III SA/Lu 609/21

III SA/Lu 609/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Ewa Ibrom /przewodniczący/
Iwona Tchórzewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1265/22 - Postanowienie NSA z 2025-03-04
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
art. 39j; art. 92a ust. 1-10; l.p. 4.2. i l.p.4.3. załącznika nr 4; art. 39a ust. 1; art. 4 pkt 1, pkt 11; lp. 1.1., lp. 2.10. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3;
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7; art. 77 § 1; art. 138 § 1 pkt 1; art. 107 § 3; art. 8;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. K. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego C. K., Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] listopada 2019 r. w L., na [...] funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...] Kontrolowanym pojazdem kierował C. K., który wykonywał przewóz dwóch pasażerów z ul. [...] w L. na [...]. Przewóz odbywał się samochodem osobowym zarejestrowanym na 5 osób. W trakcie prowadzonej kontroli kierujący pojazdem okazał do kontroli jedynie prawo jazdy i dowód osobisty. Na miejsce kontroli zostali wezwani funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego, którzy podjęli dalsze czynności kontrolne. Ustalono, że był to przewóz okazjonalny. Wykonany przewóz zarobkowy osób został potwierdzony przez pasażera, którego przesłuchano w charakterze świadka. Jak ustalono w trakcie kontroli, przejazd zamówiono około godziny [...] za pomocą aplikacji "[...]" zainstalowanej na telefonie komórkowym pasażera. Po około 10 minutach pojazd podjechał do pasażerów. Aplikacja wskazała pasażerowi markę i numer rejestracyjny pojazdu, jaki miał po niego podjechać oraz imię kierowcy. Pasażerowi wyświetliła się również informacja, że opłata za przewóz wyniesie [...] zł. Po dojechaniu na wskazane miejsce i zakończeniu kursu pasażer zapłacił kierowcy gotówką [...] zł. Pasażer nie otrzymał od kierowcy paragonu ani faktury. Pasażer wskazał, że nie zawierał umowy na przejazd w formie pisemnej z kierowcą ani innym przedsiębiorstwem w siedzibie przedsiębiorstwa. Kierowca był dla niego osobą obcą. Przesłuchany w charakterze strony postępowania skarżący C. K. potwierdził zeznania złożone przez pasażera w zakresie trasy przewozu. Skarżący udzielił także odpowiedzi na pytanie dotyczące badań lekarskich i psychologiczne stwierdzając: "chyba w ubiegły piątek robiłem psychotesty". Natomiast odmówił udzielenia odpowiedzi na pozostałe zadane mu pytania. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli drogowej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]
W związku z powyższymi ustaleniami w dniu [...] grudnia 2019 r. wszczęto wobec C. K. postępowanie administracyjne.
W toku postępowania, w dniu [...] grudnia 2019 r. skarżący złożył w organie pierwszej instancji kopie: licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydanej przedsiębiorcy E. K., prowadzącej działalność pod firmą "[...] [...]", orzeczenia psychologicznego nr [...], umowy zlecenia z dnia [...] października 2019 r. zawartej z E. K.. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zwrócił się do pełnomocnika strony o przesłanie poświadczonych za zgodność z oryginałem dokumentów złożonych przez stronę, celem włączenia ich do materiału dowodowego. Wezwanie, doręczone w dniu [...] stycznia 2020 r., nie zostało przez pełnomocnika wykonane. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. organ pierwszej instancji zawiadomił pełnomocnika strony o zakończeniu postępowania dowodowego i pouczył o prawie strony do wypowiedzenia się w sprawie wskazując, iż brak odpowiedzi spowoduje wydanie decyzji w oparciu o zebrany materiał dowodowy.
Następnie decyzją z dnia [...] marca 2020 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz.180 z późn. zm., dalej powoływanej także jako "u.t.d.") nałożył na C. K. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenia określone w:
- l.p. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d., to jest za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (1000 zł);
- lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d., to jest za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (1000 zł).
C. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji (pkt 1 decyzji) oraz nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione pod l.p. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d. (pkt 2 decyzji).
Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie jest prowadzone wobec C. K. na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Skarżący, będący osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, naruszył bowiem obowiązki związane z przewozem drogowym. Zgodnie zaś z art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do ustawy.
W ramach uzupełniającego postępowania dowodowego organ odwoławczy ustalił, że w dniu [...] listopada 2019 r. skarżącemu wydano orzeczenie psychologiczne nr [...]. Zatem w dniu kontroli skarżący posiadał ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że nie zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł, gdyż skarżący nie dopuścił się naruszenia z lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.
Organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie ustalenia, że w dniu [...] listopada 2019 r. skarżący wykonywał we własnym imieniu okazjonalny przewóz osób o charakterze zarobkowym, a zatem wykonywał transport drogowy osób. Skarżący nie okazał zaś do kontroli ani w toku postępowania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W związku z tym organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie wymienione w l.p. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d.
Organ odwoławczy nie podzielił sformułowanych w odwołaniu zarzutów. Podkreślił, że nawet nieprowadzenie zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz za popełnione naruszenia. Organ zauważył, że skoro skarżący korzystając z aplikacji "[...]" przy nawiązywaniu kontaktu z klientem realizował zamówioną za jej pośrednictwem usługę przewozu osób, za co została przez pasażerów uiszczona opłata, to skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób we własnym imieniu. "[...]" to aplikacja służąca wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób. Korzystający z aplikacji "[...]" kierowcy realizując zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób, pełnią rolę wykonawców przewozu. Organ podkreślił jednocześnie, że strona nie przedstawiła dowodów na potwierdzenie wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz innego podmiotu. Wobec tego skarżący, jako osoba, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., był zobowiązany do posiadania wymaganego przepisem art. 39j ust. 1 u.t.d. orzeczenia lekarskiego potwierdzającego brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Bezspornie skarżący w dniu kontroli takiego dokumentu nie posiadał. W art. 39m u.t.d. przewidziano zaś, że wymagania, o których mowa w art. 39a-39l u.t.d. stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.
Organ zauważył, że w myśl art. 92a ust. 10 u.t.d. jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Jednakże ta sama osoba może odpowiadać za różne naruszenia na podstawie załącznika nr 3 i załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.
W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zostało wykazane zaistnienie przesłanek umożliwiających zastosowanie art. 92c u.t.d. Strona nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wykluczające jej odpowiedzialność za popełnienie naruszeń.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie C. K. zaskarżył decyzję Inspektor Transportu Drogowego w części objętej punktem 2 i wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części, a także o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając:
1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej powoływanej jako "k.p.a."), poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich, jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;
2) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich, jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;
3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest art. 92a ust 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się wymienionym orzeczeniem;
4) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 92a ust. 10 u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4, podczas gdy za ten sam czyn będący przedmiotem kontroli skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] zł, zgodnie z decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] - zaś oba naruszenia stwierdzone przez organ pierwszej instancji wynikają z jednej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2019 r. stwierdzonej jednym protokołem kontroli;
5) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji;
6) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiada status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji [...];
7) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które w świetle przepisów ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") uzasadniałyby jej uchylenie, bądź stwierdzenie nieważności.
Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 z późn. zm.), która przewiduje odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.).
Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in., jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3). Stosownie do art. 39j ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie zaś z art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, a zatem także wymóg braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.
Na mocy art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Stosownie do lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł.
W sprawie bezspornym jest, że skarżący C. K. w dniu [...] listopada 2019 r. przewoził pojazdem marki [...] o wskazanym wyżej numerze rejestracyjnym dwóch pasażerów z ul. [...] na [...] w L.. W wyniku przeprowadzonej kontroli przedmiotowego pojazdu stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiada ważnego na dzień kontroli orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Bezsprzecznie skarżący ani w czasie kontroli, ani w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił wymaganego orzeczenia.
W odwołaniu oraz w skardze skarżący nie kwestionował ustalonego przez organy faktu braku wymienionego orzeczenia lekarskiego. Spór w sprawie sprowadza się natomiast do oceny, czy po stronie skarżącego zaistniały okoliczności uniemożliwiające wszczęcie lub prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarżący twierdzi bowiem, że w dacie kontroli nie miał statusu przedsiębiorcy, a podjęte przez niego czynności nie miały cech prowadzenia działalności gospodarczej, a tym bardziej cech wykonywania transportu drogowego. Nie był zatem obowiązany do posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący nie jest też podmiotem odpowiedzialnym za ewentualne naruszenie w tym zakresie. Kwestionując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu, wbrew podniesionym przez skarżącego zarzutom, organy prawidłowo ustaliły, że skarżący w dniu [...] listopada 2019 r. wykonywał we własnym imieniu przewóz okazjonalny osób, mieszczący się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny, to przewóz osób który nie stanowi przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej. W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r., I OSK 1361/06 Lex nr 384423).
Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że skarżący w dniu [...] listopada 2019 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Ustalony w tym zakresie przez organy stan faktyczny nie budzi, zdaniem Sądu, wątpliwości. Z protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2019 r. jednoznacznie wynika, że w tym dniu skarżący wykonywał odpłatny przewóz dwóch pasażerów z ul. [...] na [...] w L.. Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji "[...]" zainstalowanej w telefonie. Następnie pasażer zapłacił kierowcy za kurs gotówką kwotę [...]zł. Od kierowcy nie otrzymał paragonu ani faktury.
Korzystając z aplikacji "[...]" przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, skarżący realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Skarżący uzyskał także wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Tym samym uznać należy, że skarżący wykonywał usługi odpowiadające pojęciu transportu drogowego, jak również, że wykonywał te usługi we własnym imieniu i na swoją rzecz.
Stanowisko organów w tej kwestii znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, odwołującym się do dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C-434/15) analizy charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja "[...]". Mianowicie odpłatne umożliwianie nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych na wzór wykorzystanej przez skarżącego w sprawie niniejszej, polega także na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym określone przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców (tak Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie C-434/15, LEX nr 2431422 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2021 r., II GSK 1336/18 oraz z dnia 17 czerwca 2021 r., II GSK 1095/18).
W okolicznościach sprawy nie znajduje podstaw argument skarżącego, iż nie otrzymał on wynagrodzenia za swoje czynności. Z zeznań przesłuchanego w charakterze świadka pasażera M. Ł. wynika bowiem jednoznacznie okoliczność przeciwna, a mianowicie, że świadek zapłacił skarżącemu za kurs gotówką, wręczając mu [...] zł, z czego należność za przejazd wynosiła [...] zł.
Nie ma również podstaw do uznania, że kontrolowany przewóz nie był przez skarżącego wykonywany w imieniu własnym, ale w imieniu podmiotu trzeciego - [...].[...] czy też [...] [...] P. K.. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, dotyczące wykonania przewozu i pobrania przez skarżącego opłaty za wykonaną usługę wskazują bowiem, że podmiotem wykonującym kontrolowany przewóz był skarżący, działający wyłącznie we własnym imieniu i na swoją rzecz. Skarżący w toku kontroli nie powoływał się także na okoliczność wykonywania przewozu w cudzym imieniu. Jednocześnie skarżący w dalszym toku postępowania nie przedstawił wiarygodnych dowodów, które podważałyby prawidłowe ustalenia organów obu instancji w tej kwestii. Przedstawione w toku postępowania administracyjnego kserokopie nie nosiły cech dokumentu, a ich braki, mimo jednoznacznego wezwania skierowanego do pełnomocnika strony, nie zostały uzupełnione. Także po poinformowaniu strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów ani skarżący, ani jego pełnomocnik nie przedstawili jakichkolwiek dowodów i nie zgłosili jakichkolwiek wniosków dla wykazania podnoszonych przez stronę okoliczności. W konsekwencji okoliczność realizowania przewozu w imieniu podmiotu trzeciego nie została wykazana. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje zaś bez wątpliwości, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz drogowy we własnym imieniu.
Sądowi wiadomym jest z urzędu, że L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął w stosunku do C. K. także postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzonych w dniu [...] listopada 2019 r., w trakcie tej samej kontroli objętej protokołem nr [...], naruszeń wymienionych w załączniku nr [...] do ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. III SA/Lu 1163/20, oddalił skargę C. K. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] września 2020 r., nakładającą na skarżącego karę pieniężną za stwierdzone naruszenia, których dopuścił się C. K. wykonując we własnym imieniu transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego osób. Z przyczyn wskazanych wyżej nie ma podstaw do odmiennej oceny w niniejszej sprawie, dotyczącej naruszeń stwierdzonych w czasie tej samej kontroli drogowej.
Skoro zaś skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. we własnym imieniu, tym samym ponosi odpowiedzialność za brak ważnego w dniu kontroli orzeczenia lekarskiego wymaganego – zgodnie z art. 39j ust. 1 w związku z art. 39m u.t.d. – zarówno od kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy, jak również od przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.
Zasadnie organ nałożył karę pieniężną przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, bowiem skarżący wykonywał przewóz bez ważnego badania lekarskiego. Nie jest zatem uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 92a ust. 1 i art. 92 ust. 6 w związku z lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d. Podstawę nałożenia kary w niniejszej sprawie stanowiły bowiem przepisy art. 92a ust. 2 i ust. 8 ustawy o transporcie drogowym.
Skarżący jako podmiot wykonujący w dniu kontroli przewóz okazjonalny osób, był zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów. Odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym.
Przy tym bez znaczenia dla odpowiedzialności skarżącego za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest okoliczność, że nie prowadził on zarejestrowanej działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego stanowi rodzaj działalności gospodarczej reglamentowanej, a w Rozdziale 2 ustawy o transporcie drogowym określono "Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego", z których wynika, że wykonywanie tego transportu w określonych w przepisach zakresach wymaga zezwolenia lub licencji. Podkreślenia jednak wymaga, że według powszechnie akceptowanego w orzecznictwie stanowiska sankcjom stanowiącym konsekwencję naruszeń obowiązujących norm podlega wykonywanie transportu drogowego również w sytuacji, gdy dany podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności gospodarczej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 701/17). Chodzi o faktyczne wykonywanie działalności odpowiadającej definicji transportu drogowego wynikającej z art. 4 u.t.d. Prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne niniejszej sprawy wskazują, że skarżący bez zalegalizowania działalności faktycznie wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób w sposób zorganizowany i ciągły. Za taką oceną przemawia w szczególności fakt korzystania przez skarżącego z aplikacji "[...]", służącej kojarzeniu pasażerów z kierującym w zakresie przewozu osób. Zatem skarżący faktycznie wykonywał krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.
W konsekwencji, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kary przewidzianej w lp. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy.
Nie zasługuje na podzielenie zarzut naruszenia art. 92a ust. 10 u.t.d. przez wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4, podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] zł, zgodnie z decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...]
Wskazać należy, że ostatnio wymieniona decyzja dotyczyła nałożenia na skarżącego na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenia określone w:
- lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., to jest wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji ([...] zł);
- lp. 2.10. załącznika do u.t.d., to jest wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym ([...] zł);
- lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d., to jest wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy [...] zł).
Na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d. wysokość nałożonej kary pieniężnej ograniczono do kwoty [...]zł.
Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 3 nie wyklucza możliwości wszczęcia wobec tej samej strony postępowania w przedmiocie innych naruszeń stwierdzonych podczas jednej kontroli, określonych w innym załączniku do ustawy. Pomimo zatem, że określone naruszenia, odnoszące się do załącznika nr 3 oraz załącznika nr 4 zostają ujawnione podczas jednej kontroli, to zupełnie odmienna jest podstawa prawna decyzji.
W ocenie Sądu organ prawidłowo stwierdził brak podstaw do zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy art. 92a ust. 10 u.t.d. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1.
Stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenia z załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym nie są jednak tożsame ze stwierdzonymi w toku tej samej kontroli naruszeniami z lp. 1.1., lp. 2.10. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy, które stały się podstawą nałożenia na C. K. kary pieniężnej w wysokości [...] zł na mocy decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], utrzymanej w mocy decyzją nr [...] Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r.
W przypadku skarżącego naruszenia wymienione w załączniku nr [...] nie pochłaniają naruszeń wymienionych w załączniku nr 4, zatem naruszenie z jednego załącznika nie stanowi w tym konkretnym przypadku jednocześnie naruszenia z drugiego załącznika. Zdaniem Sądu przepis art. 92a ust. 10 u.t.d. dotyczy sytuacji, gdy jeden czyn stanowi jednocześnie naruszenie z załącznika nr 3 i nr 4, co należy rozumieć w ten sposób, że jeden czyn wypełniałby jednocześnie znamiona naruszeń z dwóch załączników. Dla przykładu brak licencji stwierdzony podczas kontroli – lp. 1.1 załącznika nr 3 oraz nieokazanie i niewyposażenie kierowcy w licencję podczas tej samej kontroli – lp. 1.1 załącznika nr 4. W takiej sytuacji art. 92a ust. 10 u.t.d. stałby na przeszkodzie nałożeniu kary za brak licencji oraz za jej nieokazanie, bowiem brak licencji pochłania drugie naruszenie. Jest to więc sytuacja, gdy jeden czyn "stanowi jednocześnie naruszenie" z dwóch załączników w rozumieniu art. 92a ust. 10 u.t.d. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w sprawie niniejszej oraz w sprawie, w której skarżącego ukarano karą [...] zł. W ostatnio wymienionej sprawie skarga została także oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 1163/20.
W konsekwencji w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzenie skarżącemu kary w wysokości [...] zł za naruszenie wymienione w lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d. było uzasadnione i zgodne z prawem.
Trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Nie ma podstaw aby przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, skoro to on sam, osobiście prowadził skontrolowany pojazd, którym odpłatnie przewoził pasażerów, nie posiadając przy tym wymaganego orzeczenia lekarskiego. Nieuzasadnione przekonanie skarżącego o braku jego odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie nie może być uznane za okoliczność, o której mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d.
Sąd nie podziela również zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. Organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy i zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, umożliwiając też aktywny udział w postępowaniu jego stronie.
W sytuacji ustalenia, że strona na dzień kontroli posiadała orzeczenie psychologiczne, o którym mowa w art. 39k ust. 1 u.t.d., organ zasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie wskazane w l.p. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut naruszenia art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem organ nie zastosował tego przepisu i nie utrzymał w mocy decyzji organu pierwszej instancji, lecz ją uchylił i orzekł co do istoty sprawy.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ w doręczonej pełnomocnikowi skarżącego odpowiedzi na skargę, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.