III SA/PO 247/25

III SA/Po 247/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Paluszyńska
Szymon Widłak /sprawozdawca/
Zbigniew Kruszewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 728
art. 92a ust. 1, lp.5.7.1. załącznika nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 8, art. 12
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Sentencja
Dnia 16 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2025 roku sprawy ze skargi [...] Spółki jawnej w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 grudnia 2024 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD" lub "organ I instancji") z dnia 8 maja 2024 r. nr [...] o nałożeniu na [...] spółka jawna z siedzibą w [...] (dalej: "strona", "skarżący", "spółka") kary pieniężnej w wysokości 1.050 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 728 dalej "u.t.d."), lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej "rozporządzenie 561/2006"), art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1 dalej "rozporządzenie 2020/1054").
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy.
W dniu 26 lutego 2024 r. w miejscowości [...] funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli ciągnik samochodowy marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...], kierowanym przez M. Ł. i N. S., wykonujących krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu strony. Z przebiegu kontroli sporządzono protokół z dnia 26 lutego 2024 r. nr [...]. Analiza danych cyfrowych zapisanych na kartach kierowcy M. Ł., wykazała, iż:
- w dniu 19 lutego 2024 r. o godzinie 07:00 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 47 min. nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:36 dnia 19 lutego 2024r. do godz. 05:23 dnia 20 lutego 2024r. czasu UTC+1. Skrócił dzienny czas odpoczynku o 13 min.;
- w dniu 20 lutego 2024r. o godz. 13:00 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godz. nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godz. i 45 min. nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:28 dnia 20 lutego 2024r. do godz. 05:13 dnia 21.02.2024r. czasu UTC+1. Skrócił dzienny czas odpoczynku o 15 min.;
- w dniu 22 lutego 2024r. o godz. 06:41 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godz. i 42 min. nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 21:59 dnia 22 lutego 2024r. do godz. 06:41 dnia 23.02.2024r. czasu UTC+1. Skrócił dzienny czas odpoczynku o 18 min.;
Z kolei analiza danych cyfrowych zapisanych na karcie kierowcy N. S. wykazała, iż:
- w dniu 31 stycznia 2024r. o godz. 04:39 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godz. i 55 min. nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 19:44 dnia 31 stycznia 2024r. do godz. 04:39 dnia 1 lutego 02.2024r. czasu UTC+1. Skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 minut.;
- w dniu 1 lutego 2024r. o godz. 06:02 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godz. i 45 min. nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 21:17 dnia 01.02.2024r. do godz. 06:02 dnia 02.02.2024r. czasu UTC+1. Skrócił dzienny czas odpoczynku o 15 min.;
- w dniu 19 lutego 2024r. o godz. 06:38 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godz. nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym odebrał jedynie 8 godz. i 47 min. nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:36 dnia 19 lutego 2024r. do godz. 05:23 dnia 20 lutego 2024r. czasu UTC+1. Skrócił dzienny czas odpoczynku o 13 min;
- w dniu 20 lutego 2024r. o godz. 12:38 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godz. nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym odebrał jedynie 8 godz. i 45 min. nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:28 dnia 20 lutego 2024r. do godz. 05:13 dnia 21 lutego 2024r. czasu UTC+1. Skrócił dzienny czas odpoczynku o 15 minut.
Kierowcy nie okazali podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.
WITD decyzją z dnia 8 maja 2024 r., mając na względzie powyższe ustalenia, a także powołując się na regulacje u.t.d. i regulacje unijne, nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 1.050 z tytułu skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w sprawie nie mają zastosowania wyłączenia odpowiedzialności z art. 92b u.t.d., ani z art. 92c u.t.d., gdyż przedsiębiorca nie wykazał, że dołożył należytej staranności w zapewnieniu właściwej organizacji i dyscypliny pracy, wymaganej przy prowadzeniu przewozów drogowych.
W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 92b ust. 1 pkt 1d i ust. 2 u.t.d. oraz art. 7, art. 8, art.9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej.
Decyzją z 9 grudnia 2024 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że WITD zasadnie nałożył na stronę karę przewidzianą w lp. 5.7.1. załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie GITD zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci danych zawartych na kartach kierowców oraz protokołu kontroli jednoznacznie wskazuje na popełnienie przez stronę zarzucanych jej naruszeń. Postępowanie organu I instancji było prowadzone, zdaniem organu odwoławczego, w sposób zgodny z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80, art. 107 § 3 k.p.a. GITD wskazał, że WITD kompleksowo zebrał materiał dowodowy i wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy. Umożliwił również stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i złożenie wyjaśnień. Następnie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji, wbrew zarzutom odwołania, odniósł się, w uzasadnieniu decyzji, do wyjaśnień i dowodów przedstawionych przez stronę. GITD podał powody odmowy zastosowania przepisów art. 92b i 92c u.t.d. tj. nieprzedstawienie przez stronę, na której spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie, dowodów, które uzasadniłyby odstąpienie od kary. Zdaniem organu dokumenty przedstawione przez stronę świadczą jedynie, o podejmowaniu działań naprawczych i jako takie nie mają wpływu na zasadność stwierdzonych naruszeń. W ocenie GITD przedsiębiorca powinien tak zorganizować pracę kierowcy, aby zadania przewozowe nie kolidowały z możliwością ich wykonania zgodnie z przepisami. W szczególności powinien upewnić się czy kierowcy prawidłowo zrozumieli obowiązujące przepisy w zakresie czasu pracy i czy się do nich stosują.
W skardze wniesionej do tut. Sądu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie następujących przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9 , art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 92b ust. 1 pkt 1d i 2 u.t.d. poprzez nienależyte ustalenie istnienia przesłanek odstąpienia od administracyjnej kary pieniężnej oraz art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez nieustalenie czy wystąpiły przesłanki z art. 92b i 92c u.t.d. jak również niepoinformowanie strony, że odstąpienie od nałożenia kary jest możliwe jedynie w przypadku przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d., a przedstawione w tym zakresie dowody są niewystarczające (art.8 k.p.a., art. 9 k.p.a.). Skarżąca zarzuciła również niepoinformowanie strony o zakończeniu postępowania i niewyznaczenie terminu do przedłożenia dodatkowych dokumentów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że pozostaje aktualne stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd rozpoznał sprawę na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 t.j.. dalej: "p.p.s.a.") w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, ze względu na zgodny wniosek stron w tym zakresie.
Przechodząc do meritum to Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego lub procesowego, które zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. spowodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie; 2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie. W myśl przepisu art.. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Stosownie natomiast do art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do u.t.d.
Z kolei w przepisach art. 92b ust. 1 u.t.d. i 92c ust. 1 u.t.d. ustawodawca przewidział wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W myśl natomiast art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Odnosząc powyższe ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w sprawie bezspornym było, że w dniu 26 lutego 2024 r. funkcjonariusze policji zatrzymali do kontroli ciągnik samochodowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowany przez M. Ł. i N. S., wykonujących krajowy transport drogowy rzeczy. Transport wykonywany był w imieniu skarżącej spółki.
Sąd podziela ustalenia faktyczne organu jako zgodne z materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy administracyjnej. Z treści protokołu kontroli z dnia 26 lutego 2024 r. nr [...] wynika, że doszło do naruszeń wskazanych w załączniku nr 3 do u.t.d. w zakresie pozycji lp.5.7.1, polegających na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny. Naruszenia zostały stwierdzone wskutek odczytu danych cyfrowych z kart kierowców. Protokół kontroli został podpisany przez kierowców bez zastrzeżeń. Skarżąca spółka, w imieniu której kierowcy wykonywali transport drogowy, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze wniesionej w niniejszej sprawie, nie kwestionowała popełnienia stwierdzonych wobec niej naruszeń. Także w ocenie Sądu ustalone przez organ naruszenia zostały stwierdzone prawidłowo i przyporządkowano im prawidłowo ustaloną sankcję w łącznej kwocie 1.050 zł. W stosunku bowiem do obu kierowców poddanych kontroli stwierdzono łącznie siedem naruszeń w zakresie skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego w kwotach po 150 zł każda. Prawidłowo również organ przywołał w treści uzasadnienia decyzji przepis art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 regulujący kwestię dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku.
Zarówno zarzuty odwołania, jak i skargi oscylowały w zakresie naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego tj. art.7, art.8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Skarżąca spółka podniosła, że nie ponosi odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia z uwagi na to, że przeszkoliła kierowców w zakresie obowiązków przestrzegania norm czasu pracy. Jej zdaniem w niniejszej sprawie zrealizowały się przesłanki wyłączające odpowiedzialność z art. 92b ust. 1 u.t.d., gdyż zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy oraz prawidłowe zasady wynagradzania zgodnie z wymogami. Nadto podano, że wynagrodzenia kierowców nie zawierają składników lub premii zachęcających do naruszania przepisów lub działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W ocenie skarżącej GITD nie wyjaśnił, czy ze strony skarżącej doszło do zagwarantowania właściwej organizacji i dyscypliny pracy oraz prawidłowych zasad wynagradzania kierowców. Zarzucono także organowi, że nie poinformował strony o możliwości oceny materiału dowodowego i o zakończeniu postępowania dowodowego.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż pismem z 14 marca 2024 r. organ I instancji zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszenia stwierdzonego w protokole kontroli (art. 61 § 1 i § 4 k.p.a.). W piśmie tym pouczył stronę o prawie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), w szczególności o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, a także wypowiedzenie się co do dowodów zgromadzonych w sprawie. Pouczono również stronę o treści art. 92b i art. 92c u.t.d. i o ciężarze dowodowym spoczywającym na stronie, w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie wyznaczono termin na przedstawienie dowodów wykazujących przesłanki art. 92b i art. 92c u.t.d. i wyjaśniono, że niezłożenie dowodów we wskazanym terminie spowoduje wydanie decyzji w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Nadto WITD zawiadomił skarżącą spółkę o zakończeniu postępowania przed organem I instancji i o przekazaniu odwołania do organu II instancji. Z kolei organ odwoławczy ponownie prowadząc postępowanie nie zgromadził innych dowodów, aniżeli tych zebranych przez organ I instancji, co do których strona miałaby się wypowiedzieć.
W ocenie Sądu stronie został zatem zapewniony czynny udział w sprawie, z którego to uprawnienia skorzystała, składając wyjaśnienie w piśmie z 22 marca 2024 r., iż kierowcy: N. S. i M. Ł. zostali przeszkoleni z czasu pracy kierowcy. Jednocześnie spółka wyjaśniła, że nie miała bieżącego podglądu tachografu cyfrowego i dopiero po powrocie kierowców z trasy zaobserwowała ich naruszenia i ponownie przeszkoliła z czasu pracy. Skarżąca przedstawiła wprawdzie dokumenty w sprawie, jednakże zasadnie organ stwierdził, że były one niewystarczające dla uwolnienia strony od odpowiedzialności za powstałe naruszenia. GITD prawidłowo wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że przedstawione przez stronę dokumenty załączone do pisma z 22 marca 2024 r. w postaci wydruków z programu ilustrującego naruszenia popełnione przez kierowców, zaświadczenia o przeszkoleniu kierowców, opis czynności obowiązków kierowców wykonujących przewóz drogowy, wykazują jedynie, że przedsiębiorca podejmował działania naprawcze. Nie wykazał natomiast, że dołożył należytej staranności przy organizowaniu pracy kierowców, tak aby działali zgodnie z prawem.
Należy bowiem zauważyć, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne zgodnie z art. 7 k.p.a. gromadzi, a następnie ocenia materiał dowodowy. Strona postępowania administracyjnego, zarówno przed organem I, jak i II instancji może wykazywać okoliczności faktyczne przeciwne do tych, które ustalił organ poprzez przedstawienie przeciwdowodów na daną okoliczność.
W niniejszej sprawie skarżąca spółka takiej aktywności nie podjęła. Zamierzając uwolnić się od odpowiedzialności, powinna była udowodnić okoliczności stanowiące podstawę zastosowania przepisu art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d., że jako podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) 88 Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, pozwala na uwolnienie tego podmiotu od odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku.
Skarżąca nie wykazała również okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Nie przedstawiono bowiem żadnych wiarygodnych dowodów na okoliczność, że strona skarżąca nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszeń, a same naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Prawidłowo zatem GITD oparł ustalenia stanu faktycznego na dowodach zgromadzonych przez organ I instancji w postaci protokołu kontroli i danych z kart kierowców, który był wystarczającym materiałem dowodowym w sprawie dla wydania decyzji, w sytuacji nieprzedstawienia przez stronę kontrdowodów.
Strona w toku postępowania administracyjnego wykazała jedynie, że przeszkoliła kierowców w zakresie przestrzegania norm czasu pracy jednakże, jak prawidłowo stwierdził w uzasadnieniu decyzji organ, były to jedynie czynności naprawcze, które nie mogły stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Prawidłowo organ zauważył w uzasadnieniu decyzji, że fakt wystąpienia tak wielu naruszeń potwierdza, że przedsiębiorca nie zapewnił właściwej organizacji i dyscypliny pracy. To, że skarżąca spółka nie posiadała bieżącego podglądu do tachografu cyfrowego kierowców nie zwalniało automatycznie strony z obowiązku należytego nadzorowania pracy kierowców. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ma charakter wyjątkowy, odnoszący się do szczególnych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności nie był w stanie przewidzieć. Zebrany materiał dowodowy nie wskazuje na istnienie takich okoliczności, które świadczyłyby o braku wpływu spółki na powstanie wielokrotnych naruszeń, pomimo że to na stronie spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie.
Reasumując zatem należało stwierdzić, że organy zebrały wystarczający materiał dowodowy dla ustalenia faktu naruszenia prawa i nałożenia kary pieniężnej. Skarżąca spółka natomiast, będąc poinformowana o prawie wypowiedzi i obowiązku wykazania okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność, nie udowodniła istnienia okoliczności z art. 92b ust. 1, ani z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., umożliwiających odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
Mając na względzie powyższe Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.