III SA/LU 488/20

III SA/Lu 488/20 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska /przewodniczący/
Robert Hałabis
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 818/21 - Wyrok NSA z 2024-10-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 110
art. 61 ust. 10 , art. 64 ust. 1, ust. 4, art. 140aa ust. 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2016 poz 2022
§ 2 ust. 4
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 119 pkt 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako organ, organ odwoławczy albo organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania A. W. prowadzącego działalność pod nazwą "[...]" – Usługi A. W. (dalej jako skarżący), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno- Skarbowego w B. P. (dalej jako organ I instancji) z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych bez zezwolenia kategorii III.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] stycznia 2019 r. na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w D. przy wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zespół pojazdów o nr rej. [...], którego kierowcą był skarżący A. W., wykonujący przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego na rzecz "[...]" – Usługi A. W., został poddany kontroli, w ramach której dokonano pomiaru nacisków osi i parametrów zewnętrznych pojazdu.
W wyniku pomiarów zewnętrznych pojazdu stwierdzono przekroczenie wysokości oraz wysokości z ładunkiem o 25 cm (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 6,25%).
Tym samym uznano, że transport wykonywany był z naruszeniem przepisów ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, ze zm. - dalej także jako p.r.d.), polegającym na przejeździe pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kat. III.
Decyzją z [...] lutego 2020 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym za przejazd bez zezwolenia kategorii III.
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że posiadał w dniu kontroli zezwolenie.
Skarżący złożył do akt sprawy oryginał zezwolenia z [...] listopada 2018 r. kat. V nr [...] na przejazd pojazdem nienormatywnym w terminie od 7 listopada 2018 r. do 7 maja 2019 r.
W wyniku rozpatrzenia odwołania organ II instancji decyzją z [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że w świetle przepisu art. 61 ust. 10 p.r.d., wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m. Podniósł, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 66 ust. 5 p.r.d. Organ odwołał się do regulacji przedmiotowego rozporządzenia, w tym do brzmienia § 2 ust. 4 i wyjaśnił, że wysokość pojazdu nie może przekraczać 4 m.
Pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, stosownie do przepisu art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym, jest pojazdem nienormatywnym. Ruch pojazdu nienormatywnego, w świetle art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., jest zaś dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Zgodnie z art. 64 ust. 4 p.r.d., kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I. Z tabeli stanowiącej załącznik nr [...] do ustaw – Prawo o ruchu drogowym wynika, że dla pojazdu o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m; wymagane jest zezwolenie kategorii III.
Odnosząc się do sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w związku z przekroczeniem wysokości kontrolowany pojazd został uznany za nienormatywny, na przejazd którego wymagane było zezwolenie kategorii III wydane dla podmiotu wykonującego przejazd. Kierowca pojazdu nie posiadał przy sobie i nie okazał na żądanie uprawnionemu do kontroli funkcjonariuszowi celno-skarbowemu wymaganego zezwolenia.
Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentów skarżącego, który podnosił, że w dniu kontroli posiadał zezwolenie kategorii V, które znajdowało się w uszkodzonym pojeździe na lawecie. Organ odwoławczy zauważył, że twierdzenie skarżącego przeczy zeznaniom, które złożył do protokołu w dniu kontroli. Skarżący wyjaśnił, że przewozi na naczepie ciągnik siodłowy, który wiezie na Ukrainę celem podmiany z innym ciągnikiem uszkodzonym w wypadku, nie spodziewał się, że ciągnik na naczepie będzie za wysoki. Gdyby wiedział, że pojazd jest nienormatywny to zabrałby ze sobą posiadane zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego z datą ważności do 7 maja 2019 r. W dniu kontroli skarżący nie posiadał takiego zezwolenia, gdyż jak wyjaśnił, w stresie, pośpiechu i konieczności jak najszybszego dostarczenia pojazdu zastępczego nie sprawdził wysokości ładunku.
Organ odwoławczy stwierdził, że nie budzi wątpliwości, że kierujący pojazdem nienormatywnym nie posiadał przy sobie i nie okazał uprawnionym do kontroli osobom wymaganego zezwolenia ani kopii zezwolenia. Ustalenia kontrolujących w tym zakresie znajdują pełne potwierdzenie w wyjaśnieniach kierowcy pojazdu złożonych do protokołu w toku przesłuchania w dniu [...] stycznia 2019 r.
W konsekwencji organ II instancji uznał, iż prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł za brak zezwolenia kategorii III, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d.
Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. (dochowania należytej staranności i braku wpływu na postawanie naruszenia).
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. prawa materialnego:
- art. 140 aa ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i art. 140 ab ust. 1 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 i ust. 4 p.r.d., poprzez ich zastosowanie, podczas gdy skarżący posiadał zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego, a jedynie nie okazał go w trakcie kontroli;
- art. 92 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy skarżący posiadał stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego, a nie okazał w trakcie kontroli oryginału;
2. prawa procesowego:
- art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej jako k.p.a.), polegające na przyjęciu przez organ braku zezwolenia, podczas gdy ze złożonego przez skarżącego w toku postępowania dokumentu zezwolenia wynika, że skarżący posiadał stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnym.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący podkreślał, że złożył oryginał zezwolenia kategorii V z [...] listopada 2018 r., nr [...] Argumentował, że powinien ewentualnie zostać ukarany za nieokazanie dokumentu zezwolenia, a nie za brak zezwolenia, skoro przedstawił oryginał.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
W pierwszej kolejności jednak należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a skarżący nie oponował.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja wydana na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zawiera ustawa – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli.
Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ (...). Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I (art. 64 ust. 4 p.r.d.). Jednocześnie, zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.
Definicja pojazdu nienormatywnego zawarta jest w art. 2 pkt 35a p.r.d. Zgodnie z tym przepisem przez pojazd nienormatywny rozumie się pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że pojazd należący do przewoźnika A. W., poruszający się po drodze publicznej miał następujące wymiary: długość - 1650 cm, wysokość - 425 cm, szerokość - 255 cm, natomiast wymiary pojazdu z ładunkiem to: długość - 1650 cm, wysokość - 425 cm, szerokość - 255 cm. Pomiarów dokonano w trakcie kontroli przeprowadzonej [...] stycznia 2019 r. przy wyjeździe pojazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (k. 11 akt administracyjnych). Wyniki tych pomiarów nie zostały przez skarżącego zakwestionowane.
Prawidłowe jest stanowisko organu, że tak określone wymiary pojazdu nakazują zakwalifikowanie go jako pojazdu nienormatywnego w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym.
Dopuszczalne wymiary pojazdów określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm. – dalej jako rozporządzenie), wydanego na podstawie delegacji ustawowej. Zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia, dopuszczalna wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem nie mającym w sprawie zastosowania, nie może przekraczać 4 m.
Wysokość kontrolowanego pojazdu wynosiła 425 cm, zatem przekraczała dopuszczalne wymiary określone w rozporządzeniu.
Pojazdem nienormatywnym jest zarówno pojazd którego wymiary bez ładunku są większe od dopuszczalnych, jak i pojazd, którego wymiary wraz z ładunkiem są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy.
Dopuszczalne wymiary pojazdu wraz z ładunkiem określone zostały także w przepisie art. 61 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 61 ust. 10 p.r.d., wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m.
Nie budzi wątpliwości w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, że wysokość kontrolowanego pojazdu wynosiła wraz z ładunkiem 425 cm, tym samym przekraczała dopuszczalne wymiary wskazane w ustawie. Podkreślić należy, że w świetle przytoczonych przepisów rozporządzenia oraz ustawy wysokość pojazdu nie może przekraczać 4 m, niezależnie od tego czy jest to wysokość samego pojazdu czy też pojazdu z ładunkiem.
Do uznania pojazdu za nienormatywny wystarczy przekroczenie jednego tylko parametru. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie miało miejsce wykonywanie przewozu pojazdem nienormatywnym.
Jak już wyżej wskazano (art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d.) przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Prawo o ruchu drogowym przewiduje siedem kategorii zezwoleń (kategorie I-VII). Wymiary, masa oraz naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń poszczególnych kategorii oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, określone zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.).
Prawidłowe jest stanowisko organu, że zgodnie z powołanym załącznikiem, pojazd o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m wymaga zezwolenia kategorii III. Należy zauważyć, że w kategoriach od I do VI załącznika wymieniono pojazdy o wysokości bądź nieprzekraczającej dopuszczalnej, bądź nieprzekraczającej 4,3 m. Kontrolowany pojazd o wysokości 425 cm trafnie zakwalifikowany został do kategorii III.
Jak już tez była mowa, zgodnie z art. 64 ust. 4 p.r.d., kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii.
Jest poza sporem, że kierujący kontrolowanym pojazdem nie okazał w trakcie kontroli zezwolenia kategorii III. Nie okazał też żadnego innego zezwolenia. Organ był zatem uprawniony do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.
Nie można zgodzić się ze skarżącym, że okazanie przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego oryginału zezwolenia kategorii V nr [...] na przejazd pojazdem nienormatywnym w terminie od dnia 7 listopada 2018 r. do dnia 7 maja 2019 r. z [...] listopada 2018 r. czyniło zadość obowiązkowi wynikającemu z ustawy, jakim jest posiadanie stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.
Z powołanego wyżej przepisu art. 64 ust. 4 p.r.d. wynika wprost, że kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii.
W rozpoznawanej sprawie brak wymaganego zezwolenia został stwierdzony w trakcie kontroli pojazdu przekraczającego granicę państwa przy wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 8 stycznia 2019 r. Ustalenia i wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...] z [...] stycznia 2019 r., który skarżący podpisał bez uwag i zastrzeżeń. Skarżący nie posiadał przy sobie i nie okazał wymaganego zezwolenia odpowiedniej kategorii.
Zauważyć przy tym należy, że przesłuchany w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia skarżący, wyjaśnił, że: "Nie spodziewałem się, że ciągnik na naczepie będzie za wysoki. Gdyby wiedział, że pojazd jest nienormatywny to zabrałbym ze sobą posiadane zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego z datą ważności 07.05.2019 r. Mam świadomość, że w przypadku kiedy pojazd jest nienormatywny to powinien być zaopatrzony we właściwe zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego w tym przypadku kategorii III. W dniu dzisiejszym nie posiadam takiego zezwolenia, gdyż w stresie i pośpiechu konieczności jak najszybszego dostarczenia pojazdu zastępczego nie sprawdziłem wysokości ładunku, bo na pewno zabrałbym posiadane zezwolenie ze sobą" (k. 6 akt admin.). Z wyjaśnień złożonych przez skarżącego w dniu kontroli bezspornie wynika zatem, że skarżący nie posiadał przy sobie i nie okazał wymaganego zezwolenia. Tym samym, jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia skarżącego, że w dniu kontroli posiadał przy sobie zezwolenie kategorii V, tylko że znajdowało się ono w uszkodzonym pojeździe na lawecie, na którą funkcjonariusz nie pozwolił mu wejść. Nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym również twierdzenia skarżącego o posiadaniu i okazaniu w trakcie kontroli kopii, kopii mailowej zezwolenia kat. V. Ponadto treść przepisu art. 64 ust. 4 p.r.d. jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych - kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie (...). Tym samym obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości posługiwania się kserokopią zezwolenia.
Wysokość kar pieniężnych określa art. 140ab ust. 1 ustawy. Punkt 2 ustępu 1 powołanego przepisu dotyczy kary pieniężnej za brak zezwolenia kategorii III-VI. Zgodnie z tym przepisem karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł za brak zezwolenia kategorii III-VI. Z ustaleń organu wynika, że wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości – wysokość pojazdu została przekroczona o 25 cm. Kara w wysokości 5000 zł nałożona na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 nie narusza zatem powołanych przepisów.
Podzielić należy także stanowisko organu, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Powołany przepis stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia.
Odpowiedzialność wykonującego przejazd ma charakter obiektywny, niezależny od winy. Możliwość zwolnienia podmiotu wykonującego przewóz od odpowiedzialności istnieje tylko w ściśle określonych sytuacjach i uzależniona jest od wykazania, że podmiot ten dołożył należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju, a do naruszenia doszło na skutek okoliczności od niego niezależnych, na które nie miał wpływu. Skarżący jako przewoźnik profesjonalny obowiązany był do sprawdzenia parametrów pojazdu i ładunku w celu ustalenia, jakiej kategorii zezwolenie będzie dla danego przewozu wymagane. Jest to zwykła staranność, jakiej można wymagać od osoby zawodowo trudniącej się przewozem ponadnormatywnych ładunków z użyciem pojazdów o rozmiarach przekraczających wymiary dopuszczalne dla danego typu pojazdów. Skarżący nie sprawdził wymiarów przewożonego ładunku, z uwzględnieniem możliwych odchyleń z uwagi na jego wymiary ładunku, i jak sam przyznał nie zabrał ze sobą odpowiedniego zezwolenia.
W tym stanie faktycznym nie zachodziły okoliczności pozwalające na przyjęcie, że skarżący dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenie. Organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie i dokonaną przez organ ocenę sąd podziela. Z oczywistych względów nie mamy też do czynienia z zaistnieniem przesłanki wyłączającej odpowiedzialność, o jakiej mowa w pkt 2 art. 140aa ust. 4 p.r.d. (przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna).
Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 3 ppkt d ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich niezastosowanie. Organy w sprawie niniejszej nie orzekały na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków określonych w ustawie o transporcie drogowym podlega karze na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym, natomiast przedmiotem sprawy niniejszej było naruszenie warunków ruchu pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej, co podlega karze na podstawie art. 140aa Prawa o ruchu drogowym. Jak już wyżej omówiono, skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a mianowicie w dniu kontroli nie miał przy sobie i nie okazał uprawnionym osobom zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii.
Zdaniem sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, przeprowadziły niezbędne w sprawie postępowanie i wyjaśniły wszystkie istotne jej okoliczności, a w uzasadnieniu podjętych rozstrzygnięć wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych organ odwoławczy odniósł do właściwej normy prawa materialnego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się również do zarzutów podnoszonych przez skarżącego sformułowanych w odwołaniu.
Z tych przyczyn wszelkie zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1, ust. 4, art. 140aa ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. uznać należy za chybione.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.