Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

III SA/Lu 86/24

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

III SA/Lu 86/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-04-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Ewa Ibrom /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1280
art. 15 ust. 2 pkt 3
Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży  Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 217 § 2 pkt 2; art. 218 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. O. na postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2023 r. Komendant Policji utrzymał w mocy postanowienie z dnia 27 października 2023 r., którym Komendant Powiatowy Policji w O. L. odmówił G. O. wydania zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia 20 marca 2023 r. G. O. (wnioskodawca, skarżący), zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 sierpnia 2022 r., zwrócił się do Komendanta Policji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, w okresach wynikających z prowadzonej przez Komendę Policji oraz jednostki podległe ewidencji, rejestrów bądź innych danych. Wnioskodawca zaznaczył, że służbę w Policji pełnił w okresie od 1 listopada 2001 r. do 31 sierpnia 2022 r., w wydziałach kryminalnych jednostek Policji garnizonu lubelskiego, gdzie wykonywał czynności służbowe w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.
Komendant Policji przekazał powyższy wniosek do Komendanta Powiatowego Policji w O. L. jako organu właściwego do jego rozpatrzenia (w dacie zwolnienia ze służby jego bezpośredniego przełożonego), celem dalszej realizacji.
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w O. L. (organ I instancji) odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego, że G. O., pełniąc służbę w Policji w okresie od 1 listopada 2001 r. do 31 sierpnia 2022 r., pełnił ją w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, uzasadniających podwyższenie emerytury o 0,5% podstawy za każdy rok służby, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2023 r. poz. 1280 ze zm.), dalej ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytury funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1611), dalej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.
Organ I wyjaśnił, że kwerenda akt osobowych oraz dokonany przegląd dokumentacji dotyczącej skarżącego znajdującej się w posiadaniu jednostek organizacyjnych Policji, gdzie skarżący pełnił służbę, tj. Komendy Powiatowej Policji w O. L. oraz Komendy Miejskiej Policji w L. i jednostek jej podległych nie wykazały zapisów potwierdzających, iż pełniąc służbę w Policji od 20 listopada 2001 r. do 31 sierpnia 2022 r. pełnił ją w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2023 r. Komendant Policji (organ odwoławczy, organ II instancji) uchylił postanowienie organu I instancji z dnia 29 czerwca 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Organ II instancji wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien wykazać jakie stanowiska zajmował skarżący, jakie realizował zadania i czy zadania realizowane na poszczególnych stanowiskach, uprawniają do wydania zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach określonych w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.
Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji ustalił przebieg służby na podstawie akt osobowych byłego funkcjonariusza Policji z uwzględnieniem zajmowanych stanowisk w poszczególnych komórkach i jednostkach organizacyjnych, tj.:
- 20 listopada 2001 r. - kursant Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w B.;
- 16 października 2002 r. - aplikant Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w B.;
- 1 listopada 2002 r. - aplikant Ogniwa Patrolowe - Interwencyjnego Komisariatu Policji III w L. KMP w L.;
- 16 maja 2003 r. - policjant Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Komisariatu Policji III w L. KMP w L.;
- 1 czerwca 2003 r. - policjant Referatu I Sekcji Kryminalnej Komisariatu Policji III w L. KMP w L.;
- 16 października 2004 r. - referent Referatu I Sekcji Kryminalnej Komisariatu Policji III w L. KMP w L.;
- 16 grudnia 2004 r. - referent Referatu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji Kryminalnej Komisariatu Policji III w L. KMP w L.;
- 1 lipca 2005 r. - asystent Referatu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji Kryminalnej Komisariatu Policji III w L. KMP w L.;
- 16 października 2006 r. - asystent Referatu Dochodzeniowo - Śledczego II Sekcji Kryminalnej Komisariatu Policji III w L. KMP w L.;
- 16 stycznia 2008 r. - detektyw Referatu dw. z przestępczością przeciwko mieniu Sekcji Kryminalnej Komenda Miejska Policji w L.;
- 2 września 2008 r. - detektyw Ogniwa operacyjno-rozpoznawczego Sekcji Kryminalnej Komisariat Policji II w L. KMP w L.;
- 25 lutego 2009 r. - detektyw Ogniwa operacyjno-rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariat Policji II w L. KMP w L.;
- 1 kwietnia 2010 r. - detektyw Zespołu operacyjno-rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariat Policji II w L. KMP w L.;
- 16 listopada 2017 r. - detektyw Zespołu operacyjno-rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji III w L. KMP w L.;
- 1 października 2020 r. - przeniesiony do KPP w O. L.;
- 1 października 2020 r. - detektyw Zespołu dw. z Przestępczością Narkotykową Wydziału Kryminalnego KPP w O. L.;
- 1 września 2021 r. - czasowe pełnienie obowiązków służbowych zastępcy dyżurnego w Zespole Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w O. L. do 30 listopada 2021 r.;
- 1 grudnia 2021 r. - asystent Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w O. L., p.o. z-ca dyżurnego od 1 grudnia 2021 r. do 31 maja 2022 r.;
- 31 sierpnia 2022 r. - zwolniony ze służby w Policji ze stanowiska asystent Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w O. L..
Organ I instancji wyjaśnił, że w dokonanym przeglądzie dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych funkcjonariusza nie znaleziono zapisów potwierdzających, że pełniąc służbę w Policji od 20 listopada 2001 r. do 31 sierpnia 2022 r., pełnił ją w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Kwerenda dotyczyła całości dokumentacji, także rozkazów o przyznaniu nagrody motywacyjnej znajdujących się w aktach osobowych. O nagrodzeniu funkcjonariuszy wnioskują we wnioskach o przyznaniu nagrody bezpośredni przełożeni, a rozkazy o przyznaniu nagrody motywacyjnej są uzasadniane na podstawie treści uzasadnienia z wniosków nagrodowych. Organ I instancji wyjaśnił, że dokonał przeglądu wniosków nagrodowych, na które wnioskodawca wskazał w zażaleniu, znajdujących się w zbiorach wniosków i rozkazów Komendanta Powiatowego Policji o przyznaniu nagrody motywacyjnej, za lata 2020 – 2022 i ustalił, że w uzasadnieniach wniosków i rozkazów o przyznaniu nagrody motywacyjnej brak opisów zdarzeń z udziałem funkcjonariusza spełniających przesłanki warunków szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu zgodnych z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Organ I instancji przeanalizował również wnioski nagrodowe za lata 2001-2020 będące na stanie KMP w L. oraz na stanie Składnicy Akt KMP w L. o wyróżnienie G. O. za szczególne osiągnięcia. W dokonanej szczegółowej analizie (notatki eksperta Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w L. z dnia 12 i 19 września 2023 roku) wniosków nagrodowych funkcjonariuszy KMP L. i jednostek podległych za lata 2018-2020 sporządzanych przez bezpośrednich przełożonych ustalono, iż w 2018 roku na skarżącego zostały skierowane 3 wnioski nagrodowe, tak samo w 2019 roku, a w 2020 roku 2 wnioski nagrodowe, które zawierały uzasadnienie i zostały poddane analizie. We wnioskach nie ujawniono zdarzeń potwierdzających pełnienie przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.
Ustalono numery spisów, za którymi wnioski nagrodowe KMP L. za lata 2001- 2017 zostały przekazane do Składnicy Akt KMP L.. Dokonano analizy dostępnych materiałów archiwalnych ( wnioski o wyróżnienia za 2006 r., za 2002 r. za 2004 r. zostały wybrakowane), Wnioski za lata 2007 – 2017 r. również nie wykazały zdarzeń warunkujących pełnienie przez skarżącego służby w sytuacjach określonych w § 4 pkt 1-4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.
Organ I instancji odwołał się także do zakresów czynności i kart opisu stanowiska pracy skarżącego i ustalił, że w zakresach zadań i kartach opisu stanowisk na zajmowanych stanowiskach brak wymienionych zadań związanych z czynnościami wskazanymi w § 4 pkt 3 - 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.
Organ I instancji dokonał też analizy dokumentacji służbowej byłego funkcjonariusza przekazanej do Składnicy Akt KMP w L.. Dokonał przeglądu teczek pracy prowadzonych przez byłego funkcjonariusza w trakcie służby w KP II i KP III w L. oraz dokumentacji operacyjnego rozpoznania, meldunków osób informujących i ustalił, że z żadnego z dokumentów zawartych w tej dokumentacji nie ujawniono wpisów świadczących o tym, by skarżący podejmował czynności służbowe w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.
Organ I instancji odniósł się także do rejestrów komputerowych dokumentujących podbieg wydarzeń w systemie policyjnym. Wskazał, że w systemie informatycznym KSIP, w zakładce "Wydarzenie" (w którym wprowadzono identyfikator ZIW –identyfikator wydarzenia przypisany do przestępstwa) w okresie od 20 listopada 2001 r. do 30 września 2020 r. wygenerowano łącznie 355640 rekordów dotyczących zdarzeń na terenie KMP w L. i jednostkach podległych. Skarżący we wniosku o wydanie zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jak również w zażaleniu na postanowienie z dnia 29 czerwca 2023 r. nie wskazał jakiego rodzaju czynności wykonywał ani zdarzeń czy informacji, których wykorzystanie poprzez wpis w pola systemowe KSIP umożliwiłyby wyszukanie w tej bazie zdarzeń, w których wykonywał czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w myśl § 4 pkt 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Biorąc pod uwagę wytyczne dotyczące wprowadzania w KSIP danych w opisie przestępstwa i fakt, że wnioskodawca nie podał choćby przybliżonych danych zdarzeń, w których jego udział uzasadniałaby podwyższenie emerytury w myśl obowiązujących przepisów prawa, przeszukanie bazy danych KSIP pod kątem udziału funkcjonariusza w opisanych zdarzeniach nie jest możliwe w związku z wytycznymi dotyczącymi niedopuszczalności podawania danych osobowych funkcjonariuszy wykonujących jakiekolwiek czynności w postępowaniu, gdyż dopuszczalnym jest wprowadzanie zapisu w postaci imienia osoby i pierwszej litery nazwiska, więc jednoznaczna identyfikacja udziału wnioskodawcy w poszczególnych zapisach rekordów ZIW zarejestrowanych w KSIP nie jest możliwa.
Ponadto, jak wskazał organ I instancji, w bazie Elektronicznego Rejestru Czynności Dochodzeniowo- Śledczych za lata 2015-2021 (baza funkcjonuje od 2015 r.) dokonano sprawdzenia, czy funkcjonariusz występował jako pokrzywdzony w sprawach karnych, z wynikiem negatywnym (notatka eksperta Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w L. z dnia 11 września 2023 r.).
W tych okolicznościach faktycznych i mając na względzie istotę postępowania zaświadczeniowego i jego charakter organ I instancji uznał, że wydanie skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści nie jest możliwe i postanowieniem z dnia 27 października 2023 r. odmówił wydania zaświadczenia. Organ I instancji wskazał przy tym, że dokonując oceny zgromadzonego materiału, uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 736), zgodnie z którym przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. utracił moc z dniem 3 czerwca 2014 r. w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia. Zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia rozumianego jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Zagrożenie oraz narażenie życia i zdrowia policjanta musi być rzeczywiste i wynikające wprost, chodzi o sytuacje zagrożenia z określeniem przebiegu konkretnego zdarzenia i na czym polegało niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia funkcjonariusza.
Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku i wydanie zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w okresie od 2 września 2008 r. do 1 października 2020 r., modyfikując w tym zakresie zakres swojego żądania.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2023 r. Komendant Policji (dalej organ odwoławczy, organ II Instancji) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, z przytoczeniem treści art. 217 § 2 k.p.a. i art. 218 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", że postępowanie wyjaśniające zmierzające do wydania zaświadczenia sprowadza się jedynie do oceny okoliczności istotnych z punktu widzenia urzędowego stwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia. Skoro zaświadczenie jest potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, jego wydanie nie powinno mieć miejsca w sytuacji zaistnienia wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego lub istnienia sporu w tym zakresie. Jeżeli kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości, albo ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów nie można wydać zaświadczenia o żądanej treści, organ powinien odmówić wydania zaświadczenia na podstawie art. 219 k.p.a.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że kwestie związane z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. oraz rozporządzenie MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenie emerytalnego funkcjonariuszy Policji (...) - Dz. U. z 2018 r. poz. 2373 ze zm.
Organ odwoławczy również zwrócił uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13, w którym Trybunał Konstytucyjny wyeliminował przesłankę bezpośredniości zagrożenia życia i zdrowia funkcjonariusza Policji podejmującego czynności służbowe i wskazał, że aktualnie w orzecznictwie przyjęto pogląd, że pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu policjanta musi mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych i nadzwyczajnych stwarzających ryzyko wystąpienia zagrożenia innego, aniżeli normalne następstwa pełnionej służby. Służba w Policji, z uwagi na podstawowe zadania realizowane przez tę formację, sama w sobie związana jest z ryzykiem wystąpienia wielu potencjalnych zagrożeń dla życia i zdrowia funkcjonariuszy. Zagrożenia te dotyczą wszystkich funkcjonariuszy Policji, którzy przed podjęciem służby ślubują m. in. strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Stąd też czynności podejmowane przez funkcjonariuszy w toku zwyczajnej służby, począwszy od prostych interwencji, a skończywszy na zatrzymaniach sprawców czynów zabronionych, nie mogą być z założenia uznawane za czynności podejmowane w warunkach zagrażających ich życiu bądź zdrowiu.
W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy podniósł, że dla uzyskania prawa do podwyższenia emerytury nie wystarczą okoliczności zagrażające życiu i zdrowiu, ale ustawodawca wzmocnił wymóg i posłużył się dodatkowym kwalifikatorem. Zagrożenie o jakim mowa we wskazanym przepisie musi być realne i rzeczywiste, a nie dające się jedynie przewidzieć, nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i jednoznaczne. Chodzi o konkretne sytuacje, w jakich zaistniało tego rodzaju zagrożenie, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego np. określona osoba zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Służba w formacji jaką jest Policja w sposób oczywisty wiąże się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Stąd też możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest szczególnym przypadkiem i może mieć miejsce tylko w sytuacji, kiedy w sposób niebudzący wątpliwości zostanie wskazane pełnienie służby w takich wyjątkowych warunkach.
Organ II instancji podnosił, że nie można uznać, jak chce tego skarżący, aby każde wykonywanie obowiązków związane z zatrzymaniem czy przeszukaniem osób traktować jako szczególnie zagrażające życiu i zdrowiu, a pominięcie aspektu gradacji warunków pełnienia służby skutkować by mogło utratą wyjątkowości uprawnień wiążących się z podwyższeniem, a w konsekwencji zniekształceniem dość oczywistej intencji ustawodawcy.
Samo wykonywanie obowiązków służbowych nie może być uznane za spełniające kryteria określone w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., gdyż służba w takiej formacji jak Policja co do zasady wiąże się z zagrożeniem zdrowia, a czasem nawet życia. W tym przypadku nie chodzi o subiektywne przekonanie skarżącego co do kwalifikacji danego zdarzenia.
W ocenie organu odwoławczego analiza uzyskanej w toku postępowania wyjaśniającego dokumentacji doprowadziła do słusznego wniosku, że brak jest podstaw do wydania wnioskowanego zaświadczenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie G. O. zarzucił postanowieniu z dnia 12 grudnia 2023 r.:
- naruszenie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., poprzez błędne uznanie, że w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w aktach osobowych skarżącego brak jest konkretnych okoliczności i zdarzeń, które potwierdzałyby, że skarżący pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, co doprowadziło do niezasadnego uznania, że w przypadku skarżącego brak jest podstaw do wydania wnioskowanego zaświadczenia;
- naruszenie art. 218 § 2 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nienależytą i mało wnikliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przejawiająca się w zaniechaniu podjęcia jakichkolwiek czynności poszukiwawczych w dokumentacji dotyczącej wskazanych przez skarżącego funkcjonariuszy, w zakresie, w jakim dokumentacja ta mogłaby zawierać informacje o zdarzeniach z udziałem skarżącego, które doprowadziły do przyjęcia błędnego wniosku, jakoby skarżący nie pełnił służby w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu i życiu.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie swoich zarzutów. Podkreślał między innymi, że w latach 2008-2020 pełnił służbę w komórkach operacyjno-rozpoznawczych, podejmował działania w warunkach stresowych. Nie sposób uznać, że skarżący pełniąc służbę na opisanych stanowiskach nigdy nie podejmował ryzyka i nie spotkały go sytuacje szczególnie zagrażające życiu i zdrowiu. Skarżący wskazał na jego długotrwały pobyt na zwolnieniu lekarskim od 22 listopada 2021 r. do 31 sierpnia 2022 r., co jest największym dowodem tego, że pełnił służbę w warunkach zrażających życiu i zdrowiu. Podnosił również, że w zażaleniu z dnia 17 lipca 2023 r. wskazał konkretnie, które z podejmowanych przez niego czynności wykonywanych w ramach pełnionej służby stwarzały realne i rzeczywiste zagrożenie. Było to m.in. powstrzymywanie ataków psów, działania osób postronnych zmierzających do uniemożliwienia wykonania czynności, piesze pościgi za podejrzanymi w tłumie ludzi na targowiskach, zatrzymania niebezpiecznych osób "na gorąco", przeszukania bez sprawdzenia posesyjnego adresu, zatrzymania poszukiwanych czy uczestnictwo w interwencji dotyczącej usiłowania wysadzenia budynku przez osobę poszukiwaną. W związku z tym, organ odwoławczy niesłusznie przyjął, że "skarżący nie wskazał na żadne konkretne zdarzenia z jego służby z lat 2001-2022, które dotyczyłyby okoliczności wypełniających znamiona zdarzeń wskazanych w § 4 rozporządzenia (...)".
Skarżący podnosił również, że organy powinny były poddać kwerendzie także istniejącą dokumentację odnoszącą się do przebiegu służby ww. funkcjonariuszy (świadków), gdyż w dokumentacji tej również mogą znajdować się zapisy odnoszące do osoby skarżącego w związku ze wspólnym podejmowaniem wielu interwencji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Skarżący wystąpił do Komendanta Policji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, w okresach wynikających z prowadzonej przez Komendę Policji oraz jednostki podległe ewidencji, rejestrów bądź innych danych.
Zaskarżonym postanowieniem Komendant Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w O. L. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, co w świetle art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji uzasadniałoby podwyższenie przysługującej skarżącemu emerytury.
Wymieniony wyżej przepis art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy przewiduje podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.
Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy, Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3 (...).
Na podstawie ww. delegacji ustawowej Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.
Zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych:
1) podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia, lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia;
2) uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub i mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia;
3) brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych, w tym ratowniczo-gaśniczych, lub bezpośrednio tymi działaniami na miejscu zdarzenia kierował - co najmniej przez 30 dni w ciągu roku;
4) brał udział, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi:
a) w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. lub
b) w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - po dniu 1 września 1998 r.
W tym miejscu za organami przypomnieć należy, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 powołany przepis § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. został uznany za częściowo niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i z dniem 3 czerwca 2014 r. utracił moc w zakresie sformułowania "bezpośrednio", tj. w zakresie, w jakim nakłada na funkcjonariuszy konieczność wykazania okresów służby w warunkach "bezpośrednio" zagrażających życiu lub zdrowiu. Jak wskazywał Trybunał Konstytucyjny zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Wypowiedź preferencyjna prawodawcy wskazuje na możliwość gradacji zagrożeń uzasadniających podwyższenie emerytury (...).
Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 2373 ze zm.), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji (...). Zaświadczenie to wydaje właściwy organ Policji na żądanie funkcjonariusza (§ 14 ust. 2 powołanego rozporządzenia z 2018 r.).
Do wydania takiego zaświadczenia stosuje się przepisy o zaświadczeniach, przewidziane w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.).
W myśl art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, przy czym przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić – w koniecznym zakresie – postępowanie wyjaśniające. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. prowadzone w celu stwierdzenia zasadności wydania zaświadczenia, ze swej istoty ma jedynie pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, albowiem główną rolę w tym zakresie przypisać należy danym z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Przedmiot postępowania w tym przypadku jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych.
Zaświadczenie jest aktem wiedzy. Istotą zaświadczenia wydawanego na podstawie ww. przepisów jest potwierdzenie pewnego stanu rzeczy - faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe, niesporne i wynika z prowadzonej przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natomiast, jeśli stan wynikający z dokumentacji organu jest odmienny od tego, którego potwierdzenia żąda wnioskodawca bądź też nie wynika on jasno z posiadanej przez organ dokumentacji, wówczas jedynym możliwym rozstrzygnięciem organu jest odmowa wydania zaświadczenia. Wprawdzie - co już zaznaczono - art. 218 § 2 k.p.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, jednakże może ono dotyczyć tylko uwzględnienia okoliczności istotnych dla urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, a nie ustalenia powyższego poprzez kompletowanie materiału dowodowego mającego posłużyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Zakres postępowania wyjaśniającego wynikać będzie nie tylko z żądania osoby zainteresowanej, lecz również z oceny możliwości jego spełnienia przez organ. Możliwość prowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być jednak rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia podstawy do wystawienia zaświadczenia. Podstawę wydania zaświadczenia stanowią bowiem dane wynikające z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, będące w posiadaniu organu.
W świetle powyższego, ujawnione w niniejszej sprawie okoliczności potwierdzają, że odmowa wydania skarżącemu zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu – była uzasadniona.
Należy zgodzić się ze skarżącym, że przy ocenie kryteriów z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. należało wziąć pod uwagę opis zajmowanych przez niego stanowisk i zakres obowiązków, co organy wbrew zarzutom skargi uczyniły, o czym poniżej. Zadania wynikające z tych zakresów stanowią podstawę do poszukiwania dokumentacji pod kątem spełnienia warunków z § 4 powołanego rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.
Skarżący podkreślał przy tym, że już z samego opisu zadań jakie wykonywał podczas pełnienia służby wynika, że są to zadania podczas których generowane są okoliczności zagrażające zdrowiu lub życiu. Wbrew temu twierdzeniu skarżącego, podejmowane przez funkcjonariusza Policji czynności służbowe muszą odbywać się jednak w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Przy czym, warunków tych nie spełniają wszystkie czynności wykonywane przez funkcjonariuszy Policji w ramach ich ustawowych obowiązków służbowych, których potencjalnie niebezpieczny charakter wynika z istoty służby w Policji. Innymi słowy, niezbędnym warunkiem uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest, co podkreślały organy, za stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego w sprawie U 12/13, wystąpienie szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia policjanta, wykraczającego poza zwykłe ryzyko związane z pełnioną służbą. Zagrożenie nie musi być bezpośrednie, ale musi być realne, nie zaś hipotetyczne. Nie może chodzić tu o niebezpieczeństwo potencjalne, wynikające z samego faktu, iż policjant wykonuje czynności służbowe i może być narażony na działanie bliżej nieokreślonego napastnika.
Sam zakres obowiązków zgodny z istotą służby w Policji nie uzasadnia automatycznego spełnienia przesłanek szczególnego zagrożenia życia i zdrowia.
Wykładnia przepisów zaprezentowana przez skarżącego prowadziłaby w istocie do sytuacji, że z uwagi na specyfikę służby w Policji niemal każdemu funkcjonariuszowi powinno przysługiwać podwyższenie emerytury, o jakim mowa w powołanych powyżej przepisach.
Taka wykładnia jest nie tylko sprzeczna ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku ale przede wszystkim z celem jaki wprowadzeniu tej regulacji przyświecał.
Wbrew twierdzeniu skarżącego, w zażaleniu na postanowienie z dnia 29 czerwca 2023 r. nie wskazał on konkretnych zdarzeń, które stwarzały realne i rzeczywiste zagrożenie. Co więcej sam skarżący stwierdził, że w aktach osobowych nie ma raportów z działań w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, nie sporządzano raportów do akt osobowych z zaistniałych zdarzeń niezależnych, które mogłyby zagrozić życiu lub zdrowiu, takich jak powstrzymywanie ataków psów, działania osób postronnych zmierzających do uniemożliwienia wykonania czynności, czego skutkiem mogły być urazy, piesze pościgi za podejrzanymi w tłumie ludzi, usiłowanie wysadzenia budynku przez osobę poszukiwaną i inne zdarzenia, które zaistniały, ale nie były rejestrowane z uwagi na brak związku z daną sprawą. Skarżący wskazuje, że istnieją na pewno na tą okoliczność wpisy w systemie policyjnym ZIW, udział w takich czynnościach potwierdzają również wnioski nagrodowe, w końcu, że powyższe mogą poświadczyć przełożeni skarżącego.
W kontekście poważnych argumentów, a zwłaszcza akcentowanego również w skardze zaniechania organów co do braku kwerendy dokumentacji dotyczącej przebiegu służby innych funkcjonariuszy (świadków) wskazywanych przez skarżącego, w której, jego zdaniem mogą znajdować się zapisy dotyczące skarżącego, to podkreślić należy, że uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować, uregulowanej w art. 75 § 1 k.p.a., zasady dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Konieczne postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., nie może być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 k.p.a. Tym bardziej, ze skarżący wskazuje jedynie na przypuszczenie, że w tej dokumentacji mogą znajdować się materiały dotyczące jego ososby.
Także w powołanym przez skarżącego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 330/15 (orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA) sąd zauważył, że "art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy gwarantuje funkcjonariuszom prowadzenie przez organy Policji takich dokumentów policyjnych, które pozwoliłyby na gromadzenie danych o faktach wskazujących na pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, co umożliwia potwierdzenie lub odmowę potwierdzenia owych warunków w zaświadczeniu. Jednakże brak takich dokumentów, które z uwagi na upływ czasu i obowiązujące w tym zakresie przepisy uległy już wybrakowaniu, sprawia, że nie jest możliwe wydanie pozytywnego zaświadczenia, ponieważ obecnie nie można domniemywać, czy były w tych dokumentach zawarte informacje istotne dla wniosku skarżącego. Przypomnieć ponownie należy, że tylko odpowiednie zapisy, adnotacje w takich dokumentach pozwoliłyby organowi na dokonanie ustaleń w oparciu o art. 218 § 1 i 2 k.p.a."
Zdaniem sądu, organy policji przeprowadziły staranne i wnikliwe postępowanie zmierzające do ustalenia czy skarżący faktycznie pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r
Organy dokonały analizy wszelkich dostępnych dokumentów z okresu służby skarżącego w tym dokumentów archiwalnych. Analizowano dokumenty zachowane w różnych jednostkach organów policji, w których skarżący pełnił służbę, a ich wynik nie wskazuje aby wnioskodawca pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu określonych w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z 4 maja 2005 r. W wyniku dokonanych czynności organy nie potwierdziły wystąpienia żadnego zdarzenia z udziałem skarżącego wskazującego na wystąpienie szczególnego zagrożenia jego życia lub zdrowia w toku podejmowanych czynności służbowych i nie jest to stanowisko dowolne. W ocenie sądu organom policji nie można postawić zarzutu pobieżnego i niestarannego rozpatrzenia wniosku skarżącego, wręcz przeciwnie, przedłożone sądowi akta sprawy wskazują, że organy włożyły duży nakład pracy celem ustalenia wystąpienia w toku służby skarżącego zdarzeń o których mowa w § 4 powołanego rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.
Przede wszystkim trafnie zauważył organ odwoławczy, że nie jest uprawniony do potwierdzenia określonych faktów, tylko na tej podstawie, że ze względu na charakter i specyfikę jednostki czy komórki organizacyjnej, w której wnioskodawca pełnił służbę, można by było założyć, że mógł wykonywać określonego rodzaju czynności. Niezbędne jest natomiast ustalenie, na kanwie dostępnej dokumentacji, że w rzeczywistości takie czynności były przez wnioskodawcę, w określonym czasie, wykonywane. Twierdzenia osoby wnioskującej o wydanie zaświadczenia co do tego, że pełniła służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, muszą znaleźć odzwierciedlenie w prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrach bądź w innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zainteresowany funkcjonariusz powinien współdziałać z organem i określić zamknięty wykaz dokumentów mogących potwierdzić jego racje. W przeciwnym razie swoich racji będzie mógł dochodzić w innym jurysdykcyjnym trybie (wyrok NSA z 23 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2289/14).
Jak już zasygnalizowano skarżący zwracając się z prośbą o wydanie zaświadczenia nie wskazał na żadne konkretne zdarzenia z okresu jego służby, z okresu od listopada 2001 roku do sierpnia 2022 roku (czy zwłaszcza od września 2008 roku do października 2020 roku, po korekcie swojego żądania), które dotyczyłyby okoliczności wypełniających znamiona zdarzeń wymienionych w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Tak naprawdę w trakcie całego postępowania skarżący nie próbował nawet przybliżyć czy opisać szczegółowo takich sytuacji, wskazując ich czas, miejsce czy przebieg.
W ramach ponownie przeprowadzonego postępowania, wbrew zarzutom skargi, organy ustaliły jakiego rodzaju ewidencje i rejestry mogą zawierać podlegające badaniu dane wskazując na akta osobowe skarżącego, teczki pracy prowadzone przez skarżącego w trakcie służby w KP II i KP II w L., teczki osób informujących, teczki operacyjnego rozpoznania, teczki meldunków osób informujących prowadzonych przez skarżącego, system ZIW, ERCDS, wnioski o wyróżnienie, wnioski nagrodowe oraz dokumentację będąca na stanie Komendy Miejskiej Policji w L. i jednostek podległych czy Komendy Powiatowej Policji w O. L.. Organy dokonały też, dogłębnej analizy wskazanych dokumentów.
Podzielić należy stanowisko organów, że kwerenda akt osobowych skarżącego nie wykazała by skarżący w szczególny sposób narażał soje życie i zdrowie w związku z wykonywaniem zadań służbowych. Organy prześledziły przebieg służby skarżącego jej charakter i rodzaj podejmowanych interwencji wskazując, że z akt tych nie wynika aby zadania przypisane do zajmowanych przez stronę stanowisk były realizowane w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.
Organ I instancji szczegółowo opisał dostępne zakresy obowiązków i karty opisu stanowisk pozyskanych dla skarżącego od początku jego służby (począwszy od listopada 2002 r.) i wyprowadził z tej analizy trafne wnioski.
Organ ustalił m.in., że z karty opisu stanowiska pracy z dnia 7 lutego 2008 r. detektywa Referatu dw. z przestępczością przeciwko mieniu Sekcji Kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w L. wynika realizacja zadań służbowych związanych z realizacją zadań wynikających z ustawy o Policji i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, wykonywaniem pomocy prawnych i ustaleń na rzecz innych jednostek, udziałem w realizacji spraw operacyjnych, współpracą i poszukiwaniem nowych OZI, bezpośrednim rozpoznawaniem, zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości przeciwko mieniu zgodnie z wewnętrznym podziałem zadań oraz właściwa organizacja pracy własnej, bezpośrednim udziale w czynnościach operacyjno – dochodzeniowych na miejscu poważnych zdarzeń przestępczych oraz organizacja czynności operacyjnych zmierzających do ustalenia i zatrzymania sprawców.
Z zakresu czynności z dnia 30 czerwca 2009 r. detektywa Ogniwa Operacyjno- Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariat Policji II w L. KMP w L. i z zakresu czynności z dnia 1 kwietnia 2010 r. detektywa Zespołu Operacyjno - Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariat II Policji w L. również wynika realizacja zadań wynikających z ustawy o Policji i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, realizacja zadań wynikających ze specyfiki stanowiska: wszczynanie i prowadzenie wszelkich form pracy operacyjnej, wykonywanie pomocy prawnych i ustaleń na rzecz innych jednostek, wykorzystywanie i dokumentowanie metod pracy operacyjnej, bezpośredni udział w czynnościach operacyjnych na miejscu zdarzeń przestępczych o znacznym ciężarze gatunkowym oraz organizowanie i realizowanie czynności operacyjnych zmierzających do ustalenia i zatrzymania sprawców takich przestępstw i odzyskania w wyniku przestępstwa mienia, udział w realizacjach spraw operacyjnych, sporządzanie planów realizacji, współpraca i aktywa współpraca z OZI i poszukiwanie nowych OZI, ustalenie sprawców przestępstw nie wykrytych w drodze procesowej, wykonywanie czynności dotyczących poszukiwań kryminalnych, na podstawie odrębnych przepisów, prowadzenie stałego rozpoznania rejonu komisariatu pod względem osobowym, terenowym oraz ogólnej charakterystyki zdarzeń i zjawisk wpływających na stan bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykonywanie dyżurów operacyjnych i patroli operacyjnych.
Z kolei z karty opisu stanowiska detektywa Zespołu Operacyjno- Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariat II Policji w L. podpisanej 20 kwietnia 2010 r. wynika następujący zakres zadań i obowiązków: rozpoznawanie środowiska aktywnych przestępców, miejsc przechowywania i zbywania przedmiotów pochodzących z przestępstw, wykonywanie czynności w ramach zadań w planach czynności operacyjno - dochodzeniowych w określonych terminach, uczestnictwo w czynnościach na miejscu zdarzeń przestępczych, prowadzenie współpracy z osobowymi źródłami informacji, ich rozbudowa i prowadzenie związanej z tym dokumentacji, wszczynanie i prowadzenie urządzeń operacyjnych, zagadnieniowych i rozpoznania wg metod pracy operacyjnej, prowadzenie poszukiwań o charakterze kryminalnym i w trybie nadzwyczajnym, wykonywanie czynności operacyjnych w przydzielonej korespondencji, sprawach operacyjnych, dochodzeniach, śledztwach.
Z karty opisu stanowiska z dnia 23 listopada 2017r. detektywa Zespołu Operacyjno - Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu III Policji w L. wynika realizacja zadań wynikających z ustawy o Policji i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, wykonywanie pomocy prawnych i ustaleń na rzecz innych jednostek, wykonywanie pomocy prawnych i ustaleń na rzecz innych jednostek, udział w realizacjach spraw operacyjnych, bezpośrednie rozpoznawanie, zapobieganie i zwalczanie przestępczości przeciwko mieniu zgodnie z wewnętrznym podziałem zadań oraz właściwa organizacja pracy, współpraca oraz pozyskiwanie nowych OZI zgodnie z zadaniami określonymi w tym przedmiocie przez kierownictwo Komisariatu Policji III w L., wszczynanie i prowadzenie wszelkich form pracy operacyjnej przy wykorzystaniu osobowych źródeł informacji, bezpośredni udział w czynnościach operacyjno — dochodzeniowych na miejscu poważnych zdarzeń przestępczych oraz organizacja czynności operacyjnych zmierzających do ustalenia i zatrzymania sprawców, niezwłoczne podejmowanie czynności związanych z zaginięciem osób zgodnie z obowiązującymi przepisami i algorytmem postępowania (w tym przyjmowanie zawiadomień o zaginięciu), dokonywanie zatrzymań osób poszukiwanych zgodnie z wewnętrznym podziałem zadań, ustalanie ich miejsca aktualnego pobytu, prowadzenie identyfikacji nn zwłok i nn osób, prowadzenie spraw poszukiwawczych za osobami poszukiwanymi listami gończymi, nakazami do osadzenia w AS lub ZK, osobami zaginionymi.
Z karty opisu stanowiska z dnia 2 października 2020 r. detektywa Zespołu dw. z Przestępczością Narkotykową Wydziału Kryminalnego KPP w O. L. wynika
realizacja służbowych w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania przestępczości narkotykowej oraz wykrywania ich sprawców w kategorii związanej z przestępstwami przeciwko wolności seksualnej i obyczajności między innymi osób skazanych za przestępstwa na tle seksualnym po odbyciu kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym, handlu ludźmi i prostytucji oraz przestępczości środowisk młodzieżowych, subkultur, pseudokibiców oraz innych ruchów i grup społecznych, których funkcjonowanie stwarza potencjalne zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego, imprez masowych i nie masowych, przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz rozpoznawanie składników majątkowych sprawców tych przestępstw, za pomocą odpowiednio prowadzonych form i metod pracy operacyjnej, prowadzenie systematycznej współpracy z osobowymi źródłami informacji, wszczynanie i prowadzenie odpowiednich form i metod pracy operacyjnej, pełnienie dyżurów na zasadach określonych przez Kierownictwo KPP w O. L. oraz udział w czynnościach na miejscu zdarzeń.
Z karty opisu stanowiska z dnia 1 września 2021 r. zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji KPP w O. L. wynika między innymi realizacja zadań służbowych związanych z bieżącą znajomością zaistniałych zdarzeń, bieżące przyjmowanie zgłoszeń o wydarzeniach i informacji uzupełniających, dokumentowanie czynności w SWD, niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu, bieżące kierowanie będącymi w dyspozycji siłami i środkami jednostki, uruchamianie procedur związanych z osiąganiem wyższych stanów gotowości obronnej państwa w jednostkach organizacyjnych państwa, w tym mobilizacyjnego rozwinięcia jednostki, wydawanie i przyjmowanie uzbrojenia funkcjonariuszy Policji oraz wyposażenia alarmowego, podejmowanie decyzji i wydawanie poleceń w zakresie obsługi zaistniałych zdarzeń i działań pościgowo- blokadowych, kierowanie siłami policyjnymi w przypadku zgłoszenia informacji o zdarzeniu nadzwyczajnym, zagrożeniu bezpieczeństwa, zakłóceniu porządku publicznego, zapewnienie ochrony budynku przez dostępem osób nieupoważnionych.
Skład orzekający podziela stanowisko organów, że analizowana dokumentacja nie wykazała by realizowanie przedmiotowych czynności wykonywane było w warunkach, o jakich mowa w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., w szczególności przypadku z pkt 1, tj. podejmowania, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.
Dlatego też zarzuty skargi w tym zakresie uznać należy za nietrafne.
Podkreślić przy tym należy, że dla uznania, że spełniony został warunek podwyższenia świadczenia emerytalnego konieczne jest nie tylko faktyczne pojawienie się opisanego wyżej zagrożenia, ale także musi zostać jeszcze spełniony wymóg ilościowy tego rodzaju zdarzeń. Cytowany wyżej § 4 ust. 1 Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. wyraźnie wskazuje bowiem, że sytuacje szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia winny mieć miejsce co najmniej 6 razy w ciągu roku. Tymczasem sam skarżącym nie wskazał ani jednego skonkretyzowanego przypadku.
Ponownie zauważyć trzeba, że nie można przyjąć, jak w istocie chce tego skarżący, że każde wykonywanie obowiązków związanych z ochroną życia, zdrowia obywateli i mienia, prowadzenie czynności operacyjno – dochodzeniowych, czy czynności związanych z zatrzymaniem czy przeszukaniem osób traktować należy jako szczególnie zagrażające życiu i zdrowiu. Samo wykonywanie obowiązków służbowych nie może być uznane za spełniające kryteria określone w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 2005 r., gdyż służba w takiej formacji jak Policja co do zasady wiąże się z zagrożeniem zdrowia, a czasem nawet życia. Subiektywne przekonanie skarżącego co do kwalifikacji nieskonkretyzowanego zdarzenia nie może uzasadniać przyjęcia odmiennej od zaprezentowanej przez organy wykładni przesłanek uzasadniających podwyższenie świadczenia emerytalnego. Gdyby zamiarem ustawodawcy było zagwarantowanie wyższych świadczeń emerytalnych w związku potencjalnym zagrożeniem jakie niesie za sobą służba, nie istniałaby potrzeba wydawania rozporządzenia określającego warunki służby uzasadniające podwyższenie emerytury, gdyż z racji specyfiki samej służby każdemu przysługiwałoby wyższe świadczenie emerytalne.
Dodać jeszcze należy, w kontekście argumentacji skargi co do przyczyny zwolnienia lekarskiego jako podstawy złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia, że organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, czego skarżący nie podważał, że funkcjonariusz zwrócił się z prośbą do Komendanta Powiatowego Policji w O. L. o zwolnienie ze służby, motywując ją nasilającymi się problemami zdrowotnymi, spowodowanymi wypadkiem poza służbą, któremu uległ w sierpniu 2021 r., a nie jak wskazano w skardze w związku z pełnieniem służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu.
Także przeprowadzona szczegółowa analiza pozostałych dokumentów dotyczących służby skarżącego w okresie 2001 – 2022 r. nie daje postaw do przyjęcia stanowiska skargi, iż skarżący pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Z akta sprawy i uzasadnień decyzji obu organów wynika, że kwerenda dotyczyła całości dokumentacji, także rozkazów o przyznaniu nagrody motywacyjnej i wyróżnień znajdujących się w aktach osobowych. Organ I instancji wskazał na szczegółowe dane w tym zakresie co do ich ilości w poszczególnych latach służby. Odnosząc się do faktu przyznania skarżącemu nagród pieniężnych i wyróżnień, trafnie zauważyły organy, że ze znajdujących się w aktach sprawy rozkazów w tym przedmiocie nie wynikają treści, na podstawie których można byłoby jednoznacznie uznać, że skarżący wykonywał określone zadania w warunkach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia. Organ przeanalizował także dokumenty zawierające klauzule "poufne" lub "tajne" i ustalił, czego skarżący skutecznie również nie podważył, że z żadnego z dokumentów zawartego w analizowanych teczkach nie wynika, aby w trakcie czynności wykonywanych i dokumentowanych przez skarżącego wystąpiły okoliczności szczególnie zagrażające życiu lub zdrowiu.
Organ I instancji szczegółowo również wyjaśnił zasady dokumentowania przebiegu wydarzeń we wpisach komputerowych systemu policyjnego i wyjaśnił dlaczego bez bliższej współpracy skarżącego w tym zakresie nie jest możliwe przeszukanie bazy danych KSIP pod kątem udziału funkcjonariusza w opisanych zdarzeniach (niedopuszczalność podawania danych osobowych funkcjonariuszy wykonujących jakiekolwiek czynności w postępowaniu).
Niesporne jest, że funkcjonariusz w okresie służby wielokrotnie brał różnego rodzaju zatrzymaniach, zabezpieczeniach czy przeszukaniach. Tego typu działania wynikały jednak z istoty zajmowanego stanowiska. Wbrew osobistemu przeświadczeniu skarżącego, nie były to działania, których skutki wykraczałyby poza przeciętną miarę. Z samego faktu wykonywania powyższych czynności, nie wynikało, iż była to służba pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, co zostało zasygnalizowane powyżej, musiałoby dojść do zaistnienia konkretnych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia. Przypadki ogólnie wymienione przez skarżącego były zagrożeniami o charakterze potencjalnym, nie zawierały treści na podstawie których można było jednoznacznie potwierdzić wykonywanie zadań w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia i zdrowia, tym bardziej, że niemożliwe było również określenie roli, jaką konkretnie pełnił w danej sytuacji skarżący. Brak dokumentacji świadczącej o pełnieniu przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury lub brak stosownych informacji w istniejącej i dostępnej dokumentacji nie oznacza, że w prowadzonym w sprawie postępowaniu wyjaśniającym w koniecznym zakresie zabrakło należytej rzetelności. Brak takich dokumentów, jak również brak odpowiedniej treści (potwierdzającej określone okoliczności) w analizowanej dokumentacji sprawia, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia, o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r. Z opisu poszczególnych stanowisk nie wynika, aby skarżący podejmował, co najmniej sześć razy w roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie jego życia lub zdrowia.
W ocenie sądu organy przeprowadziły w sposób właściwy postępowanie wyjaśniające, dokonując wnikliwej analizy i oceny dokumentacji związanej z pełnieniem przez skarżącego służby w Policji. Nie można organom zarzucić braku staranności, w sytuacji, gdy jak wynika z akt szczegółowo poszukiwały dokumentów potwierdzających udział wyżej wymienionego policjanta w czynnościach służbowych, w których istniało szczególne zagrożenie dla życia i zdrowia. W konsekwencji trafnie organy uznały, że zasoby dokumentujące przebieg jego służby nie dawały jednak podstawy do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt. I OSK 2554/16, CBOSA skarżący może dowodzić swoich racji wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi w postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawie o podwyższenie emerytury z tytułu służby pełnionej w szczególnych warunkach. Jednak w uproszczonym postępowaniu o wydanie zaświadczenia dowody dostępne w postępowaniu przed sądem powszechnym, np. dowód z zeznań świadków nie mogą zostać przeprowadzone. W uproszczonym postępowaniu nie można żądać od organu aby potwierdził fakty, które nie wynikają z posiadanej przez niego dokumentacji. Dlatego zawarte w skardze zarzuty dotyczące braków w zakresie materiału dowodowego są chybione. Wbrew stanowisku skarżącego, organy wypełniły dyspozycje art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a swoje stanowisko w sprawie uzasadniły, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, co już też podnoszono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zainteresowany policjant winien współdziałać z organem i określić zamknięty wykaz dokumentów mogących potwierdzić jego twierdzenie. W przeciwnym razie swoich racji będzie mógł dochodzić w innym jurysdykcyjnym trybie (wyroki NSA z: 23 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2289/14 oraz 31 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 3462/15, CBOSA).
Wbrew twierdzeniu skarżącego, zaświadczenie ma potwierdzać określony, istniejący stan rzeczy, dlatego też braku jednoznacznych informacji wskazujących na ten stan nie można interpretować "na korzyść" wnioskodawcy. Wydane w takich uwarunkowaniach zaświadczenie straciłoby swój sens i istotę. Nie może być ono bowiem wyrazem określonych domniemań, ale stwierdzać określony fragment rzeczywistości, który nie budzi wątpliwości co do jego zaistnienia.
Reasumując, postępowanie prowadzone w ramach art. 217 i nast. k.p.a. nie jest postępowaniem o ustalenie faktu albo prawa, ale uproszczonym postępowaniem administracyjnym sensu largo, w ramach którego właściwy organ rozstrzyga wniosek o dokonanie wiążącego, deklaratoryjnego i autorytatywnego potwierdzenia określonego stanu faktycznego lub określonego stanu prawnego, jeżeli potwierdzenie to jest możliwe i dopuszczalne na podstawie będących w posiadaniu tego organu danych wynikających z ewidencji, rejestrów lub innych urzędowych zbiorów danych.
W niniejszej sprawie organ prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia wskazując, że żadne dane, którymi dysponował i które przedstawił, nie pozwalały na jego wydanie.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.