III SA/Lu 436/19

III SA/Lu 436/19 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2019-12-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Marcinowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 58
art. 39a ust. 1, art.39j, art. 39k, art. 92a ust. 8 i ust. 8
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2016 poz 231
§ 10 ust. 3 pkt 9, 10 i 11, ust. 4, ust. 5
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia  do kierowania pojazdami
Dz.U. 2019 poz 341
art. 15 ust. 4
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 75, art. 76a § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 2 pkt 5
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Jerzy Drwal WSA Robert Hałabis Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., Nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r., Nr [...], o nałożeniu na E. K. kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
W dniu 31 stycznia 2019 r. w R. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki Krone o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował E. K. (dalej jako "skarżący"). W trakcie kontroli stwierdzono, że kierowca wykonujący transport drogowy nie posiadał orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 2000 zł, na podstawie lp. 4.2 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2019 r., poz. 58), dalej jako "u.t.d.", za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (1000 zł) oraz lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (1000 zł).
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przepisy art. 39j i art. 39k u.t.d. wskazują wprost, że kierowca podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący był jednocześnie kierującym, podmiotem wykonującym przewóz oraz osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, wobec czego nie jest w żaden sposób wyłączony z obowiązku posiadania stosownych uprawnień. Z okazanego podczas kontroli prawa jazdy wynika, że termin badań lekarskich i psychologicznych upłynął w dniu 6 stycznia 2019 r.
Tym samym, skarżący nie posiadał aktualnych na dzień kontroli orzeczeń potwierdzających brak przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego, istniały uzasadnione podstawy do nałożenia na stronę kary pieniężnej.
Organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki egzoneracyjne wskazane w art. 92c tej ustawy. Strona nie wskazała żadnych okoliczności, uzasadniających zastosowanie tego przepisu.
Wyjaśnił, że niniejsze postępowanie toczy się wobec skarżącego jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Doszło bowiem do naruszenia obowiązków związanych z przewozem drogowym przez skarżącego, jako innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Stosownie do art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń w tym zakresie określa załącznik nr 4 do u.t.d. Prawidłowo zatem ustalono, że skarżący jest stroną postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 7 oraz art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przyjęcie ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a w konsekwencji uznanie, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na naruszenie przez skarżącego obowiązków lub warunków przewozu drogowego;
- art. 10 § 1 w zw. z. art. 81 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postepowaniu wyjaśniającym, w szczególności poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w I instancji;
- art. 11 k.p.a., przez naruszenie zasady przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy;
- art 107 § 3 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej;
- art. 92a u.t.d, poprzez błędne uznanie naruszenia wyszczególnionego w załączniku nr 4 lp. 4.2 i lp. 4.3 u.t.d. w sytuacji, gdy brak było podstaw uzasadniających stwierdzenie naruszenia;
- art. 10 pkt 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 231 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie ważnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych potwierdzonych przez organ wydający prawo jazdy, z równoczesnym bezpodstawnym żądaniem ich oryginałów od skarżącego w momencie kontroli;
- art. 2 i art. 32 Konstytucji poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów u.t.d.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy nieprawidłowo ustaliły, że jest stroną postępowania, a ponadto we własnym zakresie powinny uzyskać orzeczenia lekarskie. Skarżący wskazał, że orzeczenia znajdują się w siedzibie organu wydającego prawo jazdy i sam nie mógł ich uzyskać.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.t.d., które określają zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in., jeżeli u tej osoby brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie natomiast z art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.
W myśl art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń określa załącznik nr 4 do ustawy.
Kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena, czy kierujący pojazdem posiadał ważne na dzień kontroli orzeczenia lekarskie i psychologiczne o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
Dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest wydane w kraju prawo jazdy – art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 z późn. zm.), dalej jako "u.k.p.". Przepis ten określa, że prawo jazdy jest dokumentem, który zaświadcza i potwierdza uprawnienie do kierowania pojazdami określonej kategorii. Uprawnienie do kierowania pojazdem jest natomiast prawem podmiotowym przyznanym konkretnej osobie, upoważniające do kierowania danego rodzaju pojazdem.
Wzór prawa jazdy wydanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jego opis są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. poz. 702 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie z dnia 20 maja 2016 r.". Z załącznika nr 1 w/w rozporządzenia wynika, że na drugiej stronie dokumentu prawa jazdy umieszcza się cyfry i dane, które oznaczają m.in. w pozycji 10 – "datę wydania uprawnienia określonej kategorii po raz pierwszy", w pozycji 11 – "datę ważności uprawnienia", zaś w pozycji pod cyfrą 12 – "ograniczenia". W polach kolumny oznaczonej liczbą 12 umieszcza się liczbowe oznaczenia kodów i subkodów, które określają ograniczenia w korzystaniu z uprawnień lub informacje dodatkowe. Pod pozycją 36 wskazano kod "95" – potwierdzenie posiadania świadectwa kwalifikacji zawodowej.
Dokonywanie wpisów w dokumencie prawa jazdy precyzują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r., poz. 231).
Stosownie do § 10 ust. 3 w/w rozporządzenia, wniosek oraz prawo jazdy lub pozwolenie wypełnia się w przypadku określonym w ust. 1 pkt 5, w następujący sposób:
9) data uzyskania uprawnienia – data wydania prawa jazdy określonej kategorii po raz pierwszy (...)
10) data ważności uprawnienia – najwcześniejsza z dat określonych w orzeczeniu lekarskim i odpowiednio w orzeczeniu psychologicznym dla przeprowadzenia ponownych badań lekarskich lub psychologicznych w zakresie określonej kategorii prawa jazdy lub 15 lat od daty wydania prawa jazdy w przypadku prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B, B1, B+E i T, jeżeli dla określonej kategorii prawa jazdy w orzeczeniu lekarskim nie ustalono tej daty lub orzeczenie zostało wydane bez określenia terminu ważności, z zastrzeżeniem ust. 4 oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, przy czym: a) w przypadku prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, ?1, B, B+E i T - za datę stosowaną do określenia daty ważności tych uprawnień przyjmuje się jedną datę określoną w najpóźniej wydanym orzeczeniu lekarskim; stosuje się również w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E, z zastrzeżeniem lit. b-f.
11) ograniczenia – kody określone w przepisach wydanych na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy, mające zastosowanie do poszczególnych kategorii uprawnień do kierowania pojazdami oraz do kategorii uprawnień nadawanych na podstawie kategorii, której dotyczą kody; jeżeli kod jest identyczny dla wszystkich uzyskanych przez osobę uprawnień, wpisuje się go:
a) we wniosku - tylko w miejscu wyznaczonym do wpisania kodu ogólnego,
b) w prawie jazdy - tylko w ostatnim wierszu tabeli umieszczonej na jego drugiej stronie.
W myśl § 10 ust. 4 w/w rozporządzenia, wpis potwierdzający uzyskanie kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej lub ukończenie szkolenia okresowego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jest dokonywany w postaci kodu "95" w układzie "95.DD.MM.RRRR", we wniosku i na dokumencie prawa jazdy w pozycji "ograniczenia" przy odpowiednich posiadanych kategoriach prawa jazdy wymienionych w aktualnym świadectwie kwalifikacji zawodowej, przy czym w przypadku kierowcy, o którym mowa w art. 39d ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, posiadającego aktualne świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego w zakresie jednego bloku programowego, wpis jest dokonywany przy wszystkich kategoriach prawa jazdy spośród posiadanych kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E. Datą ważności wpisu jest data 5 lat liczona od dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej.
Z kolei w myśl § 10 ust. 5 tego rozporządzenia, dokonując wpisu, o którym mowa w ust. 4, w pozycji "data ważności uprawnienia" wpisuje się datę ważności uprawnienia w zakresie poszczególnych kategorii prawa jazdy. Datą ważności uprawnienia jest przypadający najwcześniej termin upływu ważności odpowiednio badania lekarskiego, badania psychologicznego albo data ukończenia pierwszego albo następnego szkolenia okresowego.
Z powyższych przepisów wynika, że na blankiecie prawa jazdy ujawnieniu podlegają odrębnie – data ważności wpisu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej oraz data ważności uprawnienia wynikającego z tego wpisu, wynikająca z § 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami.
Na drugiej stronie dokumentu prawa jazdy, w kolumnie 12, umieszcza się datę ważności wpisu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej lub ukończenie szkolenia okresowego, którą jest data 5 lat liczona od dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej. Natomiast w kolumnie 11 prawa jazdy, dotyczącej daty ważności uprawnienia, wpisuje się datę ważności tego wpisu, uwzględniającą modyfikację wynikającą z § 10 ust. 5 w/w rozporządzenia, tj. przypadającego najwcześniej terminu upływu ważności odpowiednio badania lekarskiego, badania psychologicznego albo daty ukończenia pierwszego albo następnego szkolenia okresowego.
Powyższe unormowania korelują z art. 15 ust. 4 u.k.p., w myśl którego wpis potwierdzający uzyskanie kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej lub ukończenie szkolenia okresowego jest dokonywany, w formie wymiany prawa jazdy, na okres 5 lat, liczony od dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w przepisach rozdziału 7a u.t.d., przy czym termin ten nie może być dłuższy niż okres ważności orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego, o których mowa w przepisach rozdziału 7a tej ustawy.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że organy dokonały prawidłowej wykładni § 10 pkt 4 i 5 rozporządzenia z dnia 24 lutego 2016 r. i prawidłowo oceniły wpisy znajdujące się w okazanym podczas kontroli drogowej dokumencie prawa jazdy kierowcy wykonującego przedmiotowy przewóz.
W kolumnie 11 okazanego podczas kontroli prawa jazdy, jako datę ważności uprawnienia wskazano datę 6 stycznia 2019 r. Ową datę, stosownie do art. 15 ust. 4 u.k.p., należy łączyć z wynikającą z § 10 ust. 5 w/w rozporządzenia modyfikacją daty ważności wpisu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej, tj. z datą przypadającego najwcześniej terminu upływu ważności odpowiednio badania lekarskiego, badania psychologicznego albo daty ukończenia pierwszego albo następnego szkolenia okresowego. Natomiast wskazany w kolumnie 12 wpis oznaczony kodem "95.09.08.21" stanowi potwierdzenie posiadania świadectwa kwalifikacji zawodowej, ze wskazaniem daty 5 lat liczonych od dnia jego wydania.
W toku postępowania skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających ustalenia poczynione przez organy orzekające w sprawie. W czasie kontroli nie okazał orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ważnego na dzień kontroli. Dokumentów takich nie przedstawił również na późniejszym etapie postępowania. Stwierdzając, że w czasie kontroli skarżący nie posiadał przy sobie orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w celu ustalenia tej kwestii, organ prawidłowo posiłkował się okazanym dokumentem prawa jazdy.
Wobec powyższego, zarzut naruszenia § 10 pkt 4 i 5 rozporządzenia z dnia 24 lutego 2016 r. nie jest uzasadniony.
Nie ma racji skarżący twierdząc, że to organ powinien uzyskać orzeczenia lekarskie oraz psychologiczne, będące podstawą dokonanego w dokumencie prawa jazdy wpisu, bowiem znajdują się one w wydziale komunikacji starostwa wydającego prawo jazdy. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał nie na organie, lecz na skarżącym. Wprawdzie zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., nakłada na organ obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jednak obowiązek ten nie jest nieograniczony. Prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ nie zwalnia strony postępowania z inicjatywy dowodowej, o czym świadczy brzmienie art. 7 k.p.a. Ponadto, stosownie do art. 76a § 1 k.p.a., jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu, o którym mowa w art. 76 § 1 lub 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ administracji publicznej zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie. Żądanie dostarczenia dokumentu od organu może zatem nastąpić dopiero w sytuacji, gdy strona sama dokumentu nie może uzyskać. Skarżący nie przedstawił dowodów, z których wynika, aby taka sytuacji wystąpiła w niniejszej sprawie.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, organy zasadnie uznały skarżącego za osobę zarządzającą transportem w niniejszej i uczyniły go adresatem decyzji nakładającej karę pieniężną za stwierdzone naruszenia.
W świetle wskazanego wyżej art. 92a ust. 2 u.t.d., za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, odpowiedzialność pieniężną ponosi między innymi osoba zarządzająca transportem u kontrolowanego przewoźnika.
Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L nr 300 z 14 listopada 2009 r., s. 51), zwanego "rozporządzeniem 1071/2009", pojęcie "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę, lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy (art. 2 pkt 5). Załącznik Nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, precyzujący za jakie naruszenia ponosi odpowiedzialność zarządzający transportem wskazuje jednocześnie, jakie obowiązki ciążą na osobie zarządzającego transportem z mocy ustawy.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 31 stycznia 2019 r. skarżący wykonywał w imieniu i na rzecz prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej międzynarodowy przewóz drogowy na trasie Polska – Czechy. Skarżący jest właścicielem firmy przewozowej wykonującej przedmiotowy transport drogowy. Okoliczności te potwierdzają dokument CMR oraz wydruk z CEIDG – k. 3 i 9 akt administracyjnych. Jednocześnie, skarżący był kierowcą wykonującym ten przewóz. Niesporne jest również, że skarżący był zarządzającym transportem w prowadzonej przez siebie firmie, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. W protokole z przesłuchania z dnia 31 stycznia 2019 r. skarżący przyznał, że jest osobą zarządzającą transportem w swojej firmie. Ponadto, jako zarządzający transportem w firmie został wskazany w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD) – k. 10 akt adm.
Z uwagi na ostatnią ze wskazanych funkcji, organ wymierzył skarżącemu karę pieniężną za stwierdzone naruszenia, co w świetle powyższych ustaleń i wobec treści art. 2 pkt 5 rozporządzenia 1071/2009, było w pełni uzasadnione.
Wobec powyższego, organ prawidłowo ustalił, że skarżący – jako kierowca – nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych wymaganych stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w zw. z art. 39m ustawy o transporcie drogowym do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i w związku z tym zasadnie nałożył na niego – jako zarządzającego transportem – karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 2 i ust. 8 w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy.
W ocenie sądu, organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7, art. 75 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób właściwy zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Organ wziął pod uwagę całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie i dokonał jego prawidłowej oceny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których organ oparł swoje ustalenia. Uzasadnienie zawiera też szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 11, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.
Skarżący nie wykazał również naruszenia zasad wynikających z art. 6, art. 8, art. 15, art. 75 i art. 81 k.p.a. W tym zakresie zarzuty skargi nie zostały należycie uzasadnione.
W rozpoznawanej sprawie nie można także uznać, że organy naruszyły art. 10 § 1 k.p.a. w sposób uzasadniający wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 31 stycznia 2019 r. (k.11 akt adm.), w którym organ I instancji poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania i wezwał go do wskazania adresu do korespondencji. W piśmie tym organ pouczył jednocześnie skarżącego, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz prawo zgłaszania żądań i zakreślił siedmiodniowy termin na złożenie dokumentów i wyjaśnień. Skarżący odebrał pismo w dniu 6 lutego 2019 r. Strona została zatem poinformowana o swoich uprawnieniach w tym zakresie. Wprawdzie bezpośrednio przed wydaniem decyzji I instancji ([...] kwietnia 2019 r.) organ nie wyznaczył skarżącemu dodatkowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie można jednak uznać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.
W konsekwencji, sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej oraz równego traktowania podmiotów wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 2325 z późn. zm.).