestracyjnych z wyraźnie odciśniętymi pieczęciami potwierdzającymi badanie okresowe jak i wydruki ze strony www.historiapojazdu.gov.pl – obu pojazdów wskazanych przez organ w decyzji tj. [...] nr rej. [...] (k. 54-57) oraz [...] [...] (k. 68-72). Skarżący natomiast nie wskazał jakimi jego zdaniem środkami dowodowymi należałoby udokumentować nałożenie kary pieniężnej za analizowane naruszenie .Z kolei odnosząc się do zarzutu braku wyjaśnienia przez organ, jak wygląda praktyka w przedsiębiorstwie skarżącego w zakresie kontroli nad aktualnością badań technicznych pojazdów wskazać należy, że z punktu widzenia prawa publicznego pozostaje obojętne, komu skarżący zleca dbanie o to, żeby pojazdy miały terminowo prowadzone badania techniczne. W oczywistym interesie publicznym jest to, żeby po drogach publicznych poruszano się pojazdami sprawnymi technicznie, czego potwierdzeniem są przeprowadzone badania techniczne. Nawet jeżeli konkretne stacje diagnostyczne miały trudności z funkcjonowaniem w okresie pozostawania obu ww. pojazdów bez aktualnego przeglądu technicznego tj. od 23 października do 26 października 2020 r., związane np. z COVID-19 to skarżącego obciąża obowiązek wykazania, np. zaświadczeniami wystawionymi przez stację/ stacje diagnostyczne, jakie działania podjęto, aby uczynić zadość obowiązkowi przeprowadzenia badania technicznego danego pojazdu.
Sąd stwierdza, że zarzucane w skardze uchybienie przez organy normom zawartym w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego. O dowolności oceny można byłoby mówić w przypadku uzyskania wniosków nie wynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów, jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy. Tymczasem organ I instancji przeprowadził szeroko zakreślone postępowanie dowodowe, a wnioski wyprowadzone przez organ wyższego stopnia, poza uchybieniami stwierdzonymi przez Sąd z urzędu, znajdują potwierdzenie w treści dowodów, odpowiadają wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy. Skarżący nie przedłożył też żadnych dowodów na potwierdzenie podnoszonych zarzutów, zarzucając jedynie organom niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.
W ocenie Sądu organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonał również oceny braku zasadności zastosowania w niniejszej sprawie przepisów egzoneracyjnych z art. 92b i art. 92c u.t.d.
Pierwszy z tych przepisów wskazuje, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:
1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;
2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Zgodnie zaś z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że to skarżący powinien wykazać istnienie okoliczności uzasadniających zastosowanie ww. przepisów w sprawie, a czego nie uczynił. Nadto Sąd stwierdza, że przesłanki egzoneracyjne nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przedsiębiorca transportowy ponosi bowiem odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy w ramach swoich obowiązków pracowniczych lub umownych. To na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Samo powołanie się na przesłanki egzoneracyjne w skardze uznać należy za niewystarczające do uchylenia decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.