III SA/Po 1444/21

III SA/Po 1444/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-03-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-10-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Małgorzata Górecka /sprawozdawca/
Mirella Ławniczak /przewodniczący/
Piotr Ławrynowicz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1280/22 - Wyrok NSA z 2026-01-20
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 58
art. 18
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 30 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2022 roku sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 27 sierpnia 2021 r. utrzymał w całości w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 września 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 500 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku kontroli dokonanej w dniu 18.10.2021r. zatrzymano samochód osobowy marki [...] kierowany przez G. R. , wykonującego przewóz na rzecz M. Z.. Usługę przewozu zamówił pasażer za pomocą aplikacji "[...]". Za pośrednictwem tej aplikacji miała być pobrana opłata za przejazd. Pojazd był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kierujący nie okazał w trakcie kontroli żadnego dokumentu uprawniającego do wykonywania zarobkowego przewozu drogowego osób .
Stwierdzono wobec tego naruszenie z lp. 1.12i Ip 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym :
- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym- za każdy dokument sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł
- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
Nałożono karę w łącznej wysokości 8 500 zł.
Organ II instancji po rozpoznaniu odwołania strony od decyzji organu I instancji uznał zarzuty odwołania za niezasadne.
Kierowca w trakcie przesłuchania potwierdził, że wykonywał usługi przewozu zamawiane przy pomocy aplikacji [...] na rzecz M. Z. na podstawie umowy współpracy, umowy zlecenie zawartej ze skarżącym na podstawie, której skarżący udostępnił kierowcy samochód zatrzymany podczas kontroli w celu wykonywania za pomocą aplikacji przewozowych [...] przewozu osób.
Kierujący nie okazał do kontroli wymaganych dla przewozu osób dokumentów.
Skarżący nie spełniał jednocześnie wymogu do wykonywania przewozu okazjonalnego, określonego w art. 18 ust. 3 – 4 b u.t.d., gdyż wykonywał przewóz jednego pasażera pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, a umowa o przewóz nie została zawarta na piśmie w siedzibie przedsiębiorstwa.
Organ nie stwierdził aby w sprawie znalazły zastosowanie przepisy uwalniające skarżącego od powyższych naruszeń.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona - reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzucono naruszenie
- art. 7 i art. 77 § 1, art. 138 § 1 pkt 1, 107 § 3 i 8 k.p.a.
- art. 92 a ust. 1 i 6 , u.t.d. w zw. z lp. 4.2 oraz l.p.2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
- art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4 a w zw. z 1p 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
- art. 18 ust. 4 b pkt 1 lit. c u.t.d.
- art. 14 ust. 1 pkt 2 , art. 92 a ust. 1 i 7 w zw. z 1p 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
W uzasadnieniu skargi wskazano przede wszystkim, że organ nie ustalił, czy skarżący ma status przedsiębiorcy i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy. Nadto strona skarżąca wskazała, ze w sytuacji, gdy organ uznał, że doszło do wykonywania krajowego transportu drogowego w rozumieniu ustawy, to podmiotem wykonywającym ten transport a więc naruszającym przepisy nie był adresat decyzji tylko kontrolowany kierowca.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje :
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa procesowego ani materialnego, w sprawie nie zachodzą podstawy do stwierdzenia niezgodności unormowań ustawy o transporcie drogowym z przepisami Konstytucji oraz , że przepisy tej ustawy nie stanowią przepisów technicznych, które winny być notyfikowane przez Komisję Europejską w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.
W toku kontroli dokonanej w dniu 18 października 2019 r. zatrzymano pojazd kierowany przez G. R., wykonującego przewóz na rzecz skarżącego. Usługę przewozu zamówił pasażer za pomocą aplikacji "[...]". Za pośrednictwem tej aplikacji miała być pobrana opłata za przejazd. Pojazd był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kierujący nie posiadał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani wypisu z licencji.
Stwierdzono naruszenie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym :
- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym- za każdy dokument sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł
Przewóz był wykonywany samochodem osobowym marki [...] przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą.
Stwierdzono naruszenie Ip 2.11:
- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
Organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8 500 zł.
W ocenie Sądu, organy administracji zasadnie wywiodły, w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy oraz ustalony stan faktyczny, że działający w imieniu i na rzecz skarżącego kierowca wykonywał przewóz okazjonalny t.j. przewóz osób , który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego a pojazd, którym wykonano usługę nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym w ustawie z dnia 6 września 2002r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2019, poz. 58, ze zm.), zwaną "u.t.d." dla wykonywania przewozu okazjonalnego.
Ustawa określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 1). W art. 4 pkt 1 ustawy wskazano, że krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, na terytorium Rzeczpospolitej polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej . Jak stanowi przepis art. 5 b pkt 1 ustawy podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Udzielenie licencji może nastąpić na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób unormowanego w art. 5 b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy bądź na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżący posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym ale nie dotyczy to samochodu zatrzymanego do przedmiotowej kontroli. Nie posiada też licencji na przewóz osób taksówką. Z rozdziału 3 dotyczącego transportu drogowego osób- art. 18 oraz art. 4 pkt 11 ustawy wynika, że przewóz ten może mieć charakter przewozu regularnego, regularnego specjalnego, wahadłowego i okazjonalnego.. Skarżący nie wykonuje przewozów o charakterze regularnym, regularnym specjalnym i wahadłowym, przewóz ten nie spełnia bowiem warunków wynikających z art. 4 ustawy:
- pkt 7 zgodnie, z którym przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984r. – Prawo przewozowe,
- pkt 9 zgodnie, z którym przewóz regularny specjalny to publiczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób- pkt 10 zgodnie , z którym przewóz wahadłowy to wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków:
a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,
b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km.
Wykonywany przewóz był zatem przewozem okazjonalnym
W sytuacji wskazania przez prawodawcę definicji ustawowej danego pojęcia używanego w akcie prawnym, brak jest możliwości interpretacji tego pojęcia w inny sposób, niż wynikający z ustawy. Jakkolwiek językowo określenie "przewóz okazjonalny" mogłoby budzić wątpliwości, wątpliwości te nie zachodzą w związku z faktem, że ustawodawca wyraźnie za taki przewóz uznał każdy przewóz osób nie mający charakteru regularnego, regularnego specjalnego i wahadłowego.
Dodatkowo należy wskazać, że ustawodawca zabronił przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym do przewozu 7 nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą :
- umieszczenia i używania w pojeździe taksometru,
- umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi,
Umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Regulacja powyższa wyraźnie potwierdza rozróżnienie przez ustawodawcę i odmienność przewozów taksówkowych i przewozów okazjonalnych.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, stwierdzić należy, że zarzuty naruszenia przepisów materialnych przez organ formułowane w skardze nie znajdują uzasadnienia.
Jak słusznie stwierdził organ II instancji kierowca w trakcie przesłuchania potwierdził, że wykonywał usługi przewozu samochodem osobowym należącym do skarżącego. Usługi te były zamawiane przy pomocy aplikacji [...] na podstawie umowy współpracy, umowy zlecenia zawartej ze skarżącym. Skarżący udostępnił kierowcy pojazd marki [...] ny rej. [...] w celu wykonywania za pomocą aplikacji przewozowych [...] przewóz osób , który przesłuchiwany wykonywał na rzecz skarżącego. Skarżący udostępnił też dostęp do aplikacji. Strony tej umowy rozliczały się w następujący sposób: skarżący płacił kontrolowanemu i przesłuchiwanemu kierowcy wynagrodzenie miesięczne gotówką- w firmie prowadzonej przez skarżącego "[...] albo przelewem . Wysokość wynagrodzenia liczona była według stawki godzinowej: 14 zł za godzinę.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania administracyjnego wynika, że skarżący prowadził działalność gospodarczą [...] , z wypisu z ewidencji działalności gospodarczej wynika, że przeważającą działalność gospodarczą stanowi działalność z kodem: 49.39. "Pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niekwalifikowany" . Skarżący jako przedsiębiorca posiadał licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym jednak licencja nie dotyczyła przedmiotowego samochodu.
Ustawa o transporcie drogowym określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 1). W art. 4 pkt 1 tej ustawy wskazano, że krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi przepis art. 5 b pkt 1 ustawy podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Udzielenie licencji może nastąpić na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób unormowanego w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy bądź na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
Kierowca wykonujący na rzecz skarżącego przewóz drogowy jednej osoby, w dniu kontroli nie posiadał wymaganego zezwolenia. Nie miał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Zasadne było wobec tego nałożenie na skarżącego kary w związku z naruszeniem wskazanym w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
Wykonywany przewóz to zatem przewóz okazjonalny, którym, zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
Przepis art. 18 ust. 4 a ustawy ( w wersji obowiązującej w dacie dokonania przedmiotowej kontroli ) stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zgodnie natomiast z ust. 4b dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami niespełniającymi tego kryterium i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy jedynie w przypadku
1) pojazdów zabytkowych,
2) samochodów osobowych:
a) prowadzonych przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu, przy czym zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.
Przedmiotowy przejazd nie spełniał warunków wskazanych w art. 18 ust. 4a i 4 b ustawy. Pojazd, którym przejazd był wykonywany nie jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób, a umowa przewozu samochodem osobowym niewątpliwie nie została zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa.
Zasadnie wskazał organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, że w przedmiotowej sprawie przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...], co potwierdza protokół z kontroli, pisemne oświadczenie pasażerki na trasie P. Dworzec Główny na S. w P., co oczywiście wyklucza zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa.
Nie spełniono przez to przesłanki z art. 18 ust. 4 b pkt 2 lit. b ustawy, który wymaga zawarcia umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa w sytuacji wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4 a.
Wyklucza to możliwość uznania, że skarżący spełnił wymogi przewozu osób w zakresie przewozu okazjonalnego. Przewóz nie był bowiem wykonywany pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a ustawy), a w sprawie nie zachodziły przesłanki dopuszczenia przewozu okazjonalnego pojazdem nie spełniającym tego wymogu.
Zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy zawierającym m.in. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości 8 000 zł ( lp. 2.11 załącznika nr 3).
Zatem w sytuacji, gdy przewóz wykonano pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy i nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od tego kryterium wskazane w art. 18 ust. 4b ustawy, nałożenie kary pieniężnej było uzasadnione.
W kwestii statusu przedsiębiorcy wskazać należy, że skarżący wykonywał swoją działalność zarobkowo – w postaci usług transportowych. Usługi przewozu osób były wykonywane przez zatrudnionego przez skarżącego kierowcę, który działał na rzecz skarżącego. W omawianej sprawie skarżący zatrudniał G. R. na podstawie umowy zlecenie. Kierowca zeznał, że pracował u skarżącego, pracę wykonywał na rzecz skarżącego i odbierał wynagrodzenie w siedzibie firmy prowadzonej przez skarżącego. Skarżący udostępnił samochód i aplikację [...]
Wykonywane przez skarżącego przez zatrudnionego kierowcę usługi transportowe to odpłatne przewozy okazjonalne osób bez dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami u.t.g.. W momencie kontroli kurs był zamówiony przy pomocy zainstalowanej w telefonie komórkowym aplikacji [...], tak umówiony pasażer wsiadł do pojazdu prowadzonego przez zatrudnionego przez skarżącego kierowcę , który wykonywał umówiony kurs za umówioną kwotę. Za usługę pasażer płaci okresloną z góry kwotę za pośrednictwem aplikacji [...]. Organ co prawda nie wyjaśnił jaki procent kwoty płaconej przez pasażerów przypada dla skarżącego niemniej skarżący samochodami, w których jest posiadaniu dokonuje odpłatnego przewozu osób, co wynika chociażby z doświadczenia życiowego.
W tych okolicznościach należało przyjąć, że skarżący za pośrednictwem zatrudnionego kierowcy korzystając z aplikacji [...] przy nawiązywaniu kontaktu z klientem realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Korzystając z tejże aplikacji skarżący wykonywał usługi odpłatnie w zakresie transportu drogowego.
Skarżacy prowadził zarejestrowaną działalnosć gospodarczą, jednak nawet zakładając, że takiej działalnosci nie prowadził, co twierdzi strona skarżąca w skardze, to okoliczność ta nie ma dla odpowiedzialności skarżącego za naruszenie przepisów ustawy żadnego znaczenia. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji jest działaniem faktycznym polegającym na przewozie osób lub rzeczy. Czynności wykonywane przez skarżącego, aby zostały zakwalifikowane jako wykonywanie transportu drogowego, nie muszą stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, w tym ewidencjonowanej (wyrok NSA w sprawie II GSK 701/17, Baza Orzeczeń).
W sprawie nie było ponadto przesłanek do zastosowania art. 92 c u.t.d. Skarżący winien bowiem wyposażyć kierowcę w odpowiednie dokumenty, wymagane przy dokonywaniu przewozów określonego rodzaju.
Finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna, taka jak przewidziana w art. 92 ust. 1 u.t.d. co do zasady, ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia przepisów. Zatem to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne a także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą.
Wskazać należy , iż zgodnie z art. 92 a u.t.d. podmioty uprawnione do kontroli mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie jednak z art. 92 c przepisu powyższego nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu czy też nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
Zgodnie z poglądem WSA w Warszawie, wyrażonym w uzasadnieniu prawnym do wyroku z dnia 19 lutego 2007 r. (VI SA/Wa 1956/06, LEX nr 311989), podmiot, który nie dopełnił obowiązku administracyjnego, musi mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności. Regulacja zawarta w omawianym tu przepisie ustawy statuuje niewątpliwie zasadę ograniczonej odpowiedzialności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Jeżeli zatem zostanie spełniona przesłanka określona hipotezą tego przepisu, organ właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli nie wydaje decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, lecz o umorzeniu postępowania.
W omawianej sprawie, zdaniem Sądu, skarżący nie może uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Dopuścił bowiem do ruchu kierowcę bez odpowiednich dokumentów.
Przyjąć zatem należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności.
W kontrolowanej sprawie należy przyznać rację organom, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że decyzja organu II instancji ja i poprzedzająca ją decyzja organu I i9nstancji były zgodne z prawem, wobec czego orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ).