III SA/Lu 59/25

III SA/Lu 59/25 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-02-26
Data wpływu
2025-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3 i 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 25 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła oraz kwoty podatku od towarów i usług - w zakresie wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
A. S. (dalej jako "skarżący") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie określenia kwoty cła oraz kwoty podatku od towarów i usług. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że przymusowa egzekucja należności wynikających z zaskarżonej decyzji może spowodować znaczne szkody polegające na likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, zwolnieniu pracowników, rozwiązaniu umów związanych z prowadzoną działalnością oraz utratę posiadanych towarów. Strona nie posiada środków na jednorazową spłatę zaległości. Skarżący wyjaśnił, że organy przystąpiły do przymusowej egzekucji i wyegzekwowały już należności celne. Skarżący sam spłacił podatek VAT, jednak pomimo jego spłaty organy ponownie przystąpiły do jego egzekucji. Do spłaty pozostało skarżącemu cło z 6 decyzji i podatek VAT, pomimo jego spłaty. Organ zajął rachunki bankowe skarżącego, służące prowadzeniu działalności gospodarczej. Obecnie panująca sytuacja gospodarcza i wysoka inflacja dodatkowo utrudnia prowadzenie działalności gospodarczej.
W dalszej części skarżący stwierdził, że przedmiotowy wniosek wydaje się konieczny i uzasadniony, aby aktualna sytuacja w kraju nie wywołała nadmiernie negatywnych i uciążliwych finansowo skutków dla skarżącego. Zdaniem skarżącego zasługuje on na ochronę tymczasową, gdyż wykonanie względem niego zaskarżonej decyzji, z uwagi na jego trudną sytuację finansową, spowodować może znaczną szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona nawet wskutek późniejszego ewentualnego zwrotu spełnionego świadczenia.
Do skargi skarżący dołączył kopie zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na poczet należności pieniężnej, o której mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe lub innych należnościach pieniężnych z dnia 25 listopada 2024 r., z dnia 30 sierpnia 2024 r., z dnia 10 grudnia 2024 r., wydruk z konta bankowego P. A. S. potwierdzający dokonanie przelewów na konto Urzędu Skarbowego w Nowym Targu, kopię rachunku zysków i strat, sprawozdania za okres od 1 stycznia 2024 r. do 30 czerwca 2024 r., wydruk z aplikacji ePłatnik z dnia 1 sierpnia 2024 r., w którym wymieniono osoby objęte przez skarżącego ubezpieczeniem w ZUS, kopię protokołu zajęcia i odbioru ruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Według art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z powyższych uregulowań wynika, że katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący powinien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wykazać potencjalne skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, aby sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie sądów administracyjnych, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Jednocześnie w judykaturze sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie w stosunku do strony wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być zatem poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. przykł. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).
W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, polegającej na wszczęciu postępowania egzekucyjnego z decyzji ostatecznej, co może spowodować utratę płynności finansowej działalności gospodarczej i w konsekwencji jej likwidację.
Z akt sprawy wynika, że powyższy wniosek dotyczy decyzji określającej kwotę cła w wysokości 19 498 zł oraz kwotę różnicy pomiędzy podatkiem od towarów i usług należnym a podatkiem zadeklarowanym w wysokości 4 484 zł, a zatem należności pieniężnej. W ocenie sądu takie stanowisko i argumentacja nie są wystarczające do uwzględnienia wniosku. Ubocznie wskazać należy, że organ postanowieniem z dnia 13 stycznia 2025 r. również odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji.
Wymaga zwrócenia uwagi, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność – gdyby w ogóle do tego doszło – podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują dodatkowe i szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
Mając na uwadze to, że nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, w ocenie sądu, nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do wstrzymania wykonania decyzji organu, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił w należytym stopniu, że ze względu na sytuację majątkową wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z rzeczywistym niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dołączonych do skargi dokumentów nie wynika, by istniało rzeczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.
Z załączonych do skargi dokumentów wynika, że na pokrycie egzekwowanych należności zajęto wierzytelności z rachunku bankowego oraz samochód osobowy Skoda i samochód ciężarowy Man. Z dokumentów tych wynika, że organ egzekucyjny prowadzi czynności egzekucyjne w celu spłaty długu celnego, ale nie stanowią dowodu na spowodowanie nieodwracalnej szkody dla skarżącego. Skarżący na dzień 30 czerwca 2024 r. uzyskał przychody netto ze sprzedaży w wysokości 7 022 764,42, zysk wyniósł 659 602,52 zł. Należy mieć na uwadze, że skarżący nie przedstawił dokumentów obrazujących jego sytuację finansową aktualną na datę wniesienia skargi. Złożone dokumenty wygenerowały zostały w sierpniu 2024 r., natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu 25 października 2024 r. a skargę sporządzono w dniu 11 grudnia 2024 r.
Ponadto wskazać trzeba, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy jednak zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienia NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09, z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 49/11, z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14 i z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 684/13).
Podsumowując stwierdzić należy, że skarżący nie przedstawił informacji oraz dokumentów, które pozwalałyby na niewadliwą ocenę potencjalnego wystąpienia okoliczności stanowiących prawne przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji sąd uznał, że argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie nie przemawiała za uznaniem rzeczywistego zaistnienia tego rodzaju niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.