III SA/Lu 63/21

III SA/Lu 63/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Ewa Ibrom /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2219/21 - Postanowienie NSA z 2023-05-25
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 4 pkt 1, pkt 11, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, ust. 4b, ust. 5
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi O. D. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] listopada 2020 r., [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2020 r. nr [...] o nałożeniu na O. D. ("strona", "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 12000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
W dniu 9 stycznia 2020 r. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Fiat o numerze rejestracyjnym [...], którego kierowcą był R. C.. Pojazdem tym wykonywany był zarobkowy przewóz osób z wykorzystaniem aplikacji B. . Przewoźnikiem był: O. D., działający pod firmą P. E. O. D.. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca przewoził odpłatnie dwóch pasażerów z ul. S. na Dworzec PKP w Lublinie. Przewóz osób kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za wykonanie usługi pasażer zapłacił gotówką kwotę 11,78 złotych, którą to kwotę aplikacja wskazała już przy zamówieniu kursu. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. dowód osobisty, prawo jazdy, orzeczenie lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, zaświadczenie o niekaralności oraz wypis nr 2 z licencji nr 6/18 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanej skarżącemu. Kontrola wykazała również, iż pojazd z dwóch stron oznaczony był nazwą handlową aplikacji, przy pomocy której wykonywany był przewóz drogowy, tj. nazwą "B.". Do celów dowodowych wykonano dokumentację fotograficzną oraz kserokopię okazanych do kontroli dokumentów. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]
Wobec powyższego Lubelski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie administracyjne.
Decyzją z 9 czerwca 2020 r. organ I instancji wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12000 zł na podstawie: lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm), dalej jako "u.t.d." lub "ustawa o transporcie drogowym", za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art 18 us.t 5 u.t.d. oraz na podstawie lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Łączna suma kar pieniężnych wyniosła 16000 zł, z uwagi na treść art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. nałożono na skarżącą karę w maksymalnej ustawowej wysokości w kwocie 12000 zł.
Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), decyzją z [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisu art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, strona naruszyła art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Podczas kontroli stwierdzono, że na pojeździe znajdowały się niedopuszczalne oznaczenia sugerujące, że kontrolowany pojazd jest licencjonowaną taksówką. Na bokach pojazdu znajdował się napis "B.". Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy oraz protokół przesłuchania świadków (kierowcy i pasażera). Organ podkreślił, że dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Podkreślił także, że umieszczanie na pojeździe charakterystycznych dla taksówek oznaczeń jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej stosownej licencji.
W ocenie organu, przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt. 2 u.t.d., ponieważ przewóz nie był wykonywany na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że wykonywanie przez kierowcę przewozu okazjonalnego osób w imieniu i na rzecz skarżącego nie budzi wątpliwości. Dla oceny stanu faktycznego istotne jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji "B." zrealizował skarżący, za co została wniesiona opłata. Natomiast przesłuchany w charakterze świadka kierowca kontrolowanego pojazdu zeznał, że jest zatrudniony przez skarżącego na podstawie umowy zlecenia. Za świadczone usługi otrzymuje wynagrodzenie w wysokości najniższej krajowej, płatne do 10 dnia każdego miesiąca. Kierowca zeznał że nie prowadzi działalności gospodarczej, a umowę zlecenia zawarł z przedsiębiorcą P. O. D. oraz że kontrolowany pojazd należy do przedsiębiorcy. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił osobę winną ujawnionego naruszenia. Skoro kierowca R. C. pojazdem o nr rej. [...] wykonywał jedynie przewóz osób w imieniu przedsiębiorcy O. D., tym samym podmiotem który powinien ponosić odpowiedzialność za ujawnione naruszenie jest przedsiębiorca, w którego imieniu był wykonywany przewóz.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez stronę w dniu kontroli, organ wyjaśnił, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U. UE L 300 z 2009 r. str.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 u.t.d. odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym, to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą.
Organ stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o posiadany przez organ materiał dowodowy, który był wystarczający do nałożenia kary. W czasie kontroli inspektorzy udowodnili w sposób niebudzący wątpliwości, że w dniu 9 stycznia 2020 r. strona wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, oznakowanym w sposób sprzeczny z art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Nie było więc konieczne zebranie dodatkowego materiału dowodowego. Dalej organ podnosił, że przewóz wykonywany przez skarżącą w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ , ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał, że napis "B." który znajdował się na bokach pojazdu w dniu kontroli kojarzy się jednoznacznie z zachętą do pobrania aplikacji "B." w celu skorzystania z usługi okazjonalnego przewozu osób oferowanego m.in. w dniu kontroli przez stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego.
Ponadto organ stwierdził, że brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Przedsiębiorca organizując przewóz okazjonalny obowiązany był wyposażyć kierowcę w pojazd spełniający wymogi określone w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, lub wykonując przewóz samochodem osobowym spełnić warunki zawarcia umowy na przewóz osobowy określone w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym, przy czym pojazd nie może być oznakowany w sposób sprzeczny z art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Brak spełnienia tych wymogów przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych obciąża przedsiębiorcę i nie kwalifikuje się w ocenie organu do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym.
W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że prawidłowo organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 w związku z lp. 2.10 i lp. 2.11 złącznika nr 3 do u.t.d.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:
1) art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie B., wykonanie tego przejazdu przez kierowcę R. C., nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym;
2) art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest B. ;
3) art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy. w zw. z 4pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego;
4) art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);
5) art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary 8000 zł za naruszenie zakazu umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą przedsiębiorcy czy też reklam usług taksówkowych lub przedsiębiorców świadczących takie usługi (niesprecyzowane w treści decyzji), podczas gdy umieszczenie na samochodzie napisu "B." nie stanowi oznaczenia identyfikującego przedsiębiorcę ani reklamy usług taksówkowych i przedsiębiorcy świadczącego takie usługi, z tego względu, że aplikacja o nazwie "B." nie jest przedsiębiorcą, ani nie świadczy usług taksówkowych;
oraz naruszenie przepisów postępowania:
1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności:
a) zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego;
b) zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia 9 stycznia 2020 r.), brak wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;
c) zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;
2) art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;
3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji B.;
4) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust 4b.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).
Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z kolei warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Przewóz okazjonalny w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym definiuje przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.
Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonywania przewozu, dopuszcza przewóz okazjonalny:
1) pojazdami zabytkowymi,
2) samochodami osobowymi:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa
- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.
Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. stanowi, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:
1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;
2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;
3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie.
Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- załącznika nr 3 do ustawy.
Stosownie do lp. 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł.
Natomiast na mocy lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 8000 zł.
Stosownie do art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 zł.
Z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu kontroli kierowca R. C. zatrudniony przez skarżącego na podstawie umowy zlecenia, przewoził w imieniu skarżącego pojazdem Fiat o numerze rejestracyjnym [...], odpłatnie dwóch pasażerów, z wykorzystaniem aplikacji B.. Przewóz osób kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za wykonanie usługi pasażer zapłacił gotówką kwotę 11,78 złotych, którą to kwotę aplikacja wskazała już przy zamówieniu kursu. Na bokach pojazdu znajdował się napis "B.".
W skardze nie zakwestionowano powyższych okoliczności faktycznych, które jednoznacznie wynikają z podpisanego bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej, a także znajdują potwierdzenie w zeznaniach przesłuchanych w charakterze świadków: kierującego pojazdem i pasażera.
Spór w sprawie dotyczy natomiast zaistnienia podstaw do nałożenia na skarżącego kary za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Skarżący twierdzi bowiem, że przewóz nie był wykonywany w jego w imieniu i na jego rzecz, a czynności stwierdzone protokołem kontroli nie miały cech wykonywania działalności gospodarczej i transportu drogowego, a także nie nosiły znamion wykonywania przewozu okazjonalnego.
W ocenie sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że wykonywany w imieniu skarżącego przewóz osób stanowił transport drogowy, regulowany przepisami ustawy o transporcie drogowym. Organy prawidłowo wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że kierujący kontrolowanym pojazdem wykonywał w imieniu i na rzecz skarżącego przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., a także wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d.
Sąd podziela stanowisko organów, że to w imieniu i na rzecz skarżącego był wykonywany przewóz 9 stycznia 2020 r. Kierujący pojazdem R. C. posługiwał się bowiem wypisem z licencji udzielonej skarżącemu na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Z zeznań kierowcy wynika, że przewozy przy pomocy aplikacji "B." wykonuje od 5 miesięcy na podstawie zawartej że skarżącym umowy zlecenia i otrzymuje od niego stałe wynagrodzenie płatne raz w miesiącu. Skarżący jest zatem podmiotem odpowiedzialnym za wymienione naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Chybione są także zarzuty podniesione w uzasadnieniu skargi, że czynności podejmowane w imieniu skarżącej nie noszą cech wykonywania działalności gospodarczej oraz nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób oczywisty przeczy powyższym twierdzeniom. Na okoliczność, że skarżący ma status przedsiębiorcy, wskazują wpisy w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Jednocześnie przedstawiony do kontroli wypis z udzielonej skarżącemu licencji potwierdza, że skarżący jest przedsiębiorcą korzystającym z uprawnień do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób.
Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 6a u.t.d. przewozem drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006, str. 1).
Wykonywanie transportu drogowego stanowi rodzaj działalności gospodarczej reglamentowanej. W Rozdziale 2 ustawy o transporcie drogowym określono "Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego", z których wynika, że wykonywanie tego transportu w określonych w przepisach zakresach wymaga zezwolenia lub licencji. Skarżącemu tego rodzaju licencja została udzielona.
Zdaniem sądu, skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażerów mieszczący się w definicji krajowego transportu drogowego. Po zakończeniu przejazdu pasażer dokonał zapłaty za przejazd gotówką do rąk kierowcy. Należność określona została wcześniej w aplikacji "B.". Działalność skarżącego stanowiła zorganizowany i zaplanowany rodzaj aktywności podmiotu, podejmującego czynności właściwe dla przewoźnika. Przewóz skontrolowany w okolicznościach sprawy był jednym z wielu przewozów, a działalność skarżącego w zakresie odpłatnego świadczenia usług przewozu osób miała charakter powtarzalny, ciągły i zorganizowany.
Nie budzi także wątpliwości odpłatny charakter przewozu, co potwierdzają zeznania przesłuchanych w sprawie świadków (kierowcy i jednego z pasażerów), zdjęcie ekranu telefonu pasażera z widoczną kwotą opłaty, a także paragon fiskalny wystawiony przez skarżącego. Dla stwierdzenia odpłatnego charakteru przewozu pozostaje bez znaczenia, że płatność odbywała się nie bezpośrednio pomiędzy pasażerem, a przewoźnikiem, ale dokonana została do rąk kierowcy. Jak wynika z jego zeznań, płatność dokonywana jest albo gotówką albo kartą płatniczą, podpiętą do aplikacji "B.", a więc za pośrednictwem podmiotu trzeciego, co jest specyficzne dla aplikacji "B.".
Powyższe potwierdza charakter usługi pośrednictwa świadczonej przez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja "B.", dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., C-434/15. Mianowicie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, okazuje się w szczególności, że administrator określa, za pomocą aplikacji, przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą.
Zauważyć należy, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów dla podważenia stanowiska organów o wykonywaniu przewozu w jego imieniu i na jego rzecz. Natomiast obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ dowodów, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r, sygn. akt II GSK 756/16). Wskazać także należy, że zasadą jest odpowiedzialność przedsiębiorcy za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej, niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 676/19).
Z przedstawionej wyżej analizy wynika, że organy prawidłowo ustaliły na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że kierujący pojazdem wykonywał przewóz okazjonalny osób. Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny, to przewóz osób który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L 300 z 2009 r., str. 88 z późn. zm.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej. W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06).
Zestawienie definicji przewozu okazjonalnego wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że przewóz wykonywany 9 stycznia 2020 r. stanowił odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa.
Skarżący twierdzi, że nie wykonywał przewozu okazjonalnego w powyższym rozumieniu. Ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. Wbrew zarzutom skarżącego, organ ustalił z czyjej inicjatywy wykonywana była usługa przewozu. W stanie faktycznym sprawy przewóz był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Świadczenie usługi przewozu osób zostało zainicjowane przez zleceniodawcę – pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji "B.".
Niezrozumiały jest i całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 przez uznanie, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób).
Z akt sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przewóz dotyczył dwóch pasażerów. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że ani z przepisów rozporządzenia nr 1073/2009, mającego zastosowanie do przewozów autokarowych, ani z ustawy o transporcie drogowym nie wynika, że przewóz okazjonalny dotyczyć musi grupy osób rozumianej jako co najmniej dwie osoby.
Jak wykazano powyżej, przewóz z 9 stycznia 2020 r. był przewozem okazjonalnym wykonywanym pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., wedle którego przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jest poza sporem, że pojazd, którym wykonywany był przedwóz przeznaczony jest konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przy czym nie były spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b pkt 1 u.t.d. i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Ostatnio powołany przepis dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, ale wymaga spełnienia łącznie wszystkich trzech warunków określonych pod literami a, b, c. W sprawie nie budzi zaś wątpliwości już choćby ta okoliczność, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa.
W świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kary przewidzianej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy.
Prawidłowo organy uznały, że w okolicznościach sprawy doszło również do naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Jak podniesiono już wyżej, przywołany przepis przewiduje, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi.
Kontrola wykazała, że na pojeździe znajdowały się niedopuszczalne oznaczenia w postaci napisów "B." po obu stronach pojazdu, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie na fotografiach znajdujących się w aktach administracyjnych. Kierowca kontrolowanego pojazdu przyznał także, że pojazd posiadał naklejki "B." na obu bokach. Wskazać należy, że określone w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d. zakazy mają na celu pokreślenie odrębności przewozów okazjonalnych od przewozów wykonywanych taksówką i zapobiegają ich myleniu przez konsumentów. Umieszczanie na pojeździe charakterystycznych dla taksówek oznaczeń jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie stosownej licencji. W związku z tym dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Zamierzeniem regulacji przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby wymienione w tym przepisie pojazdy nie wyróżniały się od pozostałych oraz aby sposób oznakowania pojazdu nie wywoływał przekonania o możliwości jego zatrzymania w celu zawarcia umowy przewozu. Umieszczenie na pojeździe napisu "B." stanowi naruszenie zakazu wynikającego z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonych na pojeździe oznaczeń za naruszające zakaz z art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób tego rodzaju oznaczenie wywarło lub mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu osób. Takie oznakowanie pełni bowiem rolę znaku identyfikującego, wyróżniającego pojazd wykonujący okazjonalny transport drogowy osób.
Zaznaczyć należy, że dla możliwości nałożenia sankcji z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. nie jest istotna podniesiona w skardze okoliczność, że "B." sam w sobie nie stanowi nazwy przedsiębiorcy świadczącego usługi taksówkowe. Należy mieć bowiem na uwadze, że oznakowanie pojazdu napisem "B." w powszechnym odbiorze jednoznacznie kojarzy się z zachętą do skorzystania za pomocą aplikacji "B." z usługi okazjonalnego przewozu osób (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Go 405/20 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2443/19 i z 2 listopada 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1465/20). Nie budzi wątpliwości, że nazwa "B." powszechnie i jednoznacznie jest kojarzona ze sposobem zamawiania usług przewozowych za pomocą aplikacji instalowanej w telefonie, stanowiących konkurencję dla licencjonowanych taksówek. Jednocześnie trzeba zauważyć, że w okolicznościach sprawy oznakowanie skontrolowanego pojazdu jako wykonującego usługę przewozu osób było wyraźne i łatwo dostrzegalne dla potencjalnego klienta. Nie budzi zatem wątpliwości naruszenie zakazu przewidzianego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d.
W ocenie sądu zachodziły zatem podstawy do nałożenia na skarżącego kary przewidzianej w lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d.
Z uwagi na to, że suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia przewidziane w lp. 2.10 (8000 zł) oraz lp. 2.11 (8000 zł) załącznika nr 3 do u.t.d. przekraczała sumę kar, o której mowa w art. 92a ust. 3 u.t.d., ostatecznie prawidłowo wymierzono skarżącemu karę w maksymalnej przewidzianej w tym przepisie wysokości 12000 zł.
W sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła.
W ocenie sądu, nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8 I art. 77 § 1. Organy należycie zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, wraz z oceną dowodów, jak i uzasadnienie prawne. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w szczególności wystąpienie opisanych w protokole kontroli naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją zaś stwierdzonych nieprawidłowości było nałożenie odpowiednich kar pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
Całkowicie bezpodstawny jest zarzut braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego. Jak wskazano wyżej, organ ustalił prawidłowo - na podstawie zeznań kierowcy - że kierowca wykonywał przewozy w imieniu skarżącego na podstawie umowy zlecenia. Okoliczność ta została wyczerpująco rozważona i wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Nie jest także zrozumiały zarzut braku ustaleń, w jaki sposób odbyła się płatność i oparcie ustaleń w tym zakresie wyłącznie na protokole kontroli oraz uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego. Organ ustalił dokładnie, jaka kwota i w jaki sposób została uiszczona za przejazd. Dołączył również zdjęcie ekranu telefonu pasażera z widniejącą na nim należnością za przejazd oraz kopię paragonu fiskalnego wystawionego przez skarżącego.
Wbrew stanowisku skarżącej, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w szczególności odnośnie do zasad działania aplikacji "B.", za pomocą której została zamówiona usługa przewozu. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy.
Nie można w konsekwencji postawić organowi zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a.
W ocenie sądu także pozostałe zarzuty skarżącej są bezzasadne wobec niestwierdzenia innego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a które sąd miał obowiązek uwzględnić z urzędu, skargę należało oddalić jako bezzasadną.
Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
W sprawie niniejszej Przewodniczący Wydziału zarządzeniem 24 maja 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.