III SA/Po 423/26

III SA/Po 423/26 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-08-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. z dnia 09 marca 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
W dniu 17 stycznia 2026 r. do [...] sp. z o.o. wpłynął wniosek A. W. o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej na adres e-mail. Spółka pismem z 02 lutego 2026 r. udzieliła wnioskodawcy odpowiedzi na żądania zawarte w pkt. 1 i 4 wniosku. W zakresie pkt 2 i 3 wezwała wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności żądanych informacji dla interesu publicznego uzasadniającej konieczność przetworzenia żądanych informacji. W ocenie Spółki żądane informacje stanowią informacje przetworzone z uwagi na konieczność ich wyboru, odnalezienia i zestawienia w taki sposób, by uczynić zadość oczekiwaniom wnioskodawcy. W dniu 05 lutego 2026 r. wnioskodawca złożył pismo, w którym wskazał, że udostępnienie informacji wskazanej we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, ponieważ dotyczy realizacji obowiązków podatkowych przez operatora infrastruktury krytycznej, dochodów własnych gmin, jawności finansów publicznych, sposobu kwalifikowania budowli i ich wartości, ochrony praw właścicieli nieruchomości, kontroli społecznej nad spółką wykonującą zadania publiczne.
Decyzją z 17 lutego 2026 r. nr sprawy [...] Spółka odmówiła udostępnienia informacji publicznej z uwagi na brak wykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności wnioskowanej informacji dla interesu publicznego.
Pismem z 19 lutego 2026 r. wnioskodawca zwrócił się do [...] Sp. z o.o. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
[...] sp. z o.o. decyzją z 09 marca 2026 r., nr [...], wydaną w oparciu o art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odmówiła udostępnienia informacji publicznej z uwagi na brak wskazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności wnioskowanej informacji dla interesu publicznego.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzje [...] z 17 lutego 2026 r. i z 09 marca 2026 r. domagając się ich uchylenia, wnosząc przy tym o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz [...] Sp. z o.o. wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.
Na wezwanie Sądu pełnomocnik organu przedłożył dowody doręczenia Skarżącemu decyzji z 17 lutego 2026 r. i z 09 marca 2026 r. W piśmie z 29 maja 2026 r. pełnomocnik organu wskazał, że wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, datowany na 17 stycznia 2026 r., jak również pismo z dnia 05 lutego 2026 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do wykazania szczególnej istotności informacji publicznej, zostały przesłane przez Skarżącego do Spółki jako załączniki do wiadomości e-mail. Również wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został przez stronę złożony na skrzynkę poczty elektronicznej Spółki. Doręczenie Skarżącemu decyzji z 09 marca 2026 r. nastąpiło za pośrednictwem wiadomości e-mail. Spółka nie dysponuje narzędziami technicznymi pozwalającymi na jednoznaczne ustalenie daty skutecznego doręczenia tej wiadomości.
Jak wynika z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 17 stycznia 2026 r., wnioskodawca wystąpił o udostępnienie informacji w formie elektronicznej, poprzez przesłanie odpowiedzi oraz kopii dokumentów na adres e-mail: [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna z uwagi na jej przedwczesność i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Wskazać bowiem należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Obowiązkiem Sądu jest zatem zbadanie m.in. legitymacji Skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi.
Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia Skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zatem bieg terminu, a w konsekwencji prawo do wniesienia do sądu administracyjnego skargi, wiąże się ściśle z faktem doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja [...] sp. z o.o. z siedziba w P. (dalej: Spółka) z 09 marca 2026 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z 17 lutego 2026 r. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej.
Zgodnie z art. 16 § 1 ustawy z 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Co istotne, w myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 2 u.d.i.p., wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Nie ulega wątpliwości (takich nie miał zarówno Skarżący, jak i sama Spółka), że spółkę [...] sp. z o.o. w niniejszym postępowaniu należało traktować jako podmiot, któremu służą określone prawa i obowiązki wynikające z K.p.a. w związku z załatwianiem przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W kontrolowanej sprawie rozstrzygnięcie wydane przez Spółkę w reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jak również decyzja wydana wobec wpływu wniosku strony z 19 lutego 2026 r. o ponowne rozpoznanie sprawy, zostały przez organ skierowane na adres poczty elektronicznej (e-mail) Skarżącego. Taki sposób doręczenia decyzji na adres e-mail potwierdziła Spółka (k. 122 – 123 akt sąd.).
Problematyka doręczania rozstrzygnięć organów administracji publicznej została kompleksowo uregulowana w przepisach Rozdziału 8 Działu I ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: K.p.a.) w przepisach art. 39-49b. Stosownie do art. 39 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: 1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 § 2 K.p.a.).
W przypadku doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1, pisma doręcza się stronie lub innemu uczestnikowi postępowania na: 1) adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwanej dalej "bazą adresów elektronicznych", a w przypadku pełnomocnika - na adres do doręczeń elektronicznych wskazany w podaniu, albo 2) adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych strony lub innego uczestnika postępowania nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych. (art. 39ą K.p.a.).
Natomiast zgodnie z art. 393 § 1 K.p.a. w przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w postaci elektronicznej przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma.
Z kolei w myśl art. 109 § 1 K.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Wskazany przepis odpowiada zasadzie pisemności określonej w ww. art. 14 K.p.a.
Środkami komunikacji elektronicznej są rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi.
Wskazać także należy, że adresem do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, jest adres elektroniczny, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2024 r. poz. 1513), podmiotu korzystającego z publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej albo z kwalifikowanej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, umożliwiający jednoznaczną identyfikację nadawcy lub adresata danych przesyłanych w ramach tych usług. Z kolei adresem elektronicznym w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną jest oznaczenie systemu teleinformatycznego umożliwiające porozumiewanie się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności poczty elektronicznej.
Przechodząc do zasadniczych rozważań Sąd wskazuje, że adres e-mail nie stanowi adresu do doręczeń elektronicznych w rozumieniu przywołanych powyżej przepisów. Działanie Spółki w kontrolowanym postępowaniu, polegające na przesyłaniu stronie rozstrzygnięć na wskazany w treści wniosku adres e-mail nie stanowiło prawidłowego doręczania decyzji. Decyzja wydana 17 lutego 2026 r. jak i zaskarżona decyzja z 09 marca 2026 r. przybrały formę dokumentu elektronicznego i zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W konsekwencji, prawidłowy sposób doręczenia każdej z tych decyzji polegać powinien na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z systemu odzwierciedlającego treść tego pisma, zgodnie z art. 393 § 1 K.p.a., względnie na jej doręczeniu przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej w trybie art. 39 § 2 pkt 1 K.p.a. Należy mieć na uwadze, że celem wprowadzenia przepisu art. 393 K.p.a., było umożliwienie organowi załatwiania wszystkich spraw w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego nawet jeśli nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 391 K.p.a. (por. komentarz do art. 393 K.p.a. pod red. Hauser 2020, wyd. 6 Jaskułowska/Rypina/Wierzbowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 2020, wyd. 6, Legalis) i jego doręczanie w sposób tradycyjny, a więc przez operatora pocztowego. Ustawodawca nie wprowadził natomiast możliwości doręczania decyzji (w tym wydruku decyzji wydanej w formie dokumentu elektronicznego) na adres poczty elektronicznej e-mail.
W przedmiotowej sprawie Skarżący złożył wniosek w sposób odformalizowany, za pomocą wiadomości e-mail, a nie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP Spółki. Wnioskodawca nie wystąpił również o takie doręczenie na elektroniczną skrzynkę podawczą i nie wskazał Spółce adresu elektronicznego, w rozumieniu ww. przepisów. Z akt sprawy nie wynika także, aby wyraził zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazał adres elektroniczny ePUAP. Podał natomiast adres zamieszkania, który powinien zostać potraktowany przez organ jako adres do korespondencji. W konsekwencji należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie Spółka, wysyłając stronie skarżącej za pośrednictwem wiadomości e-mail w załączniku treść decyzji w istocie nie dokonała ich prawidłowego i skutecznego doręczenia w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu art. 391 K.p.a.
Dokonanie czynności procesowej - wniesienie skargi przed doręczeniem stronie skarżącej decyzji, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego - nie rodzi skutków prawnych związanych z wniesieniem skargi do tegoż sądu. W tej sytuacji przyjąć należy, że skarga wniesiona przed doręczeniem stronie rozstrzygnięcia podlegającego zaskarżeniu jest niedopuszczalna (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1067/07; z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 2044/10, z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 2364/17; a także wyrok z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 325/19, wszystkie orzeczenia dostępne pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
Mając powyższe na uwadze, wobec okoliczności, że zaskarżona decyzja nie została prawidłowo stronie skarżącej doręczona i nie weszła do obrotu prawnego, to wniesiona na tę decyzję skarga jest skargą przedwczesną, a w konsekwencji też niedopuszczalną.
Niezależnie od powyższego Sąd ubocznie zwraca uwagę, że decyzja z 09 marca 2026 r., wydana w związku z wnioskiem strony o ponowne rozpoznanie sprawy, nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy K.p.a. Jak wskazano powyżej, w reakcji na wniosek strony z 19 lutego 2026 r. Spółka była obowiązana rozpoznać sprawę ponownie, stosując odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Wynika to z treści art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. W postępowaniu wszczętym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zastosowanie znajduje przepis art. 138 K.p.a. Obowiązkiem Spółki było zatem ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z 17 lutego 2026 r. i rozstrzygnięcie jej, poprzez wydanie decyzji ostatecznej, jakby to uczynił organ II instancji w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 138 § 1 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Powołany przepis określa rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego i znajduje zastosowanie w przypadku rozpatrywania sprawy po raz drugi przez ten sam organ czy ten sam podmiot w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej. Przepis ten ściśle określa kompetencje decyzyjne organu "odwoławczego", co oznacza, że podjęte rozstrzygnięcie musi przyjąć postać jednej z decyzji wskazanych w tym przepisie.
Organ powinien był zatem zasadniczo utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję własną (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) albo też uchylić ją i orzec reformatoryjnie (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Rozstrzygnięcie Spółki z 09 marca 2026 r. nie przybrało żadnej z opisanych form działania organów odwoławczych, Spółka odmówiła bowiem (ponownie) udostępnienia informacji publicznej. Osnowa decyzji z 09 marca 2026 r. w ogóle nie wskazuje na to, że została wydana w wyniku rozpoznania środka odwoławczego w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Taka konstrukcja rozstrzygnięcia stanowi w istocie powielenie decyzji uprzedniej, polegającej na odmowie udzielenia informacji objętej wnioskiem. Tymczasem rolą podmiotu zobowiązanego było na tym etapie rozstrzygnięcie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozstrzygnięcie z 09 marca 2026 r. w obecnym kształcie narusza zasadę dwuinstancyjności. Ten sam organ, który rozpoznał już sprawę, powinien na skutek wniesionego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dokonać samokontroli wydanego rozstrzygnięcia i dać temu odpowiedni wyraz w osnowie decyzji poprzez prawidłowe skonstruowanie jej rozstrzygnięcia (por. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 248/20, z dnia 30 listopada 2017 r. II SA/Wa 659/17, CBOSA).
Sąd dostrzega również, że decyzja Spółki z 17 lutego 2026 r. oraz z 09 marca 2026 r. została sporządzona oraz podpisana przez tego samego pracownika podmiotu zobowiązanego. Należy w tym miejscu powołać się ponownie art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. oraz do wynikającego z nich odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ rozpatrujący sprawę w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązany jest do stosowania przepisów wspólnych wszystkim postępowaniom, zawartych w Dziale I K.p.a., zatytułowanym "Przepisy ogólne". W dziale tym znajduje się art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowiący, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zasada wyłączenia pracownika od udziału w sprawie w wyższej instancji stanowi dla strony gwarancję procesową bezstronnego, dwukrotnego rozpoznania sprawy, zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, sformułowaną w art. 15 K.p.a. W związku z odesłaniem do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, opisana zasada znajduje zastosowanie również przy rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jak również pracowników działających z jego upoważnienia. Oznacza to, że w sytuacji, gdy wobec wydania decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej złożony zostanie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to przy ponownym rozpoznaniu sprawy zastosowanie będzie miało wyłączenie, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. (por. w szczególności wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2015 r. I OSK 1762/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2024 r. I SA/Sz 634/23, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2020 r. IV SA/Wr 490/19, CBOSA). W konsekwencji należy przyjąć, że załatwienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w kontrolowanej sprawie powinno być podjęte przez osobę, która nie brała udziału w wydawaniu pierwszej z decyzji.
Sąd dostrzega również, że zarówno w treści decyzji obu instancji, jak i w pozostałych materiałach przekazanych Sądowi wraz ze skargą, brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o umocowaniu danego pracownika Spółki do wydawania decyzji administracyjnych w przedmiocie rozpoznawania wniosków o udostępnienie informacji publicznej.
Z uwagi jednak na opisaną powyżej przedwczesność skargi, pomimo dostrzeżonych uchybień o charakterze proceduralnym, Sąd nie miał możliwości ingerencji w zaskarżone rozstrzygnięcie Spółki. Ze względu na przedwczesność skargi Sąd odstąpił również od oceny zasadności zarzutów podniesionych w jej treści. W zaistniałym stanie faktycznym dopiero skuteczne doręczenie stronie decyzji, która spełniać będzie wymogi z art. 138 K.p.a., umożliwi ewentualne złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarga podlega odrzuceniu jako przedwczesna. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. Zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zwrócił stronie cały uiszczony wpis wobec odrzucenia skargi.