III SA/Lu 509/20

III SA/Lu 509/20 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-01-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Iwona Tchórzewska /sprawozdawca/
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1178/21 - Wyrok NSA z 2024-11-07
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 1 ust. 2 pkt 2; art. 3 ust. 1 pkt 2; art. 4 pkt 22;  art. 7a ust. 2 pkt 7; art. 7c; art. art. 92a ust. 1; 92a ust. 2; art. 92c ust. 1;  lp. 15.3. załącznika nr 4
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2015 poz 776
§ 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. g
Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu  przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 776 z  późn. zm.).
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 2 pkt 5; art. 4 ust. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 3 ust. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 2 ust. 1 lit. a
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], nakładającą na S. W., jako zarządzającego transportem w L. M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w M. , karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] października 2019 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości K. przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego marki S. o nr rej. [...], którym był wykonywany krajowy transport drogowy rzeczy. Pojazdem kierował D. W.. Kontrolowany przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz L. M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. . W wyniku kontroli stwierdzono, że przedmiotowy pojazd był wyposażony wyłącznie w tachograf analogowy marki S. , nr [...]. Natomiast pojazd nie był wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące (tachograf cyfrowy). Na podstawie okazanego przez kierowcę dowodu rejestracyjnego ustalono, że pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu [...] maja 2006 r.
W oparciu o zapisy w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego ustalono, że w L. M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością osobą zarządzającą transportem, osobą fizyczną, o której mowa w art. 7c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm., dalej jako "u.t.d.") jest S. W., posiadający certyfikat kompetencji zawodowych nr [...], wydany w dniu [...] grudnia 2006 r.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 2 i ust. 8 u.t.d. oraz lp. 15.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym wymierzył S. W. karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu.
Uzasadniając obowiązek wyposażenia samochodu w tachograf cyfrowy organ w uzasadnieniu decyzji wskazał na treść art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE.L.2006.102.1 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 561/2006"). Na mocy art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 przepis art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 2135/98 otrzymał nowe brzmienie, w świetle którego od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia nr 561/2006 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, czyli w tachografy cyfrowe. Rozporządzenie nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu [...] kwietnia 2006 r. Zatem powyższy wymóg obowiązuje od dnia [...] maja 2006 r. Organ wskazał jednocześnie, że przepisy załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85 nadal obowiązują przejściowo, na co wskazuje przepis art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 165/2014"). W ocenie organu pierwszej instancji, skoro kontrolowany ciągnik samochodowy o nr rej. [...] został po raz pierwszy dopuszczony do ruchu w dniu [...] maja 2006 r., to powinien być wyposażony w tachograf cyfrowy zgodnie z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
W kwestii pojęcia osoby zarządzającej transportem organ odwołał się do przepisu art. 7c ust. 1 u.t.d. i art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz.UE.L.2009.300.51 z póżn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 1071/2009"). Organ wskazał na minimalne obowiązki zarządzającego transportem, określone w art. 4 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1071/2009, do których należy m.in. utrzymanie i konserwacja pojazdów. Podmiot zarządzający transportem winien dochować obowiązków i warunków przewozu drogowego, przez które zgodnie z art. 4 ust. 22 u.t.d. rozumie się warunki wynikające między innymi z rozporządzenia nr 165/2014.
W odwołaniu od powyższej decyzji S. W. nie kwestionował braku w pojeździe tachografu cyfrowego. Natomiast w ocenie skarżącego niezamontowanie wskazanego urządzenia nie stanowi okoliczności niezgodnej z prawem. Pojazd został zarejestrowany w dniu [...] maja 2006 r. Rejestracja w formie decyzji administracyjnej przesądza o dopuszczeniu pojazdu do ruchu po drogach publicznych zgodnie z prawem. Wydanie decyzji w przedmiocie rejestracji poprzedzają czynności sprecyzowane szczegółowo w treści instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów, stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach. Niezależnie od powyższego od chwili rejestracji pojazd przeszedł kilkanaście kontroli okresowych i żadna z nich nie wykazała nieprawidłowości w zakresie wyposażenia pojazdu.
Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy podniósł, że w myśl art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. b i lit. h u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające między innymi z przepisów rozporządzenia nr 561/2006 i rozporządzenia nr 165/2014 lub aktów wykonawczych do tego rozporządzenia. Obowiązek wyposażenia pojazdu dopuszczonego po raz pierwszy do ruchu w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 wynika z art. 3 rozporządzenia nr 165/2014, w związku z art. 29 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006. Stosownie do treści art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, który wszedł w życie w dniu 1 maja 2006 r., pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
Konsekwencją powyższych przepisów jest treść lp. 15.3. załącznika nr 4 do u.t.d., który wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu sankcjonuje karą pieniężną w wysokości [...] zł.
Z uwagi na datę rejestracji, w kontrolowanym pojeździe powinien być zainstalowany tachograf zgodny z wymaganiami określonymi w załączniku IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, to jest tachograf cyfrowy.
Zdaniem organu nie ma znaczenia podnoszona w odwołaniu okoliczność, że pojazd został fabrycznie wyposażony w tachograf analogowy oraz że przeszedł procedurę rejestracyjną. Także fakt przeprowadzania okresowych badań technicznych, stanowiących podstawę dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, nie wyłącza odpowiedzialności zarządzającego transportem w związku ze stwierdzonym w toku kontroli drogowej naruszeniem.
S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Inspektor Transportu Drogowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów:
1. art. 92 ust. 1 i 3 u.t.d. w związku z art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2135/98 w brzmieniu nadanym art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, poprzez jego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz nałożenie w wyniku przeprowadzonej kontroli kary pieniężnej za rzekome naruszenie przez skarżącego obowiązków lub warunków przewozu drogowego poprzez brak zamontowania w kontrolowanym pojeździe marki S. nr rej. [...] tachografu cyfrowego;
2. § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach w związku z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b załącznika nr 1 do wymienionego rozporządzenia, poprzez ich niezastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuwzględnienie faktu przeprowadzenia przez organ rejestrujący pojazd marki S. nr rej. [...] okoliczności skontrolowania przez ten organ cech pojazdu, w tym jego danych technicznych (obejmujących również rodzaj zamontowanego tachografu) i dopuszczenie przedmiotowego pojazdu do ruchu po drogach publicznych zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego;
3. § 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. g rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, poprzez jego niezastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie w toku analizowania stanu faktycznego sprawy faktu wielokrotnego przeprowadzania, w okresie od 2007 r. do 2019 r. badania technicznego pojazdu marki S. nr rej. [...], a w konsekwencji nieuzasadnione nieprzyjęcie dla potrzeb niniejszej sprawy skutków prawnych wynikających z powyższego stanu rzeczy, a dotyczących uznania, że badania techniczne (okresowe) pojazdu, zgodnie z brzmieniem § 1 rozporządzenia, polegające na sprawdzeniu czy pojazd odpowiada warunkom technicznym prawa powszechnie obowiązującego, stanowiły podstawę do przyjęcia, że pojazd w dniu kontroli spełniał normy zgodności z prawem stanu technicznego pojazdu;
4. art. 6, art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. poprzez rażące naruszenie przez wydającego decyzję generalnej zasady prawdy obiektywnej, zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych oraz zasady pogłębiania zaufania, poprzez ich niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy i mimo istnienia oczywistych wątpliwości prawnych związanych z oceną sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący, nie poczynił starań w celu wyjaśnienia tej kwestii z uwzględnieniem okoliczności prawnych dotyczących skarżącego, a dotyczących dopuszczenia pojazdu do ruchu w drodze prawomocnej decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie rejestracji pojazdu i dopuszczenia go do ruchu po drogach publicznych.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Przedmiot skargi wniesionej w niniejszej sprawie stanowi decyzja Inspektor Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję nakładającą na S. W. karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu.
Podstawę nałożenia kary stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ustawa ta określa między innymi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.).
W myśl art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.).
Stosownie do art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26 WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 1071/2009") zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która:
a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;
b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz
c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.
Jednocześnie przepis art. 7c u.t.d. stanowi, że mikroprzedsiębiorca może bez wyznaczania zarządzającego transportem, spełniającego warunki o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu jeżeli osoba ta spełnia warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia.
Stosownie do art. 7a ust. 2 pkt 7 u.t.d. we wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej należy wskazać, między innymi, imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Przedstawione powyżej przepisy wprowadzają zatem pojęcie osoby zarządzającej transportem, zawierając definicję legalną osoby pełniącej taką funkcję, a jednocześnie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie pełni tej funkcji. Jednocześnie przepisy te wprowadzają wymogi, jakie powinna spełnić osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie w postaci chociażby stosownego doświadczenia i posiadanej wiedzy (certyfikat). Celem wprowadzenia funkcji osoby zarządzającej transportem jest dbałość o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i zapewnienia bezpieczeństwa transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób oraz ich zgodności z przepisami, zarówno unijnymi, jak i krajowymi z zakresu transportu drogowego. Prawodawca wymaga, by osoba pełniąca funkcję zarządzającego transportem posiadała dobrą reputację oraz odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujących przewoźników. Jednocześnie sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia w transporcie drogowym.
W niniejszej sprawie na podstawie wpisów w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego ustalono, że skarżący S. W. jest osobą zarządzającą transportem, osobą fizyczną, o której mowa w art. 7c u.t.d. w L. M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w [...].
W konsekwencji nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za ujawnione w czasie kontroli w dniu [...] października 2019 r. naruszenie wymienione w lp. 15.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu.
Skarżący nie kwestionuje podstaw do uznania go za stronę postępowania. Natomiast w ocenie skarżącego w okolicznościach sprawy brak było podstaw do stwierdzenia zaistnienia przypisanego mu naruszenia.
W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d, przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Z przepisu tego wynika, że co do zasady każdy przypadek przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, podlega regulacji ustawy o transporcie drogowym. Nie budzi wątpliwości, że przewóz skontrolowany w okolicznościach niniejszej sprawy wykonywany był pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Nie zachodziło zatem wyłączenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litery a-y u.t.d.
Do przewozów wykonywanych pojazdami, których dopuszczalna masa całkowita łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony stosuje się rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, wymienione w art. 4 pkt 22 lit. b u.t.d. Przepis art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, że ma ono zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego nakłada obowiązek stosowania tachografów w pojazdach wykonujących przewozy drogowe.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006.
Nie ulega zatem wątpliwości, że w kontrolowanym pojeździe, wykonującym przewóz drogowy rzeczy, powinien być zainstalowany tachograf.
Skarżący nie kwestionuje tego obowiązku. W stanie faktycznym sprawy pozostaje także poza sporem, że skontrolowany pojazd, wykonujący przewóz w imieniu i na rzecz L. M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...], był wyposażony w tachograf analogowy marki S. , nr [...]. Natomiast pojazd nie był wyposażony w tachograf cyfrowy, a skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że w kontrolowanym pojeździe powinien być zainstalowany tachograf cyfrowy, a nie tachograf analogowy.
Sąd podziela stanowisko organu, że w kontrolowanym pojeździe, którym wykonywany był przewóz drogowy rzeczy, powinien być zainstalowany tachograf cyfrowy.
Obowiązek instalowania w pojazdach dopuszczonych po raz pierwszy do ruchu po 1 maja 2006 r. tachografów cyfrowych wynika z rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98 z dnia 24 września 1998 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 (Dz.U.UE.L.1998.274.1 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a powołanego rozporządzenia, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Powyższe brzmienie przepisu art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 2135/98 zostało nadane na mocy przepisu art. 27 rozporządzenia nr 561/2006, który wszedł w życie – zgodnie z art. 29 rozporządzenia – z dniem 1 maja 2006 r. Rozporządzenie nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu 11 kwietnia 2006 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że po dniu 1 maja 2006 r. wszystkie pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy winny być wyposażone w tachografy cyfrowe, przewidziane w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370 z 31 grudnia 1985 r., s. 8), do którego odwołuje się art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98, zostało wprawdzie uchylone z dniem 2 marca 2016 r. przez rozporządzenie nr 165/2014, jednak zgodnie z art. 46 rozporządzenia nr 165/2014, w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Stosownie natomiast do art. 47 rozporządzenia nr 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014.
Z przytoczonych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że kontrolowany pojazd powinien być wyposażony w tachograf cyfrowy, ponieważ został zarejestrowany po raz pierwszy po [...] maja 2006 r. Okoliczność zarejestrowania pojazdu po raz pierwszy w dniu [...] maja 2006 r. wynika z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz zapisów w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (k. 4 i k. 10 akt sprawy). Nie jest też kwestionowana przez skarżącego. Tylko zaś w sytuacji zarejestrowania pojazdu przed [...] maja 2006 r. mógłby on być wyposażony w tachograf analogowy, o ile byłby on sprawny i nie podlegałby wymianie.
Argument, że w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu w dniu [...] maja 2006 r. została wydana decyzja administracyjna w przedmiocie jego rejestracji, dopuszczająca przedmiotowy pojazd do ruchu po drogach publicznych, nie podważa prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wymaga podkreślenia, że rodzaj tachografu nie jest wskazywany w dowodzie rejestracyjnym i możliwość zarejestrowania pojazdu nie jest uzależniona od rodzaju tachografu. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Obowiązek zainstalowania tachografu dotyczy zatem pojazdów używanych do wykonywania transportu drogowego. Z protokołu kontroli bezsprzecznie wynika, że kontrolowanym pojazdem wykonywany był przewóz drogowy rzeczy. Mając wiedzę, że pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy po 1 maja 2006 r., skarżący winien podjąć czynności w celu wyposażenia pojazdu w tachograf cyfrowy. Dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że z uwagi na dopuszczenie pojazdu do ruchu po drogach publicznych na mocy decyzji rejestrującej pojazd, w stanie faktycznym sprawy nie znajduje zastosowania art. 2 ust. 1 lit a rozporządzenia nr 2135/98 w brzmieniu nadanym mu przez art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, natomiast w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 2135/98 sprzed jego zmiany, a wobec faktu, że tachograf zamontowany w kontrolowanym pojeździe nie został uszkodzony, jego wymiana w świetle przepisów prawa nie była konieczna.
Jako nieuzasadniony należy też ocenić zarzut strony odwołujący się do okoliczności wykonywania okresowych badań pojazdu stosownie do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 z późn. zm.). Zgodnie z treścią przywołanych w skardze przepisów § 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. g tego rozporządzenia, zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje, między innymi, sprawdzenie dodatkowego wyposażenia pojazdu (§ 2 ust. 1 pkt 2) oraz sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym między innymi sprawdzenie i ocenę stanu technicznego nadwozia, podwozia i ich osprzętu oraz przedmiotów wyposażenia (§ 2 ust. 1 pkt 3 lit. g rozporządzenia). Jednakże z przepisów rozporządzenia nie wynika, aby przedmiotem okresowego badania technicznego było sprawdzenie czy pojazd jest wyposażony we właściwy rodzaj tachografu.
Jak wskazano już wyżej, z przepisów art. 92a ust. 2 u.t.d. wynika odpowiedzialność zarządzającego transportem oraz osoby, o której mowa w art. 7c, a także każdej innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
Stosownie do treści lp.15.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym kara za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu wynosi [...] zł. Nałożenie na skarżącego kary w tej wysokości było więc prawidłowe. Na skarżącym, jako osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, spoczywa odpowiedzialność za zgodność wykonywanego przewozu rzeczy z przepisami, zarówno unijnymi, jak i krajowymi z zakresu transportu drogowego, w tym respektowanie nakazu wyposażenia w tachograf cyfrowy pojazdu wykorzystywanego do przewozu drogowego rzeczy, zarejestrowanego po raz pierwszy po [...] maja 2006 r. Wynikającej z art. 92a ust. 2 i ust. 8 u.t.d. oraz lp. 15.3 załącznika nr 4 do u.t.d. odpowiedzialności skarżącego w związku z naruszeniem powyższego nakazu nie może uchylić ani fakt zarejestrowania pojazdu, ani pozytywny wynik badań okresowych przeprowadzanych przez podmiot trzeci.
W ocenie Sądu organ zasadnie stwierdził brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Skarżący nie wykazał bowiem okoliczności zwalniających go od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie.
Zgodnie z art. 92c ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Dla uwolnienia się od odpowiedzialności skarżący winien wykazać zaistnienie okoliczności wskazujących, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć, przy czym obie przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie.
Zdaniem Sądu organy obu instancji trafnie uznały brak wykazania takich okoliczności w niniejszej sprawie. Zasadnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że okoliczności, z którymi wiązało się stwierdzone naruszenie, były okolicznościami, które zarządzający transportem powinien przewidzieć. Wynikają one bowiem z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
W ocenie Sądu, organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że organ wydający decyzję powinien był rozstrzygnąć sprawę na korzyść strony na mocy art. 7a § 1 k.p.a., gdyż skarżący działał w przeświadczeniu, że decyzja w przedmiocie rejestracji pojazdu wyposażonego w tachograf analogowy jest tożsama z uprawnieniem do poruszania się takim pojazdem po drogach publicznych.
Zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.
Jednakże normy prawne znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie nie budzą wskazanych w powołanym przepisie wątpliwości. Nie są też ze sobą sprzeczne. Jak wskazano już wyżej, fakt zarejestrowania pojazdu nie uchylał obowiązku skarżącego, jako zarządzającego transportem, zachowania wymogu wyposażenia pojazdu w tachograf cyfrowy.
W konsekwencji zarzut naruszenia przepisów proceduralnych w postaci art. 6, art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. należy uznać za nieuzasadniony.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W świetle art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Organ w odpowiedzi na skargę zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Strona skarżąca, mimo zawiadomienia o złożeniu tego wniosku (k. 18 akt sprawy), nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.