III SA/LU 607/24

III SA/Lu 607/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Anna Strzelec /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7a § 1; art. 107 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 73aa; art. 140mb ust. 2; art. 140n ust. 4, 6
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Asesor WSA Agnieszka Kosowska Protokolant: Starszy asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 24 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z 9 kwietnia 2024 r., w przedmiocie nałożenia na T. P. kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania pojazdu.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniu 2 lutego 2024 r. do Wydziału Komunikacji w L. wpłynęła informacja od Starostwa Powiatowego w Ś. o naruszeniu obowiązku zarejestrowania na terytorium Rzeczpospolitej Polski pojazdu marki [...] nr VIN:
[...] w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia z terytorium państwa
członkowskiego Unii Europejskiej.
Do zawiadomienia dołączono fakturę sprzedaży z dnia 31 stycznia 2024 r. wraz z informacją o sprowadzeniu pojazdu przez T. P. w dniu 15 stycznia 2024 r.
Pismem z dnia 21 Lutego 2024 r. Prezydent Miasta L. (dalej organ I instancji) zawiadomił T. P. (dalej: skarżący, strona skarżąca) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 73aa ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.), dalej p.r.d.
Następnie decyzją z dnia 9 kwietnia 2024 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej pojazdu marki [...], nr VIN: [...] w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Organ I instancji wyjaśnił, że pojazd został sprowadzony przez skarżącego w dniu 15 stycznia 2024 r. Tym samym, w świetle treści art. 73aa ust. 3 p.r.d., skarżący jako przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, zobowiązany był do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu do 15 kwietnia 2024 r. Pojazd został zbyty w dniu 31 stycznia 2024 r., co skutkowało brakiem możliwości złożenia wniosku o rejestrację przez obowiązanego właściciela do zarejestrowania. W ocenie organu I instancji jeśli właściciel pojazdu zwleka z dokonaniem ciążącego na nim obowiązku, a następnie bez jego dopełnienia zbywa pojazd, to oznacza, że uchybia temu obowiązkowi. W tym przypadku nie ma znaczenia, że gdyby pojazdu nie zbył, to miałby jeszcze czas na jego wypełnienie, gdyż zdaniem organu I instancji, liczy się fakt, że obowiązany właściciel nie dopełnił obowiązku przed zdarzeniem, które uczyniło to niemożliwym.
Organ I instancji wskazał również, że art. 73aa ust. 7 i zawarty w nim wyjątek nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym, zdaniem organu I instancji, stosownie do treści art. 140mb ust. 2 p.r.d. zasadne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący akcentował między innymi, że art. 73aa ust. 1 p.r.d., został błędnie przez organ zastosowany, gdyż z jego literalnego brzmienia wynika wprost, że prawo wystąpienia z wnioskiem o rejestrację pojazdu przysługuje jedynie właścicielowi pojazdu, którym T. P. wobec jego zbycia dnia 31 stycznia 2024 r. nie był i tym samym nie miał legitymacji do zarejestrowania pojazdu, który to zresztą został w ustawowym terminie zarejestrowany przez nowego właściciela.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium wyjaśniło, że w świetle okoliczności stanu faktycznego sprawy i treści art. 73aa ust. 3 p.r.d. na skarżącym do dnia zbycia pojazdu, jako będącym przez 17 dni jego właścicielem ciążył obowiązek złożenia wniosku o jego rejestrację.
Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie będzie miała zastosowania dyspozycja normy prawnej wyrażona w art. 73aa ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż ustawodawca z dniem 1 stycznia 2024 r. obowiązek w zakresie rejestracji pojazdów zniósł jedynie w jednym przypadku, a mianowicie, gdy pojazd został nabyty na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a następnie został zbyty w okresie przed upływem terminu na dokonanie jego rejestracji. Tymczasem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy strona będąca przedsiębiorcą zbyła przedmiotowy pojazd bez dokonania koniecznego zgłoszenia rejestracyjnego, który uprzednio został sprowadzony z zagranicy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W ocenie Kolegium, wprawdzie ustawodawca podmiotom dokonującym sprowadzenia pojazdów na terytorium RP wydłużył termin na dokonanie rejestracji z 30 do 90 dni, to jednak należy wskazać, że tak długi termin jest ich prawem, które wygasa wraz z dokonaniem sprzedaży pojazdu na terytorium kraju. Zgłoszenia rejestracyjnego może bowiem dokonać jedynie właściciel pojazdu, co oznacza, że podmiot dokonujący sprowadzenia pojazdu na terytorium Polski, ma 90 dni na dokonanie rejestracji pojazdu, jednakże obowiązek ten ulega skróceniu w przypadku, gdy pojazd zostanie zbyty w terminie wcześniejszym. Wówczas, termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego jest równoznaczny z terminie dokonania zbycia sprowadzonego pojazdu. Inna interpretacja powyższego przepisu prowadziłaby do pogorszenia pozycji prawnej kolejnych nabywców sprowadzonych na terytorium RP pojazdów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że ustawodawca celowo zmienił treść przepisu w celu poprawy warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.
Kolegium podkreśliło, że wprowadzenie obowiązku dokonania zgłoszenia rejestracyjnego przez podmiot zawodowo trudniący się obrotem pojazdami daje gwarancję obrotu prawnego oraz należytą ochronę nabywców uprzednio sprowadzonych pojazdów na terytorium RP. W takiej sytuacji nabywca pojazdu zakupionego od profesjonalnego podmiotu, uzyskuje pewność, że nabyty pojazd samochodowy został dopuszczony do ruchu. Brak dopełnienia obowiązku zgłoszenia rejestracyjnego sprowadzonego pojazdu prowadzi do zastosowania sankcji, o której mowa w treści art. 140mb ust. 2 p.r.d.
Kolegium wskazało również, że brak podstaw do miarkowania kary, gdyż od dnia 1 stycznia 2024 r. do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, nie stosuje się przepisów art. 189d- 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 140n ust. 6 p.r.d.).
W skardze na decyzję Kolegium T. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej k.p.a., przez brak wskazania w utrzymanej w mocy decyzji adresata tej decyzji, przez co decyzja ta nie zawiera obligatoryjnego elementu niezbędnego do jej ważności - w sytuacji, gdy przepis ten wyraźnie wskazuje enumeratywnie wymienione niezbędne części składowe decyzji administracyjnej;
- art. 7a § 1 k.p.a. stanowiącego, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, co w realiach niniejszej sprawy nie miało miejsca;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- art. 73aa ust. 1 p.r.d., poprzez jego błędną wykładnię i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za brak wypełnienia obowiązku zarejestrowania auta w terminie 90 dni, w sytuacji gdy z literalnego brzmienia przepisu wynika wprost, że prawo wystąpienia z wnioskiem o rejestrację pojazdu przysługuje jedynie właścicielowi pojazdu, którym skarżący wobec zbycia pojazdu w dniu 30 stycznia 2024 r. nie był i tym samym nie miał legitymacji do zarejestrowania pojazdu, który to zresztą został w ustawowym terminie zarejestrowany przez nowego właściciela;
- art. 140mb ust 2 p.r.d., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i obciążenie skarżącego niebędącego właścicielem pojazdu karą pieniężną w sytuacji, gdy z przepisu wynika, że "Kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku i w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł".
Pełnomocnik skarżącego wniósł jednocześnie o zaliczenie w poczet materiału dowodowego wydruku pisma z dnia 4 marca 2024 r. Ministerstwa Infrastruktury [...] (Informacja dotycząca art. 73aa ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym) na okoliczność, iż Ministerstwo Infrastruktury wydało opinię co do sposobu interpretacji przepisów, na których opiera się zaskarżona decyzja i tym samym braku podstaw do obciążenia skarżącego karą pieniężną.
W oparciu o postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik skarżącego podkreślała, że nabywca i tym samym nowy właściciel zarejestrował auto w ustawowym terminie, a pomimo tego na skarżącego została nałożona kara pieniężna. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakoby skarżący zbywając auto sam sobie skrócił termin na jego rejestracje uznać należy za całkowicie chybione. Z żadnego bowiem przepisu, nie wynika, że określony ustawowo 90 dniowy termin ulega skróceniu w wypadku zbycia auta przed jego upływem. Z żadnego przepisu nie wynika również jakoby to pierwotny właściciel był zawsze zobowiązany do zarejestrowania auta jako pierwszy na terytorium Polski, niezależnie od tego w jakim terminie auto zostanie zbyte. Powyższe stanowi wyłącznie całkowicie dowolny sposób interpretacji przepisów przez organ.
W ocenie pełnomocnika skarżącego, w sytuacji, gdy wyznaczony w ustawie termin na wypełnienie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację nie upłynął, a właściciel dokonał zbycia pojazdu, wygasa obowiązek wynikający z art. 73aa ust. 1 albo ust. 3 p.r.d. Co za tym idzie w realiach niniejszej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego, który zbył auto przed upływem ustawowego 90 dniowego terminu i tym samym wyzbył się nie tylko obowiązku, ale nawet prawa rejestracji auta.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego skoro skarżący nie jest już właścicielem pojazdu oraz gdy termin ustawowy na realizację obowiązku jeszcze, nie upłynął, to brak jest przesłanek do inicjowania postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej względem takiej osoby niezależnie od brzmienia art. 73aa ust. 7 p.r.d. W przypadku bowiem zbycia pojazdu przed upływem terminu, o którym mowa w art. 73aa ust. 1 i 3 p.r.d., a z jakim to przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, dla nowego właściciela termin na złożenie wniosku o rejestrację pojazdu (30 albo 90 dni) jest liczony od daty nabycia pojazdu na terytorium RP, w związku z czym zastosowanie ma tu art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. Przepis art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. dotyczy zarówno pojazdów zarejestrowanych i niezarejestrowanych.
W ocenie strony skarżącej należy też wziąć pod uwagę wykładnię celowościową art. 73aa p.r.d. i skoro auto zostało faktycznie zarejestrowane przez właściciela w ustawowym terminie, to cel regulacji jakim jest rejestracja auta został osiągnięty.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2024 r.
Ustalony przez organy orzekające stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie był sporny.
Bezspornym jest, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, w dniu 15 stycznia 2024 r. sprowadził na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego UE, pojazd marki [...], nr VIN: [...], którego nie zarejestrował i który już w dniu 31 stycznia 2024 r. odsprzedał.
W tym stanie faktycznym organy uznały, że skarżący podlega karze pieniężnej na podstawie art. 140mb ust. 2 p.r.d. w związku z art. 73aa ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W ocenie skarżącego stanowisko organu jest nieuprawnione, albowiem wobec zbycia pojazdu przez skarżącego w dniu 30 stycznia 2024 r. nie był on właścicielem i tym samym nie miał legitymacji do zarejestrowania pojazdu. Istotne w ocenie skarżącego jest również to, że pojazd w ustawowym terminie został zarejestrowany przez nowego właściciela.
Spór w sprawie dotyczy wykładni przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięć organów.
W pierwszej kolejności jednak odnieść się należy do zarzutu skargi w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 1 k.p.a. przez brak w zaskarżonej decyzji obligatoryjnego jej elementu niezbędnego do jej ważności, tj. adresata decyzji.
Zarzut ten jest całkowicie nieuprawniony.
Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja zawiera oznaczenie strony lub stron. Oznaczenie strony umożliwia jednoznaczne przypisane praw oraz obowiązków do konkretnego podmiotu, który jest adresatem danego rozstrzygnięcia.
W świetle treści komparycji zaskarżonej decyzji nie budzi żadnych wątpliwości, do kogo decyzja została skierowana i komu organ przypisał określone obowiązki - Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu (...) odwołania T. P. reprezentowanego przez adw. [...] od decyzji wydanej z up. Prezydenta Miasta L. z 9 kwietnia 2024 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej pojazdu marki [...] nr VIN: [...] w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej
– na podstawie (...) orzeka: utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję".
Przechodzą natomiast do oceny stanowiska organu w zakresie mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego, to wskazać należy, że zgodnie z art. 73aa ust. 1 p.r.d. właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia:
1) nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej;
3) sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
W przypadku gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni (art. 73aa ust. 3 p.r.d.).
Z kolei zgodnie z art. 140mb ust. 2 p.r.d. kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł.
Brzmienie tych przepisów jest jasne i nie budzi, w ocenie sądu, wątpliwości interpretacyjnych. Skoro przepis stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację we wskazanym ustawowym terminie (30 lub 90 dni), to oczywistym jest, że chodzi o każdego właściciela, dla którego co też oczywiste, bieg ustawowego terminu do dokonania tej czynności będzie inny. Tym samym zarejestrowanie przez kolejnego właściciela pojazdu w ustawowym terminie, który mieści się jednocześnie w terminie, w którym zobowiązany był to zrobić poprzedni właściciel (czyli u nas skarżący) gdyby pojazdu nie sprzedał, nie oznacza, że skarżący nie ponosi odpowiedzialności za zaniechanie wykonania ustawowego obowiązku.
Z tych już względów argumentację skargi, że z żadnego przepisu nie wynika jakoby to pierwotny właściciel był zawsze zobowiązany do zarejestrowania auta jako pierwszy na terytorium Polski, niezależnie od tego w jakim terminie auto zostanie zbyte jest nietrafna.
Podzielić należy stanowisko organów, że istotny jest fakt, że dany podmiot będąc do tego zobowiązanym nie dopełnił ustawowego obowiązku przed zdarzeniem, które uczyniło to niemożliwym.
Nie budzi bowiem wątpliwości, że zbycie pojazdu uniemożliwiło skarżącemu złożenie wniosku o rejestrację pojazdu, gdyż wniosek taki może złożyć wyłącznie aktualny właściciel i jak słusznie zauważa skarżący z chwilą dokonania czynności zbycia utracił legitymację do zarejestrowania pojazdu.
Istota sprawy niniejszej nie dotyczy jednak możliwości dokonania tego obowiązku. Zaskarżona decyzja nie dotyczy bowiem nałożenia na skarżącego obowiązku zarejestrowania pojazdu, którego już nie jest właścicielem, a nałożenia kary za to, że nie dokonał rejestracji pojazdu sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, kiedy tym właścicielem był.
Przepis art. 140mb ust. 2 p.r.d. stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu, a nie kto jest właścicielem pojazdu, obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł.
Tym samym skarżący będąc właścicielem pojazdu zobowiązany był do jego zarejestrowania przed dokonaniem zbycia, które nastąpiło w terminie otwartym na dokonanie rejestracji pojazdu. Słusznie zwraca uwagę Kolegium, że zbycie przedmiotowego pojazdu przed upływem terminu do dokonania jego rejestracji było prawem skarżącego. Nie oznacza to jednak, jak już zaznaczono, że ta okoliczność i fakt zarejestrowania pojazdu przez nowego nabywcę zwalania skarżącego z odpowiedzialności za to, że w czasie kiedy był właścicielem tej rejestracji nie dokonał.
Skoro tego nie uczynił, to podlega karze pieniężnej, na podstawie powołanego wyżej przepisu.
Nie jest więc dowolne stanowisko organów, że dokonując sprzedaży sprowadzonego pojazdu w terminie 17 dni od dnia jego sprowadzenia skarżący sam skrócił sobie ustawowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego, co wynika z okoliczności stanu faktycznego i regulacji art. 73aa ust. 1 p.r.d., który nakłada obowiązek złożenia wniosku o rejestrację na właściciela. W przypadku, gdy pojazd zostanie zbyty w terminie wcześniejszym, przed upływem 90 dni od sprowadzenia pojazdu na terytorium Polski z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, to wówczas, co nie powinno budzić wątpliwości, końcowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego jest równoznaczny z terminem dokonania zbycia sprowadzonego pojazdu. Dlatego też zarzuty skargi w tym zakresie są nietrafne.
Słusznie zwraca uwagę Kolegium, że ustawodawca obowiązek w zakresie rejestracji zniósł tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 73aa ust. 7 p.r.d. Zgodnie z tym przepisem – przepisu ust. 1 pkt 1 art. 73aa ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. Przypadek ten w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż nie mamy do czynienia z pojazdem nabytym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, który został zbyty przed upływem terminu na dokonanie jego rejestracji, a z pojazdem zbytym przed upływem ustawowego terminu do złożenia wniosku o rejestrację przez właściciela, przedsiębiorcę, który sprowadził pojazd z terytorium Państwa UE na terytorium Polski.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie właśnie treść ust. 7 art. 73aa p.r.d. potwierdza obowiązek zarejestrowania pojazdu, o którym w ust. 1, przez każdorazowego właściciela.
Takiej wykładni nie może zmienić dołączone do skargi stanowisko Ministerstwa Infrastruktury zawarte w piśmie z 4 marca 2024 r., [...], dotyczące wykładni art. 73aa p.r.d., które nie stanowi źródła prawa. Zresztą w piśmie tym z góry zastrzeżono, że stanowi ono jedynie pogląd prawny, niemogący być uznany za wiążący w żadnej sprawie indywidualnej. W piśmie wskazano, art. 73aa ust. 7 p.r.d. został dodany na etapie prac senackich, w związku z wnioskiem strony społecznej dotyczącym konkretnego przypadku. Przepis ten miał z założenia charakter doprecyzowujący i jego wprowadzenie nie powinno różnicować sytuacji podmiotów w zależności od pochodzenia pojazdu, gdyż nie znajduje to ani faktycznego, ani prawnego uzasadnienia. Wnioski takie co najwyżej mogą stanowić postulaty de lege ferenda.
Zauważy przy tym należy, że pojazd nabyty w kraju będzie co do zasady pojazdem zarejestrowanym i zaewidencjonowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast pojazd nabyty spoza granic kraju nie będzie miał rejestracji krajowej i nie będzie widniał w Centralnej Ewidencji Pojazdów - ze wszystkimi tego konsekwencjami dotyczącymi nie tylko prawa administracyjnego. W interesie publicznym i nie tylko jest zatem jak najszybsze wprowadzenie pojazdu sprowadzonego z zagranicy do polskiego systemu prawnego. Jak trafnie bowiem zauważyło Kolegium wprowadzenie obowiązku dokonania zgłoszenia rejestracyjnego przez podmiot zawodowo trudniący się obrotem pojazdami daje gwarancję obrotu prawnego oraz należytą ochronę nabywców uprzednio sprowadzonych pojazdów na terytorium RP. W takiej sytuacji nabywca pojazdu zakupionego od profesjonalnego podmiotu, uzyskuje pewność, że nabyty pojazd samochodowy został dopuszczony do ruchu. Wykładania przepisów prawa materialnego zaprezentowania przez organ chroni nabywców pojazdów i daje im gwarancję, że nabywany pojazd nie jest dotknięty zarówno wadami technicznymi jak i wadami prawnymi, które uniemożliwiłyby dopuszczenie do ich do ruchu, a w szczególności ich rejestrację po zakupie.
Słusznie też wywodzi Kolegium, że przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji w ramach, której znaczna część sprowadzanych samochodów w ogóle nie byłaby rejestrowana, przy założeniu, że są one zbywane przed upływem terminu na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego. Niewątpliwie taka interpretacja w istotny sposób wpływałaby na bezpieczeństwo obrotu prawnego, a przede wszystkim bezpieczeństwo ruchu drogowego, w sytuacji, gdyby okazało się, że sprowadzane pojazdy nie są sprawne technicznie. Wbrew argumentacji skargi celem omawianej regulacji jest nie tylko rejestracja w ścisłym znaczeniu ale zapewnianie aby w Centralnej Ewidencji Pojazdów znalazły się dane dotyczące danego pojazdu od samego jego początku sprowadzenia na terytorium Polski i były systematycznie uaktualniane.
Tym samym okoliczność, że zbyty przez skarżącego w dniu 31 stycznia 2024 r. pojazd został zarejestrowany przez nowego właściciela pozostaje bez wpływu na uchybienie obowiązkom skarżącego jako właściciela tego pojazdu do dnia 31 stycznia 2024 r.
Trafnie zauważa organ odwoławczy, że od dnia 1 stycznia 2024 r. organy są związane wysokością kary, która wynika wprost z przepisu ustawy. Nie mogą zatem miarkować wysokości kary uwzględniając zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy, tak jak miało to miejsce na podstawie obowiązującego do dnia 31 grudnia 2023 r. art. 140n ust. 4 p.r.d. Zgodnie z art. 140n ust. 6 p.r.d., w brzmieniu od 1 stycznia 2024 r., do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, nie stosuje się przepisów art. 189d- 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Z tych wszystkich względów, w ocenie sądu, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i została wydana bez naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, których treść, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, nie pozostawiała wątpliwości, co czyni też zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. chybionym.
Organ podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, a w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz prawidłowe jego podstawy.
Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) skargę oddalił.