III SA/PO 138/24

III SA/Po 138/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Piotr Ławrynowicz
Walentyna Długaszewska /sprawozdawca/
Zbigniew Kruszewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 § pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 50 par. 1, art. 64 par. 2, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1693
art. 40 ust. 12 pkt 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Sentencja
Dnia 29 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant : st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2024 roku sprawy ze skargi [...] Spółka jawnej w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2023 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi oraz nałożenie obowiązku przywrócenia do stanu poprzedniego pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 7 listopada 2023 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 1.035,00 zł (jeden tysiąc trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z 8 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta P. orzekł o nałożeniu na [...] s. j. w B. kary pieniężnej w wysokości 2 928 zł za zajęcie pasa drogowego przy ul. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi oraz orzekł o obowiązku przywrócenia go do stanu poprzedniego przez usunięcie kontenera nr [...] o łącznej pow. 1,92 m˛ w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1693 ze zm.), dalej: "u.d.p." i § 2 uchwały Rady Miasta P. nr [...] z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych Miasta P. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2022 r., poz. 4692 ze zm.), dalej: "uchwała".
Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej: "K.p.a.", art. 77 § 1, art. 80 i art. 28 K.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 19 i 32, art. 18, art. 22 ust. 1 i 2 oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699 ze zm.), dalej: "u.o.", art. 5 ust. 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 3b oraz ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r., poz. 2519), dalej: "u.u.c.p.g.", § 1, § 2, § 4, § 5 ust. 1, 4 i 5, § 6 ust. 1 i 2 pkt 11, § 7 ust. 9 pkt 2, § 9 i § 11 ust. 7 określone w zał. do uchwały Rady Miasta P. z dnia 28 września 2021 r. nr [...] w sprawie przyjęcie Regulaminu utrzymania porządku i czystości na terenie miasta P., a także art. 15zzzzzn˛ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19,innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), dalej "ustawa COVID-19".
Decyzją z 28 grudnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, co następuje.
Z wnioskiem do właściciela drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg winien wystąpić podmiot, który ustawia kontener w pasie drogowym (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nakładana jest kara pieniężna na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p.
W dniu 27 kwietnia 2023 r. podczas terenowej kontroli stwierdzono zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w P. przez ustawienie na chodniku kontenera stanowiącego własność [...] sp. j.
Kolejne kontrole przeprowadzono 4 maja 2023 r., 25 maja 2023 r. i 31 maja 2023 r. stwierdzając, że kontener nadal zajmuje pas drogowy o pow. 1,92 m˛.
Kara pieniężna została naliczona za 1 dzień zajęcia pasa drogowego o pow. 6 m˛ w dniu 26 kwietnia 2023 r. i za 35 dni zajęcia pasa drogowego o pow. 1,92 m˛ (tj. za okres od 27 kwietnia 2023 r. do 31 maja 2023 r.).
W dniu 26 kwietnia 2023 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono stronie 10 maja 2023 r.
W dniu 11 maja 2023 r. specjalista ds. obsługi klienta [...] sp. j. poinformował dla kogo postawiony był kontener. Organ odmówił jednak wiarygodności i mocy dowodowej tej informacji, gdyż pracownik nie przedstawił stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania spółki, a ponadto informacja nie została poparta jakimkolwiek dokumentem.
Z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego powinien wystąpić podmiot, który ustawia kontener w pasie drogowym. Takiego wniosku strona nie złożyła. Do akt sprawy nie załączyła również żadnego dokumentu, który potwierdziłby wynajęcie kontenera. To skarżąca spółka jako firma zbierająca odpady do kontenerów stojących w pasie drogowym winna wystąpić o stosowane zezwolenia na zajęcie pasa rogowego. Firma wywożąca odpady (jako zleceniobiorca) winna zawsze zweryfikować, czy zleceniodawca posiada stosowne zezwolenie na realizację usługi, a jeśli nie posiada, to firma umieszczająca kontener w pasie drogowym winna przed postawieniem kontenera wystąpić o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Kontener jest narzędziem, przez które zleceniobiorca realizuje zlecaną usługę, otrzymując w zamian zapłatę. Zleceniodawca wskazuje jedynie miejsce postawienia kontenera, a zleceniobiorca decyduje, czy kontener można postawić w danym miejscu. Jeśli stawia go nie weryfikując, czy organ wydał zezwolenie, narusza bezpieczeństwo użytkowników drogi, a tym samym podlega karze za zajęcie pasa drogowego.
W skardze strona zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie:
- art. 136 § 1 i § 2 K.p.a. przez błędne nieprzeprowadzenie dowodów powołanych w odwołaniu,
- art. 7 K.p.a. przez uznanie, że to strona zobowiązana była uzyskać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego,
- art. 8 § 2 K.p.a. przez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tym samym stanie prawnym i faktycznym,
- art. 28 K.p.a., art. 3 ust. 1 pkt 19 i 32, art. 17, art. 18, art. 22 ust. 1 i 2 oraz art. 27 ust. 1 i 2 u.o., art. 5 ust. 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 3b oraz ust. 2 u.u.c.p.g., § 1, § 2, § 4, § 5 ust. 1, 4 i 5, § 6 ust. 1 i 2 pkt 11, § 7 ust. 9 pkt 2, § 9 i § 11 ust. 7 określone w zał. do uchwały Rady Miasta P. z dnia 28 września 2021 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania porządku i czystości na terenie miasta P., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1264) przez ich niezastosowanie i błędne uznanie, że to na skarżącym spoczywał obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego,
- art. 84 Konstytucji RP przez nałożenie na stronę obowiązków niewynikających z regulacji ustawowych,
- art. 32 Konstytucji RP i art. 8 § 1 K.p.a., tj. zasady równego traktowania przez nienakładanie obowiązku uzyskania decyzji na zajęcie pasa drogowego na firmę SKIP, a nakładanie na stronę takiego obowiązku.
Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a., gdyż w postępowaniu naruszono zasadę praworządności, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasadę bezstronności i zasadę równego traktowania. Zdaniem strony naruszono również art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez niedokonanie w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i oceny, czy dana okoliczność została udowodniona.
Skarżący wniósł o :
1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego - o uchylenie obu decyzji w sprawie i umorzenie postępowania administracyjnego;
2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone m. in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skargę jako zasadną należało uwzględnić.
Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam;
4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1–3 (ust. 2).
Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4–6.
Poza sporem pozostaje fakt zajęcia pasa drogowego ul. [...] w P. w dniach od 26 kwietnia 2023 r. do 31 maja 2023 r. przez ustawienie kontenerów. Spór dotyczy natomiast podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w rozumieniu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Zdaniem organu podmiotem tym jest skarżący, który podjął się ustawienia kontenerów na wywóz odpadów w pasie drogowym. Zdaniem skarżącego był on jedynie zleceniobiorcą wywozu odpadów, a podmiotem odpowiedzialnym winien być zleceniodawca usługi ustawienie kontenerów.
Z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. nie wynika, który podmiot jest zobowiązany do uiszczenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a jedynie, że zarządca drogi zobowiązany jest do wszczęcia postępowania i wymierzenia kary z tego tytułu. Kto będzie adresatem decyzji zależy od konkretnych okoliczności sprawy i na tej podstawie należy określić podmiot zobowiązany. Ustawa nie stanowi, że podmiotem zobowiązanym do uiszczenia kary jest ten, kto ma tytuł do urządzenia (kontenera), lecz ten, kto zajmuje pas drogowy bez zezwolenia. Należy więc rozważyć, czy okoliczności zajęcia pasa drogowego są ukształtowane przez umowę na wywóz odpadów czy inne zdarzenia, a jeśli tak - jakie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że w przypadku kar za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia co do zasady odpowiedzialność administracyjnoprawna powinna być związana z właścicielem obiektu zajmującego pas drogowy. Od tej zasady dopuszczalne są jednak wyjątki w przypadkach, w których mamy do czynienia z wieloma podmiotami zajmującymi pas drogowy lub zajęciem tego pasa w imieniu lub na rachunek osób trzecich. W takich sytuacjach przypisanie kary musi być odnoszone do konkretnej sytuacji faktycznej i w jej ramach organ ma ustalić podmiot odpowiedzialny (por.: wyroki o sygn. akt II GSK 484/19, II GSK 595/19, II GSK 90/18 i II GSK 565/18 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA").
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy kategorycznie stwierdził zaś, że to firma wywożąca odpady (zleceniobiorca) zobowiązana jest zweryfikować, czy zleceniodawca posiada stosowne zezwolenie na realizację usługi, a w przeciwnym wypadku - jak w niniejszej sprawie - to firma umieszczająca kontener w pasie drogowym zobowiązana jest przed postawieniem kontenera wystąpić o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Organ poprzestał jedynie na takim arbitralnym i nie mającym oparcia w omawianych przepisach i materiale dowodowym ustaleniu, mimo że w toku postępowania pracownik skarżącego poinformował drogą elektroniczną (w dniu 10 maja 2023 r.) organ pierwszej instancji (występujący w jego imieniu Zarząd Dróg Miejskich w P.), że kontener był postawiony dla firmy [...], podając równocześnie NIP i numer telefonu zleceniodawcy. Pismo to stanowiło reakcję strony na zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, doręczone stronie 2 maja 2023 r. Pomimo tego organ pierwszej instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej temu oświadczeniu ze względu na brak stosownego pełnomocnictwa do występowania w imieniu spółki w postępowaniu administracyjnym.
W ocenie Sądu skoro organy orzekające w sprawie dysponowały oświadczeniem spółki kwestionującym podmiot odpowiedzialny za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, to obowiązkiem organu była weryfikacja takiej informacji i podjęcie dalszych czynności dowodowych w zakresie ustalenia podmiotu zlecającego ustawienie kontenera oraz poddanie ich ocenie. Podobnie uznanie organu, że wskazane wyżej pismo pochodzi od osoby nieuprawnionej, winno obligować organ na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. do wezwania strony do uzupełnienia pisma przez nadesłanie pełnomocnictwa bądź potwierdzenie czynności pełnomocnika przez stronę, jak również podania danych osobowych i adresu zamieszkania osoby uznanej przez stronę za odpowiedzialną za przedmiotowe naruszenie. Przepis art. 50 § 1 K.p.a. stanowi bowiem, że organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. Ponadto, stosownie do art. 64 § 2 K.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Skoro więc organ pierwszej instancji dopatrzył się formalnych wad pisma strony wniesionego drogą elektroniczną zobowiązany był wezwać stronę do usunięcia jego braków formalnych w stosownym terminie przez podpisanie przez osobę upoważnioną w imieniu skarżącej, tym bardziej że pismo to stanowiło jedyny przejaw udziału w pierwszoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym.
Brak podjęcia przez organy orzekające wyjaśnień w tym kluczowym zakresie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z określoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powinny przy tym, jak stanowi art. 9 K.p.a., należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W postępowaniu wyjaśniającym zaś, jak stanowi art. 77 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).
Organy obu instancji błędnie, z naruszeniem powyższych przepisów postępowania, nie zbadały w sposób wyczerpujący, który z podmiotów - skarżąca spółka czy firma [...], zlecił ustawienie kontenerów w pasie drogowym ul. [...] w P., dopuszczając się deliktu administracyjnego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia od 26 kwietnia 2023 r. do 31 maja 2023 r. Pomimo uzyskania od skarżącej informacji pisemnej (e-mail z 10 maja 2023 r.) wskazującej na firmę zamawiającą kontenery posadowione w pasie drogowym, organy przedwcześnie, dysponując ograniczonym materiałem dowodowym, odmówiły wiarygodności i pominęły w swoich ustaleniach powyższe oświadczenie strony w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie pasa drogowego. W tym kluczowym zakresie sprawy organy nie przeprowadziły w zasadzie postępowania wyjaśniającego uznając, że informacja strony była niepełna. Formalne uchybienie złożenia przez stronę pisma z 10 maja 2023 r. drogą elektroniczną nie zwalniało organów z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, tym bardziej gdy sygnalizowane przez stronę okoliczności wymagały wyjaśnienia. Relewantne prawnie bowiem było ustalenie, jaki rodzaj umowy wiązał skarżącą spółkę z firmą [...] na okoliczność posadowienia kontenerów i wywozu odpadów, w tym wynikający z umowy zakres odpowiedzialności jej stron. Zagadnienie to wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym zebrania niezbędnych dowodów, poza samymi dowodami z kontroli.
Zebranie pełnego materiału dowodowego jest obowiązkiem organu, ale obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego w tym znaczeniu, że organ nie jest zobowiązany do poszukiwania, niejako w zastępstwie strony, dowodów mających potwierdzić korzystne dla strony okoliczności. To na stronie postępowania administracyjnego ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, na podstawie których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyrok o sygn. akt II OSK 1634/20 - dostępny w CBOSA). W ponownie prowadzonym postępowaniu skarżący zobowiązany zatem będzie również wykazać aktywność procesową w wyjaśnieniu okoliczności, w jakich doszło do omawianego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.
W rezultacie zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić ze względu na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyjaśnieniu przez organy całości okoliczności sprawy i zaniechaniu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ pierwszej instancji nie ustalił stanu faktycznego sprawy w sposób niebudzący wątpliwości, a organ odwoławczy błędnie zaaprobował te uchybienia. Nie odpowiedział i nie ustosunkował się również w pełni do zarzutów zawartych w odwołaniu, w tym także zarzutu naruszenia art. 15zzzzzn˛ ust. 1 ustawy COVID-19, skoro uznał że to skarżący jest zobligowany do wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. W kontekście stwierdzenia powyższych uchybień, Sąd uznał pozostałe zarzuty skargi za przedwczesne.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, kierując się normą określoną w art. 153 p.p.s.a., uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku i zastosuje się do wskazań wynikających z powyższych rozważań Sądu. W pierwszej kolejności poczyni stosowne ustalenia w zakresie strony postępowania - podmiotu odpowiedzialnego za omawiany delikt administracyjny, uprzednio gromadząc materiał dowodowy.
Po ustaleniu okoliczności, w jakich doszło do naruszenia przepisów u.d.p. rozważenia wymagać będzie również, czy w kontekście normy określonej w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. nie jest zasadne odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu. W szczególności przy ocenie przesłanki "znikomej wagi naruszenia prawa" organ zobowiązany będzie wziąć pod uwagę liczbę dni, w którym doszło do naruszenia prawa, a także zbada i uwzględni, w jakich okolicznościach doszło do zaprzestania naruszenia i czy było ono skutkiem interwencji pracowników ZDM, z pouczeniem o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W przypadku ewentualnego uznania przez organ, że w sprawie nie mamy do czynienia ze znikomą wagą naruszenia prawa organ pierwszej instancji rozważy możliwość zastosowania art. 189f § 2 i 3 K.p.a. zważywszy na usunięcie naruszenia prawa.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I. sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Na zasądzone koszty składa się kwota 118 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kwota 900 zł tytułem wynagrodzenia radcowskiego.