III SA/Lu 35/21

III SA/Lu 35/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Jerzy Drwal
Robert Hałabis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2008/21 - Wyrok NSA z 2024-10-22
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
art. 4 pkt 11, art. 5b, art. 18 ust. 4a, ust. 4b
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2021 poz 450
art. 2 pkt 43
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2016 poz 2022
§ 24 ust. 1 pkt 1, pkt 8
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r. (nr [...]) utrzymano w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. (nr [...]) o nałożeniu na skarżącego I. S. kary pieniężnej w wysokości 8.500 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Obie wskazane wyżej decyzje wydane zostały w następującym stanie sprawy:
W dniu 28 lutego 2020 r. przy ul. [...] w L. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował A. Y.. Pojazdem był wykonywany przewóz osób przez przedsiębiorcę: I. S. G. P.. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził dwóch pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w L.. Usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji "[...]", zainstalowanej w jego telefonie komórkowym. Za wykonanie usługi pasażer uiścił opłatę w wysokości 9,31 zł. Przewóz osób kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kierujący pojazdem okazał do kontroli paszport, prawo jazdy, Kartę Polaka, orzeczenia lekarskie i psychologiczne o brak przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, zaświadczenie o niekaralności, umowę najmu samochodu oraz oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcom. Kierujący pojazdem nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób samochodem osobowym lub taksówką. W trakcie trwania kontroli została dostarczona licencja z dnia [...] lutego 2020 r. (nr [...]) na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Kierowca nie otrzymał wypisu z licencji na pojazd, którym wykonywał usługę przewozową. Przesłuchany w charakterze świadka pasażer zeznał, że nie zawierał żadnej umowy na przejazd, ani z kierowcą ani z innym przedsiębiorstwem, tylko wszystko odbyło się za pomocą aplikacji [...]. Pasażer wskazał również, że nie wnosił żadnej opłaty przed wykonaniem przewozu. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca wyjaśnił m.in, że za wykonane przewozy otrzymuje wynagrodzenie od I. S., przez którego jest zatrudniony na podstawie umowy zlecenia. Kierowca dodał, że nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, jest studentem, a pojazd, którym wykonuje przewóz drogowy należy do I. S.. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane sporządzonym protokołem z kontroli, w którym stwierdzono m.in.: niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy.
W opisanej sytuacji L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomieniem z dnia 6 marca 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Prezydenta Miasta L. w piśmie z dnia 18 marca 2020 r. poinformował, że skarżący posiada ważną licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydaną w dniu [...] maja 2019 r. i ważną do dnia 23 maja 2034 r. Do wskazanej licencji skarżący posiada 1 wypis. Do wykazu pojazdów skarżący nie zgłosił samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] Prezydent Miasta L. poinformował również, że skarżący posiada ważną licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką z dnia [...] lutego 2020 r., ważną do dnia 19 lutego 2035 r. oraz 8 wypisów do wydanej licencji. Do wykazu pojazdów zgłoszono samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]
Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na skarżącego I. S. kary pieniężnej w wysokości 8.500 zł za naruszenie:
1) lp. 1.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – za każdy dokument (500 zł);
2) lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (8.000 zł).
Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, którego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2020 r. nie uwzględnił i utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w ustalonym stanie faktycznym zachodziły przesłanki do uznania, że doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku wyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, a także wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy ustalił, że w dniu [...] lutego 2020 r. kierowca A. Y. wykonywał przewóz drogowy pojazdem marki [...] o wskazanym powyżej numerze rejestracyjnym w imieniu przedsiębiorcy lllii S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: l. S. G. P.. Kierujący pojazdem przewóz realizował w imieniu przedsiębiorcy, tym samym powinien być wyposażony w stosowną licencję uprawniającą do wykonywania przewozu w imieniu przedsiębiorcy. Kierowca nie posiadał przy sobie i nie okazał do kontroli żadnego dokumentu uprawniającego do wykonywania odpłatnego przewozu drogowego. W konsekwencji organ odwoławczy wywiódł, że niewyposażenie kierowcy w odpowiednie dokument określone w art. 87 ustawy o transporcie drogowym stanowi naruszenie określone w lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tych okolicznościach organ odwoławczy nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym.
Ponadto wykonywany przez skarżącego przewóz w dniu kontroli nie spełnił także wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Organ odwoławczy ustalił, że kontrolowany pojazd wyposażony był w 5 miejsc siedzących, nie był wyposażony w taksometr, kasę fiskalną oraz oznaczenie charakterystyczne dla taksówek, jak dodatkowe światło z napisem TAXI. Wyjaśniono, że skarżący posiadł licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówka, jednak wyżej wymieniony pojazd marki [...] nie był taksówką. Taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru lub aplikacji mobilnej opłatą. Wykonywany zatem w dniu kontroli przewóz nie miał charakteru przewozu taksówką. Stwierdzono, że kierowca wykonał odpłatny przewóz okazjonalny osób pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Kontrolowany pojazd nie był pojazdem zabytkowym, a wykonywany przewóz pasażera nie nastąpił na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem przed rozpoczęciem usługi w formie pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, tym samym nie został spełniony warunek określony w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym. W takich okolicznościach sprawy organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący I. S. zaskarżonej decyzji zarzucił:
1) naruszenie art. 4 pkt 11 i art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką – na którą skarżąca spółka posiada odpowiednią licencję;
2) naruszenie art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja przewozu okazjonalnego określona w ustawie transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);
3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 – dalej jako "k.p.a.), poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji;
4) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zrzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...];
5) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Wniesiona przez skarżącego skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są dotknięte wadami prawnymi, które uzasadniałyby ich uchylenie, bądź też stwierdzenie ich nieważności.
Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) oraz w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 kwietnia 2021 r. (k. 29 akt sądowych).
Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że tryb rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym nie miał żadnego wpływu na zasadę, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uchyla bowiem zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Żadna z powyższych podstaw wzruszenia zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej nie wystąpiła. Nie było też jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Podstawę prawną rozstrzygnięć organów w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919, z późn. zm. – dalej jako "ustawa" lub "u.t.d."). Ustawa ta określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i reguły odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów (art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.t.d.). Jest to zatem działalność istotna z punktu widzenia jej przedmiotu oraz rozmiaru, przez co jest szczegółowo regulowana. Dlatego stosownie do art. 56 ust. 1 pkt 1 u.t.d., inspektor (Transportu Drogowego) ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych zgodnie z przepisami zarówno tej ustawy, jak też innych ściśle określonych ustaw.
Biorąc pod uwagę charakter stwierdzonych w toku postępowania naruszeń oraz treść kwestionowanych przez skarżącego decyzji wymierzających mu związaną z nimi administracyjną karę pieniężną, wymaga zwrócenia uwagi, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L z 2009 r. nr 300, s. 51 – dalej jako "rozporządzenie nr 1071/2009").
Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego, podjęcie i wykonywanie: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Ponadto art. 87 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.
Według zaś art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.). Na podstawie art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny:
1) pojazdami zabytkowymi,
2) samochodami osobowymi:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa
– niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.
Wymaga przy tym zwrócenia uwagi, że legalna definicja przewozu okazjonalnego zawarta w ustawie o transporcie drogowym koresponduje z terminem "usług okazjonalnych" zdefiniowanym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L z 2009 r. nr 300, s. 88), zgodnie z którym "usługi okazjonalne" oznaczają usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika (art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia). Z legalnej definicji przewozu okazjonalnego wynika zatem, że w odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06).
Ocena legalności nałożonej na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym sprowadzała się do przesądzenia tego, jaki charakter miał wykonywany przez niego przewóz. Skarżący zarzucił organom naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną kwalifikację przewozu jako "przewóz okazjonalny" oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez brak odniesienia się do jego zarzutów zawartych w odwołaniu.
Otóż bezsporne jest, że w dniu 28 lutego 2020 r. kierowca A. Y. przewoził samochodem osobowym marki [...], odpłatnie w imieniu l. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą l. S. G. P., dwóch pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w L.. W tym dniu dokonano kontroli przedmiotowego pojazdu, w wyniku której stwierdzono, że kierujący pojazdem nie został wyposażony w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym (wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób) oraz wykonuje przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
Z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że skarżący w ramach prowadzonej działalności w chwili kontroli był podmiotem wykonującym przewóz drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. i art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009, za pośrednictwem zatrudnionego przez siebie kierowcy, to jest przewóz okazjonalny osób. Prawidłowo organ odwoławczy ustalił, że skarżący w chwili kontroli dopuścił się wykonywania przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d., bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Kierujący wyżej wymienionym pojazdem marki [...] działając w imieniu skarżącego przewoził odpłatnie dwóch pasażerów pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą (protokół kontroli drogowej oraz dane zawarte w CEPIK – k. 1-2; k. 36 akt adm.). Przejazd zamówiono za pomocą aplikacji [...] zainstalowanej na telefonie komórkowym pasażera około godz. 19:23. Jak wynika z zeznań przesłuchanej w charakterze świadka pasażerki M. W. (zeznania świadka – k. 17-18 akt adm.), przy zamawianiu kursu aplikacja wskazała przewidywaną cenę kursu, to jest 9,31 zł. Po dojechaniu na wskazane miejsce, to jest na ul. [...] w L., z konta pasażera automatycznie została pobrana opłata za przejazd w wyżej wymienionej wysokości. Wskazała również, że nie zawierała żadnej umowy na przejazd, ani w formie ustnej ani pisemnej, z kierowcą ani przedsiębiorcą w siedzibie tego przedsiębiorstwa, tylko wszystko odbyło się za pomocą aplikacji [...]. Kierowca był dla świadka osobą obcą.
Jak bezspornie wykazano, pojazd, którym w dniu kontroli był wykonywany przewóz nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Z protokołu kontroli i Centralnej Ewidencji Pojazdów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że kontrolowany samochód, którym przewóz wykonywano jest przeznaczony do przewozu maksymalnie 5 osób. Nie został zatem spełniony warunek wykonywania przewozu okazjonalnego określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jednocześnie nie zostały spełnione warunki z art. 18 ust. 4b pkt 1 u.t.d. (okoliczność niesporna), ani też z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Przepis art. 18 ust. 4b pkt 2 dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Ale wymaga spełnienia wszystkich trzech warunków określonych pod literami a, b, c. Tymczasem nie budzi żadnych wątpliwości w okolicznościach tej sprawy to, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa oraz brak ustalenia opłaty ryczałtowej.
Przewóz ten został zatem wykonany z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowanym w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Taka też kara została nałożona na skarżącego w niniejszej sprawie decyzją ostateczną.
W ocenie Sądu również wymierzenie skarżącemu kary w kwocie 500 zł za naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. (pkt 1.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), było zasadne. Według art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., kierowca pojazdu wykonując transport drogowy jest obowiązany okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji, którego w przedmiotowej sprawie w chwili kontroli nie okazał, gdyż nie został w taki dokument wyposażony przez podmiot zlecający mu przewóz.
Wbrew zarzutom skargi nie zachodziły też podstawy do uznania, że kontrolowany przejazd był przewozem taksówką, a zatem nie może być kwalifikowany jako przewóz okazjonalny. Jednoznacznie z poczynionych przez organ niewadliwych ustaleń faktycznych wynika, że skarżący posiada dwie ważne licencje:
1) na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. – a pojazd, którym wykonywano przewóz w dniu kontroli nie był zgłoszony do tej licencji;
2) na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. – a pojazd, którym wykonywano przewóz w dniu kontroli zgłoszono do tej właśnie licencji.
Tymczasem skontrolowany pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nie był wyposażony ani w taksometr, ani w dodatkowe światło z napisem TAXI. Powyższe potwierdza protokół kontroli oraz dokumentacja fotograficzna. Nie można się tym samym zgodzić z argumentacją strony, że o tym, czy pojazd traktować jako taksówkę decyduje odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym (potwierdzający spełnienie wymogów dot. taksówki). Zdaniem skarżącego, brak spełnienia wszystkich warunków technicznych taksówki nie oznacza, że kontrolowany pojazd nie był taksówką. Otóż, według definicji zawartej w art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450), taksówka to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną opłatą. Najistotniejszą cechą odróżniającą taksówkę od innego pojazdu jest obligatoryjne wyposażenie jej w zainstalowaną na dachu dodatkową lampę z napisem "taxi", co przewiduje przepis § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022), a także zainstalowanie taksometru (§ 24 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Jak wyżej wskazano, kontrolowany pojazd był zgłoszony do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., tyle tylko, że nie posiadał niezbędnego wyposażenia wymaganego dla taksówki i z tych przyczyn wykonywany przewóz nie mógł zostać uznany za przewóz taksówką.
W opisanej sytuacji za nieuzasadnione uznać należało wszystkie podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych, a w szczególności art. 8 k.p.a. Organy należycie rozpatrzyły prawidłowo zebrany w sprawie materiał dowodowy, postępowanie prowadzono niewadliwie, a organ odwoławczy również odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne, co odpowiada normie art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Zapewniono również skarżącemu czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Organ informował skarżącego o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści właściwych przepisów. Skarżący znał zatem zakres i przedmiot prowadzonego postępowania, mógł w nim aktywnie uczestniczyć, składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe. Dlatego organy prawidłowo wywiodły wystąpienie opisanych w protokole kontroli z dnia 28 lutego 2020 r. naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz podmiot za to odpowiedzialny. Konsekwencją zaś stwierdzonych nieprawidłowości było zgodne z prawem nałożenie na stronę odpowiednich kar pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podnieść również należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia i wnioski organów obu instancji. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 756/16).
Wskazano już, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy należycie odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Nieuwzględnienie przez ten organ zarzutów strony nie świadczy o ich pominięciu, gdyż uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy.
Wobec zatem bezzasadności wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz wobec niestwierdzenia innego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, które Sąd miał obowiązek uwzględnić z urzędu, skargę należało jako bezzasadną oddalić.
Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.