III SA/LU 349/25

III SA/Lu 349/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Robert Hałabis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2025 r. nr SKO.KO/40/100/2025 w przedmiocie stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 maja 2025 r. (nr SKO.KO/40/100/2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. – w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej K. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą M. z siedzibą w Z. – uchyliło wydaną w pierwszej instancji decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia 18 listopada 2024 r. (nr [...]) i stwierdziło niezdolność przedsiębiorcy K. K., będącej jednocześnie osobiście zarządzającą transportem, do kierowania operacjami transportowymi.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:
Przedsiębiorcy K. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą M. z siedzibą w Z. Prezydent Miasta Z. w dniu 26 kwietnia 2007 r. udzielił licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W ramach tej licencji jako zarządzającego transportem ustanowiono osobiście skarżącą jak przedsiębiorcę, która legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym osób nr [...], wydanym przez I. w dniu 5 listopada 2007 r. W toku działalności strony, decyzją z dnia 19 maja 2023 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd (art. 92a ust. 1, ust. 7, ust. 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2024 r. poz. 1539, ze zm. – dalej jako: "u.t.d."), co było kolejnym naruszeniem przepisów ustawy tego rodzaju.
Decyzją z dnia 27 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta orzekł o utracie dobrej reputacji przewoźnika drogowego K. K.. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 czerwca 2024 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżąca wniosła do sądu administracyjnego skargę na powyższą decyzję, a wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., w sprawie sygn. akt III SA/Lu 480/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – oddalił skargę. Skarżąca nie zaskarżyła tego wyroku, wobec czego stał się on prawomocny z dniem 14 stycznia 2025 r.
W takich okolicznościach Prezydent Miasta Z. pismem z dnia 19 czerwca 2024 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, a decyzją z dnia 18 lipca 2024 r. orzekł o stwierdzeniu niezdolności przedsiębiorcy K. K. będącej jednocześnie osobiście zarządzającą transportem, nie wskazując jednak w sentencji rozstrzygnięcia czego niezdolność miałaby dotyczyć. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie.
Decyzją z dnia 9 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i stwierdziło niezdolność przedsiębiorcy, będącej jednocześnie osobiście zarządzającą transportem, do kierowania operacjami transportowymi.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle przepisu art. 5b ust. 1 i 4 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, która jest zezwoleniem w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Licencję należy uznać za zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego uprawniające przewoźnika drogowego do wykonywania określonego transportu drogowego. Przedsiębiorcę posiadającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika. Organ podniósł, że wobec skarżącej jako przewoźnika drogowego jednocześnie zarządzającego transportem, prowadzono postępowanie w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zakończone ostateczną decyzją SKO w Z. z dnia 4 czerwca 2024 r. Decyzja ta podlegała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 480/24 – prawomocnie oddalił skargę. Strona jako przewoźnik drogowy pełniła w jednoosobowo prowadzonym przedsiębiorstwie także rolę zarządzającego transportem. Powołując się na treść art. 16b ust. 1 u.t.d. Kolegium wskazało, że w zakresie stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi organ związany jest jedynie decyzją administracyjną stwierdzającą utratę dobrej reputacji, a stwierdzenie niezdolności do wykonywania operacji transportowych jest tylko konsekwencją wydania tej decyzji. Wobec skarżącej wydana została prawomocna decyzja stwierdzająca utratę dobrej reputacji, co uzasadniało wydanie wobec niej także decyzji stwierdzającej jej niezdolność do kierowania operacjami transportowymi. W ocenie organu argumenty zawarte w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem dotyczyły zagadnień istotnych dla postępowania w sprawie utraty dobrej reputacji, a to postępowanie zostało już prawomocnie zakończone. Wydanie decyzji stwierdzającej niezdolność do kierowania operacjami transportowymi nie jest obwarowane dodatkowymi warunkami, w tym nie wymaga oceny czy utrata dobrej reputacji stanowiła proporcjonalną reakcję na popełnione przez przewoźnika naruszenia oraz jakie skutki spowoduje dla działalności zawodowej przewoźnika. Niezasadny był też zarzut dotyczący konieczności przeprowadzenia odrębnego postępowania oraz wydania odrębnej decyzji o utracie dobrej reputacji zarządzającego transportem, a zatem dwóch odrębnych decyzji w przedmiocie utraty dobrej reputacji, jednej dla przewoźnika oraz drugiej dla zarządzającego transportem. W niniejszej sprawie przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego osób był bowiem jednocześnie podmiotem osobiście zarządzającym transportem. Organ odwoławczy generalnie uznał za uzasadnione rozstrzygnięcie organu I instancji, jednak dostrzegło wadę jego decyzji polegającą na braku określenia sankcji orzekanej wobec zarządzającego transportem, o treści wskazanej w art. 16b ust. 1 u.t.d., to jest stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem "do kierowania operacjami transportowymi".
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca K. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, a także kosztów zastępstwa procesowego. Nadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu – zanonimizowanej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego – na okoliczność wykazania prawidłowego schematu postępowania organów administracji publicznej w sytuacji zatarcia skazania (zastosowania środka rehabilitacyjnego) w trakcie postępowania w przedmiocie zawieszenia licencji. W skardze strona zarzuciła organom naruszenie:
I. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a., poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, która została doręczona pełnomocnikowi strony w formie uwierzytelnionej kserokopii, a tym samym nie wywołała skutku prawnego w zakresie jej doręczenia;
2) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organ zmiany stanu faktycznego, która miała miejsce w trakcie postępowania dotyczącego stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi, a w konsekwencji naruszenie obowiązku orzekania według stanu faktycznego istniejącego w dacie wydawania decyzji;
II. przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie, tj.:
1) art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez wydanie decyzji stwierdzającej niezdolność do kierowania operacjami transportowymi w sytuacji, gdy uprzednio nie została wydana decyzja w przedmiocie utraty dobrej reputacji zarządzającego transportem;
2) art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 7e pkt 4 u.t.d. w zw. z art. 94b u.t.d. w zw. z art. 6 ust 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, poprzez nieuwzględnienie przez organ, że naruszenie stanowiące podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji zostało objęte środkiem rehabilitacyjnym w trakcie postępowania dotyczącego zawieszenia licencji, a zatem postępowanie w przedmiocie zawieszenia licencji wszczęte z powodu jego popełnienia powinno zakończyć się umorzeniem jako bezprzedmiotowe.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona, a w konsekwencji podlegała ona oddaleniu.
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Z tego względu, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla takie akty wydane przez organy administracji publicznej w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Żadna ze wskazanych podstaw wzruszenia zaskarżonego aktu w sprawie niniejszej nie zaistniała.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2025 r., uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia 18 lipca 2024 r. i stwierdzająca niezdolności przedsiębiorcy K. K. prowadzącej działalność gospodarczą, będącej jednocześnie osobiście zarządzającą transportem, do kierowania operacjami transportowymi.
Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, ze zm. – dalej jako: "ustawa" lub "u.t.d.") oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L z 2009 r. nr 300, s. 51 – dalej jako: "rozporządzenie nr 1071/2009"). Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, niezdolność zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, jeżeli zarządzający transportem utracił dobrą reputację, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Stosownie do art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jeżeli zarządzający transportem utraci dobrą reputację zgodnie z art. 6, właściwy organ stwierdza, że zarządzający transportem jest niezdolny do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Właściwy organ nie potwierdza odzyskania dobrej reputacji przez zarządzającego transportem wcześniej niż w terminie jednego roku od daty utraty dobrej reputacji i w żadnym przypadku zanim zarządzający transportem nie wykaże, że odbył odpowiednie szkolenie trwające co najmniej trzy miesiące lub zdał egzamin obejmujący dziedziny wymienione w części I załącznika I do niniejszego rozporządzenia. Do czasu zastosowania środków rehabilitujących zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi i z ust. 1 niniejszego artykułu certyfikat kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 8 ust. 8, zarządzającego transportem uznanego za niezdolnego do kierowania operacjami transportowymi nie jest ważny w żadnym państwie członkowskim (art. 14 ust. 2 rozporządzenie nr 1071/2009).
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do zagadnienia czy postępowanie w zakresie stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 a także, czy powinno zakończyć się wydaniem zaskarżonej decyzji o kwestionowanej przez stronę treści.
Otóż, z treści art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 wynika, że zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, niezdolność zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, jeżeli zarządzający transportem utracił dobrą reputację, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 (art. 16b ust. 1 u.t.d.). Wyznaczenie zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie transportu drogowego ma na celu zapewnienie odpowiedniej jakości usług przewozowych oraz ich zgodności z przepisami unijnymi i krajowymi z zakresu transportu drogowego. Zarządzający transportem to osoba fizyczna, która posiada dobrą reputację i wymagane kompetencje zawodowe i która jest ujawniona organom wydającym zezwolenie i organom kontrolnym. Jednakże sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia w transporcie drogowym. Za najpoważniejsze z nich zarządzający może utracić prawo do wykonywania zawodu (zob. Rychter Renata Alicja – Wyznaczenie przez przewoźnika drogowego zarządzającego transportem jako jeden z warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w Unii Europejskiej. System Informacji Prawnej LEX).
Sąd w całości podziela stanowisko organu, że wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi jest bezwzględne i obligatoryjne w przypadku uprzedniego orzeczenia o utracie dobrej reputacji. Decyzja ta jest bowiem decyzją związaną i organ właściwy nie ma kompetencji do oceny innych niż wskazane w cytowanym unormowaniu przesłanek warunkujących orzeczenie o utracie zdolności do kierowania operacjami transportowymi. W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Decyzją z dnia 19 maja 2023 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą kolejną już karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym (wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd). Następnie zaś ostateczną decyzją z dnia 27 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta Z. orzekł o utracie dobrej reputacji przewoźnika drogowego K. K.. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej zawartego w odwołaniu i decyzją z dnia 4 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 480/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnie oddalił skargę, bowiem skarżąca wyroku tego nie zaskarżyła. Stał się on prawomocny z dniem 14 stycznia 2025 r. W takich okolicznościach skarżąca jako prowadząca działalność gospodarczą w ramach posiadanej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej w dniu 26 kwietnia 2007 r. przez Prezydenta Miasta Z., była osobiście zarządzającym transportem i legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym osób nr [...] wystawionym w dniu 5 listopada 2007 r. przez I. w W., gdyż z oświadczenia z dnia 16 sierpnia 2017 r. wynika, że będzie ona pełnić rolę zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie. Prezydent Miasta Z. w decyzji z dnia 27 grudnia 2023 r. orzekł zatem o utracie przez K. K. dobrej reputacji jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie wykonywania krajowego transportu drogowego osób.
Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że decyzja z dnia 27 grudnia 2023 r. jako decyzja ostateczna podlegała wykonaniu i ziściły się przesłanki wydania decyzji, o której mowa w art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z powołanego przepisu wprost wynika wprost obowiązek wszczęcia z urzędu przez starostę właściwego dla siedziby przedsiębiorcy postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Tym samym ustalone okoliczności obligowały organ do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności strony do kierowania operacjami transportowymi. Utrata dobrej reputacji przedsiębiorcy będącej jednocześnie osobiście zarządzającą transportem do kierowania operacjami transportowymi zgodnie z art. 6 rozporządzenia 1071/2009, stanowi podstawę do wydania decyzji stwierdzającej, że zarządzający transportem jest niezdolny do kierowania operacjami transportowymi.
W ocenie Sądu brak było jakichkolwiek podstaw do wszczęcia wobec strony jako zarządzającej transportem odrębnego postępowania i wydania decyzji stwierdzającej niezdolność do kierowania operacjami transportowymi w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie skarżąca jest jednocześnie podmiotem prowadząca działalność gospodarczą przewoźnika drogowego, jak również osobiście zarządzającą transportem. Wbrew zatem zarzutom skarżącej, stan faktyczny sprawy został przez organ odwoławczy ustalony całkowicie prawidłowo, a organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły żądnych przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.
Całkowicie niezasadne są też zarzuty dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a., poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, która została doręczona pełnomocnikowi strony w formie uwierzytelnionej kserokopii, a tym samym nie wywołała skutku prawnego w zakresie jej doręczenia. Wyjaśnić należy, że zarzuty te odnoszą się do całkowicie innej sprawy, choć rozpoznawana sprawa pozostaje z nią w związku, to jest z postępowaniem w sprawie sygn. akt III SA/Lu 280/25 w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji z dnia 18 lipca 2024 r. w sprawie stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi. W powołanej sprawie decyzja z dnia 18 lipca 2024 r. została przesłana na adres skarżącej natomiast pismem z dnia 9 lipca 2024 r. adw. D. K. zgłosił swój udział w postępowaniu. Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie ma znaczenia podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że wydana przez organ I instancji decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w formie uwierzytelnionej kserokopii. Należy tylko zauważyć, że na powyższą decyzję skutecznie wniesiono dowołanie, a na decyzję organu II instancji została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, a zatem znane były stronie skarżącej treść tych decyzji i mimo uchybienia organu nie wywołało to dla strony negatywnych skutków procesowych.
Wymaga podkreślenia, że stwierdzenie niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi jest kolejnym etapem, w którym organ nie bierze pod uwagę okoliczności innych niż te, czy wobec strony została wydana decyzja w przedmiocie utraty dobrej reputacji. Skarżąca zarówno jako przedsiębiorca, jak i osoba zarządzająca transportem to ten sam podmiot, który utracił dobrą reputację, gdyż sprawa w przedmiocie utraty dobrej reputacji została prawomocnie zakończona. W tym kontekście nie miało w tej sprawie znaczenia zagadnienie rozważania przez organ czy naruszenie stanowiące podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji zostało objęte środkiem rehabilitacyjnym w trakcie postępowania dotyczącego zawieszenia licencji. Z tego względu nieuzasadnione były zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 7e pkt 4 u.t.d. w zw. z art. 94b u.t.d. oraz zw. z art. 6 ust 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Na marginesie wyjaśnić należy, że nie podlegał uwzględnieniu sformułowany w skardze wniosek dowodowy o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci zanonimizowanej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego – na okoliczność wykazania prawidłowego schematu postępowania organów administracji publicznej w sytuacji zatarcia skazania (zastosowania środka rehabilitacyjnego) w trakcie postępowania w przedmiocie zawieszenia licencji, co w konsekwencji, w drodze analogii, powinno znaleźć zastosowanie do postępowania dotyczącego stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jedynie w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie nie występowały istotne wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia wskazanego w skardze dowodu. Podkreślić należy, że dowody zgromadzone w toku postępowania przed organami obu instancji były wystarczające do jej rozstrzygnięcia i nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego.
Z przytoczonych względów – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę jako bezzasadną.